brak współczucia

[mamalgosia]

Zaczynam u siebie obserwować otępienie na nieszczęścia lludzkie - takie, które
w bezpośredni sposób nei dotyczą mnie, mojej rodziny czy znajomych. Mam
uczucie wypalenia. Tsunami kosztowało mnie strasznie dużo emocji, potem
Biesłan - za bardzo sie wczuwam. Może to wina nerwicy lękowej - i bez tych
wszystkich tragedii boję się o moich bliskich. Ale co zrbić: zamknąć ich na
klucz? To zjedzą zakażonego kurczaka (ptasia grypa) lub zakażoną wołowinę.
(BSE). Jak wiadomo: niektórych nieszczęść uniknąć się nie da. A życie w stałym
lęku... można oszaleć.
To chyba jakaś samoobrona (z małej litery). Wyłączam telewizor gdy mówią o
Katrinie, wczoraj odwróciłam się gdy mówili o autokarze z licealistami z
Białegostoku. Nie mam po prostu siły.
Jak z Wami? Współodczuwacie? Interesujecie się? A może macie jakieś lekarstwo
dla mnie?

[maria421]

Najbardziej mnie boli, doslownie fizycznie boli, kiedy czytam czy ogladam
wiadomosci na temat porwanych, zgwalconych i zabitych dzieci.

Hmmm... A co śadzisz o czymś takim?

[hiperrealizm]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=631&w=29194641

[maria421]

Niewiele o tym sadze, Hiper. Pomimo tego, ze lubie koty.

[mamalgosia]

ja jeszcze mniej niż maria

[cechatehace]

a ja się poryczałam i to w pracy :(

wyrzuć telewizor...

[fnoll]

i w ogóle ogranicz media (także filmy) które "jadą" na emocjach, bo one są jak
narkotyk - w końcu znieczulają

a robić medialną rozrywkę z nieszczęść świata, to... dość nieetyczne, czyż nie?

[mamalgosia]

chyba faktycznie telewizor należałoby wywalić. Aczkolwiek lubię naszą polską
politykę. Chciałam pooglądać Tuska i Kaczorów, a tu Otylia spowodowała wypadek i
zabiłą brata. I znów mam dołek

[isma]

Hmmm. No, wiec ja na nieszczescia medialne sie uniewrazliwilam juz spory czas
temu.
Po pierwsze dlatego, ze wiem, jak mozna spekulowac informacja, w tym liczbami:
wypadek autobusu, w ktorym zginelo kilkanascie osob - pelno newsow, w tym tych,
pokazujacych - prawdziwie - rozpacz osieroconych rodzicow. Ale np. odnotowanych
w statystyce medycznej samoistnych poronien, z ktorych znaczna czesc jest dla
rodzicow rowniez przezyciem straty dziecka, osieroceniem - w Polsce, w
medialnym milczeniu, 40 tys. rocznie...
Po drugie dlatego, ze ja jestem raczej typ dzialacza, niz kontemplatyka, wiec
jakos wole, zeby moje wspol-czucie moglo miec tez jakis osobisty wymiar
praktyczny. Jakos nie odpowiada mi ronienie lezek w cieplym domu w bamboszach ;-
))). Sila rzeczy nie przywiazuje wiec nadmiernej wagi do zjawisk, ktorym nie
moge przeciwdzialac.

A co do leku o bliskich... Mamalgosiu, o mnie (i o mojego ciezko chorego ojca)
sie bano panicznie, zaborczo, dziesiecioleciami. Przezylam ;-))). Efekt jest
taki, ze moja chyba znacznie gorszym zdrowiem niz ja sama obdarzona corka - nie
jest hodowana pod kloszem, zwlaszcza jesli chodzi o kontakty z ludzmi. Na razie
przyplaca to kolejna choroba (ostatnio zapalenie pluc na przelomie sierpnia i
wrzesnia, teraz, mysle, na oskrzelach sie moze skonczy). Ale sadze, ze i jedna,
i druga postawa, w sumie nie zaszkodzi, jesli wyplywa z milosci ;-))).

