Sztuki przyjemne i nieprzyjemne

[braineater]

agni_me zupełnie gdzie indziej napisała:

"Dziś właśnie, wracając do domu, usłyszałam w radio, że jeśli chce się
rozmawiać
o kulturze, to powinno się mieć o niej ogólne pojęcie"

co mnie natchło do zadania Wam pytania, byc może cokolwiek drazliwego: jakie
rodzaje sztuk do Was kompletnie nie trafiają, mimo swiadomości, że wedle
wszelakich fachowych opinii, obcujecie z czyms wielkim, z czyms wartościowym
i ważnym? By nie było, że tak tylko zaczepiam, to zaczynam:

1. Balet i taniec w ogólności. Nie kumam tego ni w ząb, nie rozumiem o co
chodzi, nikt mi nie potrafi wytłumaczyc tego sposobu ekspresji twórczej i
najczęsciej, żona musi mnie po 10 minutach kopac w kostke, żebym przestał
chrapać.

2. Opera/Operetka - ale jako widowiska, nie jako muzyka, bo muzycznie wiele
rzeczy mi się podoba, natomiast nie jestem tego w stanie oglądać. kompletny
brak zrozumienia dla tej konwencji.

3. Rzeźba - jak miłosnikiem rzeczy namalowanych jestem od prawie zawsze
(znaczy od pierwszego dowodu na to, że malarstwo to nie tylko Matejko i
Kossak:), tak do rzeczy wykutych w skale, ulepionych z gliny i innych
materii, jakos kompletnie nie mogę sie przekonać.

A jak u Was?:)

Pozdrowienia:)

[kawa_malinowa]

A do mnie nie trafia sztuka współczesna- rzeźba, malarstwo, architektura
(jakiejś wyjątki by się znalazły) i wszystkie działania na pograniczu. Kiedy
końzczy się secesja, mi włącza się emocjonalna blokada i sztuka mnie nie
zachwyca... Jedynie jakieś wyjątki, co to potwierdzać mają regułę, ale rzadkie
bardzo.

Do dziś pamiętam babkę, która opiekowała się naszą grupą na olimpiadzie i
powiedziała nam w pociągu (do stolicy długa droga), że kubizm POWIINEN się nam
podobać. Tak, a Słowacki wielkim poetom był :) Kiwanie pojazdu i jego nami
potrząsanie skojarzyło mi się z tą kwestią.

Balet i opera :(

[dr.krisk]

Tez tak mam - z tym ze balet to zupelnie nie. Kicanie na scenie....
Co do opery, to podobnie jak braineater: sam spiew owszem, natomiast ten
entourage...... Papierowe Walhalle, itp... smieszy.
Natomiast rzezbe lubie - jestem wrazliwy na forme i ksztalty :)))
W ogrodzie mam kolekcje wielkich kamieni, nierzadko przytachanych wlasnorecznie
(tj. za pomoca skomplikowanych urzadzen przypominajacych mechanizmy Leonardo da
Vinci) z calkiem sporych odleglosci. Ulubiony rzezbiarz (chociaz nie tylko) -
Andrzej Strumillo.
No i caly czas mam watpliwosci co do sztuki filmowej.

[kawa_malinowa]

> No i caly czas mam watpliwosci co do sztuki filmowej.

Chyba rozumiem...
Czasami łapię się na tym, że filmy są po prostu nużące i najchętniej
wyłączyabym tv, a pilota wysłała za okno. A książką jakoś tak ciężej się
rzuca :)

[staua]

Niedawno (w Muzeum Indian amerykanskich Smithsonian Institute w Waszyngtonie) przeczytalam, ze
rzezba to najnaturalniejszy srodek artystycznego wyrazu. Moj maz sie z tym nie zgodzil, twierdzac, ze
malarstwo jest bardziej naturalne. Ale rzezba do mnie przemawia, nie przecze, jesli chodzi o
wspolczesna, to lubie formy miekkie, takie wlasnie naturalne, zaczynajac od Brancusiego. Ale bardzo
tez lubie Giacomettiego, Nikki de Saint Phalle, Jean Tinguely.
Nie mam problemu z rzezba. lubie tez balet i taniec, natomiast do opery jako calosci mam bardzo
zroznicowane uczucia, bo ladunek sztucznosci jest tam bardzo wysoki. Muzyka to jedno, a reszta...
czesto podziwiam dekoracje :-) Operetki nie lubie w ogole, bo muzyka mi nie odpowiada.
Dla mnie zastanawiajacym rodzajem sztuki jest konceptualizm i instalacje, ostatnio w Guggenheim
bylam na wystawie, ktorej koncepcja byla dosc skomplikowana, mianowicie artysta mial sobowtora,
ktorego to sobowtora namowil do przebrania sie i pozowania jako Ian Curtis, Michael Jackson i Kurt
Cobain na portretach, niby-koncertach i wywiadach, co mozna bylo ogladac w kolejnych pokojach. Cel?
???
Nie mowiac o innych fajnych instalacjach, np. facet filmuje siebie na silnym kacu od momentu
przebudzenia sie rano, wlacznie z wymiotami wokol (to bylo w Centre Pompidou).
To jest zdecydowanie sztuka, ktorej nie rozumiem. I to wcale nie wynika z estetyzmu, sztuka nie muszi
byc piekna, musi cos we mnie poruszac, ale ten typ poruszania mam w pewnych dzielnicach za darmo,
jakbym chciala i jego wykonawcy nie wiedza nawet, ze to sztuka.

[braineater]

staua napisała:


> Dla mnie zastanawiajacym rodzajem sztuki jest konceptualizm i instalacje,
ostat
> nio w Guggenheim
> bylam na wystawie, ktorej koncepcja byla dosc skomplikowana, mianowicie
artysta
> mial sobowtora,
> ktorego to sobowtora namowil do przebrania sie i pozowania jako Ian Curtis,
Mic
> hael Jackson i Kurt
> Cobain na portretach, niby-koncertach i wywiadach, co mozna bylo ogladac w
kole
> jnych pokojach. Cel?

Kłania się tu tzw instytucjonalna definicja sztuki, która w dużym uproszczeniu,
bo nie chce mi sie grzebac po półkach, mówi, że sztuka jest to wszystko, co
zostało wystawione w miejscu do wystawiania sztuki przeznaczonym. Nie to, że
chce mi się bronić konceptualistów czy happenerów, bo przez dwa lata historii
sztuki pod okiem profesora Tadeusza Sławka (bedacego po dziś dzień jednym z
moich nielicznych autorytetów), wiodłem wraz z jeszce jednym kumplem (grafikiem
zresztą) nieustający spór z tąż własnie definicją, próbując dowieśc, że
prowadzi ona do zupełnie niepotrzebnego rozmycia granic między sztuką a życiem.
Natomiast faktem jest, że niektore dzieła konceptualistów, takie jak na
przykład Red Flag Judy Chicago (www.mum.org/armenjc.htm )[uwaga
drastyczne] czy na przykład instalacje w takim stylu:
faculty.evansville.edu/rl29/art105/img/oppenheim_object.jpg, potrafia i
wstrząsnąc i w pewien sposób odmienić patrzenie na rzeczywistość. Tylko tak tu,
jak i w kazdej dziedzinie sztuki, do głosu bardzo czesto dochodza badziewiarze,
których jednym pomysłem jest obieranie ziemniaków w galerii czy malowanie w
kółko stad koni. Ale fakt, że sztuka wspólczesna bywa czasmi dośc cięzka w
odbiorze, nie powinien chyba jej od razu skreslać - po prostu czasmi trzeba sie
przestawić na inny typ wrażliwośści, bardziej nawet intelektualnej, jak mi się
zdaje, niż estetycznej.

Pozdrowienia:)


> ???
> Nie mowiac o innych fajnych instalacjach, np. facet filmuje siebie na silnym
ka
> cu od momentu
> przebudzenia sie rano, wlacznie z wymiotami wokol (to bylo w Centre Pompidou).
> To jest zdecydowanie sztuka, ktorej nie rozumiem. I to wcale nie wynika z
estet
> yzmu, sztuka nie muszi
> byc piekna, musi cos we mnie poruszac, ale ten typ poruszania mam w pewnych
dzi
> elnicach za darmo,
> jakbym chciala i jego wykonawcy nie wiedza nawet, ze to sztuka.

poprawka drugiego linka

[braineater]

faculty.evansville.edu/rl29/art105/img/oppenheim_object.jpg

[broch]

Myślę że jeśli:
Myślę że w tej sytuacji, jeśli wszystko wystawione publiczne jest sztuką to mamy
do czynienia ze śmiercią sztuki.
Nie trzeba czegoś lubieć ale czy naprawdę każde gówno jest sztuką? Tzn jak nisko
można upaść? Co poświęcić aby tylko znaleźć się w awangardzie?
Czy naprawdę menstruacja na zdjęciu jest sztuką? Jest wystarczająco dużo
bondage, sadyzmu, masochizmu, na zdjęciach. Co różni Red Flag Judy Chicago od
grafiki określonych pism?
Z resztą nie musi to być nic drastycznego. Oglądając produkcje j.w. i słuchając
zachwytów/krytyki sztuki, przypomina mi się afera z lat 70'. Na rynku pojawiły
się nowe znakomite płótna nieznanego prymitywisty. Osiągnęły na rynku wysokie
ceny. Okazało się że "prymitywistą" był szympans. Nikt do więzienia nie poszedł,
szło o pokazanie jak beznadziejnie głupi/naiwni są miłośnicy sztuki.

