O spojlerach.

[noida]

Jaka jest wasza reakcja, kiedy ktoś zdradzi wam zakończenie filmu/książki? Ja
nienawidzę tego, nawet, jeśli książka nie jest kryminałem (wtedy to po prostu
zabijam wzrokiem), tylko opowieścią obyczajową. Nie znoszę wiedzieć, co
będzie, jak się skończy, zanim sama nie zobaczę. Natchnęła mnie, muszę
powiedzieć, Stella, która w wątku o Almodovarze chlapnęła wszystko, co jest
tajemnicą i ma się okazać. Całe szczęście, że już widziałam film.
Ale na przykład moja mama najpierw czyta zakończenie, żeby się dowiedzieć, kto
zabił, a mnie prosi, żebym jej opowiedziała cały film a potem i tak go ogląda
i się cieszy treścią. Dla mnie to jest zabranie całego uroku. A jej to
zupełnie nie przeszkadza. A jak jest z wami?

[stella25b]

Sorry. Nie chcialam, bo osobiscie tez nie lubie kiedy tajemnica zostaje
wyjawiona za wczesnie. Na moja obrone mam jedynie to, ze prawie kazda krytyka
tego filmu (zwlaszcza niemiecka) zawiera jego tresc.

[noida]

Nic nie szkodzi :) Tutaj akurat problem jest średni, to znaczy właściwie i tak
się człowiek domyśla, co będzie.

Dlatego też czytuję recenzje i krytyki dopiero po obejrzeniu filmu, bo
recenzenci nader często mają zwyczaj pisać "no i jak już go zabił, to potem ma
wyrzuty sumienia" i człowiekowi ręce opadają ;)

[agni_me]

Nie przeszkadza mi zupełnie co o książce/filmie dowiedziałam się przed. Także
jeśli chodzi o treść, w tym "kto zabił". Zapominam przy pierwszym zdaniu/kadrze.
Zresztą czytając o nieznanym mi dziele chyba automatycznie przestrajam uwagę,
pomijając zupełnie w takim momencie nieistotne szczegóły. Wydawało mi się, że
dobrze zapamiętałam co stella napisała o filmie. I rzeczywiście. Tyle, że
uciekły mi odniesienia do fabuły. I musiałam wejść w wątek raz jeszcze, żeby
zobaczyć co stella zdradziła.

[mamarcela]

Mnie spojlery wkurzaja tylko w trakcie czytania, czy oglądania tzn. jak ktos mi
włazi i nachalnie chce uswiadomić, kto zabił. Spojlery przed konsumpcją danego
tworu kultury traktuje tak jak Agni, czyli zupełnie do mnie nie docierają i
natychmiast o nich zapominam.
Zakonczenia najpierw nie czytam, ale nawet gdyby jakims trafem mi sie to
zdarzyło pewnie i tak bym o nim zapomniała. Po przeczytaniu kryminału
natychmiast zapominam, kto był mordercą, pamietająć jednoczesnie niemal całą
fabułę. To chyba jakaś skaza genetyczna?! Albo insza niepełnosprawność?

[nienietoperz]

Zasadniczo nie znosze.
Uwielbiam isc do kina na film, o ktorym zupelnie nic nie wiem.
Jesli juz troche wiem, to ignoruje wszelkie dyskusje, recenzje, oceny, etc.
(stad do watku o Volverze nie zajrzalem).
Wasz
NN

[itek1]

Spojlery nie przeszkadaja mi, podobnie jak nie przeszkadzaja mi plotki nt.
jakiejs osoby. Staram sie po prostu wyrobic opinie autonomiczna i aby to
zrealizwac musze zignorowac o spojler/plotke. Gorzej, jezeli ktos probuje na
sile cos mi udowodnic. Wtedy spojlerowiec/plotkarz mi przeszkadza.

[nenella]

:) Kiedy byłam dzieckiem zawsze najpierw czytałam zakończenie kazdej ksiązki,
zwłaszcza przygodowej, albo romansu ( a przepadałam za tymi gatunkami :)), bo
chciałam wiedzieć, czy jest smutne, czy happy end. Jak nie było happy endu, to
porzucałam lekturę, bo za bardzo by mnie wruzszyła, gdybym już się przywiązała
do postaci. Poważnie, byłam strasznie przewrażliwionym dzieckiem, które płakało
prawie przy kazdej dobranocce i musiałam dbać o swoją zbyt łatwą do naruszenia
równowagę ducha :)))). Dobrze, że mi to przeszło, wyobraźcie sobie ile dobrych
książek nie byłabym w stanie przeczytać do tej pory :).

[beatanu]

Ponieważ prawie zawsze czytam coś o filmie, który mam zamiar obejrzeć i zawsze
docieram do informacji na temat książki, za którą mam zamiar się zabrać,
istnieje ryzyko, że gdzieś wciśnie się spojler, ale nie rozpaczam z tego
powodu. Bo albo zdążę zapomnieć, albo... oglądam/czytam z wiedzą nabytą i
wszystko jest jak zwykle... Przynajmniej jeżeli chodzi o beletrystykę.

