osiagniecia (tylko dla dzieciatych) :)))

[broch]

Ha!
Aska dostala wlasnie list iz dostala sie do National Honor Roll za wyniki w
szkole. Tzn gubernator Californii, US senat zostana o Jej osiagnieciach
poinformowani a Jej naswisko trafi domlokalnej gazety.
My sieszymy sie z innych powodow:
Dziecko cieszy sie z tego ze Schwarzenegger Ja pozna a my z Ania z faktu ze
pieniadze odkladane na scholarship bedziemy mogli przeznaczyc na wycieczke na
Hawaje i okolice :))

Dobry poczatek 2006

[mamarcela]

Wow, czyli łał. :) Gratulacje dla zdolnej Aśki oraz szczęśliwych przyszłych
zdobywdów Hawajów i okolic.
A Asia zanim jej gubernatol Arnie uściska prawicę, niech przyjmie uścisk tejże
od mamarceli pod wielkim wrażeniem. :)))

[broch]

dzieki Marcela,
przekaze :)

[beatanu]

Przekaż również Brochu gratulacje ode mnie!

Tylko coby pan gubernator rączki jej uściskiem nie zmiażdżył ;)

B

[daria13]

Jestem z Was dumna! Piszę "z Was", bo jestem głęboko przekonana, że osiągnięcia
naszych pociech są w dużej mierze naszą załugą i mam na myśli nie tylko kwestię
genów. Z dobrych i mądrych rodziców z reguły wyrastają dobre i mądre dzieci,
wiem coś o tym:)
Co nie zmienia faktu, że żeby osiągnąć to co osiągnęła Aśka, musiała włorzyć z
pewnością dużo pracy i wysiłku.
Jeszcze raz gratuluję i stwierdzam, że będziemy głęboko rozczarowani, jeśli nie
prześlesz nam zdjęcia córki z Arnim. Toż to gratka i pamiątka na całe życie:)))
Pozdrawiam gorąco i serdecznie:)

[mamarcela]

z tymi jego mięśniami to jedna wielka ściema i "bardzo stara bluzeczka". :)
Nie, żeby mi cos ściskał.
P.:)

Niezwykle gratuluje!!!

[dr.krisk]

Bardzo się ucieszyłem, bo nic mnie tak nie raduje jak takie właśnie
osiągnięcia!
Niedawno odwiedził mnie przyjaciel z lat młodości, od lat przebywający wraz z
żoną na emigracji. Niestety, jego potomkowie są zupełnie nieudani: brak chęci
do nauki oraz robienia czegokolwiek oprócz picia piwa i strojenia się w "ekstra
ciuchy". Widzę też, jak go to gryzie, bo akurat reszta naszych znajomych ma
normalne dzieci - coś potrafią, coś robią, czegoś chcą.

Serdecznie gratuluję!!!!
KrisK Rozpromieniony

[3promile]

"Widzę też, jak go to gryzie, bo akurat reszta naszych znajomych ma
normalne dzieci - coś potrafią, coś robią, czegoś chcą."

Dottore, bez przesady! Jak możesz?! Może akurat ci chętni do "picia piwa i
strojenia się w ekstra ciuchy" zostaną niezależnymi producentami muzycznymi albo
otworzą kultowy butik z akcesoriami dla zbuntowanych dziecków gwiazd Holiłudu...
Jak można tak a priori - "potomkowie nieudani"? Proponuję prywatną rewizję
definicji normy - w przeciwnym razie niezbędny stanie się z czasem postulat,
żeby Kalifornię całą uczynić np. campusem Stanforda - czyżby kolega
sentymentalnie przemycał wiarę w transsubstancjację przemian ilościowych w
jakościowe? Ameryka zbogacieje? Da się krzywą Gaussa nagiąć? Żarty, żarty...

Promil wobec młodzieży pokorny i o pokorę upraszający

A jednak...

[dr.krisk]

3promile napisał:

> Może akurat ci chętni do "picia piwa i
> strojenia się w ekstra ciuchy" zostaną niezależnymi producentami muzycznymi
alb
> o
> otworzą kultowy butik z akcesoriami dla zbuntowanych dziecków gwiazd
> Holiłudu..
Tak też moim strapionym znajomym nieszczerze tłumaczę, starając się ich
pocieszyć. Ale jakoś marnie to wszystko wygląda.
Natomiast musze sprostować, że nie chodzi mi absolutnie o zdobycie tzw.
formalnego wykształcenia. Są rozmaite drogi realizacji swoich marzeń - trzeba
je tylko mieć. A ci młodzi nieszczęśnicy pomysły na życie mają na poziomie
jakiegos bezkręgowca chyba.
Czy naprawdę wierzysz, że młodego kretyna wyrośnie kiedyś coś nieskretyniałe?
Bo ja nie sądzę.

[3promile]

Ujmę to w ten sposób:
Mój siedemnastoletni syn połowę swojego życia spędza na basenie, a drugą na
koszykarskim parkiecie, bo ciągle nie może się chłopina zdecydować. Jakieś tam
ksiunszki i ojcowskie rozterki ętelektualne ma głęboko w... poważaniu - nawet
ocząt przed komputerowym monitorem sobie specjalnie nie psując. Co gorsza,
zaczął resztki wątroby ojcowskiej deptać, że jak mu się na AWF nie uda dostać
(bo co tu dużo mówić - anatomię na AWF zakuwać trzeba, jak na medycynie), to
sobie pomyśli o karierze wojskowej. Wojskowej! A jego ojciec anarchista przed
wojskiem uciekał, ile sił w nogach!

I co mam powiedzieć, że nieudany? Dlatego, że nie zaczytuje się w
dziewiętnastowiecznej klasyce, a o Windowsie wie mniej, niż jego zdziadziały
rodzic z epoki Mera-Odra i perforowanych kart?

Nie znam co prawda tych smarkaczy, o których piszesz, ale żeby tak naprawdę nic
ich nie pasjonowało? Wierzyć się nie chce...


Promil mimo wszystko z synalka dumny

A skąd!

[dr.krisk]

3promile napisał:

> I co mam powiedzieć, że nieudany? Dlatego, że nie zaczytuje się w
> dziewiętnastowiecznej klasyce, a o Windowsie wie mniej, niż jego zdziadziały
> rodzic z epoki Mera-Odra i perforowanych kart?
Zauważ jednakowoż, że twoje dziecię na basen chodzi, pod koszem gania, a nawet
ma pomysł, żeby Armię naszą dzielną zasilić, jako dobrowolec. No i bardzo
dobrze! Mogą ci się te pomysły nie podobać, ale je ma. Jak mu będzie pasować
ganianie po błocie z glauberytem w garści, to why not?



> Nie znam co prawda tych smarkaczy, o których piszesz, ale żeby tak naprawdę
nic
> ich nie pasjonowało? Wierzyć się nie chce...
No nie chce, ale to prawda. Głównie ściągają filmy z internetu jak tez wszelkie
możliwe wirusy, trojany, spy-ware i co tam jeszcze jako bonus do tych filmów
dodają. Żeby chociaz byli tzw. trudną młodzieżą... ale nie. Wygląda na to, że
usiłują żyć zużywając jak najmniej energii. Na myślenie, na przemieszczanie, na
wygłupy do wieku młodzieńczego stosowne.
Żal mi ich rodziców, którzy zawsze mieli wiele zainteresowań, wspaniałe
poczucie humoru - i skąd takie niemrawe potomstwo?
Ot zagadka!

>
> Promil mimo wszystko z synalka dumny
No pewnie!

[mamarcela]

Drogi i wielce szanowny doktorze,
juz od wczoraj gnębi mnie chęć przemozna, aby sobie poważnie z szanownych
doktorem poduskutować(coby nie powiedzieć pokłócic się) w temacie młodzież.
Walczyłam z chęcią tą całe wczorajsze popoludnie, wieczór i noc całą i w końcu
dzisiaj rano postanowiłam skapitulować. Wygarnę dochturowi Kriskowi, a co nie
wolno mi.

Krisk napisał:
No nie chce, ale to prawda. Głównie ściągają filmy z internetu jak tez wszelkie
> możliwe wirusy, trojany, spy-ware i co tam jeszcze jako bonus do tych filmów
> dodają. Żeby chociaz byli tzw. trudną młodzieżą... ale nie. Wygląda na to, że
> usiłują żyć zużywając jak najmniej energii. Na myślenie, na przemieszczanie,
na wygłupy do wieku młodzieńczego stosowne.
> Żal mi ich rodziców, którzy zawsze mieli wiele zainteresowań, wspaniałe
> poczucie humoru - i skąd takie niemrawe potomstwo?
> Ot zagadka!

A przepraszam, skąd dochtur wielce szanowny, to wszystko wie? Od rodziców?
Kurczę naprawdę nie spotkałam się, aby normalni, dowcipni ludzie mieli więcej
niz jedno "niemrawe" dziecko, chyba, że jakiś chów wsobny. Podejrzewam, że są
to zupełnie normalne dzieciaki ze wszystkimi upierdliwosciami i miazmatami
stosownymi dla wieku młodzieńczego (przecież nastolectwo to straszny w sumie
wiek!), którym albo rodzice przyprawili gębę nieudaczników, albo ci sami
rodzice mają ze swoimi dziećmi tak mały kontakt, że nic i prawdziwych
zainteresowaniach i problemach tychże dzieci pojęcia nie mają.
Doktorze kochany, większość rodziców (szczególnie nas dotkniętych młodością w
komunistycznej biedzie) ma wobec swoich dzieci nierealne i kompletnie od czapy
wymagania. To, co oni z tymi swoimi biednymi dziećmi wyprawiają to naprawdę
woła o pomstę do nieba. nic więć dziwnego, że zmęczone starymi dzieciaki
wycofują sie na z góry obrane pozycje i udają głupków. Też by doktor udawał,
gdyby ktos lepiej wiedział, co doktorowi do szczęścia potrzebne.
W tym szczególnym przypadku zarzut ściągania filmów z internetu (poza względami
etycznymi tego procederu) jest nieco naciągnięty, bo po co oni te filmy
ściągają? Żeby oglądać chyba, a więc czymś sie jednak interesują.

Z wieloletniego doświadczenia macierzyńskiego oraz z faktu, że większość moich
znajomych ma dzieci, o których opowiada, nauczyłam się jednego nie należy
bezkrytycznie wierzyć w to, co rodzice mówią o swoich dzieciach, bo niezwykle
rzadko potrafią się zdobyć na obiektywizm. I albo nadmiernie te dzieci
idealizują, albo wprost przeciwnie narzekają na nie, bo nie potrafia te biedaki
unieść tychże rodziców wysublimowanych oczekiwań.
Zaznaczam, że jeśli piszę o nadmiernym idealizowaniu dzieci i chwaleniu się
nimi przed obcymi , to nie mam w żadnej mierze na myśli Brocha i jego
pochwalenia sie realnym osiągnięciem córki. W takim wypadku to każdy by sie
pochwalił, bo jest czym!
pozdrawiam serdecznie
mamarcela - matka (choć broń boże mamuśka) ze swoich dzieci zadowolona i dumna,
chociaż często mająca ochote wysłać je gdie nibyć, byle dalej od siebie

Święta racja, Mamarcelo!

[aaneta]

A w dodatku jeśli rodzice narzekają na własne dzieci, że "panie, te dzieciska
takie niedobre", to źle świadczy o nich samych. Dzieci mamy takie, jak je sobie
sami wychowaliśmy, ot co.