W muzeach można znaleźć wiele współczesnych dzieł sztuki które oglądając należy
zastanowić się czy ktoś nie próbuje zrobić z widza idioty?

Czy naprawdę zdjęcie menstruującej kobiety jest wstrząsające? Tzn faktycznie
doszukiwanie się intelektualizmu w menstruacji jest wstrząsające. Przepraszam,
ale normalna fizjologia, nie budzi wstrząsu, nie zastanawiam się nad nią (taki
płytki już jestem:). Raczej budzi politowanie. Tutaj nie ma się na co
przestawiać. Można najwyżej dać datki na psychiatrę (dla tfurcy i tzw publiczności).

Problemem dzisiaj są zarówno artyści cierpiący na tówrczą impotencję i
publiczność która daje się nabrać. Komu bardziej współczuć?

Myślę że następnym krokiem w sztuce intelektualnej i konceptualnej byłoby wypaść
z młotkiem rozbić komuś głowę i zrobić zdjęcia rozpryśniętego mózgu.

[braineater]

broch napisał:

> Myślę że jeśli:
> Myślę że w tej sytuacji, jeśli wszystko wystawione publiczne jest sztuką to
mam
> y
> do czynienia ze śmiercią sztuki.
> Nie trzeba czegoś lubieć ale czy naprawdę każde gówno jest sztuką? Tzn jak
nisk
> o
> można upaść? Co poświęcić aby tylko znaleźć się w awangardzie?


Praktycznie wszystko - patrz działalnośc akcjonistów wiedeńskich (po szersze
info odsyłem do Kuryluk "Wiedeńskiej Apokalipsy"), w skrócie natomiast - mozna
iść przez miasto Wiedeń obwiązanym bedąc bandażami po czym na głownym placu
tegoz miasta w obliczu zgromadzonych tłumów mieszkańców i przyjezdnych dokonac
publicznego aktu onanii, wykrzykując przy tym co jakiś czas 'sieg heil', by w
ten sposób przypomnieć wiedeńczykom którąś tam, bodaj dwudziestą rocznicę
hucznego przywitania Hitlera przez mieszkańców Austrii [akcja, która mnie
przekonuje i rozumiem jej sens]; lub mozna (cały czas o akcjonistach)
organizowac publiczny spektakl poniżenia - własnego, zakończony aktem obcięcia
sobie penisa, w celu zwrócenia uwagi na działalnośc represyjnego & kastrującego
społeczeństwa [akcja która nijak mnie nie przekonuje, i nie rozumiem jej
sensu]; lub całkiem inaczej - mozna sprowadzić siebie do roli dzieła sztuki, w
znaczeniu własnie galeryjno - instytucjonalnym - i tu z jednej strony mamy cąły
ruch body artu, z Orlan na czele, która przy pomocy rozlicznych operacji
plastycznych upodabnia się do znanych ikon malarskich - od Venus Botticellego,
do Mony Lisy czy wreszcie do postaci z płocien Bosha - w skład tej działalności
wchodz i również sprzedaż gadżetów takich jak zapis video całej operacji,
silikon wykorzystany i nie, chusteczki chirurgiczne, narzędzia etc. [i to tez
jest akcja, która w żaden sposob do mnie nie trafia, budzac jedynie uczucie
lekkiej kpiny], ale z drugiej strony mamy cały ruch Cybernetic Modifications,
który porzez ukazywanie róznych zabiegów na ludzkim ciele, wszczepianie
dodatkowych protez implantów oraz usuwanie róznych części ciała, stawia ważne
pytania o granice człowieczeństwa. Więc wracając do tego, co pisąłem w poście
poprzednim - da się w tych stylach, kierunkach, dokonac rzeczy waznych,
innowacyjnych i wstrząsających, ale także, da się oddac tę sztuke w ręce
badziewiarzy, których jedynym celem bedzie szokowac - po prostu klasyczne XIX
wieczne epater a burgois doprowadzone do granicy, a nawet poza nia.



>
> Czy naprawdę zdjęcie menstruującej kobiety jest wstrząsające? Tzn faktycznie
> doszukiwanie się intelektualizmu w menstruacji jest wstrząsające. Przepraszam,
> ale normalna fizjologia, nie budzi wstrząsu, nie zastanawiam się nad nią (taki
> płytki już jestem:).

Już tłumacze dlaczego Juditch Chicago jest dla mnie wstrzasem. Otóz brochu
drogi, ja na przykład byłem wychowywany praktycznie przez same kobiety, stąd
tez jakos mi zostało stawianie kobiet na piedestale i generalnie romantyczno-
drobnomieszczańskie podejście do tematu płci przeciwnej, wzmacniane jeszce
odpowiednimi lekturami - od Don Kichota przez wszelakie Julie i O0felie,
skończywszy na Annie Kareninie i ukochanej Winettou. Stąd tez, kobieta nie była
dla mnie zjawiskiem biologicznym, tylko czyms co jest ponad biologią - i nie
jest tylko moje podejście (a przynajmniej tak mi się zdaje:)Nawet oglądane juz
w wieku późniejszym +/-12-14 lat filmy przyrodnicze produkcji Teresy Orlowski
pokazujące kobietę w całej biologicznej krasie, łacznie z zaglądaniem jej do
wnetrza, jakoś nie potrafiły zburzyć we mnie tego cokolwiek wyidealizowanego
obrazu niewiasty, jako bytu w pół drogi między aniołem a człowiekiem. I byty te
na pewno nie sikał, nie robiły kupy, nie puszcząły bąków ni nie krwawiły. I tu
bęc pojawia sie taka Judy Chicago i wali mnie prosto w pysk zakrwawionym
tamponem, mowiąc 'hej stary - to tez jestem ja'. To naprawde w pewnym sensie
pozwoliło mi nieco inaczej spoglądac na panie, traktowac je bardziej jak
cżłowieka (jakkolwiek cynicznie by to nie brzmiało). Dla mnie menstruacja
upławy, ginekologia stosowana i tym podobne tematy, były po prostu tabu, czyms
o czym nie mysle, nie zastanawiam się nad tym i generalnie usuwam to z obszaru
moich zainteresowań - jak cła zresztą kobieca biologię. A tu przychodzi pani i
mówi, to tez musisz zaakceptowac. No i w końcu to zaakceptowałem, acz nadal
czasmi głupio się czuję jak wpadam w wir zaprzyjaźnionych dziewcząt, a one leca
dialogiem o róznych katastrofach ginekologicznych, typu mam ciągły okres od
dwóch miesięcy:)




> Problemem dzisiaj są zarówno artyści cierpiący na tówrczą impotencję i
> publiczność która daje się nabrać. Komu bardziej współczuć?

Problem tkwi w krytyce, i to jest główne xródło zamazania granic sztuki,
ponieważ dzis to krytyk jest instancją ostateczną, nie artysta czy publicznośc.
A krytyk chcąc wypłynąc i pokazać się szerokiemu światu, z reguły znajdzie
rzecz kontrowersyjną, szokująca i bedzie starał się dac jej jakąs nadbudowe
ideologiczną, która będzie miała na celu udowodnić swiatu przneikliwości i
wielkośc mysli krytyka. Tyle, że ten okres powoli sie już kończy, konceptualizm
po ćwierćwieku swojej dominacji zeżarł swój własny ogon i aktualnie, na
szczęscie rzeczy najciekawsze pojawiają się w dwóch kierunkach - w net arcie i
w odrodzonym malarstwie. Tyle, że to już temat na osbny wybitnie długi i
przegadany wątek:)


Pozdrowienia:)

[broch]

Pracy pani Kuryluk nie znam, ale można powiedzieć że ma poważne problemy (sądząc
z Twojego opisu). Idąc dalej tym tropem: sztuką jest pornografia dziecięca,
sodomia, sfilmowane akty gwałtów, okaleczeń itp. Oczywiście w tej sytuacji mamy
również współczesnych męczenników sztuki (siedzących w więzieniach za
rozpoiwszechnianie powyższych). Z resztą ponieważ moje życie jest sztuką pani
Kuryluk nie jest mi do niczego potrzebna. Jeśli każdy akt publiczny jest formą
performance to właściwie czym jest sztuka? Słowem które można zastąpić innym:
"życie"? Jeśli tak to sztuka nie istnieje ponieważ ludzie żyja a nie uprawiają
sztukę (tzn przyjęło się mówić "żyję we Wrocławiu" a nie "uprawiam sztukę we
Wrocławiu")

Rozumiem że sztukę jest ciężko zdefiniować, jesli jednak ktoś tego nie potrafi,
to po co pisać książki o tym?

