Gdybyście mogli/mieli opowiedzieć jedną historię

[noida]

ze swojego życia, to co to by była za historia?

[ydorius]

Jechałem kiedyś autobusem. W wózku spała moja córka, zaś na jej kolanach spał
lew. Ja szykowałem się do wygrzebania z kieszeni książki, bo zwykłem czytać w
środkach komunikacji. Koło mnie stał pan, nawet zadbany i gdyby nie alkoholowy
oddech mógłbym stwierdzić, że pan jakich wielu.
- syn? - zapytał
- córka - odparłem
- tak po tym lwie sądziłem, że syn. Ale tak panu powiem, że może córce jeszcze
bardziej się przyda. Dziewczyny muszą być silne w dzisiejszych czasach.
Odrzuciłem pomysł czytania książki.
- Dzieci - tymczasem ciągnął mężczyzna (mówił bardzo wyraźnie, alkohol w
oddechu był naprawdę delikatnie wyczuwalny) - w ogóle dużo siły potrzebują, wie
pan i o dzieci trzeba dbać. Tak, dbać, bo jeśli się nie zadba zawczasu, to potem
często się okazuje, że jest już za późno.
- Tak - powiedziałem nie wiedząc co powiedzieć
- Ja też miałem dziecko, syna, wie pan. Jego matka umarła i musiałem się nim
sam zająć i wie pan, ja go pochowałem dwa tygodnie temu i tak sobie myślę, że
może za mało o niego dbałem i nie wiem, czy on wiedział, jak bardzo się starałem
o niego dbać. Dorosły był już, radził sobie, ale widzi pan, nie można tak po
prostu przestać przejmować się dzieckiem, tylko dlatego, że jest dorosłe, wie
pan? - przerwał.
- Ale ja już nie wiem, nie wiem, co mam teraz zrobić, bo już nic nie mogę
powiedzieć, chodzę na grób i milczę, bo nic już nie mogę mu opowiedzieć. I piję,
wie pan, piję od tamtego czasu bez przerwy, bo jak piję to przynajmniej chwilowo
zapominam o tym wszystkim, o świecie i o nim.

Wysiedliśmy razem na tym samym przystanku. Ruszyłem w kierunku przejścia dla
pieszych, mała cały czs spała. Zatrzymałem wózek, zawróciłem.
Potem go przytuliłem do piersi (choć był wyższy) i powiedziałem kilka banałów
dotyczących rozpaczy, picia i dzieci. A on mi powiedział, żebym dbał o córkę, bo
to najważniejsze i nigdy nie wiadomo, co się powie, a co przemilczy.
Płakaliśmy wtedy jak dzieci na przystanku na placu bankowym.

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Pinezka's Potted Meat?
Incomplete.
wypielęgnowany harmider w duszy

[stella25b]

Pieknie to napisales:)

[kawa_malinowa]

To by to była historia bez zakończenia obecnie, choc z zakonczeniem do
przewidzenia, mimo ze chcę zeby zakonczenie bylo inne. Historia o tym jak
dziecko poszlo na studiach i w wieku lat 19 przezywalo to co powinno miec za
sobą lat kilka juz temu. i takie tam.

[staua]

Kawa, rozwin, bardzo prosze - historia wyglada na ciekawa :-) I podaj
alternatywne zakonczenia...
U mnie bylaby to historia momentu, gdy poznalam mojego meza, oraz kilku
miesiecy po tym wydarzeniu. Calkowicie wszystko mi sie wtedy przewartosciowalo.

[3promile]