[daria13]

A ja pozwolę sobie popolemizować z Paniami. Ale nieco później, bo zaraz idę na
lunch, a mam doś dużo do powiedzenia:)
P:)

[daria13]

Uważam, że dzieci same z siebie nie są i nie będą pracowite, sumienne i
wytrwałe, a są dziedziny życia, w których takie cechy są niezbędne. Dzieci
pozostawione sobie nie mają ram, w którcyh mogą się poruszać, tracą poczucie
bezpieczeństwa i tylko ogromna doza szczęścia pozwala wyjść takim osobnikom na
ludzi (ciekawie napisał o tym ostatnio Trier w wywiadzie dla Polityki).
Wygórowane ambicje rodziców, nadmierna kontrola i wymagania stawiane dzieciom
niewspółmierne często z ich możliwościami są oczywiście drugim końcem kija,
który może spowodować jeszcze większe spustoszenia wychowawcze.
Przyznam się, że jestem matką nieco nadopiekuńczą; sprawdzam wyniki w nauczaniu
moich dzieci, ba, nawet czasami niepokoję się tym, że wcale się nie uczą a mają
same prawie piątki;). NIeustająco staram się je stymulować intelektualnie
podsuwając im odpowiednie lektury, oglądając z nimi ciekawe filmy (koniecznie
wspólnie), czy podsuwając Julce dobrą muzykę (Kuba jeszcze nie uznaje żadnej
muzyki, przecież go nie zmuszę;). Dzieci mają też wyznaczone ściśle ramy praw i
obowiązków.
Ja byłabym jednakowoż skłonna podejrzewać dzieci, o których pisze dottore o to,
że mają rodziców typu pierwszego, czyli wychowujących potomstwo na luzie i
bezstresowo. Jeśli doktor wie coś więcej na ten temat, tom bardzo ciekawa.
Piszę z pracy, co chwile rozpraszana, więc jeśli jest to mało poskładane, to
przepraszam, z domu może poprostuję i uściślę swoje przemyślenia;
Pozdrawiam:)

[aaneta]

A właściwie to w którym punkcie się z nami nie zgadzasz, bo nie załapałam? ;)
Żadna z nas nie napisała, że należy dzieci zostawić samym sobie, chociaż nie
zgadzam się z tym, że dzieci z natury są leniwe, niesumienne i niewytwałe -
wybacz, ale ta teoria pedagogiczna już dawno przestała obowiązywać.

[daria13]

Przecież napisałam, że moje piasnie było nieskładne, bo z pracy;)
Niepracowite nie jest równoznaczne z leniwe. NIe powiesz mi, że nie musiałaś do
pewnego momentu przypominać chłopakom, żeby na przykład wynieśli śmieci, bo
sami z siebie takiego nawyku z pewnością nie mieli. Zresztą wielu chłopcom taki
nawyk nie chce wejść w krew do późnej starości, ba, do śmierci samej.
Nie wyobrażam sobie dziecka, które z własnej nieprzymuszonej woli wyrywa się do
prac domowych, albo stara się odrabiać lekcje na bieżąco, a nie na ostatnią
chwilę. Miałam na myśli to, że w pewnym momencie trzeba od dzieci wymagać
określonych zachowań, żeby potem móc od nich egzekwować pozytywne nawyki, które
z kolei w przyszłości pozwolą im lepiej radzić sobie w wielu sytuacjach. Znowu
mącę, wiem.
Jeszcze później może pogadamy.
P:)

Teraz już lepiej :)

[aaneta]

Ale nie całkiem, bo wyrobienie pozytywnych nawyków wcale nie jest, moim zdaniem,
ani tak istotne w procesie wychowania, ani tak użyteczne w życiu, jak piszesz. A
poza tym Mamarceli i mnie chodziło o nieadekwatne i nierealne oczekiwania
rodziców wobec dzieci, a nie wymagania i sam proces wychowawczy, tak że mówimy
właściwie o dwóch różnych kwestiach.

Potwierdzam.

[dr.krisk]

daria13 napisała:

.
> Ja byłabym jednakowoż skłonna podejrzewać dzieci, o których pisze dottore o
to,
>
> że mają rodziców typu pierwszego, czyli wychowujących potomstwo na luzie i
> bezstresowo.
Chyba tak to było. Zakładali chyba, że jakoś się wychowają same.
Zresztą życie emigranta nie jest łatwe. Dodać trzeba problem języka: rodzice
mówią ze sobą w domu po polsku, dzieci po niemiecku (choć wszyscy znają oba
języki). Podobno to normalne - może zagraniczni TWAcze obdarzeni dziatwą
mogliby cos na ten temat powiedzieć?
Tutaj zresztą nie chcę się mądrzyć, bo nie mam wlasnych doświadczeń. Nie wiem
ile można zdziałać tzw. pracą wychowawczą, a ile nie zależy od rodziców tylko
od okoliczności.
Ale wygląda to przykro.
KrisK

Nie rozumiem

[stella25b]

Co ma jezyk do wychowywania dzieci? Na ogol jest tak, ze dzieci jezyk ojczysty
rodzicow znaja. W najczesciej dzieci ten jezyk rozumia a mowia w jezyku kraju w
ktorym mieszkaja. Jesli rodzice klada nacisk na nauke ich jezyka ojczystego i
konsekwentnie wymagaja od dziecka mowienia w tym jezyku, to dziecko sie go
nauczy, i bedzie sie nim poslugiwac. Jezyk i wychowanie dzieci to dwie odrebne
sprawy. Takie jest moje zdanie.
Zgadzam sie z opinia Darii, ze dzieckiem nalezy kierowac w zyciu, oczywiscie do
pewnego momentu. Nie wszystkie dzieci sa samodzielne i pracowite. Najczesciej
tego trzeba je nauczyc.

Jasne, ale...

[dr.krisk]

Jest tylko jeden problem - dla rodziców ich językiem ojczystym jest polski, dla
ich dzieci - już niemiecki. I chociaż wszyscy swobodnie mogą przekazywac
informacje w obu językach, to ich wzajemna komunikacja jest bezosobowa,
pozbawiona głebszego kontaktu, który zawieramy w intonacji, budowie zdania, itp.
Spróbuj opowiedzieć Amerykanom dowcip po angielsku - zrozumiesz o co mi
chodzi :)

[beatanu]

dr.krisk napisał:
I chociaż wszyscy swobodnie mogą przekazywac
> informacje w obu językach, to ich wzajemna komunikacja jest bezosobowa,
> pozbawiona głebszego kontaktu, który zawieramy w intonacji, budowie zdania,
itp

Hmmm. Jakos nie przyszlo mi do glowy, ze komunikacja w naszej dwujezycznej
rodzinie moze byc bezosobowa... Mam wrazenie, ze kazdy wyraza swoje uczucia
wlasnie tak jak chce. To oczywiste, ze wzburzone córki nie "awanturuja" sie po
polsku, bo "latwiejszym" jezykiem jest dla nich szwedzki. Ale mnie to nie
przeszkadza. Ja wyklócam sie po polsku i tez jestem zrozumiala dla wszystkich :)
Bezosobowo? Nie...

Beata zamyslona

[stella25b]

Krisku nie masz racji. Mimo, ze dla tych dzieci jezyk niem. jest jezykiem
ojczystym to sa one na tyle osluchane z jezykiem polskim, ze doskonale
rozrozniaja te intonacje. Co ma do tego budowa zdania, naprawde nie rozumiem.
Tym bardziej, ze w niemieckim jest ona scisle okreslona.

[beatanu]

stella25b napisała:
Jesli rodzice klada nacisk na nauke ich jezyka ojczystego i
> konsekwentnie wymagaja od dziecka mowienia w tym jezyku, to dziecko sie go
> nauczy, i bedzie sie nim poslugiwac.

Z wlasnego doswiadczenia i dwóch lektur o dwujezycznosci:
Klasc nacisk na jezyk ojczysty - jak najbardziej. Mówic, spiewac, czytac.
Byc konsekwentnym - absolutnie! I nie zawsze jest to doswiadczenie mile, kiedy
w towarzystwie mieszanym albo zupelnie nieznajacym jezyka polskiego (w tym
wypadku) z uporem maniaczki chrzescic po naszemu... I w dodatku "lekcewazyc"
protesty mlodszej Zaby - mów do mnie po szwedzku, nie rozumiem co ty do mnie
mówisz! itd itp
Ale wymagac od dzieci mówienia w jezyku matki (w tym wypadku)? - NIGDY! Nigdy
Zab nie zmuszalam, zeby mówily po polsku! Bywaly takie okresy, ze odpowiadaly
tylko po szwedzku. Teraz jest inaczej. Starsza córka, dumna ze swoich korzeni i
swojej "innosci" mówi ze mna zawsze po polsku, nawet w obecnosci swoich
niepolskojezycznych kolezanek. I z uporem maniaczki (po kim to ma?) opowiada co
robila w szkole, co przeczytala i o czym dyskutowala z kolega. Przy wspólnym
obiedzie wymaga ode mnie konsekwencji i uzywania tylko jednego jezyka (maz zna
polski calkiem dobrze). Mlodsza córka nie ma takiego zasobu slownictwa i ciut
sie meczy, ale walczy dzielnie i próbuje. Nie tak konsekwentnie i nie z tym
samym zacieciem, ale zawsze. Jestem dumna i blada :)

[stella25b]

Ja mialam ten sam problem ze Starszym w przedszkolu- mowil jedynie po niemiecku
i nie chcial rozmawiac po polsku. I nikt go nie bil i nie karcil za to.
Poprostu zrobilismy dluzsze wakacje w Polsce z daleka od mojej rodziny ktora
mowi po niemiecku i Starszy zostal zmuszony do konwersacji po polsku. Dotarlo
do niego, ze ten jezyk moze byc przydatny w czasie zabawy z polskimi dziecmi.

W obronie rodziców.

[dr.krisk]

Na samym wstępie przypominam, że nie posiadam własnego potomstwa - a więc z
łatwością możecie mnie pognębić wytykając nieznajomość tematyki pieluchowej.
Ale co tam - napiszę co mam napisać, a potem zdaję się na waszą łaskę.

Znam oto, droga mamarcelo ten pogląd - że owe nastoletnie pałuby zalegające na
wyrku z miną pt. "mam was wszystkich gdzieś i mam nadzieję, że ze wzajemnością"
z czasem jako te kaczątka brzydkie w łabądki sie przemienią i ludzkim językiem
przemówią. Że to panie taki wiek jest. Oraz że ewentualne przykre cechy owych
paniątek pryszczatych to jedynie wina rodziców wstętnych, co to kontaktu z
własną progeniturą nie mają, zamiast tego zajmując się takimi głupotami jak
zdobywanie forsy na rozmaite ich zachcianki.

Być może jestem głupi jak but prostak, ale jak słyszę znudzono-aroganckie
mamrotanie owych dziatek ("tata, no weź sie!"), natychmiast ogarnia mnie dzika
ochota aby przylać w to maślookie oblicze. Podziwiam cierpliwość anielską moich
przyjaciół, znoszących z pokorą takie traktowanie.

Oczywiście nie jestem w stanie podac przyczyn dlaczego tak się stało - wpływ
nastoletniego otoczenia, zapracowanie obojga rodziców, może rzeczywiście jakieś
ich błędy wychowawcze. Widzę tylko skutek, i nie jestem sobie w stanie
wyobrazić jakis pozytywne rowzwiązanie. Chyba niewielkie jest zapotrzebowanie
na słabo wykształconych oglądaczy filmów....