Ostatnie, czyli onanizm na ulicach Wiednia jako dzieło sztuki.
1. interesuje mnie czy pani Kuryluk uznałaby sfilmowanie Jej okaleczenia za sztuke
2. Oczywiście sztuką również było spalenie wszystkich prac Boticellego
(performance by Savonarola)

[braineater]

Już lecę bronic Kurylukowej, bo z powodu mojej Błędnej Gramatyki, pewne
nieporozumienie się wdarło, a nie chciałbym Ci zohydzić jednej z wazniejszych
pisarek i teoretyczek (pfuj) sztuki XX wieku. Ona to tylko opisuje, sama zresza
ma do tego stosunek bardzo ambiwalentny, czego zreszta nie kryje, ale stara się
tez znaleźc jakieś racjonalne wytłumacznie dla tych aktów - co raz jej wychodzi
a raz nie. To znaczy potrafi dac temu jakieś uzasadnienie społeczno-
historyczne, natomiast kompletnie nie potrafi się zgodzić na same akty. Trochę
to bełkotliwie brzmi, ale naprawdę polecam sięgnąć po "apokalipsę" bo nie dośc,
że ksiązka rewelacyjnie napisana, to jeszcze wiele mądrych treści z soba
niesie - szcególnie tobie sie może podbać, bo wydaje mi się, że mogła by Ci dac
nieco inne spojrzenie na źródła tworczości i nienawiści Bernhardta.
Pozdrowienia:)

[broch]

o.k. jeśli jest w merlinie to kupie i przeczytam (ze względu na Bernharda,i
dlatego że Ty polecasz). Nie mniej, myślę że dzisiejsze próby zdefiniowania
sztuki świadczą o jej (sztuki) słabości/upadku. Można uznać iż sztuka się
wyczerpała. Można uznać że dzisiaj sztuka już jest niepotrzebna lub iż stała się
jeszcze bardziej elitarna niż dawniej. Można również uznać że tzw sztuka masowa,
faktycznie sztuką nie jest, raczej jest odpowiednikiem igrzysk w dawnym Rzymie.
Wczoraj w sklepie doświadczyłem sztuki masowej: odbiło sie dwumiesiecznemu
dziecku w miejscu publicznym co spotkało się z uśmiechami aprobaty pań w okolicy
(jest więc publiczność, co więcej publiczność "akceptuje"). Jeśli jednak ten
nieświadomy akt, (właśnie dlatego że jest nieświadomy), sztuką nie jest, to
polecam posiłki w towarzystwie Chińczyków którzy świadomie mlaskają i wydają
całą masę innych dość nieprzyjemnyuch dźwięków.
Oczywisty parodaoks: ktoś mądrze mówi i rozmija się z prawdą. W dyskusjach
miedzy laikami, taki paradoks nie ma znaczenia, w wypadku tworzenia teorii to
błąd.

[monikate]

Wstyd się przyznać, ale zupełnie nie trafia do mnie muzyka zwana poważną. No,
chyba że ilustruje sugestywnie filmowe sceny... Nie rozumiem, nie wiem, o co
chodzi.
Balet lubię.
Rzeźbę lubię.
Po latach nieznoszenia opery i operetki, ze względu na wspomniany wyżej ładunek
sztuczności, nagle zaskoczyłam i luuubię bardzo! Żałując, iż z powodów
obiektywnych nie mam często okazji kontemplowania opery i operetki w stanie
czystym, czyli na żywca, w teatrze, wykonywanych przez bardzo dobrych artystów.

[kawa_malinowa]

> Wstyd się przyznać, ale zupełnie nie trafia do mnie muzyka zwana poważną.
Żaden wstyd :)
Ja właśnie to lubię - Vivaldi, Czajkowski, Gershwin, Mozart - uwielbiam!

[marquis]

Podobna afera miała miejsce gdzieś w początkach XX wieku, tyle że twórcą był
osiołek, któremu do ogona podczepiono pędzel. Nie pamiętam juz szczegółów, ale
czytałem o tym w książce "Bohema" pióra Dana Francka.

[nenella]

broch napisał:
"Myślę że w tej sytuacji, jeśli wszystko wystawione publiczne jest sztuką to
mamy do czynienia ze śmiercią sztuki."

I tu się będę kłócić. Ze śmiercią sztuki będziemy mieć do czynienia w tym
momencie, kiedy przestanie ona kogokolwiek w jakikolwiek sposób interesować,
tudzież poruszać. Sztuka to nie jest tylko dzieło samo w sobie, reakcja
odbiorcy na dzieło współtworzy je i sztuka rodzi się tam, gdzie spotykają się
dwa umysły, odbiorcy i twórcy. Najpiękniejszy wiersz nie mówi nic, dopóki ktoś
go nie przeczyta, choćby sam autor, najlepsza rzeźba to tylko jakaś bryła
określonego materiału, dopóki oko oglądającego nie wyłowi w niej kształtu. Stąd
desperacja w sztuce współczesnej, rozpaczliwe dążenie do tego, żeby poruszyć
odbiorcę w jakikolwiek sposób, choćby wstrząsając nim i powodując protesty.
Fakt, że to bywa jakby chybione i że krytycy chyba nic dobrego w tej sprawie
nie zrobili, ale ja bym nie była taka kategoryczna w ocenach jak kolega.

[skajstop]

nenella napisała:

> I tu się będę kłócić. Ze śmiercią sztuki będziemy mieć do czynienia w tym
> momencie, kiedy przestanie ona kogokolwiek w jakikolwiek sposób interesować,
> tudzież poruszać.

Tu zgoda, Nenello :)

> Sztuka to nie jest tylko dzieło samo w sobie, reakcja odbiorcy na dzieło
> współtworzy je i sztuka rodzi się tam, gdzie spotykają się
> dwa umysły, odbiorcy i twórcy. Najpiękniejszy wiersz nie mówi nic, dopóki ktoś
> go nie przeczyta, choćby sam autor, najlepsza rzeźba to tylko jakaś bryła
> określonego materiału, dopóki oko oglądającego nie wyłowi w niej kształtu.

A tu niezgoda. Wiem, że obecnie krytyka kładzie akcent na odbiorcę, ale to jest
właśnie ta słabość, która pozwoliła Brochowi sformułować jego zarzut. Bo w
istocie moim zdaniem dzieło powstaje dwa razy: najpierw w umyśle i rękoma twórcy
- i wtedy nabiera jakiegoś kształtu, uprośćmy, że staje się dziełem sztuki w
kształcie takim, w jakim je sobie wymarzył twórca. A potem przychodzi
widz/czytelnik/słuchacz - i powstaje dzieło sztuki numer dwa. Nie zawsze
pokrywające się z tym, jakie sobie wyobraził twórca.

(Psiakość, mam wrażenie, że niemal cytuję mimo woli Parandowskiego :))

[beatanu]

Pytanie o tyle drażliwe, że do wymienionej przez Braieatera listy (oprócz
rzeźby, która trafia od mnie, czasami nawet bardzo) dorzucić niestety muszę
teatr... Ciągały mnie na przedstawienia wszelakie (a w Krakowie zawsze było
wiele rzeczy do obejrzenia) koleżanki i koledzy, a później - w Sztokholmie,
teściowie i... nic z tego nie wyniknęło. Strasznie rzadko w teatrze opuszczało
mnie przekonanie, że to wszystko jest tylko umowną konwencją, czymś sztucznym i
tylko sztucznym. Prawie nigdy nie udało mi się zapamiętać w oglądaniu i
przeżywaniu, co często zdarza mi się w trakcie oglądania filmu... Jednym z
wyjątków była "Szalona lokomotywa" w reżyserii Jasińskiego. Aż wstyd
powiedzieć, ale kiedś przysnęłam na "Pieszo" Mrożka... No i co ja na to poradzę?
Ale lubiłam oglądaś dawne poniedziałkowe spektakle w teatrze telewizji... Czy
jeszcze ciągle takie są, czy przeminęły razem z epoką PRL-u?

Z podobnych względów nie rajcuje mnie opera/operetka, chociaż jestem w stanie
posłuchać muzyki z płyt i czasami mi się podoba :)

Na temat baletu chyba jednak nie powinnam się definitywnie wypowiadać, bo o ile
pamiętam, to byłam tylko na jednym, "poważnym" widowisku - słynnego baletu
nieżyjącej już niestety Birgit Cullberg. To było wspaniałe przeżycie,
aczkolwiek intuicyjnie jakoś mnie ku baletowi nie ciągnie. Ale jak ktoś kiedyś
będzie chciał mnie na balet zaprowadzić (na pewno nie mój mąż, który ma awersję
okrutną do tego typu ekspresji) - to mogę spróbować.