To było jakieś dziesięć lat temu, może -naście. Dużo wtedy jeździłem po Polsce.
Szczecin. Fajne miasto - dziesięć (lub -naście) lat temu to właściwie tylko
w Szczecinie można było poczuć powiew Europy; no, może jeszcze we Wrocławiu. W
każdym razie hotel ten, co zwykle, na Krzekowie. Około północy dosyć gwałtowne
pukanie do drzwi. Wstałem zaspany, otwieram - goła baba. Tak po prostu.
Pomyślałem w tym momencie, że chyba potrzebuję urlopu, bo coraz dziwniejsze
rzeczy mi się śnią. Ale baba nawet odgłosy z siebie wydaje.
- Przepraszam pana, ja wiem, że to trochę wygląda jak z filmu, ale czy
mógłby mi pan pożyczyć jakieś ubranie, bo ten skurwiel wyrzucił mnie z pokoju,
zamknął drzwi i chyba śpi teraz, a jak tak pójdę do recepcji, to panu Heniowi z
recepcji ten jego generał będzie stał do rana...
- No tak - pomyślałem - dziwka miała niefart. Swoją drogą panu Heniowi też
się coś od życia należy, ale niech tam.
Dałem jej t-shirta i szorty. Bidula poczłapała do recepcji, trzymając się
nieporadnie za opadające spodenki, bo drobnica taka z niej była, że aż żal było
patrzeć. Pewnie nie była jeszcze za stara na tę robotę, ale nocne zmiany trochę
ją nadwerężyły. Może nawet coś brała - nie wiedziałem. Powiedziałem jej, że jak
taksówkarz przywiezie jej szmatki, to niech te moje zostawi w recepcji i
wróciłem do łóżka - czekał mnie dosyć ciężki dzień.
Znów pukanie.
- No wie pan, pan się tak po dżentelmeńsku zachował, że ja nie mogłam tego
tak zostawić. Taksówka czeka. Marta jestem.
- Wiesz, Marto, to bardzo miło z twojej strony, ale jestem zmęczony, a jutro też
nie będzie z górki, więc zostawmy to na inną okazję.
- Nie da rady. Stolik już jest przygotowany. Moi przyjaciele też czekają, bo
chcą poznać takiego muszkietera, jak ty.
Uśmiechała się zupełnie nie jak kurwa. Zmiękłem.
Knajpa nazywała się "10 muz", albo dwanaście... nie pamiętam. Wchodzimy, a
tam... Boże, to wyglądało na zlot statystów z gangsterskich filmów. Same
zakazane gęby, czarne skórzane kurtki opięte na byczych karkach i nieodłączne
pety w niedźwiedzich łapach.
- Czego się napijesz?
- O tej porze to nic oprócz whisky nie przychodzi mi do głowy - odpowiedziałem,
bacznie rozglądając się po sali. - Kurwa, pomyślałem, to mi się śni. W tym
mieście nie może być aż tylu bandziorów!
Podszedł do nas facet. Koło czterdziestki. Barczysty, ale nie przesadnie, w
dobrym garniturze z staromodnie zawiązanym fularem. Zanim się odezwał, już
wiedziałem, że będzie miał głos przypominający o tych tysiącach wlanych w gardło
kieliszków.
- Witam bohatera - po przyjacielsku poklepał mnie po plecach - Jestem Jerzy
i rządzę tą bandą przygłupów. Jak o mnie chodzi, to nieważne, skąd jesteś i co
robisz, ale masz szacunek, bo w tych kurewskich czasach rzadko się zdarza, żeby
ktoś dziwce rękę podał.

Dalej potoczyło się szybko. Ściskanie wielkich łap, szybkie toasty - po
godzinie byłem kompletnie zalany. Drobna Marta zlitowała się w końcu nade mną i
zawiozła mnie z powrotem do hotelu.

Następnego dnia obudziłem się z głową jak koszmar producenta leków na
migrenę. Coś mo świtało w głowie, że Marta próbowała mnie zerżnąć tej nocy -
pewnie jako premię z dobry uczynek, ale biorąc pod uwagę, w jakim byłem stanie,
nie sądzę, żeby osiągnęła sukces...

PS. Cholerna dziwka! Nie oddała mi ciuchów!

[awo_omama]

Opowiedziałabym, jak wyprowadziłam się ze Szczecina i wskoczyłam do dziwnej
bajki, a potem o tym, jak przeskoczyłam do innej bajki, w której ciągle tkwię.
I bajczę. Bo to jest jedna wielka opowieść, która się toczy.