A teraz można już się na mnie rzucić! Tylko zdejmę okulary :)
KrisK

[mamarcela]

Doktorze najmilszy, prawda jak zwykle leży gdzieś pośrodku. Znam co najmniej
kilkoro fatalnych dzieci fajnych rodziców, ale w większości, a nawet we
wszystkich tych przypadkach owa "fatalność" wynika z tego, że rodzice sami z
własnej i nieprzymuszonej woli do takiej fatalności dopuścili.
Z drugiej strony znam mnóstwo znakomitych ciekawych świata dzieciaków, które w
obecności swoich rodzicieli zapadają na przymulizm i to, co doktor z własciwą
sobie swadą nazywa nastrojem "mam was wszystkich gdzieś i mam nadzieję, że ze
wzajemnością". I ja im sie często wcale nie dziwię, bo rodzice namolni i mocno
obciachowi bywają. Niestety.
Truizmem będzie jeśli powiem, że wychowanie człowieka jest sztuką, że trzeba
nie dawać, a pokazywać, jak sobie wziąć, że nie ryba, ale wędka do jej
złowienia. Trudne to jest czasami cholernie, bo z jednej strony ciągnie, żeby
samemu zrobić, bo to prostsze niz tłumaczyć, a z drugiej, żeby uciec na koniec
świata przed żarłocznościa własnego potomstwa.
Ja postawiłam na zaufanie i póki co (wiem rysycyzm) znakomicie mi się to w
przypadku starszego potomka sprawdza. Wyznaczyłam minima i zostawiłam sama
sobie w kwestii wyborów, co nie znaczy, że nie dbam, nie dopieszczam, nie
stymuluję, nie wyrabiam nawyków. Ale jaka to przyjemność móc na ten przykład z
dorastającą córką porozmawiać o Kunderze, a nie naganiać bez przerwy do lekcji.
Bo w tym kawałku to ona sama za siebie od drugiej klasy gimnazjum całkowicie
odpowiedzialna. Pomagam, jak mnie poprosi, a do zeszytów nie zaglądam od
niepamiętnych czasów. Bo i po co? To jest jej życie i ona jest za nie
odpowiedzialna. I kurczę to się sprawdza - nie wiem, czy trafiłam na wyjątkowy
egzemplarz, czy może to jest po prostu jakis sposób.
pozdrawiam najserdeczniej. proszę szybciutko okulary zakładać, bo rękoczyny
nieprzewidziane.
mamarcela chwaląca się w tym momencie swoimi sukcesami wychowawczymi, chociaż
przyszło jej osiągać te sukcesy w wyjątkowo niesprzyjających warunkach
(przyrody)

[daria13]

Dla ścisłości, ja też nie sprawdzam dzieciom lekcji, nawet 10-letniemu Kubie (
nie chcę się stresować jego ortografią), bo gdyby nie odrabiały lekcji, to
dostawałyby pały, a nie dostają. Starałam się jedynie od początku upominać je,
że lekcje najlepiej jest odrabiać systematycznie.
Trudno mi jest uwierzyć w to, że dorastające dziecko będzie czytać Kunderę,
jeśli od początku nie podsuwamy im odpowiednich dla wieku, a wartościowych
książek. Podejrzewam, że gdybym nie dawała odpowiedniego przykładu Julce i nie
podtykała jej ciekawych książek odpowiednio wcześnie, teraz czytałaby Pamiętnik
księżniczki, czy coś w tym guście, a tak zaczęła dziś w poczekalni u lekarza
Pejzaż w kolorze sepii Ishigury i twierdzi z przekonaniem, że jej się bardzo
podoba (bo to chyba jednak najłatwiejsza w odbiorze, co nie znaczy, że
najsłabsza pozycja tego pisarza).
Z drugiej strony, jest sporo dzieciaków, które czytają i to dobrze czytają bez
wskazówek rodziców, ale o to trudniej.
W dzieciach trzeba zaszczepiać ambicje, choć rzecz jasna nie można kierować się
w tym naszymi niespełnionymi lub wymarzonymi ambicjami własnymi i trzeba je
dostosować do możliwości jak i zainteresowań dziecka. Kuba jest typowym
ścisłowcem i nie mogę od niego wymagać, żeby był orłem z polskiego, choć na
szczęście jak do tej pory nieźle sobie radzi, ale to dopiero początki.
Nieustannie chwalę go za osiągnięcia w dziedzinie matematyki i to, że jest z
tego przedmiotu najlepszy w klasie i jest wzorem dla innych dzieciaków.
Z drugiej strony, to że jest dobry z matmy nie zwalnia go z konieczności
czytania i do tego gonię go systematycznie i dopóki sam nie dojrzeje do
potrzeby czytania, będę go goniła.
Generalnie myślę, że wszystkie mniej więcej zgadzamy się co do metod
wychowawczych, tyle tylko, że jedne dają swoim dzieciom nieco więcej luzu, niż
inne, ale są to w sumie różnice w niewielkim zakresie.
Anetka powiedziała w rozmowie, że nie trzeba się obawiać o swoją nastoletnią
córkę idącą na balangę, jeśli się ją odpowiednio wychowało. Ale co z przemożnym
wpływem rówieśników i chęcią dorównania tym szpanującym, co może się
przydarzyć nawet tym najbardziej rozsądnym. Małe piwo jeśli to dzieje się u 17-
nastolatków, ale Julka opowiada mi, bo jej z kolei opowiadają koleżanki, albo
opisują to na blogach, co dzieje się z wyluzowanymi 13-14-latkami. Mnie to
jeszcze wciąż trochę przeraża, taka konserwatywna jestem. Z córką wiele o tym
rozmawiam i w tych rozmowach ona bardzo to wszystko krytykuje, zna też
wszystkie zagrożenia związane z pewnymi zachowaniami, czy czynami, ale wiem
też, że dzieciaki panicznie boją się być posądzone o sztywniactwo i choć ufam
Julce bardzo, cieszę się, że jeszcze na takie imprezy nie chodzi. Ma jeszcze
trochę czasu. I nie to, że jej zabraniam, ale ona obraca się w innych kręgach w
szkole, a tam jeszcze takich zabaw nie ma. Na szczęście.
Czy uważacie, że wychowując w poczuciu pewnych wartości dzieci, możecie zaufać
im w 100%?
Pozdrawiam:)
Ps. Cieszę się, że powstała taka dyskusja, bo bardzo są mi potrzebne rozsądne
rozmowy na te tematy. A najzabawniejsze i najfajniejsze jest to, że zaczęło się
od wypowiedzi Brocha:)

[beatanu]

daria13 napisała:
> Czy uważacie, że wychowując w poczuciu pewnych wartości dzieci, możecie
zaufać
> im w 100%?

Nie wiem...Ufam/ufamy, bo tak od poczatku sobie zalozylismy i... na razie sie
nie zawiedlismy. Dziewczyn maja duzo swobody, ale jeszcze nigdy nie naduzyly
naszego zaufania. I wierze, ze tak juz bedzie :) Starsza córka konczy w tym
roku 18 lat, mlodsza - 16. Jestem z nich szalenie dumna!

B:)

[aaneta]

Żeby wszystko było jasne: mnie też przeraża, że 13-14 latki upijają się na
imprezach, chociaż nie jestem pewna, czy "przeraża" to właściwe określenie, ale
nich już tak zostanie. Prawdę mówiąc, imprezowanie w tym wieku musi polegać
tylko i wyłącznie na piciu, bo co można robić na imprezie, jak się ma 13-14 lat
;) Dlatego samo imprezowanie w tym wieku uważam za głupie, picie jest tylko tego
konsekwencją.
Moja teoria jest taka:
1. trzeba dzieciątka traktować jak osoby dorosłe, a przynajmniej z szacunkiem i
na serio, wtedy nie będą miały potrzeby udawania dorosłych za pomocą picia czy
palenia,
2. jeśli dzieciom się nie nudzi, tzn. mają jakieś zainteresowania i potrzeby, i
mogą się jakoś realizować, wyżywać twórczo poza szkołą (ale zgodnie z własnymi
możliwościami, nie po to, żeby realizować ambicje rodziców), czyli mówiąc krótko
- jeśli mają co robić, to po prostu nie mają czasu na głupoty,
3. dzieciątka muszą mieć poczucie własnej odrębności i indywidualności, nie może
być tak, że pełna akceptacja grupy rówieśniczej jest im niezbędna do zadowolenia
z siebie, tzn. muszą mieć silne poczucie własnej wartości, wtedy nie będą się
obawiały postępować inaczej niż koledzy i nie będą się starały za wszelką cenę
"dorównać tym szpanującym",
4. to wszystko jest możliwe pod warunkiem posiadania pełnego wsparcia w
rodzicach, tzn. z dziećmi należy się przyjaźnić, rozmawiać z nimi szczerze i
otwarcie, i to na co dzień, i od zawsze, tak żeby dzieciątka wiedziały, że na
rodziców (przynajmniej jednego) zawsze można liczyć.
To powinno wystarczyć do tego, żeby puścić dziecko, nawet córkę, bez obawy na
imprezę, chociaż niekoniecznie w wieku 13-14 lat. No i nauczyć pić w domu, jeśli
zacznie wykazywać zainteresowanie, co prędzej czy później każdemu się zdarza,
tzn. żeby dzieciątko znało swoje możliwości i wiedziało, że nie wolno mieszać ;)

[daria13]

Zgadzam się niemal ze wszystkim, co pisze Anetka z wyjątkiem kwestii poczucia
własnej odrębności i indywidualności. Do pewnego wieku dziecko, żeby nie wiem
jak uczone przez rodziców nie jest w stanie czerpać radości z tegoż poczucia.
Dzieci są niezwykle okrutne i taki oryginał w grupie zawsze jest piętnowany,
wyśmiewany. Obserwowałam to już w wielu filmach i w życiu codziennym. Nikt mi
nie wmówi, że akceptacja rodziców wystarczy dziecku i że takie dziecko, z
którego wyśmiewają się rówieśnicy jest szczęśliwe. A przecież w końcu chodzi
nam o to żeby nasze dzieci były mądre i wartościowe, ale też szczęśliwe. Wiem
też, że pewne traumy z dziciństwa zostaja nam na całe życie. Prosty przykład:
nie mam zdolności manualnych i kostiumy na bale przebierańców kupowałam w
sklepie i o ile mój mąż z natury oszczędny (żeby nie powiedzieć inaczej),
często ma mi za złe nadmierne wydatki, to te kostiumy tolerował, bo pamięta
katusze, jakie przeżywał w dzieciństwie, kiedy musiał występować w krepinowych
strojach wytwórstwa swojej mamy, które choć oryginalne, były w jego i
rówieśników obciachowe. Oczywiście możecie się oburzyć, że to oportunizm, że
dziecko trzeba od małego uczyć indywidualizmy, ale jakim kosztem? Jestem
przekonana, że do tego, żeby wyróżniać się z tłumu dziecko samo dojdzie w
odpowiednim czasie, małe dziecko zbyt wiele cierpień musi znieść, żeby być
oryginałem. Kuba ma w klasie takiego kolegę i obserwuję, jak ciężkie i smutne
życie ma to dziecko.
Myślę, że dzieci, u których rodzice budują silne poczucie własnej wartości są
narażone na duży stres w konfrontacji z otoczeniem, które nie zawsze uznaje
takiego osobnika za najlepszego."jak to, przecież mama mówiła, że jestem taki
super, a oni się ze mnie śmieją?". Pamiętam, kiedy Julka we wczesnym
dzieciństwie wpadała w dziką furię, jeśli nie udało jej się być najlepszą w
biegach czy w innych konkurencjach. Nauczyło mnie to konstruktywnego chwalenia,
chwalenia z umiarem.
Dla dziecka popularność w grupie rówieśniczej jest niezykle ważna i to że jest
kochane, chwalone, stymulowane w domu, nie zawsze mu wystarcza. Teraz, kiedy
Julka jest już duża (nawet bardzo:)widzę, że umie dokonać wyboru, na kim jej
zależy między resztą klasy, która należy właśnie do tej grupy "szpanujących",
dużo o tym rozmawiamy i wiem, że nawet jeśli znajdzie się na jakieś imprezie
wsód takich osób zachowa rozsądek, ale nie jest łatwo nauczyć dziecko tego
właśnie rozsądku.Powtórzę się: akceptacja w grupie - nie możemy o tym zapominać
i tego lekceważyć.
Nauczanie dzieci picia w domu jest w moim odczuciu bardzo kontrowersyjnym
tematem i chętnie posłuchałabym opinii innych mam, bo moja różni się nieco od
opinii Anetki;)
Pozdrawiam wciąż nieusatysfakcjonowana jasnością mojego przekazu:)