A najbardziej przemawia do mojej wyobraźni fotografia i malarstwo, epoka nie
gra roli - albo coś się we mnie poruszy, albo nie. No i muzyka oczywiście, i
tutaj też istny groch z kapustą, po poruszyć do głębi, tak, że czuję mrowienie
albo jakieś inne niezindyfikowane sensacje fizyczne - i Bach i Miles Davis i
indiepopowy Kent i Anna Ternheim, szwedzka pieśniarka w dylanowskich
klimatach...
O literaturze chyba nie wypada na TWA wspominać...

No i wyszło na to, że znów nie do końca na temat, bo miało być tylko o
sztukach, które do nas kompletnie nie trafiają...
B rozgadana :)

[braineater]

no dobra, porzyznam się, z teatrem tez miewam pod górkę, szczególnie z tym
cąłkiem klasycznym, w strojach epoki i zapodawanym tekstem bez
uwspólcześnienia. Są rzeczy genialne w czytaniu - Szekspir, Marlowe, Racine,
których praktycznie nie da się oglądac w scenicznych wersjach - albo mam pecha
i trafiam na fatalne spektakle. Natomiast bezproblemopwo udaje mi się trafiac
na doskonałe rzeczy z dramaturgii antycznej i wspólczesnej, na których się nie
nudze i nie muszę zmagać z samym sobą by przyjąc tę konwencję. Czyli w sumie
chyba dlatego nie dopisałem teatru, bo kilka rzeczy podobało mi się bardzo.
A co do teatru TV to bywa jeszcze ale coraz rzadziej niestety, nadal jednak
udaje im się trzymać dobry poziom.
Pozdrowienia:)

ulubione formy sztuki

[broch]

jeśli się zastanowić to po prostu mam swoich faworytów, niezależnie od formy
sztuki. Myślę że bardzo dużo zależy od nastroju, choć są formy do których wracam
częściej lub rzadziej. Oczywiście dostępność też gra ważną rolę.
Pamiętam że przed witrażami Chagalla spędziłem wiele godzin (bo byl spokój), w
muzeum van Gogha w Amsterdamie spędziłem niewiele czasu, ponieważ był straszny
tłok, ale za to znowu podumałem nad płótnami van Gogha w innym muzeum gdzie nikt
mi nie przeszkadzał. Dobór muzyki zależy od nastroju, film i książka wydają się
"najłatwiejsze"
Teatr lubię ale oczywiście zależy od jakości wykonania, czytanie dramatów jest
mniej wymagające.
Za nic w świece nie oddałbym "posiedzeń" z Delvaux, Seuratem, ale nie
potrafiłbym oglądać ich "jak leci", a ogłądanie na przemian z Groschem czy
Kokoschka byłoby "zbrodnią". Inne nastroje które dla mnie sie wykluczają. To
samo dotyczy muzyki, rzeźby itp.

Sądząc z oryginalnego tytułu wątku, myślałem braineaterze że właśnie wyszło
wznowienie G.B. Shawa :))

Sztuki same przyjemne.

[agni_me]

Bogowie, dalej się w sobie sprzeczam z tym zdaniem. Tyle argumentów za, a
jeszcze więcej przeciw. Ale wracając do naszych sztuk.

Wszystkie są mi przyjemne. Tyle, że w każdej mam kochane i nie cierpiane
okresy, w tych - kochanych i nienawidzonych artystów, i dalej - dzieła
wielbione i lżone.

Gdyby zastosować kryterium "co masz do powiedzenia o" - to najmniej miałabym do
powiedzenia o balecie, ale już nie o tańcu. Przy zastosowaniu kryterium " ile
poświęcasz czasu" - to najmniej czasu poświęcam filmowi. Kryterium "nie mogę
żyć bez" - wiadomo, książki. Ale "najpiękniejsze chwile" - to muzea i galerie.
Ot takie pomieszanie - wszystkiego po trochu, nic w całości i ze znastwem :)

[stella25b]

Bardzo sobie cenie teatr i niewazne czy to jest teatr absurdu czy klasyczny.
Mieszkajac w Polsce, w czasie studiow czesto w sobote wsiadalam do pociagu i
jechalam do Krakowa do teatru. Tam wybor scen byl wiekszy niz w biednych
kulturalnie Katowicach lat -80- tych. I ta milosc pozostala. W czasie studiow w
Niemczech mialam niesamowita satysfakcje, kiedy to podczas Festiwalu Teatrow
Kukielkowych w Erlangen, bielska Banialuka wystawiajaca sceny ze 'Sklepow
cynamonowych' Schulza, zebrala owacje publicznosci.
Muzyka klasyczna zarazil mnie moj tato, niesamowity meloman. W domu mam
kolekcje 'klasycznych standardow' i lubie, naprawde lubie chodzic na koncerty
ale malych form, qwartetow, qwintetow , ktore odbywaja sie w ogrodach lub
parkach.
Malarstwo. Niektore epoki bardziej niektore mniej mnie interesuja. Jedno jest
pewne nie popuszcze zadnemu muzeum malarstwa w zwiedzanym przeze mnie miescie.
Sklaniam sie do zdania, ktore zacytowala Staua, ze najpiekniejsze rzezby tworzy
natura. Mialam okazje wspinac sie na Korsyce, gdzie tzw. przyklad szkolnego
tafonii, czyli rodzaj wietrzenia granitu, przyjal niezwykla forme. Na Sardynii
jest takze rejon, gdzie skaly przyjely surrealistyczny wyglad, ktory moze
zmylic najbardziej wyrafinowanego historyka sztuki.

[aaneta]

Trudny temat zadałeś, przynajmniej dla mnie, bo tak jak mogłabym godzinami
rozmawiać o tym, co lubię i co mi się podoba, tak strasznie nie lubię i nie
potrafię mówić o tym, co mi nie podchodzi. Nie mam żadnych oporów typu wstyd,
że nie podoba mi się to, co wszyscy uważają za wielkie i przed czym powinnam
paść na kolana, bo od dawna chodzę własnymi ścieżkami i mam gdzieś, co inni na
mój temat myślą. Problem w tym, że skoro coś odrzucam czy nie dociera do mnie,
z jakichkolwiek względów, to niewiele mogę na ten temat powiedzieć. Nie
potrafię też zmusić się do obejrzenia, przeczytania bądź wysłuchania czegoś, co
mi się nie podoba, po to tylko, żeby się przekonać, dlaczego mi się nie podoba.
Zwyczajnie szkoda mi czasu, poza tym jeśli już coś robię, to po to, żeby mieć z
tego jakąś przyjemność, a nie dyskomfort.
Niezależnie od powyższego oczywiście mogę wskazać takie obszary kultury, które
mnie zupełnie nie interesują, nie pociągają ani trochę, albo wręcz odrzucają.
Jest tak zarówno w muzyce, kinie jak i literaturze, bez których żyć nie mogę,
ale pewnych rzeczy chyba nigdy nie strawię. Tak jest np. z całą współczesną
muzyką poważną, dla mnie jest to kakofonia, po prostu jeden okropny hałas nie
do zniesienia, zupełnie nie rozumiem, jak można to nazywać muzyką. To tak jak z
tą małpą, która malowała obrazy, o której pisał Broch. W przypadku muzyki
współczesnej, zwłaszcza że zapisuje się ją w formie jakichś dziwnych i
śmiesznych znaków graficznych, też mam wrażenie, że ktoś zrobił parę kleksów na
papierze, a inni przerabiają je na zupełnie przypadkowe dźwięki, tu akord, tam
gwizdnięcie, gdzie indziej wielkie bum, w sumie hałas, nie muzyka.
W kinie z kolei za żadne skarby nie mogę się dopatrzyć niczego ciekawego w
takim np. Fellinim czy Bergmanie. Próbowałam, daję słowo, i nie mogę.
Nudziarstwo (Fellini) albo odchyły (Bergman). Nie dla mnie. Jak byłam młodsza,
myślałam, że może nie dorosłam, ale ostatnio znów próbowałam i dalej to samo,
więc chyba już nie dorosnę.
No i jest cała wielka dziedzina, o której nie mam zielonego pojęcia, i która w
ogóle mnie nie pociąga: sztuki plastyczne, poza nielicznymi wyjątkami, bo
oczywiście są jakieś obrazki, które mi się podobają, nawet współczesne, lubię
też fotografię, i to bardzo różną, portrety, krajobrazy, abstrakcje, ale to
wszystko tylko wtedy, kiedy coś mi wpadnie w oko, absolutnie nie czuję potrzeby
jakichkolwiek poszukiwań w tej dziedzinie. Nie znoszę chodzenia po muzeach,
galeriach i tym podobnych miejscach, wydaje mi się to nieskończenie nudne, może
dlatego, że jak dla mnie są to miejsca martwe, sztuczne, nie toczy się w nich
normalne życie. Wiem, wiem, w takiej filharmonii też nie toczy się normalne
życie, ale przynajmniej muzyka jest wykonywana na żywo, i jest to coś, co się
zmienia w czasie, nie jest statyczne, jak obrazy czy inne dzieła sztuki w
muzeach. Zastanawiam się też, czy ten mój brak zainteresowania sztukami
plastycznymi nie bierze się stąd, że jestem kompletnym beztalenciem w tej
dziedzinie, nie umiem i nie cierpię rysować, malować itp., a lekcje plastyki w
szkole były dla mnie męczarnią. Co o tym myślicie?