Bo od kilku lat (nie przypominam sobie, żebym robiła to wcześniej) cierpię
na "ultima pagina nervosa" (uwaga! jednostka chorobowa i diagnoza średnio
znana szerszemu gronu ;) Po prostu MUSZę (nawet przy czytaniu kryminałów), po
wciągnięciu się w fabułę, przeczytać ostatnią stronę. Ale właśnie tylko
ostatnią i najczęściej nic z tego nie wynika. I gdy do tej ostatniej strony w
końcu, jak bozia przykazała, docieramm - odkrywam ją na "nowo". Nie potrafię
tego teraz prościej wyjaśnić... Zamiast jednego przyżycia zakończenia książki
mam niejako dwa. To pierwsze "oszukiwane", bardzo mgliste i w dużej
mierze "nieprawdziwe". I to ostateczne, dość często zupełnie inne od tego
pierwszego, "w domyśle".
No takie mam małe zboczenie :)

[formaprzetrwalnikowa]

jako dziecko czesto podczytywalam zakonczenie - zwlaszcza, kiedy suspens stawal
sie niemozliwy do zneisienia ;-)
obecnie nie. nawet jesli porzucam ksiazke w srodku, bo mnei znudzila, nie
patrze na zakonczenie.
z kryminalami mam dosc zabawna rzecz: generalnie mam genialna pamiec, ale nie
do tego, kto zabil, zwlaszcza w ksiazkach mojej ulubiuonej Agathy Ch. w zwiazku
z czym za kazdym razem kiedy czytam kolejny raz te sama ksiazke, albo ogladam
film na jej podstawie nakrecony - nadal tak samo pochlaniaja mnie rozwazania,
kto zabil a kto ukradl a kto jest tylko falszywym tropem.
Lubie wiedziec, o czym bedzie film, na ktory sie wybieram, bo to generalnie
decyduje o tym, czy w ogole sie wybieram, ale nie lubie wiedziec, jakie bedzie
zakonczenie. dlatego tez kiedy tylko sie zorientowalam, ze stella wyjasnia, kto
co i jak w Volverze, przestalam czytac watek.
nie lubie spoilerow - because they spoil my fun ;-)

[stella25b]

[skajstop]

Mnie to nie robi różnicy :) nawet gdy znam zakończenie, i tak śledzę losy
bohaterów literackich czy filmowych z zainteresowaniem lub nie, wynikającym
raczej z pytania "dlaczego" niż "kto".

[brunosch]

nie lubię, gdy mi ktoś opowiada film (a zwłaszcza komedie "no wiesz taka scena,
on wchodzi do auta, a tu wziuuuu! leci ten na koparce, no jakie śmieszne!") ale
nie przeszkadza mi, gdy ktoś poinformuje, że cały film robi na ostatnią scenę. I
rzeczywiście często tak jest - film jak film, a ostatnia scena zmienia wszystko.
I dla niej warto przemęczyć się gapiąc w ekran.

[stella25b]

W obronie Stelli:
Nie zdradzila problemu tylko jeden wazny szczegol.

w obronie stelli

[formaprzetrwalnikowa]

w sumie to nie wiem, czy zdradzila problem - nie doczytalam
;)

[kwiecienka1]

a ja nie doczytałam :)
przeleciałam jeno po literkach, tak na szybko
dopiero ten wątek sprawił, że wróciłam do jej postu i przzytałam dokładniej
a co do spojlerów: nawet jeśli coś przeczytam lub usłyszę to i tak zapomninam...
pozdrawiam
Kwiecienka i Kisiel (pełniący obowiązki Obiadu)

[wiksadyba1]

O czymś coś jest w sensie samej tematyki, podejścia, ogólnego zarysu fabuły
etc. lubię się dowiedzieć, zwłaszcza jeżeli dane nazwisko nie ma u mnie żadnej
rozpoznawalnej marki. Staram się korzystać z kilku źródeł naraz, w tym
niepolskich (jeżeli chodzi o nierodzime filmy/książki, które stanowia gros
mojej kultur-konsumpcji). Ale zdradzania zakończeń nie cierpię, chociaż sam
padam często ofiarą własnej głupiej ciekawości:))

[ash3]

Raczej mi to nie przeszkadza, chociaż nie lubie jakiegoś nachalnego opowiadania
historii. Poza tym mam nawyk czytania recenzji, blurbów, notek etc, wiec godzę
się z tym, że mogę się dowiedzieć za dużo o filmie czy ksiązce. Jednak
oczekiwania, jakie wzbudza recenzja, sa niczym w porównaniu z rzeczywistością.
Natomiast bardzo przyjemnie jest przeczytac książke czy obejrzeć film, o ktorym
NIC się wcześniej nie dowiedziało (nawet czy jest "udany" czy nie); to specjalna
przyjemność, bo nie ma się żadnych większych uprzedzen.
Sama często powstrzymuję się przed zdradzaniem za dużo o tresci filmu czy
książki, nawet gdyby rozmówcy poznanie jej nie przeszkadzało (a mialby zamiar
poznać film/ksiazkę).