[aaneta]

Jasność jest w porządku, meritum niekoniecznie ;)
Nie o to chodzi, żeby się inne dzieci wyśmiewały i żeby Twoje czy moje dziecko
potrafiło się tym nie przejmować, to rzeczywiście mało realne psychologicznie.
Chodzi o to, żeby się inne dzieci nie wyśmiewały w ogóle, żeby nie śmiały się
wyśmiewać ;) żeby po prostu przyjęły do wiadomości, że ktoś jest inny i koniec.
Nie wiem, jak to wytłumaczyć, teraz ja mam problemy z jasnością ;) Dzieci się
wyśmiewają tylko z tych innych, którzy są słabi, z sierot, łajz i tchórzy, a
jeżeli ktoś jest inny, ale ma silną osobowość, to nikt mu nie podskoczy.

[daria13]

Śmiem się z Tobą Anetko tym razem zdecydowanie nie zgadzać. Dzieci śmieją sie
nie tylko z sierot, łajz i tchórzy. Dzieci śmieją się z każdej odmienności. Z
tego, że chłopiec czyta dużo książek, że bawi się z dziewczynkami, że nosi
wyłącznie dresowe spodnie, nawet na uroczystości szkolne (nie jest biedny,
tylko tak jest mu wygodniej), że w wieku 10 lat zapuszcza włosy, a że ma
delikatne rysy, wygląda jak dziewczynka. Nawet matka rzeczonego chłopca doradza
mu ścięcie pukli, ale on kategorycznie odmawia, bo ma taka silną wolę.
I z pewnością wyrośnie z niego mądry, ciekawy człowiek, ale co się nacierpi to
się nacierpi.
O uczeniu dzieci picia w domu pisałam z przymrużeniem oka, bo przecież wszyscy
wiemy o co chodzi:)))
Pozdrawiam bardzo serdecznie:)

[stella25b]

daria13 napisała:

> Śmiem się z Tobą Anetko tym razem zdecydowanie nie zgadzać. Dzieci śmieją sie
> nie tylko z sierot, łajz i tchórzy. Dzieci śmieją się z każdej odmienności. Z
> tego, że chłopiec czyta dużo książek, że bawi się z dziewczynkami, że nosi
> wyłącznie dresowe spodnie, nawet na uroczystości szkolne (nie jest biedny,
> tylko tak jest mu wygodniej), że w wieku 10 lat zapuszcza włosy, a że ma
> delikatne rysy, wygląda jak dziewczynka. Nawet matka rzeczonego chłopca
doradza
>
> mu ścięcie pukli, ale on kategorycznie odmawia, bo ma taka silną wolę.
> I z pewnością wyrośnie z niego mądry, ciekawy człowiek, ale co się nacierpi
to
> się nacierpi.

Mozliwe ze bedzie madrym czlowiekiem ale czy nie bedzie samotny? Jesli teraz ma
juz klopoty z rowiesnikami i beda sie one nadal poglebiac, to watpie zeby jako
dorosly czlowiek nie mial klopotow z zawieraniem znajomosci czy przyjazni.

[itek1]

Wiesz, w szkole podstawowej mialem klopoty z rowiesnikami (ja vs. cala klasa),
bo sie wyroznialem, nie tylko fryzura-nie chcialem na sile upodobniac sie do
kolegow zatem mialem za swoje. W liceum trafilem na swoich. Tam juz nie mialem
zadnych klopotow z rowiesnikami. Teraz nie mam klopotow z jakas samotnoscia.
IMHO Aaneta teoretyzuje bez sensu, a Daria ma zdrowe podejscie.
Tyle.
P:)

[stella25b]

W liceum trafiles na swoich- miales szczecie. A gdyby ta Twoja odmiennosc
ciagnela sie do studiow, myslisz, ze nie mialbyc klopotow w stosunkach
miedzyludzkich?

[mamarcela]

uwaga krzyczę wniebogłosy!, bo własnym oczom nie wierzę
TO CO MAJĄ CI Z WYBORU CZY Z PRZYPADKU INNI ZROBIĆ - UPODOBNIĆ SIĘ NA SIŁĘ, CZY
POCHLASTAĆ!
EUGENIKĄ JEDZIE!
juz więcej sie nie odezwę w tym temacie, bo mnie szlag trafi

[daria13]

Mówiłam, że nie umiem jasno sprecyzować swoich przemyślen i stąd takie kwiatki.
Nie twierdzę, że rodzice powinni zabijać w dziecku do pewnego momentu
indywidualizm, ale że nie muszą go podsycać przedwcześnie.. Było to w opozycji
do wypowiedzi o tym, że jeśli wychowamy dzieci w poczuciu własnej warości, to
będą one mądre, wartościowe i szczęśliwe, tudzież odporne na wszelkie
przeciwności losu. Wszystko to ładnie, pięknie, ale też z wyczuciem. Dziecko
rzadko z urodzenia jest oryginałem, uczmy je własnego zdania, ale jednocześnie
uczmy je umiejętności współżycia w grupie i konieczności dostosowywanie się do
niektórych sytuacji, nie upododobniania się, ale identyfikowania jednak w
jakimś sensie z grupą, solidarności, sama już nie wiem jak to nazwać.
Podkreślam: mówię o dzieciach w wieku pdostawówkowym, czyli na dzien dzisiejszy
do 12 lat. Moje wypowiedzi są też wynikiem moich rozmów z dziećmi, które
opowiadają mi o stosunkach panujących w szkołach, ja sobie tego wszystkiego nie
wymyśliłam, nie zaplanowałam, a często w wychowywaniu dzieci kieruję się tym,
żeby nie robić im tego, co mi robiła nieraz mama, unikać takich sytuacji, które
mnie bolały w dzieciństwie. Ja jeszcze swietnie pamiętam swoje dzieciństwo,
powiem więcej, bywam bardzo dziecinna, dlatego myślę, że dobrze rozumiem swoje
dzieci. Piękne ideały wychowywania dzieci i traktowania ich od początku jak
dorosłych i jak partnerów są piekne, ale czasami nie odpowiadają samym
zaintersowanym, czyli dzieciom. CZASAMI.
Powiem jeszcze raz: wychowujemy nasze dzieci w zasadzie podobnie, różnice są
marginalne, a i efekty mamy wszyskie niezywkle dobre, jak zdażyłam zauważyć:))
Mamarcelo: take it easy.
P:)

[aaneta]

Każdy człowiek z urodzenia jest oryginałem, przestaje być kiedy go rodzice i
szkoła wtłoczą w ramki, przy okazji oczywiście obcinając to, co wystaje :(

[daria13]

Hmmmmmmmmmmm, ale mnie teraz zazyłaś. Muszę to bardzo wnikliwie przemyśleć.
P:)

[stella25b]

Pochlastac!!!!
Wszystkich odmiencow, indywidualistow i innych wykluczyc ze spoleczenstwa!
Ordnung muss sein!

Nie, no nie o to chodzi. Nie jestem za zabijaniem indywidualizu u dziecka ale
uwazam, ze powinno umiec dostosowac sie do zycia w grupie.

[aaneta]

itek1 napisał:

> IMHO Aaneta teoretyzuje bez sensu, a Daria ma zdrowe podejscie.

Ani bez sensu, ani teoretyzuję, przerobiłam to z własnymi chłopakami, jeden ma
teraz 20 lat, drugi 17, to chyba coś wiem na ten temat, i to praktycznie, nie
sądzisz?

[daria13]

Ja też bym nie demonizowała z tą samotności w życiu dorosłym, bo takie
przejścia często hartują na przyszłość, a poza tym tego typu cechy w szkole
podstawowej utrudniają zycie, ale juz później, jeśli jeszcze trafi sie na
odpowiednie osobniki (jak to było w przypadku Itka)potrafią przyspożyć
popularności. Jestem ciekawa jak to było u Braina, który był i nadal jest
mistrzem indywidualizmu:)I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie było okupione
wieloma cierpieniami, na które małe dziecko jest mało odporne. Ideałem jest
dorastanie do oryginalnośći stopniowe i w odpowiednim czasie, co myślę i tak
większości z nas się udało, w przypadku naszych dzieciaków:)
Wracając do picia przez dzieci w domu, to może dlatego, że u nas nie jest i
narazie nie bedzie praktykowane, wzbudziło w Julce mocne zdziwienie. W jej
opinii, jeśli rodzice pozwalają dziecku pić w domu (mówimy o 15-latkach), to
dają im jakby ogólne przyzwolenie na picie i pozbawiają dzieci jakichkolwiek
hamulców. Nie mówimy tu o możliwości wzięcia łyka od rodzica jakiegoś
nietypowego alkoholu, typu likier, nalewka czy tym podobne. Taka jest opinia
mojego niemal 15-letniego dziecka i nie mam zamiaru tej opinii zmieniać:)
Na marginesie, mówiąc o spodniach dresowych u 10-latka nie miałam na myśli
tego, że nie chodzi w ciuchach markowych, tylko, że rówieśników razi noszenie
tego typu spodni na każdą okazję, nawet na akademie, czy bale szkolne. Presji
ubrań markowych nie chcielibyśmy się pddawać, co nie znaczy, że na przykład w
przypadku butów sie nie poddajemy, ale przemawiają za tym względy praktyczne,
bo takie Kangury na przykład są nie do zdarcia:)
P:)

[mamarcela]

Jako toksyczna matka miałam się już nie wypowiadać, ale w tym konkretnym
przypadku, Dario, z tego, co piszesz wynika, że to śmianie spływa po tym
chłopcu jak nie przymierzając woda po kaczce. Bo skoro nie chce się zmienić to
jest to problem innych dzieci, a nie jego.
Ten chłopiec chyba ma to śmianie głęboko gdzieś.
A że dzieci potrafią się śmiać ze wszystkiego to prawda (mam ostatnio ten
problem w domu) i nie pomoże zmiana spodni dresowych na najmodniejsze z
croptownu. Z tym trzeba sobie poradzić wewnątrz siebie. Po prostu przestać się
tym przejmować, bo zawsze znajdą jakieś coś z czego się można śmiać.
P:)

