Wspólne mieszkanie

[iwona_ar]

Właśnie zaczynamy nowy etap w życiu:) Tylko czy ja to wytrzymam?! Jak sie
mieszka z facetem?

[tamagochino1]

a co cie bede straszyć ....
;)

[wisienka-w-likierze]

jak na razie jest OK, ale to dopiero 3 miesiące ;)))
powodzenia ;)

PS. gotuj mu obiadki - przez żołądek do serca ;)

[jennifer1]

Ja już mam duże doświadczenie w tym względzie, więc chętnie podzielę
spostrzeżeniami. Bywa naprawdę różnie, głównie polega to na kompromisach. Dużo
też zależy od tego jak zostaliście wychowani. Bo jeżeli np. Twój facet miał w
domu wszystko podane pod nos to masz problem. No i jak to było napisane, w
którymś z poprzednich postów trzeba sie przyzwyczaic do widoku skarpetek w
różnych dziwnych miejscach, kłótni o to co oglądać w telewizji... Prawdę mówiąc
jeżeli obojgu Wam zależy na powodzeniu tego związku to wypracujecie jakiś
kompromis. Trzeba po prostu chcieć. Pozdrawiam

[jkobuu]

Tu bym się nie zgodziła. Zależy od faceta. Mój zawsze w domu ma wszystko pod
nos , o nic nigdy nie musiał się troszczyć. Kiedy jest ze mna aż się rwie do
garów,ciekawe tylko jak długo ten stan będzie się utzrymywał ;)

[kasani]

Super, ale jak długo jesteście ze sobą? Rok?

[niebo77]

na pewno dowiecie się o sobie paru nowych rzeczy (nie zawsze przyjemnych)... i
cała sprawa tkwi w tym, żeby jakoś to zaakceptować, bądź zmienić przy obopólnej
zgodzie... a tak w ogóle to bardzo fajne przeżycia cię czekają :)))

[mka16]

Czesc,
Rozumiem Twoje obawy, sama pamietam jakie mielismy mieszane uczucia, kiedy
mielismy razem zamieszkac. Jest fajnie z tego co pamietam. Ale tez pewne rzeczy
powszednieja... My mieszkalismy razem na studiach, w czasie weekendow czesto
rozjezdzalismy sie do rodzicow. To pozwalalo nam od siebie odpoczac i
zatesknic. Tez nie wierzylam, ze mozemy chciec od siebie odpoczac, ale ak
niestety jest.
Powodzenia i nie rozpieszczaj swojego faceta, bo Ci na glowe wejdzie!

[iwona_ar]

Mamy podobną w sumie sytuację. Narazie studiuję i też co jakis czas jeżdżę do
domu. A o tym, że trzeba od siebie odpoczywać dowiedziałam sie juz dawno.
Przecież żaden człowiek, ani para nawet, nie jest samotną wyspą - trzeba nam
kontaktu z innymi ludźmi, życia sprawami niekoniecznie naszymi. To rozumiem.
Jest jednak cos czego nie do końca chyba potrafie zaakceptować. Może powinnam
teraz zacząc inny wątek. Chodzi o to, że mój facet lubi sie umawiać z innymi
dziewczynami, no z jedną właściwie. Twierdzi, że to jego koleżanka, ale mi sie
wydaje,że ona sie w nim podkochuje. Jakoś nie usmiechają mi sie samotne
wieczory w tym naszym nowym gniazdku...
Powiedzcie dziewczyny, czy Wasi faceci umawiają sie z innymi dziewczynami????

[kokarda]

iwona_ar napisała:

> Powiedzcie dziewczyny, czy Wasi faceci umawiają sie z innymi dziewczynami????

Przyznam szczerze, ze moj facet nie umawia sie z innymi dziewczynami i nie ma
takiej potrzeby, twierdzi, ze kazda wolna chwile chce spedzac ze mna, ale
trudno jest tu okreslac jakies limity czy zasady, mysle ze to kwestia
indywidualna, jednym odpowiada luzny zwiazek i potrzebuja "troche powietrza" a
inni wskakuja w zwiazek pelna para i w nim calkowicie sie realizuja. Zastanow
sie jakim typem jestes TY i jaki typ zwiazku TOBIE odpowiada.