[beatanu]

aaneta napisała:

>Nie znoszę chodzenia po muzeach,
> galeriach i tym podobnych miejscach, wydaje mi się to nieskończenie nudne,
może
> dlatego, że jak dla mnie są to miejsca martwe, sztuczne, nie toczy się w nich
> normalne życie.

Aaneto, nie odbiorę Ci Twojego przeżywania i odczuwania martwoty muzeów, nie
chcę Cię też przekonywać, że może być inaczej - bo pewnie większość ekspozycji
muzealnych z definicji jest czymś przebrzmiałym, czymś co należy do historii,
co umarło. Co nie znaczy, że bywają ekspozycje fascynujące, nawiązujące do
współczesności, przemawiające nawet do nastolatków :) Nie twierdzę, że
uwielbiam snuć się po muzeach, ale fascynuje mnie ich różnorodność na
przykład... I prawie zawsze coś dla siebie znajdę, nawet jeżeli 3/4 ekspozycji
w ogóle mnie nie interesuje . Nigdy nie silę się na systematyczne "zwiedzanie",
idę na żywioł, czasami pod prąd, czasami dość szybko, zanim dotrę do czegoś,
przed czym zatrzymam się na dłużej, czemu poświęce chwilę uwagi i refleksji.
Zresztą podobnie jest z galeriami, czy tymi częściami muzeów, które eksponują
malarstwo czy grafikę. Wśród dziesiątek mniej lub bardziej podobnych portretów
17-wiecznych przedstawicieli stanu wyższego zatrzymam się przed jednym, bo coś
mnie w twarzy portretowanego zaniepokoiło... Wśród kilkunastu dzieł Breugla
wstrzymam krok i oddech przed zapamiętanym ze szkolnej czytanki "Upadkiem
Ikara", płótnem genialnym... W ubiegłym roku wyciągnęłam całą rodzinę na
wakacyjną wycieczkę do odległego o jakiś dwieście kilometrów zameczku, bo
spodobała mi się idea zebrania przez kilku pasjonatów (pasjonatek?) dorobku
szwedzkich 19-wiecznych, zapomnianycz lub niedocenianych malarek. Ekspozycja
pt. "Ona niestety ma talent" nie rzuciła mnie na kolana, ale nigdy nie wydała
mi się martwa i nudna, a gdy przyszło do fantazjowania na temat losów tych
kobiet, którym dany był talent, ale nie do końca możliwości rozwoju i
pilęgnowania tegoż, właśnie ze względu na płeć - to już absolutnie żadna nuda
nie mogła wchodzić w rachubę...

>Zastanawiam się też, czy ten mój brak zainteresowania sztukami
> plastycznymi nie bierze się stąd, że jestem kompletnym beztalenciem w tej
> dziedzinie, nie umiem i nie cierpię rysować, malować itp., a lekcje plastyki
w
> szkole były dla mnie męczarnią. Co o tym myślicie?
Też się teraz zastanawiam, bo nie ma na ten temat żadnych wcześniejszych
przemyśleń, nic na ten temat nie czytałam, chociaż na pewno ktoś na ten temat
napisał niejedną rozprawkę naukową... Ale przyszła mi na myśl poruszana już
przez nas wcześniej szkoła nasza kochana i jej niszczycielski wpływ na
spontaniczną i przez to radosną twórczość dzieci... Mam dwie przyjaciółki,
które do tej pory mają pewne zahamowania gdy przyjdzie im coś zaśpiewać, a jako
przyczynę podają kpiące/głupie komentarze nauczycielki w trakcie lekcji
muzyki... Nie zdołowała Cię kiedyś jakaś nadgorliwa pani w szkole/przedszkolu
gdy przybiegłaś do niej z może krzywym ale z zapałem narysowanym domkiem? Takie
nieopacznie wydane opinie mogą zabić radość tworzenia, może i na całe życie?
Opowiadała mi jeszcze inna przyjacióła o koledze syna, któremu pani od plastyki
postawiła pałę za to, że odważył się - idąc za przykładem "prawdziwych"
malarzy - umieścić swój podpis w lewym dolnym roku dzieła, a nie na odwrocie,
jak nakazała pani. A ja żyłam w przekonaniu, że takich metod w szkole już się
nie stosuje...

Pozdrawiam serdecznie :)))

[aaneta]

Oj, stosuje się, stosuje, takie metody i jeszcze gorsze nawet. W szkole
oczywiście, współczesnej polskiej szkole. Ciesz się, że Twoje dziewczyny to
ominęło, bo to, co ja widziałam i pewnie jeszcze zobaczę w związku z karierą
szkolną moich chłopaków, woła o pomstę do nieba. Tzn. Cezar już szkolny etap
swojej edukacji zakończył, ale na studiach też nie ma tak, jak sobie wyobrażał
i jak być powinno, a Młodemu zostały jeszcze dwa lata do matury i na dodatek
jego objęła reforma, więc w jego przypadku jest jeszcze gorzej. Ale to temat na
odrębną dyskusję, która już właściwie na tym forum miała miejsce, a na którą
nie zdążyłam się załapać, ale może jeszcze kiedyś dorzucę swoje trzy grosze. W
każdym razie nasza szkoła, Beatko (zdawałam maturę rok po Tobie, dlatego
pozwalam sobie na takie uogólnienie), była zupełnie inna, pomimo że trafiały
się tam takie egzemplarze jak moja pani od plastyki właśnie, która rzeczywiście
zniechęciła mnie do rysowania zadaniami typu: prace jesienne w polu, piętnaście
sylwetek ludzkich, pięć maszyn rolniczych. Bez pokazania jakichkolwiek technik
czy sztuczek, których można się nauczyć, nawet jeśli się nie ma żadnych
plastycznych uzdolnień, wiem to z książek, które kupowałam moim dzieciom, kiedy
były małe. Oczywiście taka podstawowa wiedza nie sprawi, że ktoś od razu stanie
się wielkim artystą, ale można przynajmniej uniknąć takiej traumy, jaką ja
przeżyłam w szkole. I jeszcze jedno: nie chodziłam do przedszkola, opiekowała
się mną babcia, a rodzeństwa ani nikogo, kto by mnie w okresie przedszkolnym
zachęcał do rysowania, nie miałam. I o ile czytać nauczyłam się sama w wieku
czterech lat bez niczyjej inspiracji, o tyle do rysowania nie ciągnęło mnie
kompletnie, zresztą trudno się dziwić, skoro nikt w domu nie rysował; czytanie
jest jednak bardziej powszechną czynnością niż rysowanie. Tak że tu też może
tkwić przyczyna mojej niechęci do sztuk plastycznych, bo być może jeśli w
dzieciństwie człowiek czegoś nie załapie, to później wprawdzie może się to
zmienić w sprzyjających okolicznościach, ale nie musi, zwłaszcza jeśli tych
sprzyjających okoliczności - i zdolności - brak. Ze mną jeszcze jest tak, że
wcale nie musi mnie nikt krytykować ani stawiać dwój za krzywo narysowany
domek, wystarczy, że sama nie jestem zadowolona z efektu swojej pracy, po
prostu jeśli widzę, że coś mi nie wychodzi, albo jeśli się męczę z czymś, nie
udaje mi się, wiem, że nie jestem w czymś dobra, to rzucam to w cholerę i potem
trzymam się już od tego z daleka.

[daria13]