[aaneta]

A co do picia to oczywiście trochę żartowałam z tym "nauczaniem" w domu, ale
idea jest taka, żeby nie był to owoc całkowicie zakazany, bo wtedy po pierwsze
bardziej kusi, a poza tym po to właśnie dzieciaki imprezują, żeby się wyrwać
spod kontroli i żeby robić to, czego w domu im nie wolno, a jeśli w domu wolno,
to po co imprezować, i wtedy masz spokój ;)

[stella25b]

aaneta napisała:

> A co do picia to oczywiście trochę żartowałam z tym "nauczaniem" w domu, ale
> idea jest taka, żeby nie był to owoc całkowicie zakazany, bo wtedy po pierwsze
> bardziej kusi, a poza tym po to właśnie dzieciaki imprezują, żeby się wyrwać
> spod kontroli i żeby robić to, czego w domu im nie wolno, a jeśli w domu
wolno,
> to po co imprezować, i wtedy masz spokój ;)


Ale z paleniem to jednak byloby przegiecie, zwlaszcza u 13-14 latkow.

małe doprecyzowanie

[aaneta]

Żebyśmy się dobrze zrozumieli.
Mam na myśli wiek 15-16 lat, nie wcześniej, i mówię o piciu, nie o paleniu. Co
do palenia nie mam zdania ani doświadczeń, bo moich dzieciątek nigdy nie
ciągnęło, wręcz przeciwnie.

o chwaleniu dzieci

[beatanu]

daria13 napisała:
> Nauczyło mnie to konstruktywnego chwalenia, chwalenia z umiarem.

A ja chwalę bez umiaru, uważam, że pozytywnej informacji zwrotnej (czy tak po
polsku nazywa się feed back?) nigdy nie za wiele.

A że dziecię prędzej czy później zorientuje się, że nie jest takie "super" jak
sądzi jego mamusia i ewentualnie samo dziecię również? Ot,kolejne doświadczenie
życiowe. O nieskonałości ludzkiej i godzeniu się z nią (ale to nie znaczy, że
należy poddawać się bez walki!) O rozbieżności poglądów ludzkich. O względności
osądów zachowania i wyglądu. Mnie imponuje fakt, że na lekcjach nie boisz się
poruszać "niewygodnych" tematów. Ale Tomkowi może to cholernie przeszkadza. JA
uważam, że w tej fryzurze ci do twarzy. Ale to nie znaczy, że Kasia też ma to
samo zdanie. Najważniejsze - co TY sądzisz.

Itd, itp

Pozdrawiam serdecznie!

[daria13]

Ale ja też dzieci chwalę bardzo często i najlepsze jest to, że one na to w
pelni zasługują.Ale odkąd zaobserwowałam ataki niepohamowanej frustracji u
małej jeszcze wtedy Juleczki w momentach niepowodzeń, uznalam (co potwierdził
zresztą dobry psycholog), że chwalenie tak, ale jak wszystko zresztą w życiu
nie do granic absurdu.
Generalnie z wszystkich naszych wypowiedzi wynika, że bardzo podobnie
wychowujemy dzieci i one odpłacaja nam tym co najlepsze, ja jedynie może
zakreślam moim nieco węższe granice (nieco, to ważne). Chłopiec, który jest
wyśmiewany w klasie Kuby, ten od spodni dresowych, był wychowywany (mieszka
bardzo blisko nas) zdecydowanie bezstresowo, wolno mu było na przykład
wydzierać się na całe osiedle, były to dżwięki naprawdę nie do zniesienia,
praktykowane przez niego właściwie do niedawna. Wiem, że dzieci sa żywe i
halaśliwe, ale są granice wytrzymałości ludzkiej i sąsiedzkiej. Nie umiem Wam
tego opisać, ale to było naprawdę straszne i nagminne. Moje dzieci też
krzyczały, ale nie tak głośno i notorycznie, jak tamten. Ewidentnie żadne z
rodziców nie uznało za stosowne powiedzieć mu, że może komuś to jednak
przeszkadza w takim natężeniu.
Dlaczego nauka współżycia w społeczeństwie, w grupie, musi byc utożsamiana z
podcinaniem skrzydeł dzieciom, z przycinaniem im czegokolwiek? Czy nie uczymy
dzieci, że żeby mogły zjeżdżać ze zjeżdżalni na placu zabaw, muszą poczekać na
swoja kolei?
Pozdrawiam nieustająco:)

Wspieram w całej rozciągłości!

[dr.krisk]

daria13 napisała:

> Dlaczego nauka współżycia w społeczeństwie, w grupie, musi byc utożsamiana z
> podcinaniem skrzydeł dzieciom, z przycinaniem im czegokolwiek?
Ano właśnie....
W calej rozciągłości popieram. Sądzę, że jest to wygodnictwo rodziców - zamiast
okiełznywać takiego ryczącego potwora wolą mamrotać do siebie "te dzieci...", i
dalej oglądać perypetie serialowe.

o współżyciu grupowym ;)

[aaneta]

Dłuższy temat, a ja zaraz muszę wyjść z roboty, więc tylko jedna myśl, która mi
wcześniej uciekła.
Do poprawnego współżycia z grupą, nawet rówieśniczą, i to nawet w przypadku
dzieci, nie jest konieczne zachowywanie się dokładnie tak jak wszyscy,
niewyróżnianie się. To naprawdę nie o to chodzi, a coś takiego wcześniej, Dario,
napisałaś, dlatego chcę popolemizować, ale rozwinę temat później. Pozdrawiam :)

teoria Anety

[beatanu]

Zgadzam się z teorią Anety jak najbardziej. I tak chyba od początku nasze Zaby
chowaliśmy. Z szacunkiem, wspierając rozwój zainteresowań, nie burząc poczucia
własnej wartości, podkreślając wagę asertywności. Tyle, że to wszystko raczej
na żywioł, intuicyjnie... Jakieś podstawowe ramy - tak, ale szczegóły już
nieustannie weryfikowane przez okoliczności i rozwój wypadków. I pewnie można
zarzucić mi brak konsekwencji ( w porywach, bo w głównych założeniach raczej
nie;) ale czy istnieje na świecie rodzic, któremu udało się przeprowadzić swoje
wychowawcze idee ze stuprocentową konsekwencją?

> To powinno wystarczyć do tego, żeby puścić dziecko, nawet córkę, bez obawy na
> imprezę, chociaż niekoniecznie w wieku 13-14 lat. No i nauczyć pić w domu,
jeśl
> i
> zacznie wykazywać zainteresowanie, co prędzej czy później każdemu się zdarza,
> tzn. żeby dzieciątko znało swoje możliwości i wiedziało, że nie wolno
mieszać ;

A ja nie wiem, czy to wystarczy, żeby bez obawy itd. Obawy zawsze pozostaną, bo
czasami czysty przypadek sprawi, że dziecię znajdzie się w niewłaściwym czasie
na niewłaściwym miejscu... Ale z takim lękiem o latorośle musimy nauczyć się
żyć. To bonus dla rodzicieli:)

Starsza córka pojechała na pierwszy festiwal rockowy jako (prawie)
szesnastolatka. Na drugi kraniec kraju, na trzy dni. Pod namiot, z koleżanką.
Odwiozła ich mama koleżanki, która to mama pracowała jako woluntariuszka na
terenie miasteczka festiwalowego. Miała "zakaz" zbliżania się do dziewczyn,
chciały być samodzielne we wszystkim. Swiadomość, że niedaleko jest ktoś
dorosły, kto może pomóc, interweniować w razie potrzeby pozwalała mi spać
spokojnie. Dziewczyny bawiły się świetnie , bez alkoholu i narkotyków. Wróciły
całe i zdrowe, pełne wrażeń i... wydoroślałe. Bo dano im szansę. Na drugi rok
moja córka pojechała sama (w ostatniej chwili wycofała się jej koleżanka) na
największy szwedzki festiwal rokowy w Hultsfred. Mieliśmy wątpliwości, czy
pozwolić jej na tę podróż. Gdy okazało się, że w wesołym autobusie na południe
kraju pojedzie w towarzystie kolegów i koleżanek ze szkoły (nam nieznanych) i
że będą namiotować w grupie - daliśmy zielone światło. Teraz już nie spałam tak
spokojnie, ale obdarzona zaufaniem córka znów bawiła się doskonale... Przed
wyjazdem - jednym i drugim, i w innych sytuacjach rozmawiałyśmy o alkoholu
(dziewczyny mogą w domu próbować, ale łyczek im wystarcza, więcej nie chcą),
skutkach przygodnego seksu, o prezerwatywach i jointach...

No nie wiem, może mam wyjątkowe szczęście, może jeszcze kiedyś to budowane
latami wzajemne zaufanie szlag trafi, ale na razie wszystko jest OK i powtórzę
jeszcze raz - jestem dumna z dziewczyn!

[aaneta]

No dobra, uprościłam z tym "bez obawy". Oczywiście, że tak zupełnie spokojnym
nigdy się nie jest, zawsze może coś się wydarzyć, zarówno z powodu okoliczności
niezależnych od naszych dzieci, jak i dlatego, że nawet najrosądniejsze
dzieciątko może zgłupieć. Całkiem niedawno temu nie mogłam usnąć, kiedy moje
stare konie wyjątkowo długo nie wracały z jakiegoś koncertu. Ale to jest co
innego niż przekonanie, że jak tylko dziecko wyrwie się z domu, to zaraz
narozrabia, i dlatego z założenia nie należy mu pozwalać na żadne imprezy. To
nazwałam obawą, której można nie mieć, jeśli ma się zaufanie do dziecka i jeśli
dziecko zostało odpowiednio wychowane.

A moja teoria też została sformułowana po fakcie właściwie, a przynajmniej "na
polu walki", cała wychowanie moich dzieciątek to wielka improwizacja, choć
oparta na intuicji, empatii i racjonalnym myśleniu, nawet jeśli te pojęcia na
pierwszy rzut oka mogą się wzajemnie wykluczać :)

Ja wiedziałem, że mi się upiecze.

[dr.krisk]

mamarcela napisała:

> Doktorze najmilszy, prawda jak zwykle leży gdzieś pośrodku.
Jak zwykle pośrodku. Ale naprawdę zastanawiam się, dlaczego jednym progenitura
się "udaje" (cokolwiek to by miało znaczyć), zaś inni mają po prostu w domu
nastoletnich sublokatorów. Czy zawsze to wpływ wychowania? Chyba nie tylko.
Może geny przodków, może proste różnice w stopniu rozwoju szarej masy mózgowej?
Nie wiem - ale żal mi owych znajomych, którzy między innymi bryknęli z Polski
aby dzieckom właściwy rozwój zapewnić: fakt, rosłe i wypasione bysie
wyhodowali, ale głupie niemiłosiernie. Gadżeciarze prymitywni im porośli, co
dresy w roli garnituru noszą, i to koniecznie markowe!!!

[broch]

" Ale naprawdę zastanawiam się, dlaczego jednym progenitura się "udaje"
(cokolwiek to by miało znaczyć), zaś inni mają po prostu w domu nastoletnich
sublokatorów. "

Odpowiedz pewnie prosta :))) :
geny (tylko aby sie komus (rodzicowi) nie wydawalo ze jego geny :) ) +
srodowisko + kupa szczescia.