[iwona_ar]

kokarda napisała:

> iwona_ar napisała:
>
> > Powiedzcie dziewczyny, czy Wasi faceci umawiają sie z innymi dziewczynami?
> ???
>
> Przyznam szczerze, ze moj facet nie umawia sie z innymi dziewczynami i nie ma
> takiej potrzeby, twierdzi, ze kazda wolna chwile chce spedzac ze mna, ale
> trudno jest tu okreslac jakies limity czy zasady, mysle ze to kwestia
> indywidualna, jednym odpowiada luzny zwiazek i potrzebuja "troche powietrza"
a
> inni wskakuja w zwiazek pelna para i w nim calkowicie sie realizuja. Zastanow
> sie jakim typem jestes TY i jaki typ zwiazku TOBIE odpowiada.

No to Ci zazdroszczę:) Luźny raczej mi nie odpowiada.
A co na to reszta Polski?
Pozdrawiam Iv

[olay]

My mieszkamy ze soba dwa lata i jak dotad moj facet nie umawial sie z innymi
babami (chyba bym zabila). U nas jest tak, ze kazde z nas wnioslo do zwiazku
grupe bardzo bliskich znajomych. W jego grupie sa w wiekszosci babki ale on sie
z nimi nie umawia sam. Raz jakas dalsza kolezanka zaproponowala mu wspolne
kupowanie prezentu dla jej chlopaka, na co ja stwierdzilam, ze mi takie zakupki
nie odpowiadaja a on niech robi co chce i nie poszedl. Nie wiem jak taki
problem jak Twoj rozwiazac. Na pewno rozmowa tylko zeby nie wyszlo, ze jestes
zazdrosna i chcesz go w klatke... Moze po prostu opisz swoje uczucia...

[corregidor]

Z facetem sie fajnie mieszka
jako facet mieszkajacy ze swoja narzeczona
"na przepustke" od dluzszego czasu
do takiego wniosku doszedlem

[alyy]

iwona_ar napisała:

> Twierdzi, że to jego koleżanka, ale mi sie
> wydaje,że ona sie w nim podkochuje. Jakoś nie usmiechają mi sie samotne
> wieczory w tym naszym nowym gniazdku...

Mam to samo: mój facet ma swoja PRZYJACIOLKE jeszcze z czasow liceum. I niech
si przyjaznia, ja tez mam swoich przyjaciol - myslalam tak doczasu, kiedy
dowiedzialam sie, jakich rad udziela ona mojemu ukochanemu. Jest on b. zajetym
czlowiekiem i oboje musimy sie nagimnastykowac, by znalezc codziennie troche
czasu dla siebie. A PRZYJACIOLKA mojego faceta poweidziala Mu, ze ona go nie
rozumie, bo przeciez czlowiek nie powinien sie rozdrabniac sie, tylko skupic
sie na rozwoju kariery. Moj facet opowiedzial mi to i skomentowal zlosliwie:
ona od dawna nikogo nie ma. A ja mysle, ze ona wlasnie sie w nim podkochuje i
nie moze zniesc tego, ze od roku jestem ja u jego boku (hmm, nawet rymuje!). Od
tamtej pory jestem wyczulona na te PRZYJAZN, lae nie robie scen, tylko cos mnie
tam gryzie w srodku, kiedy mowi mi, ze spotkal sie z nia na miescie na pol
godziny... UWAGA NA PRZYJACIOLKI naszych facetow!!!
Pzdr, alyy

[deptaczek]

fajnie, tylko trzeba byc tolerancyjna i wymagajaca w jednym
i pamietac o wlansym ja
to trudne ale realne

[ola]

A my na ten przyklad najpierw ze soba zamieszkalismy (jako znajomi), a juz po
tygodniu bylismy na zaboj zakochani. I gdyby nie te skarpetki w roznych
dziwnych miejscach i lanie wody (przypadkiem ;) na podloge w lazience, to by
byl prawdziwy raj!!
E tam! Pomimo wody i skarpetek to JEST prawdziwy raj!!!!

[elzbieta.anna]

deptaczek napisała:

> fajnie, tylko trzeba byc tolerancyjna i wymagajaca w jednym
> i pamietac o wlansym ja
> to trudne ale realne