PS:Ciekawe, bo klub "13 muz" to bardzo kulturalne miejsce...Ale może te
dziesięć, może naście lat temu lubiły się tam "ukulturalniać" zakazane gęby i
skórzane kurtki? Ciekawe...Chociaż pamiętam, że jakieś naście lat temu byłam
tam na wieczorku poetyckim księdza Twardowskiego. :)

[3promile]

No nie wiem - ja pamiętam te "Ileśtam muz" jako z lekka podupadłą knajpę
utrzymaną w manierze późnego Gierka - rachityczne stoliki obłóczone
prawie-że-białymi obrusami, beznadziejnie leniwi kelnerzy w wytłuszczonych
przyciasnych kołnierzykach, zero klimatyzacji i nadspodziewanie dobre,
polskokuchenne zimne przekąski w rodzaju "półjajo na sałatce" albo "ozór wołowy
pod auszpikiem"
;-)

[daria13]

3promile napisał:

> To było jakieś dziesięć lat temu, może -naście. Dużo wtedy jeździłem po Polsce

Czyj to jest tekst? Mam wrażenie, że niedawno to czytałam, ale nie mogę sobie
przypomnieć gdzie i czyje to? Nawet dość zabawne:)
P:)

[3promile]

Czytałaś to zapewne na moim blogu, którego zaniechałem jakiś czas temu, bom
leniwy...

[mamarcela]

Ja tam nie wiem, ale na Twoim Promisiu miejscu przeprowadziłabym dochodzenie
(śledztwo, albo wręcz lustrację), czy aby ktoś tej gangsterskiej historii z
życia Twojego wziętej (jak rozumiem?) nie wykorzystał i nie opublikował gdzieś
jako swojej. Mógł nawet po prostu skopiować i wkleić - jakis swołocz wredny. A
może juz nawet Twoja osobista historia z życia szczecińskiego półświatka nie
krąży gdzieś po telewizorni jako scenariusz to Kryminalnych, Wydziałów
śledczych, Rutkowskich patrolów, czy wielu innych arcydzieł tego typu.
Moje dziecko ściągnęło Alfabet mafii - mam sprawdzić? bo się jeszcze okaże, że
Promil de tutti promile. Aż się boję. :-)
pozdrawiam
mamarcela - godmother (after hours)

[3promile]

Jakoś pan Gugiel splagiacenia nie znajduje...

[mamarcela]

"Moskwa nie wierzy guglom", a juz szczególnie od wczoraj, gdy zostały
zbojkotowane. :-(

[eeela]

Zdarzylo sie tak kiedys jednej blogowo-emigracyjnej siostrzanej duszy, ze
wynalazla najzupelniej przypadkowo blog, w ktorym od wielu miesiecy byly
zamieszczane jej wlasne osobiste teksty. Malo co jest w stanie mnie zdenerwowac
w wirtualnym swiecie, ale wowczas bylam lekko poirytowana ;-)

[daria13]

Jest niewykluczonym, że na blogu czytałam, acz uciąć sobie nic nie dam za to.
Ale ze mnie podła osoba, że podejrzewałam Cię o plagiat. A tak naprawdę,
myślałam że na taki żarcik sobie pozwoliłeś i zaraz sprostujesz. Dziwnie to się
wszystko plecie;) Chyba za dużo czytam, bo wiem, że gdzieś dzwoni, tylko nie
pamiętam gdzie. Starość nie radość:(
Pozdrawiam i wybaczenia mimo wszystko proszę:)

[quarantine]

To było dawno, jeszcze przed erą telefonów kieszonkowych.
Umówiłam się z kolegą w Zakopanem. Każde z nas miało dojechać ze swojego miasta
pod umówiony adres. Nie wiedzieć czemu byłam przekonana, że kiedy już dojadę na
miejsce, kolega będzie czekał na mnie z pękiem czerwonych róż na przykład.
Oczywiście zdziwienie me siągnęło zenitu, kiedy po przyjeździe na miejsce
dowiedziałam się, że owszem pokój jest zarezerwowany, ale nikogo w nim nie ma.
Czekałam chyba 15 minut, co i tak jak na mnie było czasem niewyobrażalnie
długim, po czym, jak się to obrazowo dzisiaj mówi, zabrałam pupę swą w troki i
powróciłam do Krakowa. W akademiku ujrzałam rozdziawioną ze zdziwienia buzię
swojej współspaczki, ktora zakomunikowała mi, że kolega jakąś godzinę temu był
tutaj poszukując mnie oraz, że właśnie odjechał był do Zakopanego.
Zrobiłam w tył zwrot i udałam się na dworzec autobusowy. Nie trudno zgadnąć, że
w ciągu najbliższej godziny nie było żadengo autobusu do Zakopanego, a czekanie
dłużej niż godzinę bardzo zaszkodziłoby mojemu już i tak nadwyrężonemu
systemowi nerwowemu. Udałam się zatem na tzw. autostop. W zasadzie od razu
zatrzymał się jakiś samochód i w bardzo przyjemnej atmosferze dotarłam na samo
miejsce. Do dzisiaj dziwię się swojej głupocie, ale to były inne czasy. Po
przyjeździe na miejsce bardzo przyjemna gospodyni, którą już wtedy
nienawidziłam całym swym sercem poinformowała mnie, że owszem był tutaj jakąś
chwilę temu sympatyczny młody człowiek, pytał o mnie i kiedy dowiedział się, że
wróciłam do Krakowa, zrobił to samo. Zmęczenie chyba dało o sobie znać (to było
bardzo upalne lato), ponieważ po prostu nie miałam siły wykonać żadnego
gwałtownego ruchu. Musiałam przy okazji pomysleć. Wymyśliłam, że mogę przecież
zadzwonić do akademika, co uczyniłam. Kolega jeszcze tam nie dotarł i nie
wiedziałam w zasadzie czy dotrze. Powiedziałam koleżance, że czekam na kolegę w
Zakopanem do skutku. Nie ruszę się stąd, dopóki nie zobaczę go na własne oczy.
Czekałam i czekałam i czekałam. Mniej więcej koło północy zjawił się.....