Czasem sie rodzice bardzo staraja i nic z tego. Czasem nic nie robia a tu unikat
na skale swiatowa.

Zapowiada się ciekawa dyskusja

[beatanu]

a ja nie mam teraz możliwości uczestniczenia w takowej:(
Może w czasie dzisiejszego nocnego dyżuru będę miała możliwość wrzucić swoje
trzy grosze. Pozdrawiam na razie dzieciatych i niedziaciatych a sprawą
wychowania nowych pokoleń zainteresowanych! O dwujęzyczności mogę długo, ale
postaram się ograniczyć;)
B

[beatanu]

A nocny dyzur jest na tyle intensywny, ze nie mam czasu ( a teraz i sily) sie
skupic i pewnie nic madrego (?) juz nie dodam.

Ale produkt koncowy - czyli nasze dzieci w postaci doroslych osobników to
wypadkowa tak wielu czynników, ze nie wiem, czy potrafie je zliczyc... Wzorce
przekazane przez rodziców - na pewno, i zawsze, i chyba na pierwszym miejscu
(pisze chyba, bo nie jestem do konca przekonana). Ale przeciez i jakies tam
geny i sytuacja geograficzno-spoleczna, i finansowa, rodzina przez duze i male
R, wplyw szkoly-podwórka-mediów i ... czysty przypadek. W zasadzie, to cud, ze
wokól nas tak duzo ludzi dobrej woli... Bo przeciez szalenie latwo skrecic z
tej w miare prostej i prawej drogi, która usilnie staramy sie naszym dzieciom
pokazac...

Beata znów uderzajaca w powazny ton. Pora konczyc, wstydu oszczedzic:)

[stella25b]

beatanu napisała:

>Bo przeciez szalenie latwo skrecic z
> tej w miare prostej i prawej drogi, która usilnie staramy sie naszym dzieciom
> pokazac...
>

Wlasnie. Dlatego tez uwazam, ze nalezy sie interesowac tym co robi dziecko,
oczywiscie nie do przesady ale trzymac reke na pulsie. Niekiedy prostowanie
bledow dziecka jest juz niemozliwe, zwlaszcza jak pozostawia glebokie slady w
psychice.

[broch]

zawsze podkreslam ze czas na wlasne decyzje. Gdy Aska czasem patrzy wyczekujaco
czy sie rodzice zgadzaja, nieco mnie to zlosci (na szczescie zdarza sie to
bardzo rzadko :) )
Tlumacze rowniez ze za decyzje trzeba byc odpowiedzialnym.
W sumie mysle ze jak na 15 lat Aska jest bardzo niezalezna (czego powoli zaczyna
zalowac: jeszcze cztery lata i wyjdzie z domu).

Mysle ze rodzice maja wplyw przez swoje zachowanie bardziej, niz przez
"tlumaczenie" (trzeba wiece byc czasem dosc ostroznym co sie robi). Chyba juz w
podstawowce ustala sie balans wplywow: 50% rodzice 40% szkola/znajomi 10% inne
(czasem nieoczekiwane).

Moje zainteresowanie tym, czym interesuje sie Aska polega na tym, ze pokazuje
Jej mozliwosci: chodzimy do muzeow, filharmonii, teatru. Absolutnie nie
"podsuwam" corce Cezanne'a czy Marqueza lub Milesa/Cage'a. Po prostu sam pewne
rzeczy robie. W efekcie Aska czasem "wpada" z ksiazka w reku i pyta sie czy da
rade, lub bierze cos do czytania z polki. Czyta wiec swoje mlodziezowe
narnie/pottery przeplatajac to Dublinczykami czy Tradem lub Pania Dolloway.
Zdecydowanie nie lubi opery, Cage'a czy free jazz ale sama slucha Czajkowskiego,
Kind of blue czy Voodoo Chile mieszajac to z Cold play (jaj! strach:) ) i cala
swoja muzyka.
Mysle ze to dobrze, za pare lat wszystko sie ustali, mam nadzieje ze w wyborach
bedzie oryginalna.

W teoretyczna wiedze o dzieciach nie wierze (tzn ksiazki i porady) zawsze
wychodzi co innego. Mam nadzieje tyklo ze Aska moje bledy mi wybadzy i doceni
rzeczy dobre :)))

[daria13]

Bardzo mi się podoba to, co piszesz Brochu. Chcę się trochę wytłumaczyć z
tego "podsuwania". Ja teraz Julce też już nie "podsuwam", tylko ona wyszarpuje
mi książki, które ja czytam z wypiekami i potem jej o nich opowiadam, ale był
czas, gdy była dużo młodsza, że musiałam jej coś sugerować, pomagać jej
wybierać niektóre lektury, oczywiście nie na siłę, ale ona wiedząc, jak wiele
czytałam i czytam, sama przychodziła do mnie po radę.
Generalnie moje opinie wychowawcze dotyczą dzieci młodszych, tych w wieku do 12
lat, potrzebujących jeszcze naszego autorytetu i pokierowania. Oczywiście, że
ideałem jest wychowywać je na własnych dobrych przykładach, ale są dziedziny,
których już zwyczajnie nie uprawiamy, więc niektóre rzeczy musimy im
wytłumaczyć, między innymi to, jak postępować, żeby nie ranić innych i żeby
wspólpraca w grupie przebiegała prawidłowo. Nie chodzi przecież o urawniłowkę
totalną, wierzcie mi.
Ze wszystkich wypowiedzi wynika, że nasze nastoletnie dzieci (znaczy te nieco
starsze) mają się świetnie, są mądre, rozsądne i chyba raczej zadowolone z
życia, czyli nasze wysiłki nie idą jak do tej pory na marne i możemu z nich być
dumni, a o to wszak chodzi. To, że dochodzimy do tych efektów odrobinę inaczej
nie jest chyba tak bardzo istotne.
Na marginiesie dodam, że po przyjściu z pracy rozmawiałam o tym wszystkim z
Julką, mam nadzieję, że szczerze z obu stron i na pytanie, czy chciałaby więcej
luzu w wychowaniu odpowiedziała, że nie. Ja naprawdę słucham uważnie swoje
dzieci, ich opowieści o rówieśnikach, relacje innych matek, i kieruję się w
głównej mierze tym, co one chcą i jak widzą rolę dobrej matki. Wierzcie mi.
P:)

luz i wychowanie bezstresowe?

[aaneta]

Zupełnie nie rozumiem, co te pojęcia mają wspólnego z naszą dyskusją, a
przynajmniej z naszymi doświadczeniami. Nie o to chodzi, naprawdę. Nawet ja nie
wychowuję swoich dzieci bezstresowo ani na luzie, jeżeli w ogóle dobrze rozumiem
te pojęcia, tzn. że bez żadnych ograniczeń i że mogą robić, co im się tylko
podoba. Przeciwnie, granice mają ustalone bardzo wyraźnie, choć niekoniecznie w
tych samych miejscach, co w przypadku Twoich dzieci, Dario, co widać choćby po
tym, że Twoje dzieci są grzeczne, a moje nie, ale nie oznacza to, że są
rozwydrzone czy rozpuszczone tak jak ten dzieciak z Twojego sąsiedztwa, tylko po
prostu nie spełniają pewnych norm. Nie oceniam, czy to dobrze, czy źle, czy
Twoje podejście jest lepsze, czy moje. Wyjdzie w praniu, to znaczy w tym, jak
sobie będą nasze dzieciątka radziły w dorosłym życiu, bo o to przede wszystkim
chodzi. Niewykluczone, że Twoje dzieci będą miały łatwiej, jako te lepiej
dostosowane do norm społecznych. Moim pewnie będzie trudniej, bo będą zbuntowane
tak jak ja, ale może będą miały większą satysfakcję z życia, a może nie, może
będą bardziej wolne, a może będą cierpiały z tego powodu. Dowcip polega na tym,
że ani Ty nie umiałabyś wychować swoich dzieci inaczej, ani ja.

Pozostaje kwestia wtłaczania do formy i obcinania przy tym tego, co wystaje. To
nie jest równoznaczne z podcinaniem skrzydeł, ale może mieć taki skutek. Tylko
proszę, nie bierz tego do siebie, to takie moje ogólne wymądrzanie się. Chodzi
mi o to, że w procesie tzw. socjalizacji nie pozwala się ludziom być sobą,
samodzielnie myśleć, mieć własne zdanie. Że nie dopuszcza się odmiennych od
powszechnie obowiązujących norm zachowań, niekoniecznie przecież szkodliwych,
więc dlaczego właściwie. I to nie jest tylko mój pogląd, pisał o tym kiedyś
Braineater, spróbuję znaleźć za chwilę. W ten sposób wyrządza się dzieciom
krzywdę. A poza tym, Dario, powiem Ci szczerze, że jak widzę taki tekst, jak
Twój: "i żeby wspólpraca w grupie przebiegała prawidłowo", to mi się scyzoryk w
kieszeni otwiera, jakem góralka świętokrzyska. Nie każdy musi umieć
współpracować z grupą, a przynajmniej nie w każdej sytuacji. Bez tych, którzy
nie umieli współpracować z grupą, dalej mieszkalibyśmy w jaskiniach. Albo w
ogóle by nas nie było.

[mamarcela]

Lomatko dlaczego twierdzisz, że Twoje dzieci nie są grzeczne< Aneto? Ja je
poznałam i mam protiwpołożne zdanie.

[aaneta]

Po pierwsze znalazłam genialną wypowiedź Braina sprzed paru miesięcy i wyszło na
to, że go splagiatowałam:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28749&w=26762231&a=27158171
Po drugie: przecież napisałam, dlaczego nie są grzeczne, przynajmniej tak mi się
wydaje, że napisałam, zaraz sprawdzę.

[aaneta]

Napisałam.
A w linku patrz punkt 3)

[mamarcela]

Wszystko rozumiem, ale co to znaczy grzeczny wwypadku takich starych koni.
Przecież nie biją staruszek, nie plują na niemowlęta w wózkach, nie sikaja na
klatkach schodowych? Że są zbuntowani, mają własne zdanie i pyskują - świetnie.
Kiedy mają to robić?
Wychowanie to nie tresura.

[aaneta]

Mogę powiedzieć, co to znaczy niegrzeczni: nie dzwonią z życzeniami imieninowymi
do tatusia i dziadków, nie chodzą do kościoła, Cezar nie był na studniówce
(godzinę musiałam tłumaczyć jego wybobabczyni, że miał do tego prawo, chociaż
nie wiem dlaczego musiałam tłumaczyć, skoro był już wtedy pełnoletni), Młody nie
był na obozie integracyjnym (chociaż wszyscy uważają, że jak ktoś nie pojedzie
na taki obóz na początku liceum, to będzie miał później przechlapane w szkole)
ani na żadnej szkolnej wycieczce, nie idzie też jutro z klasą do kina na
"Opowieści z Narni", i tak dalej...

[daria13]

Aneto, nie podejrzewałam Cię o taką kokieterię:)))
P:)

[aaneta]

Nobody's perfect.

Właśnie boli mnie brzuch, przepona i w ogóle wszystko, bo przed chwilą z Cezarem
obejrzeliśmy w naszym ulubionym filmie scenę z dialogiem następującym:
- Eee, ty, zobacz, coś z tą kroplówką jest nie w porządku...
- Eee, co ma być nie w porządku?
- No nie kapie...
- No co ty, w przerwach między kapaniem nie kapie...