Zgadzam sie calkowicie. Mieszkam z Moim Mezczyzna juz prawie rok, zamierzamy
sie pobrac, ale nie zaraz.
Wspolne mieszkanie pozwolilo mi sie dowiedziec wielu rzeczy, nie tylko o moim
partnerze, ale tez o sobie samej. Nie zawsze byly to mile rzeczy.
Ale uwazam, ze bardzo warto. Tylko nie nalezy sie spodziwac, ze "jak tylko ze
soba zamieszkamy, miedzy nami zrobi sie super". Tak sadzil narzeczony mojej
przyjaciolki i, niestety, nie mial racji. Tejze przyjaciolce powiedzialam, zeby
sie nie dziwila klotniami o niezrobiony obiad czy syf w lazience. I ze jesli
nawet jej sie bedzie wydawalo, po jakiejs klotni, ze to koniec, to wcale nie
musi to byc koniec. Klocic tez sie trzeba nauczyc. Kazdy czasem wybucha, ale
chodzi o to, zeby rozwiazac problem, znalezc jakis kompromis, a nie wzajemnie
sie poranic. A takie podstawowe slowa jak: przepraszam, prosze, dziekuje,
niektorym ciezko przechodza przez gardlo (mnie, niestety rowniez). I obie
strony musza sie tego nauczyc.

[moboj]

z moim partnerem jestem od ponad 8 lat. mieszkamy ze soba od lat 6. nie
jesteśmy małżeństwem i raczej nim nie będziemy - taki jest nasz wybór. pierwszy
dzień wspólnego mieszkania to było prawdziwe święto:) nie było jakiś
drastycznych odkryć, burzliwych kłótni. po rpsotu zyjemy sobie szczęsliwie i
tyle. dodam, że w domu mojego partnera bylo 3 facetów (2 synowie i tata) i
mama, która zawsze pracowała i od swoich synów i męża wymagała samodzielności i
uczestniczenia we wszystkich domowych pracach. mój partner i jego brat zostali
wychowani w wielkim szacunku dla kobiet, więc ja mam życie jak w madrycie:)

[barbie4]

hmm.. same pozytywy oprócz tendencyjnych skarpetek ;-(
na poczatku wszystko jest super, jak zawsze gdy pojawia sie cos nowego
a potem wychodzi prawdziwe oblicze- licytacja- kto powinien pozmywac, posprzatac
a dlazcego nie ma czegos tam, a gdzie ty łazisz?? dlaczego tak późno wracasz,
zbyt długie opowiaski o pracy, uszczesliwianie kotka za pomoca młotka
no tak... kocham go ale wcale nei wiem czy to było dobre posuniecie, rodzice
sie go pozbyli, w jego zyciu chyba nic sie nei zmieniło, bo i tak ma wszystko
co miał przed tem , tylko ja czuje sie momentami jakas zagubiona, i taka
dodatkowa

[missmarion]

Ja mieszkam ze swoim facetem juz od 3 lat, a dodam ze ja mam 23 a on 25lat.
Jest calkiem fajnie! Nie zaluje, ze z nim mieszkam. oczywiscie jest na co
zrzedzic np. o rozwalanie brudow po pokoju, o nie myciu naczyn itp. Ale my
doszlismy do kompromisu, w koncu ja tez nie jestem idealna. I teraz nie ma juz
przewaznie konfliktow o takie tam pierdoly! Po poprostu musicie sie do siebie
przyzwyczaic i nie rezygnuj po pierwszych konfliktach!
To jest nie zly sprawdzian dla waszego zwiazku.
Pozdrawiam i zycze udanego wspolnego mieszkania

[iwona_ar]

Dziewczyny!!!!
Pierwsze moje wrażenia.
Mieszkamy razem od dwóch tygodni. Mieszkanie super, przestronne, jasne, czyste,
zadbane. I może właśnie ta czystość (do której sama w znacznym stopniu sie
dołożyłam) sprawia, że chce sie ją zachować. Nie narzekam na brudne gary w
zlewie, bo mój ukochany zmywa, nie narzekam na skarpetki, bo wie gdzie je
wrzucać, nauczył się już zdejmować buty w przedpokoju... Fajosko:) Nadal ma
lekką tendencję do rozwalania swoich rzeczy na krzesłach (trwa trening odnośnie
zastosowania wieszaka:)), powoli oswajam go z pralką...
Dziewczyny! Narazie miód malina:) A te romantyczne kolacje przy świecach... A
te zalane słońcem poranki, kiedy budzę się przy jego boku... Bosko:)
W poniedziałek wprowadzają sie nasi dwaj kumple.

Teraz odpowiedzcie mi na pytanie: jak wytrzymać z trzema facetami w domu i nie
zwariować?????