p.s.

z kolegą owym miałam zresztą wiele przygód, ale największą przygodę życia
przeżywam ze swoim mężem:)

[beatanu]

Historia o przemyceniu nocnika przez granicę RP

Był rok 1990. Wiosna, początek lata. Zaczęliśmy czynić przygotowania do
przeprowadzki za morze. Mężowi, po siedmiu latach pobytu w Polsce nazbierało
się trochę rzeczy (głównie kupowanych za grosze wspaniale wydanych radzieckich
i DDR-owskich książek :) Ja zbierałam swoje graty przez całe
dwudziestoośmioletnie życie...
Jedną nogą w nowej, postperelowskiej rzeczywistości, drugą ciągle w starym
systemie. Przekraczając po raz pierwszy próg Urzędu Celnego na ul. Kamiennej w
Krakowie nie zdawaliśmy sobie sprawy, że przez kolejne kilka tygodni spędzimy
tam dziesiątki godzin... Wywóz tzw. mienia przesiedleńczego jest proszę państwa
sprawą na tyle poważną, że nie można jej załatwić ot tak, hop siup w pięć minut.
Co dzień nowe dyrektywy, co dwa dni wykluczające się informacje. Kolejki
ciągnące się dziesiątkami metrów. Rosnąca irytacja i zmęczenie. I nasza i
naszej niespełna dwuletniej córki ( która dzielnie nam w tych wyprawach na
Kamienną towarzyszyła), i rosnącej jak na drożdżach w brzuchu dzidzi numer dwa.

Programowo, dla zasady, nigdy nie wchodziło w grę zapłacenie jakielkolwiek
łapówki, to tak gwoli wyjaśnienia.

Co do jednego pracownicy Urzędu Celnego byli zgodni: należało sporządzić listę
wywożonych rzeczy. Samo spisanie tytułów, autorów i roku wydania kilkuset
książek zajęło parę dni :) A później liczenie każdej pary majtek, skarpet,
kubeczków i innych prześcieradeł. Koszmar!

A ponieważ przyłożyliśmy się starannie, lista była długa, piękna i bogata :) I
zgodnie z prawdą zawierała wszystkie wywożone sprzęty. Między innymi plastikowy
nocnik córki (zakupiony zresztą wcześniej w Szwecji). I o ten nieszczęsny,
najnormalniejszy nocnik poszło...

Bo sporządzone przez nas listy nie zostały przez urzędników z góry na dół
olane, o nie! Przeczytano je skrupulatnie i poddano wnikliwej analizie.
Zaakceptowano bezcłowy wywóz wszystkich rzeczy oprócz nocnika, suszarki do
pieluch (takich z tetry) i... cymbałków. Bo okazało się, że niepełnoletnia
córka nie posiada prawa do wywozu swego mienia przesiedleńczego :))) Nikt nie
przejął się wymienionymi na liście książkami o misiach i ptysiach, klockami i
innymi samochodzikami. Ale przy nocniku zaczęły się problemy. Jedna sympatyczna
pani celniczka była skłonna uznać nasze "oprotestowanie" decyzji, ale
towarzyszący jej groźny, wąsaty i chyby upojony władzą pan celnik stanowczo
powtarzał NIE! I w końcu, przy kilku rzeczach należących do córki, przywalił na
spisie piękną pieczątkę ZAKAZ WYWOZU.