[daria13]

Po pierwsze protestuję stanowczo przeciwko nazywaniu Twoich Anetko dzieci
niegrzecznymi, stanowczo! Dowodem na to, że wychowałaś swoje dzieci doskonale
jest to, że robiłaś to bez wsparcia, a do pewnego momentu, nawet Ci
przeszkadzano, po drugie mogłaś zostawić dorastających chłopaków całkiem
samodzielnie, pracując we Wrocławiu, a jakoś się nie stoczyli, wręcz
przeciwnie. Wniosek prosty: najważniejsze są efekty i metody musiały być
naprawdę bardzo dobre:)
Cieszę się, że nazwałaś dziecko z sąsiedztwa rozwydrzonym i rozpuszczonym
bachorem, bo tak właśnie było do pewnego momentu i czasami właśnie takie efekty
przynosi wychowywanie dziecka,kiedy w żaden sposób nie ogranicza mu się
wolności. I tego właśnie chciałam uniknąć.
Ostatnią rzeczą, jaką bym chciała dla moich dzieci, byłoby wtłoczenie ich do
formy, zabranianie im samodzielnego myślenia i posiadania własnego zdania.
Chyba mnie już na tyle znasz i proszę nie chwytaj mnie za słówka, czy
stwierdzenia, na temat współpracy w grupie, bo mi chodziło o to nauczenie
dziecka stania w kolejce do zjeżdżalni, a nie o to, żeby rysowało obrazki tak
jak inne dzieci, czy niebo koniecznie na niebiesko (nie gniewam się za to
chwytanie za słówka:). A co do postępu, to chyba jednak praca grupowa, też jest
niezwykle ważna. Noble w dziedzinach ścisłych są często przyznawana dwóm
naukowcom, a czasami chyba niewielkim zespołom, ale może się mylę. Wiem też, że
epokowych odkryć dokonywały jednostki genialne i często nieprzystosowane:)
Złoty środek, ot co. A cała powyższa dyskusja dowodzi jak niewyobrażalnie
trudną sztuką jest wychowanie dzieci:)
Pozdrawiam najserdeczniej:)
PS.
Czytając ponownie fragmenty tego wątku zauważyłam, że się okropnie powtarzam,
ale tak bardzo zależało mi na tym, żeby wszyscy mnie dobrze zrozumieli, że
pewne rzeczy powtarzałam bez sensu, do upojenia, za co przepraszam.

[mamarcela]

Wiele współczesnych matek, podobnie jak Daria, zyje w przekonaniu, że na dzieci
wychowywane tu i teraz czyhają jakieś niesamowite niebezpieczeństwa (nie mówią
tu o przestępczości, terroryzmie i takich tam) i stara sie te dzieci z całych
sił swoich przed tymi niebezpieczeństwami ochronić.
Ale często to jest tak, że nie pamięta wół...

Tuż przed siedemnastymi urodzinami mojej jedynej córce zebrało sie na
inwigilację mamusi. Przerwała mi więc miłe wieczorne forumowanie i zadała
szereg pytań: kiedy pierwszy papieros, pierwszy łyk alkoholu, pierwszy
pocałunek, pierwszy facet, pierwszy joint itd. ?
Ponieważ ja jako matka toksyczna jestem za otwartościa pomiędzy rodzicami i ich
mocno dorastającymi dziećmi (sama wychowana w dużym zakłamaniu za strony matki
swojej)odpowiadałam zgodnie z prawdą choć oczywiście bez szczegółów, których
się zresztą dziecię moje nie domagało, i w niektórych przypadkach z komentarzem
mocno zniechęcającym.
Dziecko bladło, czerwieniało, bladło, czerwieniało... Potem zamilkło na dłuższą
chwilę. "Jezu, to z ciebie był niezły numer, mamo." - wyjąkało w koncu. "To ja
jakaś uwsteczniona jestem." - brzmiała druga konkluzja.
"A babcia ci na to pozwalała?" - zabrzmiało pytanie, które spowodowało, że
żaba, którą miałam w gardle zaczęła obrastać kolcami.
Babcia - moja jedyna matka - pedagog, nauczyciel, wykładowca, natchniona
rodzicielka przekonana o swoim posłanictwie macierzyńskim, o swojej misji
niesienia prawd o wychowaniu i nauczaniu, o swojej wyjątkowości i nieomylności,
matka kontrolująca, pouczająca, kastrująca, świecąca dobrym przykładem i
pokazująca dobre wzorce. Której ja jedyna córka musiałam być the best of, więc
dla świętego spokoju w okresie młodzieńczym byłam (co zresztą przypłaciłam
paroma chorobami, ale to szczegół)i która do tej pory uważa mnie za niezdolną
do samodzielnego funkcjonowania bez jej światłych rad i pouczeń oraz
ustawicznej krytyki.
Kolce wychodowanej w gardle żaby pokryły się jadem, ale dzielnie ją połknęłam.
Nie będę kłamać mojemu dziecku. "Wiesz"- powiedziałam - "ja parę razy w
tygodniu na łyżwy chodziłam."
I to by było na tyle tytułem anegdoty.
Nihil novi sum sole. Wszystko już było.
Metody wychowawcze metodami wychowawczymi, a życie życiem.
pozdrawiam
mamarcela toksyczna matka "uwstecznionej" córki

Ps. Nie tak dawno temu dowiedziałam się, ku wielkiej radości, od ciotki, że
moja mama skarżyła jej się przed laty: " Ta moja córka to jakaś zbyt dziecinna
jest. ine dziewczyny to się za chłopakami oglądają, a ona tylko na te łyżwy
lata i lata." No!

[aaneta]

Eee, to do tej pory nic Twoja córka nie wiedziała o Tobie? Dopiero z okazji
siedemnastych urodzin? Ja już od dawna gorszę moje dzieciątka opowieściami o tym
na przykład, że uprawiałam seks z nieletnim (jak to określiła moja koleżanka
prawniczka) i do jakiej perfekcji doszłam w okłamywaniu mojej mamy, która
przepytywała mnie z tego, co było w kościele na niedzielnej mszy, na której
oczywiście nie byłam.

do Anety li i jedynie do niej - nie podglądać

[mamarcela]

łojeżu, Aneta, czy Ty musisz wszystko tak dosłownie? Musisz mi anegdotę o
zabarwieniu pedagogicznym psuć?
Łopatologicznie - gdybym napisała, że dziecię moje wyciąga ode mnie tego typu
wiadomości od lat młodzieńczych to wydźwięk jej "uwstecznienia" przy moich
metodach wychowawczych i mojego "zepsucia" przy metodach wychowawczych mojej
mamusi nie byłby taki mocny.
A poza tym, czy musisz tak strasznie moja reputację macierzyńską na tym forum
kalać/ w koncu nas kruki i wrony zadziopbia na smierć.
pozdrawiam
mamarcela naprawdę zepsuta matka uwstecznionej córki - aktualnie na wagarach.

[mamarcela]

A propos seksu z nieletnimi. Rozmowa córki mojej z babcią przed wyjściem na
jakąś imprezę (nieliczne są one wbrew pozorom).
"Ale ty musisz uważać na te pigułki gwałtu."
"Babciu, tam będą tylko chłopaki z mojej klasy."
"Noto co, że z twojej klasy?"
Babciu, czy ty myślisz, ża ja pedofilka jestem?"

[aaneta]

Muszę, taka już jestem, na dodatek dzisiaj jestem wyjątkowo wredna i złośliwa,
bo wyjątkowo niedospana, tzn. zawsze jestem niedospana, ale dzisiaj to już w ogóle.

A gdzie ja Twoją reputację macierzyńską skalałam?

[daria13]

mamarcela napisała:
> Ale często to jest tak, że nie pamięta wół...

Otóż muszę Wam szczerze wyznać, że wół dobrze pamięta, jakim był cieleciem i
może trudno w to uwierzyć i może stracę nieco w oczach niektórych członków TWA,
ale wół był cielęciem dość długo, zdecydowanie dłużej niż to ma miejsce obecnie
i mimo że mama nie była bardzo restrykcyjna, cielęcia jakoś nie ciągnęło w
strony używek, tudzież innych przyjemności zakazanych;). I nawet nie dlatego,
że wół był jakoś wyjątkowo gamoniowaty i że nie miał okazji, tylko ten typ tak
miał. Może to wyjaśnia moje podejście do wychowania? Ja właśnie często
postępuję z dziećmi tak, jak sama chciałabym żeby ze mną postępowano, kiedy
byłam mała/młoda i zawsze wydawało mi sie, że takie rozumienie potrzeb dzieci,
poprzez wspominanie swojego dzieciństwa jest dobrą metodą wychowawczą:)
Pozdrawiam nieco zmieszana i pełna obaw:)

[aaneta]

Ale ja Cię naprawdę nie chciałam nastraszyć, nie wiem jak Mamarcela ;)

[mamarcela]

bo ja taka w ogóle bardziej straszna jezdem :) horrorystyczna wręcz.

ale tak BTW to kogo wiem, ale czym nie wiem, miałabym ewentualnie straszyć?
chyba swoim złym przykładem.
lecz ja przecież taka maksymalnie wyuzdana w okresie mlodzieńczym nie byłam, bo
czyż w takim wypadku mogłabym tak skutecznie udawac przed własna matką the best
of. mówimy nie o upadku, a o pierwszych razach, które u mnie pilnowanej
nadmiernie wypadły wcześniej niż u mojego dziecka.
a poza tym i tak na porządna osobe wyrosłam.
w niektórych kawałkach wręcz świętą.:)
pozdrawiam
mamarcela straszna kobieta
a poza tym nie s

[aaneta]

A bo to, czy się wyrośnie na porządnego człowieka czy nie, nie zależy od tego,
kiedy się pierwszy raz, he, he, to by za proste było. Chociaż chyba większość
rodziców tak myśli, biedactwa.