Pozdrawiam
szczęsliwa Iv

[barbie4]

> Teraz odpowiedzcie mi na pytanie: jak wytrzymać z trzema facetami w domu i
nie zwariować?????
>
> Pozdrawiam
> szczęsliwa Iv

ha!!! na studiach wynajmowalam mieszkanie z 2 kolegami, + stadem kumpli
kumpli :-) da sie przezyc, masz swoj kąt i w sumie "wali cie to" co robi
reszta. zmywalam tylko po sobie albo tylko dla siebie. najgorzej bylo z
łazienka... niestety szorowalam ja z uporem maniaka. dewiza facetów było- "po
co szorowac kibel jak i tak sie go brudzi"
ale generalnie bardzo miło to wspominam. było weoło (bez jakichkolwiek
podtekstów)

[iwona_ar]

Co zaś sie tyczy jego przyjaciółek...
Po tym jak mu napisałam o swoich uczuciach, jakby sie zreflektował. Twierdzi,
że na gg nie rozmawia już z Anką, a z Baśką też przestał sie umawiać. Wczoraj
był na spotkaniu z jej chłopakiem, a nie z nią.
Byłoby to ładnie z jego strony... Ale jakoś nie do końca mu wierzę. Kobieta
jest pamiętliwa. Nie tak łatwo odbudować raz podeptane zaufanie...

JAK ON WYTRZYMA, TO WSZYSTKO BEDZIE DOBRZE

[sstt]

na pewno ciekawie, mnie zawsze "razem" mieszka sie lepiej niż osobno.

[nenne]

A ja wlasnie sie zastanwiam, czy zdecydowac sie na wspolne mieszkanie z Nim. W
domu rodzinnym mam dobrze, ogrodek, internet, wlasny pokoj. Z nim - byloby to
mieszkanko w bloku, bez netu, oczywiscie rezygnacja z wielu rzeczy bo rachunki
trzeba oplacic itp. On pracuje cale dnie, wlasciwie widywalibysmy sie niewiele
czesciej niz teraz (obecnie 1 raz w tygodniu + weekendy) Ja mam prace domowa,
przy komputerze, i wlasciwie musialabym zostac gospodynia domowa dla niego. U
rodzicow tez ja gotuje i sprzatam, wiec niby nic nowego, ale jednak...To bardzo
dziwne uczucie - rozsadek zwycieza porywy serca. Albo jestem wygodnicka. Ale
chyba na razie nie bede napierac na to wspolne nasze zamieszkanie. Aha,
zarabiam niewiele, wiec z naszych pensji starczyloby na oplaty, najtansze
zakupy i jakie-takie rozrywki (bez wakacji) typu piwo w sobotni wieczor.

[girasole7]

radzę Ci jeszcze sie dobrze zastanowić. Na Twoim miejscu zostałabym w domu u
Rodziców, kiedyś zobaczysz, ze nigdzie nikt nie będzie sie o Ciebie tak
troszczył i doceniał jak w domu rodzinnym. Siedź jak Ci dobrze !! :))

[kajka_t]

ja sie wyprowadzilam od rodzicow do niego...
wierzcie mi, ze bylo ciezko, gdyz wczesniej mieszkal tam ze swoja byla...
ukladalo nam sie jednak dobrze...mialam male schizy dotyczace tego mieszkania,
ale bylo ladne, duze i niedrogie...
po kilku miesiacach moi rodzice przyzwyczaili sie do mysli, ze razem mieszkamy,
tego nie zmienia i dali nam mieszkanie, ktore wczesniej wynajmowali...
bylismy szczesliwi- mamy wlasny kat, nikomu nie nabijamy kiesy, placimy tylko
za czynsz i telefon...
zrobilismy remont wspolnymi silami i na poczatku bylo super...
od jakiegos miesiaca jest totalna kiszka...on sie wyprowadzil, gdyz stwierdzil,
ze nie czuje sie jak u siebie i musi choc troche pobyc na swoim...
spotykamy sie codziennie, nocujemy u siebie wzajemnie, wiec nie do konca jestem
w stanie zrozumiec jego posuniecia. nie poznal nikogo, kochamy sie i jak juz
powiedzialam- bardzo czesto widujemy....
jestemy najlepszymi przyjaciolmi i tak naprawde nic sie nie zmienilo oprocz
tego, ze bez sensu marnujemy kase. wiekszosc rzeczy i tak jest u nas, u siebie
ma tylko ciuchy...
czy to jest tak, ze potrzebuje przyzwycziac sie do mysli, ze mieszkanie jest
moje przez male "m"????

buziaki

[iwona_ar]

Tak moze własnie chodzi o to, ze to jest mieszkanie po twoich rodzicach. Jakie
ma z nimi stosunki? Może rozwiazaniem byłoby wynajęcie nowego mieszkania?