ronienie łez w bamboszach

[mamalgosia]

MOże nie uwierzysz, ale ja te łzy potrafię ronić działając. I działąnie nie
zagłusza mojego smutku.
Bardzo już ze mną źle

[e_wok]

Kiedys ryczalam jak bobr ilekroc ogladalam programy, w ktorych krzywda dziala
sie dzieciom albo psom. Kiedy zaczelam pracowac w firmie, w ktorej zdjecia
zwlok, tortur i klesk zywiolowych sa na porzadku dziennym (wiekszosc z nich jest
zbyt drastyczna, zeby mozna bylo je opublikowac w gazecie), przez dlugi czas
przynosilam te obrazy w glowie do domu, snily mi sie, ciagle widzialam te urwane
konczyny,te przerazone dzieciece oczy, cale to ludzkie nieszczescie, ktore
ciagle sie gdzies na swiecie odbywa. W tej pracy, ze tak powiem, stracilam
niewinnosc. Teraz juz patrze inaczej, poziom wrazliwosci bardzo mi sie
przesunal. Stalam sie taka fatalistka, ze sklonna jestem uwazac, ze jedynie
niezwykle szczesliwy przypadek sprawil, ze funkcjonuje w miare stabilnej
rzeczywistosci, no bo jak inaczej o tym myslec, skoro codziennie serwisy prasowe
przynosza coraz to nowe obrazy nieszczescia i smierci.

[mamalgosia]

no dobrze, ale jak zyć z takim przessiwadczeniem?
P.S. Czytałaś "Kwietniową czarownicę"? OT

Z takim przeswiadczeniem

[e_wok]

calkiem niezle sie zyje. W moim przypadku objawia sie to radoscia z mojego
zycia. Jestem strasznie zadowolona z kazdej codziennej sprawy, ktora mi sie
przytrafia - wczoraj zamowilam firanki do salonu i ciesze sie z nich jak
glupia, siedzialam wieczorem naprzeciwko okna i gapilam sie na nie, wyobrazajac
sobie firanki. Dzis rano okazalo sie, ze pies nie zlal sie w nocy, wiec od rana
mam super humor. A jeszcze na dodatek okazalo sie, ze sie nie poklocilam z
kolezanka z pracy, z ktora atmosfera byla od jakiegos czasu dosc napieta -
kolejny powod do radosci.

[mamalgosia]

stara prawda: cieszyć się z drobiazgów

[herbarium]

Trudno mi właściwie powiedzieć, jak to jest ze moim wzruszaniem się sprawami
medialnymi, bo jest bardzo różnie.

Generalnie wzruszam się różnymi rzeczami dopiero po pewnym czasie:), tzn. jak
mam czas sprawę przyswoić sobie, wmyśleć się w nią i wczuć. I zwykle nie są to
nagłe katastrofy. No bo to może jest okrutne, co powiem, ale ludzie bez przerwy
umierają, nie tylko w wypadkach i zamachach.

Telewizję rzadko oglądam, nie ciągnie mnie. Ale nie boję się znieczulicy, tylko
raczej bezradnej żałości. Najgorsze dla mnie jest w mediach takie zło, które
jest stałe, postępujące i nieuchronne. Zjawia się w mediach częściej albo
rzadziej, ale tego nie chcę oglądać. To nic nie da, że ja to obejrzę i zęby
mnie zabolą od patrzenia.

Ponieważ często czytając gazety czy słuchając radia skupiam się na tym, "jak to
dziennikarze obrobili", to raczej odbieram rozmaite enuncjacje dość chłodno.
Nie z tych przyczyn, które wymieniła Isma, ale po prostu często za bardzo mnie
interesuje forma, żeby się wzruszać treścią:)

Tak szczerze mówiąc, wzruszanie się do łez filmem - to jest dla mnie naprawdę
fajne przeżycie, takie "inne", bo bardzo rzadko mi się zdarza...