[daria13]

Ufff, ale mi ulżyło; nie dość że mnie nie wyśmiałyście, to jeszcze Mamarcela
coś jakby sie tłumaczy, choć nie wiem czemu. Nie bardzo też zrozumiałam, czym
mnie straszycie;)
Co do tego pierwszego razu, to oczywistym jest, że może nie waży w kwestii
bycia porządnym człowiekiem, ale tak całkiem bez znaczenia nie jest, w moim,
rzecz jasna, mniemaniu.
Pozdrawiam już trochę spokojniejsza o swoja opinię:)))

[mamarcela]

mamarcela nie tłumaczy sie nigdy, co najwyżej autolustrację przeprowadza. :)

a tak poważnie to chciałam Cie pocieszyć i Ci uzmysłowić, że mimo mojego
mlodzieńczego buntu i wyuzdania udało mi się skończyć z tarczą - maturę zdałam
rok przed czasem, parę olimpiad zaliczyłam itd. itp.
pozdrawiam i przestań się dręczyć i cierpieć za miliony, bo nie warto
mamarcela a la recherche de Cerveau perdu

[aaneta]

To teraz na poważnie. Dario, naprawdę nie masz powodów do obaw, zarówno o to,
jak jesteś postrzegana w TWArzystwie, jak i o dzieci. Nie sądzę, żeby Twoje
dzieci nagle zaczęły rozrabiać i zachowywać się zupełnie odmiennie od Twoich
oczekiwań i wbrew temu, jak je wychowujesz. Przynajmniej przez jakiś czas ;) bo
tak naprawdę to Twoje dzieci są jeszcze małe, już Ci to kiedyś zresztą mówiłam.
Nie to, że Cię straszę, ale przekonasz się, że w najbliższych latach będziesz
prawdopodobnie zmuszona zrewidować niektóre swoje poglądy albo nawet dorobisz
się nowych, bo w okresie dojrzewania, kiedy hormony zaczynają uderzać do głowy,
różne rzeczy mogą się zdarzyć. Mało tego, dorosłości też będziesz musiała ich
nauczyć. Wszystko przed Tobą, więc zachowaj to zmieszanie i obawy na później, na
razie są one przedwczesne :)

[daria13]

Reasumując: nie zamartwiam się i nie cierpię za miliony. Dziecaki mam
wspaniałe, wychowuję je jak umiem, ale z dobrymi rezultatami jak do tej pory.
Martwię się o ich bezpieczeństwo jak każda normalna matka, bo szerząca się
przemoc nie nastraja optymistycznie, już o tym pisaliśmy.
Nasze różnice w poglądach na wychowanie nie są na tyle duże, żeby trzeba było
się nimi przejmować. Myślimy podobnie, czasami jedynie w pewnych szczegółach
się różnimy. Poglady swoje rewiduję często, a właściwie życie je rewiduje, ale
też w niezbyt dużym zakresie.
A o zmieszaniu i obawach o swój wizerunek na TWA pisałam naprawdę żartobliwie,
żeby nie było:)))
Pozdrawiam:)
PS. Mamarcelo, zamelduj się proszę w wątku o zlocie gwiaździstym, bo wiesz
doskonale, że bez Ciebie nie będzie tak fajnie, jak by mogło być, no i sa
osoby, które deklarowały, że jak Ty nie przyjdziesz, to one też nie, a są to
osoby, na których nam zależy.

[mamarcela]

Duży buziak wirtualny dla Brocha za mądre słowa. :)

Napisał dokładnie to, co ja myślę i czego, może z powodu emocji, nie udało mi
się precyzyjnie wytłumaczyć.
Każdy wiek ma swoje sporty i swoje małe głupstewka, a rolą rodziców jest
towarzyszyć naszym dzieciom w dorastaniu, służąc pomocą i dobrym przykładem,
ale i tak wybory, których dokonają będą ich własnymi wyborami, a błędy, jakie
popełnią będą ich własnymi błędami. Choćbysmy nie wiem jak się starali to i tak
nie przeżyjemy za nasze dzieci życia i nie ustrzeżemy ich przed wszystkimi
niebezpieczeństwami świata tego. Możemy tylko przyglądać się ich dojrzewaniu z
miłościa i troską, ufając, że także dzięki tej miłości i trosce, dokonają
właściwych wyborów.
Priorytetem powinno być ich szczęście, a jeśli przy okazji wyrosną na mądre i
oczytane osoby to jest to bonus za nasze starania.

A nawiasem mówiąć ja też lubię Cold Play (tak jak córka Brocha i jak moje
własne dzieci), bo to zainteresowanie zainteresowaniami współmieszkańców działa
IMO w obie strony - nie musimy tych gustów podzielać, ale powinniśmy je znać
i "oswoić".
pozdrawiam
mamarcela ze "Parachutes"

[beatanu]

Tak sobie ładnie dyskutujemy o tym, jakimi metodami wychowawczymi uszczęśliwić
nasze dzieci ;) a tu przychodzi psycholog Steven Pinker, i powołując się na
badania psycholożki Judith harris, stwierdza, że "rola rodziców w rozwoju
osobowości jest mocno przeceniona. Wiele efektów, które były powszechnie
przypisywane wpływowi ojca i matki, okazało się być dziełem genów, albo
rezultatem działania kultury." I tak dalej, i w przekonaniu, że życie jest
tylko formą istnienia białka... (czytał kto? w pierwszym tegorocznym numerze
Polityki) Nie podoba mi się taka biologizacja wstystkiego, ale nawet jeżeli mi
się nie podoba, to nie można pewnym wynikom badań zaprzeczyć. Chociaż
oczywiście interpretować można je różnorodnie...

Pan P. nie zwalnia jednak rodziców z ich odpowiedzialności za potomstwo
(jeszcze tylko tego by brakowało;) i pociesza nas mówiąc: "Patrzmy na dzieci
nie jak na modelinę nadającą się do dowolnego kształtowania, ale jak na
partnerów, z którymi jesteśmy emocjonalnie związani."
I pod tym stwierdzeniem (podsumowującym niejako to, o czym pisała Aneta,
Mamarcela i Broch) podpisuję się i ja obiema rękami.

pozdrawiam wiosennie w styczniu,
(+5, słońce i brudne resztki śniegu :)
B

[stella25b]

A ja z kolei mam w domu ksiazke " O co pytaj dzieci. O milosci i wychowaniu"
Wojciecha Eichelbergera, w ktora swietny sposob opisuje prawie wszystkie
problemy zwiazane z wychowaniem dzieci.

WE

[aaneta]

moim guru jest!

[broch]

Przyznam sie szczerze ze nie czytalem.
Dla mnie caly sukces (jakiejkolwiek) naukowej psychologii polega na tym ze
interpretuje ona (ta psychologia) zjawiska post factum :))
Nigdy jeszcze nie spotkalem sie z teoria ktora skutecznie podawalaby wskazowki
na przyszlosc dla wszystkich (z przyczyn absolutnie naturalnych). Innymi slowy
(jak gdzies juz pisalem) nie uwazam psychologii za prawdziwa nauke, co znaczy ze
lubie czytac takie "kawalki", bardzo lubie rozne genialne psychologiczne
spostrzezenia ale nie staram sie wprowadzic ich w zycie.

Wszystkim aktualnym i przyszlym rodzicom (szczegolnie tym ktorzy staraja sie
wprowadzic bardziej naukowe metody wychowawcze) polecam przezabawna historyjke
Unamuno pt "Milosc i pedagogika" :))

[mamarcela]

a ja polecam psychologiczne i bardzo zabawne książki Skynnera i Johna Cleese
(tego od Pytona i Rybki zwanej Wandą) "Żyć w rodzinie i przetrwać" i "Żyć w tym
świecie i przetrwać".

pozdrawiam

[stella25b]

Jego ksiazki sa niezwykle ciekawe. Facet rzeczywiscie ma trafne przemyslenia.
Przytocze cytat z jego innej ksiazki "Zatrzymaj sie. Wojciech Eichelberger w
rozmowach z Danuta Dziurdzikowska" (bo tak naprawde to mam cale 2 jego
autorstwa), ktory zawsze fascynowal mojego meza.

"Jak wspierac dzieci, jak pomagac im sie rozwijac?
- Madrze je kochajac, nie ma lepszego sposobu. Gdy beda czuly, ze sa dla nas
wazne i cenne, poradza sobie ze wszystkim.
- Czy madra milosc to taka, ktora nie krytykuje i nie frustruje? Czy dziecku
wolno wszystko?
- W pierwszym kresie zycia napewno tak. W Indiach, gdzie dzieci dojrzewaja
psychicznie wyjatkowo szybko, rodzice kieruja sie zasada: do 5 roku zycia
dziecka ty jestes jego niewolnikiem, do 10 - ono jest twoim niewolnikiem, do 15-
zmierzacie w kierunku partnerstwa, a po 15 roku dziecko jest juz strzala
wystrzelona z luku."

[kwiecienka1]

jam nie dzieciata (na razie)
ale szczerze i serdecznie gratuluję!!!
i pozdrawiam
Kwiecienka i Naleśniki z Kremem Kasztanowym

[nienietoperz]

Gratulacje Asce do przekazania.

A czy ma juz jakis pomysl na to, co ze swoimi uzdolnieniami robic dalej, w
sensie szkoly/studiow?

Uklony,
nienietoperz

[broch]

Dziekuje wszystkim w imieniu sluzby :)) Dziecku przekazej jak wstanie. Tutaj
dosc wczesnie i wszyscy jeszcze spia

nienietoperz napisał:
".................
A czy ma juz jakis pomysl na to, co ze swoimi uzdolnieniami robic dalej, w
sensie szkoly/studiow?"

na razie architektura. Pisze "na razie" poniewaz mam powazne watpliwosci co do
stalosci planow zawodowych u 15-to latki, choc kto wie :)
W kazdym razie Aska chodzi na dodatkowe zajecia do pobliskiego college'u z
rysunku i dekoracji wnetrz. Czyta tez sporo o historii architektury. Jest
jeszcze astronomia i "noce teleskopowe" (obecnie przerwa zimowa, bo noce chlodne
i za dlugo trzeba czekac az sie soczewki schlodza - tzn ja len jestem :) ), ale
wydaje mi sie ze to bardziej hobby jest (jak sie raz spedzi noc nad teleskopem
to potem trudno zapomniec. Fantastyczna zabawa dla dzieci i doroslych).

[aaneta]

Serdeczne (choć nieco spóźnione) gratulacje dla Aśki i jej rodziców!

I jednocześnie prośba o zaspokojenie ciekawości, o co dokładnie chodzi z tym
National Honor Roll, tzn. jak to wygląda praktycznie - że będzie mogła się
dostać na dowolne studia, że dostanie stypendium czy w ogóle całe studia będą
sfinansowane przez... no właśnie, przez kogo, władze stanowe, jakąś fundację?

[broch]

dziekuje (Aska tez dziekuje) :))

tak, Aska (jesli sie utrzyma) dostanie stypendium. National Honor Roll wyglada
dobrze na c.v. co tutaj bardzo sie liczy i ulatwi dostep do najlepszych uczelni.
Faktcznie jednak to dopiero poczatek, uczen highschool musi naprawde ciezko
pracowac aby dostac pare stypendiow ktore ostatecznie umozliwia studiowanie na
uniwersytetach Ivy League.
W Stanach, pod koniec highschool (nasze liceum) uczniowie wysylaja swoje c.v. do
wybranych uniwersytetow na podstawie ktorego uniwersytet decyduje czy uczen ma
szanse byc przyjetym czy nie. Innymi slowy, decyzja zalezy od bardzo dobrych
czterech lat, nie od jednego egzaminu i swiadectwa ostatniego roku. Wazna jest
nie tylko szkola ale rowniez aktywnosc pozaszkolna. W sumie dostep na najlesze
szkoly wyzsze jest duzo trudniejszy niz w Polsce. Oczywisce trzeba rowniez moc
placic tuition i znowu, styp[endia pomagaja ale dobre oceny moga rowniez
gwarantowac wyzsza pozyczke z banku.

Innymi slowy, ciesze sie z Aski osiagniecia, ale to dopiero poczatek jesli
powaznie mysli o architekturze. Dobrze by bylo miec ze trzy stypendia.

[eva.68]

Gratuluję serdecznie również!
Ewa pod wrażeniem i zamyślona lekko nad przyszłością dziecka własnego.
P:)

[ash3]

Gratulacje, i życzę by dalsza część roku była równie obiecująca i ekscytująca!

[brunosch]

I w ten oto sposób Dziecko sfinansowało wyprawę rodziców. Tylko pogratulować
takiego dziecka!

[stella25b]

Ja mam pytanie: Czy Twoja corke mozna zaadoptowac? Ja tez nigdy nie bylam na
Hawajach;)

Brochu, gratuluje corki! A Asi gratuluje wspanialych osiagniec!

[monikate]

Ja też gratuluję :))