[iwona_ar]

a kto sprząta po imprezach w chacie? No bo te jego urodziny, to już w sobotę

[ola]

no chyba razem, nie??
co z tego, ze to jego urodziny? dom wspolny, zwlaszcza jak sie gosci zaprasza

[iwona_ar]

To jego urodziny, a więc ja do kuchni, a on bawić gości. I tak to było. Ale nie
chciałam mu robić przykrości, odrywając go od pasjonującego modelowania mojej
głowy z najlepszymi grafikami w tym kraju:) Impreza była super.

[kurczak1976]

Bardzo ciekawy ten watek!
Ja tez dopiero zaczynam mieszkanie razem ale w moim przypadku byl to skok na
gleboka wode bo musialam wyjechac za granice i poprostu zaczac mieszkac ze
swoim menem.
Dla mnie jak do tej pory jest ok. Na szczescie u nas nie ma problemu co
ogladac w telewizji bo on nie oglada, komputery sa dwa i jest zmywarka tak ze
te rzeczy odpadaja.
Jesli chodzi o meskie przyzwyczajenia to owszem skarpetki czesto pojawiaja sie
w roznych miejscach (najbardziej zadziwia mnie ze czasem tylko jedna- to gdzie
u licha jest druga?)Wogole to nie dziwi was ten fakt, ze prawie wszyscy faceci
to maja!?
Sterta ubran mnie nie przeraza bo ja mam tez swoja;O)
Najbardziej mnie niepokoi ze misie to takie stworzenia, ktore sie bardzo
szybko przyzwyczaja do wgody. Wystarczy raz czy dwa zrobic papu i ani sie nie
obejrzec a mis juz zawsze tylko czeka przy stole z pytajnikiem w oczach gdzie
obiadek?
Albo co mnie najbardziej smieszy - rzeczy wyprasowane. Ciekawe czy tez to
macie. U mnie jest tak: 15 wyprasowanych podkoszulkow czeka w szafie do
ubrania. No ale mis nie bylby misiem. Zawsze gdzies pojdzie i wygrzebie jakis
jeden T-shirt, ktory umknal mojej uwadze. Przychodzi potem do mnie taki
wymiety co doprowadza mnie do wielkiej rozpaczy;O)Jeszcze jak sie pokarze
przed wyjsciem to mozna interweniowac, gorzej jak taki pojdzie...


No i teraz taka mysl mi przyszla do glowy. Co robic zeby nie dac sie
ukurodomowic?

[mashik_got]

2 lata nam zajelo odkrycie, ze wspolne mieszkanie wymaga wysilku rownego od
kazdej ze stron. nasze wspolne poczatki byly rozne. ale udalo sie - moze
trening zrobil swoje :)
kobieta niech sobie usiadomi, ze ugotowac mu cos smacznego (niech bedzie
rzadko, ale godne zapamietania) to nie grzech, a ile dobrego przynosi. pozwolic
mu popisywac sie "kobietka" przy kolegach (patrzcie koledzy: jest moja,
niedosc, ze sexy to jeszcze gospodarna i zakochana po uszy!!). generalnie
sprawiac wrazenie najwiekszego skarbu pod sloncem. moj mezczyzna tego nie wie,
ale najwieksza przyjemnosc sprawily mi superlatywy na moj temat, ktore
przekazywaj SWOJEJ MAMIE

[kamcia_79]

Ja w pewnym momencie poczułam się już trochę ukurodomowiona i postanowiłam sie
nie dać. Zauważyłam nagle ze ja wracam do domu, sprzatam bo nie moge patrzec na
brud (jemu to nie przeszkadzało), robie kolacje, zmywam po niej, włączam
pralkę, chcodze z psem na spacer itd...... a on?? siedzi w fotelu bardzo
zmęczony.
Ktoregoś dnia się wkurzyłam, zawzięłam w sobie i przez tydzien nie kiwnęłam
palcem. Wychodziłam tylko z psem zeby nie patrzec na rosnący stos naczyń,
ciuchów i koty w kątach. I wiecie co? Któregos dnia wracam z pracy, a tu dom
posprzatany, pranie zrobione, pozmywane.... słowem cudo. W koncu zaczęło mu to
przeszkadzac i zrozumiał, że nie moge robic wszystkiego sama.
Teraz sytuacja znowu powoli wraca do normy..... mysle ze wynika to z innego
odczuwania poziomu brudu w domu :))