Ha, wreszcie mogę popolemizoważ z Aanetką:) Podoba mi się Twoje podejście,
które nie każe Ci się wstydzić, bo ja do niedawna (starzy forumowicze to
wiedzą;) potrafiłam się okropnie wstydzic pewnych upodobań lub pewnych
nieznajomości. Na szczęście dzięki Wam i niektórym osobom na FK, udaje mi się z
tego powoli wychodzić. Moja polemika z Tobą dotyczy za to postawy odrzucającej
to, co się nie podoba i niechęci do podejmowania prób zrozumienia dlaczego się
nie podoba,bo jak można odrzucić z góry coś, czego się nie sprawdziło. Są
przecież gatunki sztuki, które nie przemawiają do nas jako całość, ale mogą się
wśród nich znaleźć wyjątki. I takim najlepszym przykładem jest wskazana przez
Ciebie współczesna muzyka poważna, czy dlatego że nie lubisz nie sięgniesz po
Góreckiego, który taki właśnie rodzaj sztuki uprawia? Jeśli nie, to tracisz
baaaardzo dużo. Ja na przykład nie lubię melodramatów, ale widziałam w życiu
kilka, które mnie wzruszyły. Wiem, że generalizuję, ale ja wyznaję zasadę:
krytykuję i odrzucam to, z czym się zapoznałam i wyrobiłam sobie własne zdanie,
a nie dlatego, że większość krytykuje.Żeby sprawdzić swoją osobistą opinie na
temat Coelho zadałam sobie trud przeczytania aż dwóch jego książek, a co:)Teraz
wiem, co krytykuję.
Co do braku zaintersowania sztukami plastycznymi, z racji własnych
nieumiejętnośći to chyba też wniosek nie do końca trafiony. Byłam takim
beztalenciem plastycznym, że żeby nie dostawać słabych ocen i nie zaniżać
średniej, większość prac robiła mi mama, jak Boga kocham:))) Na malarstwie i
ogólnie sztukach plastycznych znam się raczej pobieżnie, ale lubię, doceniam i
mam jeszcze zamiar się podciągnąć. Cały dom mam obwieszony oprawionymi
plakatami z wystaw (nie śmiejcie się) Beksińskiego, bo lubię, a co! Ale nie
tylko lubię śp. Zdzisława.. Gdybyśmy wysnuwali takie wnioski, o lubieniu tylko
tego w czym sami jesteśmy dobrzy, to nie słuchałabym muzyki wcale, bo słoń
nadepnął mi na ucho i jestem osobą totalnie niemuzykalną, no może jeszcze od
biedy słuchałabym muzyki tanecznej, bo tańczyć uwielbiam i wyczucie rytmu ponoć
mam, a przecież od rana do późnej nocy słucham muzyki bez przerwy niemal, w
pracy po cichutku też.
Tyle do Aanety. Baletu prawie nie znam, operetki nie trawię, bo to dla mnie
straszny kicz i kicha na całego, przepraszam;(. Opery nienawidziłam w
dzieciństwie, choć mama mnie katowała, ale dla mnie to zawsze było huczenie.
Olśniło mnie dopiero,kiedy mąż przyniósł kiedyś album dwupłytowy z największymi
ariami wszechczasów w najlepszych wykonaniach i wow! Toż te arie zawierały w
sobie tak nieprawdopodobne dawki emocji, że nic chyba nie jest w stanie się z
tym równać, takie Śmiej się pajacu! Rewelacja. Albo niewyobrażalna Callas w
Tosce. Nawet maleńki Kubuś chodził i chciał słuchać Księznicki Tulandot:)) (do
tej pory nie lubi żadnej muzyki niestety, a wtedy lubił:)Na fali tych zachwytów
kupiliśmy sobie kilka oper w całośći i to już niestety nie było to; nie trawię
patetycznych partii chóralnych, nie cierpię oper po niemiecku i generalnie za
dużo w tym jak dla mnie patosu. Dlatego też nie skusiłam się jak do tej pory na
pójście na żywą operę (okropnie mi wstyd), ale w myśl zasady sprwdzenia
wszystkiego pewnie to nadrobię. Bardzo żałuję, że płyty z ariami nie mam, bo
była pożyczona i to w czasach, kiedy o nagrywaniu jeszcze nie było mowy, a na
domiar złego nie pamiętam wytwórni ani tytułu składanki, wiem tylko, że była
chyba wydana w Stanach i stamtąd przez kogoś przywieziona. Ale to było naprawdę
coś, mimo, że składanek jako takich nie lubię, to było najlepsze, co
kiedykolwiek powstało w dziedzinie opery. Dla mnie super.
Teatru nie trawię w formie tradycyjnej, Szekspir podobał mi się jedynie (mam na
myśli inscenizację nie tekst pisany) w wykonaniu Ryoal Shakespeare Company z
Londynu wystawiany sto lat temu w Stodole. Poruszają mnie najbardziej sztuki
awangardowe, a za niedościgłych mistrzów uważam Szajnę z absolutnie, totalnie
genialną Repliką i Kantora. W swoim czasie chcialam nawet zostać krytykiem
teatralnym, wybierałam się na Wydział wiedzy o teatrze w warszawskiej PWST, ale
skrewiłam. Teraz rzadko chodzę do teatru, bo mało jest przedstawień, które
mogłyby mnie zaineresować, mam ochotę wybrać się na coś z Julką, ale ciągle nie
mogę wybrać odpowiedniej dla mnie i dla niej sztuki, bo przecież nie zabiorę
jej jeszcze na Końcówkę Becketta? A może powinnam zaryzykować?
Okropnie się rozpisałam, bo mialam przerwę od piątkowego popołudnia i muszę
teraz wszystko nadrabiać. Mogłabym jeszcze długo o teatrze, ale może innym
razem.
Pozdrawiam:)

[aaneta]

Ależ, Dario, proszę Cię, nie posądzaj mnie o to, że odrzucam cokolwiek z
założenia i nawet nie próbuję. Ależ próbuję, Felliniego Dolce vita całe pół
godziny wytrzymałam, i Coelho kilka rozdziałów, gorzej było z muzyką, bo więcej
niż kilka taktów nie zniosłam, o ile w tym przypadku można w ogóle mówić o
taktach. Górecki, droga Dario, jest przynajmniej melodyjny, choć żeby mnie
jakoś specjalnie zachwycił, to nie powiem. Ale spróbuj czegoś takiego jak Maw
albo Neuwirth (to nazwiska kompozytorów, mam nadzieję, że dobrze pamiętam, bo
natknęłam się na nich przypadkiem na jakiejś składance dawno temu), wtedy
pogadamy.
Więc dowcip polega na tym, że próbuję, a jakże, ale jeśli po jakimś czasie już
wiem, że mi się nie podoba, to nie doczytam, nie dosłucham ani nie obejrzę na
siłę do końca, żeby tylko mieć później podstawy do krytyki. Raz jeden mi się to
zdarzyło, w przypadku filmu "Neonowa biblia", który był strasznie wychwalany, i
wyglądało na to, że jest z tego gatunku, który bardzo lubię: nieśpieszny,
subtelny, poetycki wręcz. Więc wysiedziałam w kinie do końca, licząc na to, że
może jednak coś w nim wypatrzę i poczuję, niestety, od początku do końca nie
było w nim nic, co by zasługiwało na takie peany krytyków, z jakimi się
spotkałam. Od tamtej pory nie czekam na objawienie, tylko wychodzę z kina albo
wyłączam telewizor.
A kto Ci powiedział, że nie masz słuchu muzycznego? Gdybyś nie była muzykalna,
to po pierwsze nie umiałabyś i nie lubiłabyś tańczyć, cudów nie ma, nie da się
tańczyć, nie słysząc muzyki, chociaż w moim ulubionym filmie "Dzieci gorszego
boga było pokazane co innego", a poza tym muzyka nie sprawiałaby Ci takiej
przyjemności, bo byś jej po prostu nie słyszała, a przynajmniej nie słyszałabyś
tego wszystkiego, co sprawia, że bez muzyki żyć nie możesz. Moim zdaniem tutaj
działa inny mechanizm niż w moim przypadku, choć nie potrafię w tej chwili tego
wyjaśnić, bo ja też dzisiaj nie jestem w najlepszej formie intelektualnej.
A co do opery, to oczywiście mogłabym długo i namiętnie, ale to byłoby nie na
temat (tak jakby reszta mojego gadania była na temat, hahaha), a żeby było na
temat, to przyznam się, że chyba nigdy w życiu nie wybiorę się na żadną operę
na żywo, pomimo że od kilku lat opera jest u mnie na pierwszym miejscu w
muzyce. Niestety, żaden głos w tej chwili nie zasługuje na to, żeby go słuchać
na żywo, a jeżeli nawet jeden dobry wykonawca się trafi w danym przedstawieniu,
to już na pewno reszta nie będzie się nadawała do słuchania, a ponadto ja też
nie znoszę tej klasycznej operowej oprawy, scenografii i kostiumów, że już nie
wspomnę o takim drobiazgu jak zbyt obfite kształty, eufemistycznie rzecz
ujmując, zdecydowanej większości śpiewaczek i spiewaków, które sprawiają, że
nawet jeżeli da się ich słuchać, to oglądać już na pewno nie. Oczywiście są
wyjątki, jak na przykład niedawno pokazywany w Mezzo "Don Giovanni" Mozarta w
inscenizacji Petera Brooke'a sprzed paru lat, które mnie zachwyciło, choć dla
mnie opera zaczyna się od Belliniego, więc za operowym Mozartem nie przepadam,
ale to była absolutna rewelacja, przede wszystkim z uwagi na niezwykle skromną,
symboliczną wręcz scenografię (kilka prostycb, kolorowych ławek, udających
różne rzeczy w zależności od treści sceny, kwadratowa rama jako okno lub drzwi,
kilka pionowych prętów, też pełniących różne funkcje, i tyle) oraz umiejętności
aktorskie wykonawców. Dzięki temu muzyka i emocje były na pierwszym planie, nie
ginęły przytłoczone bogactwem kostiumów i scenografii, jak np. w
przedstawieniach La Scali, bo i takie ostatnio próbowałam oglądałać, więc mam
świeże wrażenia, bardzo negatywne, niestety - klasyczny przykład przerostu
formy nad treścią. A już na wychwalanego ostatnio jako światowa czołówka tenora
Salvatore Licitrę w "Balu maskowym" Verdiego patrzeć po prostu nie mogłam, a i
słuchanie go nie należało do najprzyjemniejszych wrażeń w moim życiu.
Podobnie też, jak w Twoim przypadku, Dario, odpadają u mnie w przedbiegach
opery po niemiecku, jak również po francusku, z wyjątkiem drobnych
fragmentów "Carmen" i "Poławiaczy pereł" Bizeta. Natomiast co do reszty, tzn.
włoszczyzny, też bardzo trzeba uważać, bo poszczególne nagrania różnią się
między sobą tak znacznie, że ta sama opera w jednym wykonaniu może Ci się wydać
arcydziełem, a w innym możesz nic ciekawego w niej nie usłyszeć ani nie poczuć.
Ale nie jest tak, że tylko poszczególne arie są warte uwagi, są opery piękne w
całości, od uwertury do ostatniej nuty, ze wszystkimi chórami włącznie. Służę
podpowiedziami, jeśli będziesz jeszcze kiedyś chciała spróbować.