Na początku lipca, załadowanym do granic możliwości samochodem ruszyliśmy z
Krakowa ku Gdańsku. Na przejściu granicznym przy bazie promowej, celnik jak
gdyby nie widząc złożonych tylnych siedzeń i zapchanego na maxa auta, poprosił
o otworzenie okna, wpakował do środka głowę i - uderzając lekko o zrolowany
dywan - zapytał radośnie - "Państwo coś z Polski wywożą?" "No... to co w
samochodzie, rzeczy osobiste i tak dalej" - zaczęłam pełna najgorszch przeczuć.
No, to miłej podróży życzę!" - huknął jeszcze bardziej radośnie i machnął ręką.

I w ten sposób doszło do nielegalnego przewozu czerwonego nocnika i jego
powrotu do macierzy...

PS. Zdecydowanie większa część tego nieszczęsnego mienia przesiedleńczego
została zapakowana w drewnane skrzynie, które zaplombowano i nadano koleją na
nasz nowy adres w Szwecji. Po drodze jednak przestała istnieć NRD i Niemcy
mieli ważniejsze sprawy na głowie niż transport czyjegoś mienia. Dosłownie w
ostatnim tygodniu doszły do nas do Szwecji plątające się miesiącami po
postenerdowskich bocznicach skrzynie, zawierające m.in. pralkę, ciuszki,
łóżeczko i tetrowe pieluchy dla mającej się narodzić lada dzień córki no.2. Ale
to już inna historia :)

[kwiecienka1]

buuuuu
ja chcę wiedzieć co stało się z nocnikiem!
jak potoczyły się jego dalsze losy?
czy dzidzia nr dwa również z niego korzystała? a może ona miała swój własny,
dla odmiany polski?
od tej przeprowadzki minęło sporo czasu i nie sądzę aby się zachował
(chociaż...?), więc zapytuję: jak skończył?
pozdrawiam
Kwiecienka Losami Przemycanego Nocnika Zainteresowana
(wciąż mam swój Kocyk, a był to suwenir z Olimpiady w Moskwie (taki z podobizną
misia-ówczesnej maskotki) - mam ojca zapalonego kibica, pojechał, pokibicował,
suwenirów nazwoził...)

dalsze losy nocnika

[beatanu]

kwiecienka1 napisała:

> buuuuu
> ja chcę wiedzieć co stało się z nocnikiem!
> jak potoczyły się jego dalsze losy?
> czy dzidzia nr dwa również z niego korzystała? a może ona miała swój własny,
> dla odmiany polski?

Z nocnika korzystała również córka numer dwa. Najprawdopodobniej nocnik
znajduje się na wsi/w lesie, dokąd zwozimy rzeczy, które nie mieszczą się w
mieszkaniu. Nie sądzę żebyśmy go wyrzucili, właśnie chociażby ze względu na tę
absurdalną z lekka historię :)

A wygląda mniej więcej tak:
www.berner.fi/ainu/images/tuotekuvat/babybjorn/potta_klassinen.jpg
Chociaż ten z obrazka to jakaś podróba, bo "nasz" nie miał z przodu misia ;)

A misia z Moskwy pamiętam dokładnie chociaż (a może właśnie dlatego?)
kibicowałam tylko przed telewizorem :)

[kwiecienka1]

:)
nocnik - śliczny, jestem prawie zazdrosna bo mój był taki siermiężny, PRLowski,
bez ozdobień...
oprócz kocyka z Moskwy miałam jeszcze małego misia-maskotkę w wersji hmmm,
gumowej (?) - nie pamiętam dokładnie, ale dobrze się gryzło :-)))
pozdrawiam
Kwiecienka i Wspomnienia z Dzieciństwa

Samowar

[stella25b]

Na Twoim miejscu Beato ten nocnik zachowalabym koniecznie dla wnukow. Moze
troche dziwna rzecz w posagu dla corek ale przeciez tchnaca nostalgia.