[nick21]

Heja!
No wlasnie, nie wiem, czy u was tez tak jest ale faceci wogole nie zauwazaja,
ze cos sie wala pod nogami, naczynia brudne, rzeczy sie same nie piara, zakupu
nie przyjda ze sklapu na wlasnych nogach a kwiatki trzeba podlac bo same sie
nie napija :)) Jakas niesamowita umiejetnosc omijania szerokim łukiem tego
wszystkiego. W momencie, kiedy ja użądziłam strajk, to mialam okazję
obserwowac, jak moj facet ze stoickim spokojem, posród tego calego syfu ogadal
tv. Mnie by krew zalala, ze nie mam gdzie nogi postawic :)), a on nic!!! Nie
powiem on bardzo by chciał mi pomoc, ale jak moze mi pomoc, jak on po prostu
nie dostrzega w otaczajacym go syfie zadnego problemu??? Czasami sobie mysle,
ze robi sie ze mnie zrzedliwe babsko :) i odpuszczam, ale wybaczcie, sa pewne
granice...
Dodam, ze jestesmy ze soba 9 lat z czego 7 mieszkamy razem :)) Moj facet to
synek mamusi :)), jakos sobie z tym radze, bo jedna rzecz, jakiej nauczyla go
mama, to szacunek dla kobiety, ktora daje mu jesc :)) Inaczej byloby kiepsko!!

[camina]

nick21 napisała:

> Heja!
> No wlasnie, nie wiem, czy u was tez tak jest ale faceci wogole nie zauwazaja,
> ze cos sie wala pod nogami, naczynia brudne, rzeczy sie same nie piara,
zakupu
> nie przyjda ze sklapu na wlasnych nogach a kwiatki trzeba podlac bo same sie
> nie napija :)) Jakas niesamowita umiejetnosc omijania szerokim łukiem tego
> wszystkiego. W momencie, kiedy ja użądziłam strajk, to mialam okazję
> obserwowac, jak moj facet ze stoickim spokojem, posród tego calego syfu
ogadal
> tv. Mnie by krew zalala, ze nie mam gdzie nogi postawic :)), a on nic!!! Nie
> powiem on bardzo by chciał mi pomoc, ale jak moze mi pomoc, jak on po prostu
> nie dostrzega w otaczajacym go syfie zadnego problemu??? Czasami sobie mysle,
> ze robi sie ze mnie zrzedliwe babsko :) i odpuszczam, ale wybaczcie, sa pewne
> granice...

Ale się pośmiałam, bo u nas jest identycznie!!!! Może być za przeproszeniem
nasrane, a on się nie ruszy. Tylko słyszę - "mnie to nie pzreszkadza", zero
inicjatywy w sprzątaniu, zero zainteresowania stosem kurzu, brudnym kiblem itd.
Tzreba jak dziecku powiedzieć; "Zrób to, zrób tamto" i jeszcze dobrym tonem, bo
się obrazi. NAjlepiej jest gdy ja wyjeżdżam - nie musi sprzątać, nikt mu nie
zrzędzi.

[kara16]

Hehe jak czytam te posty to az nie wierze!! Nie wierze ze w u kazdej z was jest
tak samo jak u mnie :)) Mysle ze temat skarpetek jest juz wyczerpany ale czy
uslyszalyscie kiedys tekst: po co sprzatasz przeciez i tak sie pobrudzi??
Myslalam, ze padne. Mieszkamy ze soba ponad 2 lata.
Pozdrawiam
Karolina

[magda.majchrzak]

Wczoraj własnie minęly nam dwa latka od wspólnego mieszkania i jak jest???
Świetnie!
Każdy dzień to coś nowego!
Aha, i nauczyłam sie gotować, i nawet mi to sprawia przyjemność.
Polecam taką prawktykę ;-))

[mabe25]

mój niby jest pracowity i zawsze zrobi o co prosze ale do furii mnie doprowadza
to że nigdy nie zrobi niczego sam. Funkcjonowanie domu jako całości wogle dla
niego nie istnieje. to jest trochę tak, że mężczyzna wraca z pracy do domu i
odpoczywa a kobieta z z jednego etatu wpada w drugi domowy i nie chodzi mi o to
że sama wszystko robietylko że sama zarządzam a on jest święcie przekonany że
to sie wszystko samo tak układa że domu działa, że jest picie, pieczywo, że sie
pierze i suszy że samo wpada na pomysł kiedy trzeba odkurzyc i tak dalej....