[daria13]

Ja tak z tym polemizowaniem, to rzecz jasna, w celach towarzysko-zaczepnych:)))
Co do mojego słuchu, to przysięgam, że nie powtórzę bezbłędnie żadnej linii
melodycznej, nawet takiego Wlazł kotek na płotek, serio. Ale wyczucie rytmu to
ponoć inna para kaloszy i nieistnienie jednego nie wyklucza istnienia drugiego,
tak mi mówiono. Tańczyc lubię, ale mam jedną przypadłość; lubię w tańcu
prowadzić i niektórych partnerów to denerwuje, chyba że trafi się partner,
który prowadzi naprawdę dobrze i stanowczo, acz bez używania siły;) a to nie
jest łatwe, zwłaszcza ze mną:).
Z polecankami operowymi sie polecam, bo bardzo mi imponuje możliwość
pochwalenia się znajomością tej sztuki i uważam ludzi znających się za wyższy
gatunek ludzki;)))
Przy okazji dziękuję za polecenie cukierni na Chmielnej, wyślę męża, bo pracuje
w centrum.
Przy okazji rozmowy o tańcu, nie tym oglądanym, ale samodzielnie wykonywanym,
to może się pochwalicie, lub wyżalicie, jak to u Was wygląda. Powiem tylko, że
nie znoszę tańca towarzyskiego w wersji konkursowej. Takie pokazy nawet mnie
nie śmieszą, tylko porażają kiczowatością. Dla mnie koszmarek.
Pozdrawiam:)

[nienietoperz]

Powrot z 2-tygodniowego szlajania sie tu i tam, i od razu:
- trzysta spraw typu bankowego/zakupowego/biletowego/domowego do zalatwienia na
wczoraj
- glebokie poczucie winy w zwiazku z praca niewykonana przez dni ostatnich 14
- niespecjalna ochota do rzucenia sie do nadrabiania tychze zaleglosci
- no i na domiar zlego jakies 300 nowych TWApostow.

Postanowilem na razie wybrac sobie jeden watek. I tak - w moim przypadku jedyna
sztuka absolutnie nieakceptowalna to oopera/ooperetka. Zanim nadleca kamienie
wielbicieli zwlaszcza tej pierwszej, przedstawiam swoja liste zarzutow:
a) zle rozumiany elitaryzm - nie jestem w stanie zaakceptowac aktywnosci
kulturalnej, ktorej powazna czescia jest garniturek, voyer z krysztalowym
zyrandolem, gleboka samoswiadomosc bycia ODBIORCA SZTUKI + w efekcie obrzucanie
podlym spojrzeniem goscia w dzinsach siedzacego na schodach przed teatrem.
b) nie jest to nawet przyzwoity teatr - bo nie przekonacie mnie, ze 'aktorstwo'
operowe jest chocby na znosnym poziomie. W wiekszosci muzyka operowa sama z
siebie tez do mnie nie przemawia; niewatpliwie nie dalem jej nigdy zbyt wielu
szans.

A na drugim biegunie - teatr. Moze oslablo juz moje mlodziencze przekonanie, ze
jest to sztuka ostateczna, absolutna i bezkonkurencyjna (literatura tez sie
nadaje :-), ale wciaz mnie zaskakuje i porusza. Wciaz chodzi w nim o opowiadanie
historii w danym miejscu i czasie, o zywe spotkanie tworca-odbiorca, o kreowanie
swiata, do ktorego wchodze w calosci, z ograniczonymi mozliwosciami wydostania
sie. Ksiazke w kazdej chwili mozna odlozyc, potem do niej wrocic. Przedstawienie
wydarza sie raz. W szczegolnosci uwielbiam formy teatralne mniej lub bardziej
alternatywne, ale tez tzw. klasyka. Oczywiscie pod warunkiem, ze jest
wystawiana z koncepcja i w jakims celu, a nie wylacznie dlatego, ze 'cus panie
trzeba grac'.

Wasz
powrotny
nntpz

Kocham operę

[marquis]

Zdaje się, że robię tutaj wielki wyłom. Zasmuciła mnie nieco wasza niechęć do
opery. Bo ja bez opery nie wyobrażam sobie życia. Opera jest sztuką totalną,
takim mixem teatru, muzyki i sztuk plastycznych. Opera jest sztuczna, owszem,
taka konwencja, trzeba ją zaakceptować, żeby móc się zachwycać. Otoczka jest też
sztuczna, choć ta cała elitarność, o której wspomniano w wątku jest w wielu
przypadkach czystym pozoranctwem: mam nawet wrażenie, że im lepiej/drożej ktoś
ubrany, tym większe prawdopodobieństwo, że przyszedł w zupełnie innych celach
niż delektowanie sie muzyką, przeżywanie sztuki. Pełno na widowni prostackich
byznesmenów i ich utapirowanych małżonek, ale ja się tym nie przejmuję. Dla
kontrastu przychodzę najczęściej w rubinowoczerwonym sweterku, co przykuwa uwagę
i wywołuje oburzone spojrzenia tych "obytych". A ja się w duchu uśmiecham,
siadam sobie w pierwszym rzędzie i daję się pochłonąć przedstawieniu.
i jeszce jedna anegdota: kiedyś mój znajomy, nie tylko miłośnik (jak ja), ale i
wielki znawca sztuki operowej, trafił na dwie "babcie operowe" (takie starsze
panie, demonstracyjnie wyfiokowane w złoto, rubiny, cekiny, kapelusze i
wachlarze), które się cały czas zachwycały och, ach, jak pieknie. na co znajomy
zapytał grzecznie: "Gdzie pięknie?" (bo jakość spektaklu była fatalna) a babcie
operowe: "No cóż, od razu widać, że pan nie bywa w operze, to i pan nie wie". Ot
i tyle w temacie publiczności i jej kulturalnego poziomu. Jak dla mnie - ZOO,
które z lubością obserwuję ;)

[marquis]

W sztuce uwielbiam impresjonizm i secesję. Nie znoszę performansów itp. Bo to mi
pachnie od razu brakiem warsztatu (znaczy się, ktoś nie umie malować ani
rzeźbić, to uprawia co innego). Najwyżej cenię malarstwo. Nie lubię dziwactw w
stylu dwa kwadraty, bo dla mnie nie ma to sensu. Sztuka ma działać na zmysły. A
kwadraty nie działają. Nie jestem przeciwnikiem sztuki niefiguratywnej,
"abstrakcja" też może być zachwycająca. Pod warunkiem, że odwołuje się do emocji.

A może komuś

[braineater]

się odmieniło?:)

P:)

[daria13]

Bosz, kiedyś to naprawdę długie posty pisaliśmy:)
I styl jakiś taki inny się miało:)))
To tylko uwagi na marginesie'
P:)

[kubissimo]

nie wiem, czy mi sie odmienilo, bo sie wczesniej nie wypowiadalem ;)

w kazdym razie znienawidzona, jak widze, opera zdecydowanie do mnie przemawia,
przy jednym zastrzezeniu: nie lubie takich najbanalniejszych inscenizacji typu
papierowa cepelia. Lubie jezeli tworcy (zwlaszcza strony wizualnej) szukaja
wyzwan i nowych rozwiazan. Pod tym wzgledem bardzo cenie produkcje Roberta
Wilsona, czy w przypadku polskiego podworka Trelinskiego

troche inaczej jest w przypadku baletu, ktory cenie rowniez w przypadku
totalnie klasycznych i konwencjonalnych inscenizacji (a przynajmniej jezeli
chodzi o klasyczna choreografie), co nie znaczy, ze nie lubie rzecy
wspolczesnych. (jakies pol godziny temu wyszperalem sobie w youtubie
znakomitego mlodego tancerza Daniila Simkina, zreszta strasznie
androgynicznego, musialem pogrzebac w sieci, zeby ustalic jego plec. Tutaj
tanczy kawalek z "Don Kichota" Minkusa www.youtube.com/watch?
v=vvMOvsXZXY4 i jest znakomity)