[stella25b]

Wspinajac sie w roznych gorach bylam swiadkiem roznych dziwnych rzeczy. Jedne
bardziej pozostaly w mojej pamieci inne juz zostaly zapomniane. Pamietam jednak
doskonale pobyt w Kaukazie. Nie tyle zakwaterowanie w bazie Ozon u podnoza gor
rojacej sie od karaluchow i "wykwintnego zarcia", ktore nam serwowano ale ludzi
spotkanych w gorach. Pamietam, ze poszlismy sie wspinac w dwoch zespolach na
Uzbe. Piekna gora, ambitny cel nic wiecej do szczescia nie bylo potrzebne. W
czasie podchodzenia pod gore spotkalismy 3 Rosjan. Okazalo sie, ze tez podazaja
pod Uzbe. Zaczelismy isc razem. Powoli zaczelo robic sie jasno, slonce
zaczynalo wschodzic, my bylismy coraz to bardziej zmeczeni i Rosjanie
zaproponowali odpoczynek. Narzucalo sie to, gdyz bylismy juz prawie pod sciana.
Znali doskonale ten rejon gdyz zaprowadzili nas do skalnej koliby gdzie mozna
bylo wygodnie usiasc i zaczac sie szpeic. Z plecakow zaczelismy wyciagac sprzet
i butelki z piciem. Na widok naszych butelek jeden z Rosjan zareagowal, mowiac
zaraz bedzie dobra herbata i z plecaka wyciagnal samowar. Dla mnie to byl szok.
Targac w pleckau samowar na wspinaczke- nie do pomyslenia!! A bylismy juz na
okolo 3000 metrow. Facet ze spokojem zaparzyl herbaty. Wszyscy napislismy sie i
nastepnie schowal samowar do plecaka. Na pytanie, czy on sie teraz bedzie z tym
samowarem wspinal. Odpowiedzial, ze zostawia go kolibie ale zaraz po wspinaniu
bedzie parzyl herbate wiec jesli mamy ochote to on nas zaprasza. Niestety juz
nie spotkalismy sie. Po skonczonej drodze gotowalismy herbate na wlasnych
juwlach ale wspomnienie zostalo.

[diffie]

Jedna historia. O tym, jak państwo Lemke przy pomocy projektora filmowego i
niemieckich pornografii rozjaśniali noc stanu wojennego. Państwo Lemke
mieszkali w wielkim gdańskim osiedlu, na drugim piętrze. W Niemczech mieli
rodzinę, coś stamtąd przywozili, któregoś dnia przywlekli projektor i walizkę
filmów porno. W owym czasie posiadanie pornograficznych filmów i projektora było
oznaką wyższego statusu społecznego. Co sobotę państwo Lemke urządzali imprezki
dla znajomych. Żadne tam seks-party, pełna kultura, drinki, rozmowy, no i kino.
W mieszkaniu nie było ekranu, ktoś wpadł na pomysł, że przecież obraz można
skierować na białe zasłony w oknach. No i się zaczęło. Generał Jaruzelski
wystąpił w telewizji na tle flagi. Ulicami zapierniczały czołgi w te i we w te.
Żołnierze grzali się przy koksownikach. Państwo Lemke po staremu urządzali swoje
imprezki. Naprzeciwko ich okna była górka. Szybko się okazało, że okoliczni
obywatele akurat na tę górkę muszą wyprowadzać swoje psy. Zwłaszcza w soboty. W
sobotę wieczorem każdy pies musiał się wysikać na tej górce. Potem na górkę
zaczęli wpadać milicjanci z pobliskiego posterunku, po cichutku. Którejś soboty
stoją sobie ludzie, wpatrują się w okno w salonie Lemków, a tu nagle chrzęst
czołgowych gąsienic słychać. Coraz głośniej. Pod górkę wjechał T-72. Stał
spokojnie, nie można powiedzieć, nie kręcił lufą. Takie kręcenie lufą przez
czołg zawsze mnie denerwowało, odkąd raz pod stocznią taki jeden za mną kręcił.
Po chwili otworzył się górny właz. Z dziury wyłonił się żołnierz w hełmofonie,
siadł sobie wygodnie, papieroska zapalił, potem obgryzał kiełbasę i popatrywał,
co tam akurat w oknie Lemków porabia panna Orlowski, orliczka ta nasza.