o operetce chyba nie ma co mowic, bo to gatunek sztucznie utrzymywany przy
zyciu, wiec chyba wiekszy sens ma mowienie o musicalach, ktore tez jak
wszystkie formy teatru muzycznego lubie. klasycznym zarzutem pod adresem
musicali jest ich sztucznosc i to przechodzenie od normalnego aktorstwa do
piosenek, ale ja taka konwencje kupuje bez zastrzezen. moje zycie jest tak
pelne muzyki, ze w 80% PŻR (Poważnych Życiowych Rozmów) tak naprawdę miałem
ochote leciec cytatami z piosenek. Tyle, ze w musicalach nie znosze tandety i
mizerii produkcyjnej, a niestety w Polsce z tym bywa kiepsko (chociaz bywaja
znakomite wyjatki - nie wiem, czy ktos widzial Opere za trzy grosze w Teatrze
Muzycznym we Wroclawiu. perełka)

w kwestii sztuk wizualnych rzezba faktycznie jakos malo mnie kreci, znacznie
bardziej malarstwo, chociaz ostatnio odwiedzane muzea w Madrycie przekonaly
mnie, ze ja jednak jestem przywiazany do sztuki mniej lub bardziej
figuratywnej, a przede wszystkim takiej, ktora przekazuje jakies emocje. Cala
reszta jest dla mnie mniej lub bardziej estetyczna dekoracja.
(rozwalil mnie np. obraz przedstawiajacy kilka czarnych kropek na bialym tle, a
ktory zostal zatytuowany "Bez tytulu". rewelacja. cala jego wartosc oparta jest
o podpis autora: Miro)

uwielbiam filmy artystyczne, aczkolwiek zdarza mi sie czegos nie zrozumiec ;)
uwielbiam fotografie.
wychodzi na to, ze strasznie kulturalny jestem ;)

jedyne co do mnie nie trafia to roznej masci happeningi, czy inne instalacje
gdzie artystka siedzi w galerii i obiera ziemniaki. Nie twierdze, ze sztuka to
takie cos, co sie spotyka wylacznie w muzeum i nie wolno podchodzic bez
krawata, ale patrzac na kobiete z garnkiem ziemniakow jakos nieszczegolnie
czuje sie poruszony, zaintrygowany, ani zainspirowany, a tego wlasnie
oczekiwalbym od sztuki

[wiksadyba1]

>
>
> 1. Balet i taniec w ogólności. Nie kumam tego ni w ząb, nie rozumiem o co
> chodzi, nikt mi nie potrafi wytłumaczyc tego sposobu ekspresji twórczej i
> najczęsciej, żona musi mnie po 10 minutach kopac w kostke, żebym przestał
> chrapać.
>
> 2. Opera/Operetka - ale jako widowiska, nie jako muzyka, bo muzycznie wiele
> rzeczy mi się podoba, natomiast nie jestem tego w stanie oglądać. kompletny
> brak zrozumienia dla tej konwencji.
>
> 3. Rzeźba - jak miłosnikiem rzeczy namalowanych jestem od prawie zawsze
> (znaczy od pierwszego dowodu na to, że malarstwo to nie tylko Matejko i
> Kossak:), tak do rzeczy wykutych w skale, ulepionych z gliny i innych
> materii, jakos kompletnie nie mogę sie przekonać.
>
> A jak u Was?:)
>
Ad 1 - Balet - przyznam szczerze, że dopiero od eksperymentów XX w. zaczyna się
ciekawie, czasem bardzo ciekawie.Balet klasyczny - jak u Gombrowicza -
zachwyca, ale nie zachwyca:) Z wyjątkiem paru rzadkich epizodow, kiedy zdarzyło
sie załapywać wyjątkowo podatny, ale przy tym trudny do przybliżenia nastrój:))
Co do tańca - taniec potrafi zachwycać, potrafi sprawiać problemy. W ciągu
ostatnich lat, jako ktoś pełen czasem dobrych chęci ale raczej niezborny ruchowo
na parkiecie, miałem 3 razy osobliwe szczęście do zdecydowanie bliskiej
znajomości z dość utytułowanymi tanecznymi profies- epizody ekscytujące, chociaż
i zawstydzające do pewnego stopnia:))

Ad 2 Opera - muzyka jak najbardziej zachwyca (w niektórych przypadkach mało
powiedziane:) w bardzo wielu przypadkach, chociaż akurat nie np. jeśli chodzi o
operę włoską. Sama koncepcja spektaklu teoretycznie jak najbardziej też, ale z
inscenizacjami jest rzeczywiście często problem - "tradycyjne" są nudne i
realizowane przez ludzi bez polotu, podczas gdy co lepsi znani reżyserzy, kiedy
zabiorą się za operę starają się czasem za wszelką cenę niepotrzebnie i
przesadnie udowodnić, że mamy XXI wiek:) Często to wychodzi pretensjonalnie.
Operetka, w małych dawkach, budzi we mnie czasem coś w rodzaju skrajnego ubawu
połączonego z perwersyjną fascynacją:) Ale znajomosć operetki, to może klucz do
historii XIX i wczesnego XX w.. Podobno Wąsik pozujący na wagnerystę, naprawdę
najbardziej lubił "Wesołą Wdówkę":)

Ad 3 Rzeźba zachwyca:), chociaż, biorąc pod uwagę, że w ciągu ostatnich kilkuset
lat na Zachodzie na jednego wielkiego rzeźbiarza przypadało n- malarzy,
malarstwo siłą rzeczy ma przewagę. Mimo tego, przywołując moje różne podróże,
np. Berniniego w Villa Borghese, Rodina w Paryżu, czy Giacomettiego w kilku
kolekcjach sztuki nowoczesnej, zaliczam do największych orgazmów muzealnych w
życiu:)

[wiksadyba1]

Ps. przez "operę włoską" rozumiałem klasyków XIX w.

[obly]

sztuki są bardzo sztukowane
nie lubię sztuk z których wyłazi prymitywna motywacja uczestniów wydarzenia.
nie lubię kurde bałwanów i bałwochwalców i szeptaczy schizoidalnych
nie lubię egotycznych narcyzów z zadęciem na cesarzy światła
nie nawidzę zastanych form od wieków w których poruszac siemozne li jedynie po
utartych scieżkach
nie lubię gdy artysta uzależnia swoje dzieła od okreslonego strumienia
finansowego.
lubię gdy artysta pierwszy opuszcza swe dzieło pozostawia je puste tak aby
kazdy napotkany mógł bez wynaturzeń werbalnych autora skonsumować na swój
własny sposób
lubię gdy sztuka wydarza sie niewymuszona i powstawala na zasadzie piątego
palca u ręki. (kurde teraz wszystko pasuje)
lubię gdy artysta ma poziom wiedzy, współczucia i współodczuwania, większy od
typego obrazu artysty który zezwala mu intuicyjnie tworzyć dziela mieszczące
się w "prawdzie naszego świata" a nie poza marginesem tworzac stałe wyobrażenia
o niezachodzących zjawiskach.
nie lubie kantowania, lubię pewien rodzaju boski intelekt w sztuce, gdzie nie
widząc i nie słyszać autora z jego pracy odczytujemy i odkrywamy niesamowite
ciagi zdarzeń czy przemysleń
lubię gdyz sztuka wykracza poza rozrywkę ale i nie czuje sieod niej być
odgrodzona
nie lubięodkrywania starych prawd na nowo w formie wielkiego odkrycia, nie
lubięzbędnego szokowania, lubię rzeczy piekne i zwariowane
lubie szaleństwo w sztuce gdyżjako nieobliczalen szaleństwo jest skrzydłami
sztuki i ucieka się od przewidywań wtedy i zawsze mozemy liczyc na
moment "aaach"
lubie brak ograniczeń i odczuwalny brak narzucania sobie róznych nienaturalnych
granic.
lubię seks ;)))
lubię jak artysta przełamuje niewidzialne dla mnie rzeczy i w trakcie działań
widocznie ewoluuje, że dane dzieło też go zmienia, gdyz na zimno separowana
sztampa pod konkretne oczekiwania jest stratą czasu.

lubię bardzo:
komiks, filmy, książki też, malarstwo, rzeźba, i wszystko to co jest na
pograniczu i zwłaszcza uwielbiam piosenkę(sztuka pisania dobrych piosenek
proszę państwa jest juz zapomniana, kazdy kto posłucha Henryka Warsa i zaraz
potem De Mono wie o czym mówię) i muzykę lubię, lubię jak artysta para siez
każdego rodzaju forma aktywnosci i nie widzi różnicy między nimi (themerson,
Witkacy) lubię mocne osobowości poszukujace
nie lubię
performansów, akcji, wspólnot artystów, krytyków, blogow, opery, operetek,
benefiKsów, aury i bohemy, autorytetów i nie lubie sztuki internetowej w sensie
wiecej jest robiona przez informatyków w wolnym czasie niz artystów którzy
majacos do powiedzenia, bełkotu nie lubię, nie lubię młodych zdolnych
ambitnych, nie lubię poniedziałków i kurde nie lubię parcia na efekt, nie lubię
sztuki opartej jedynie na zaskoczeniu