samodzielnosc

[sabba]

tak mi sie nasunelo czytajac wstep do tego forum. w
ktorym momencie zaczela sie wasza samodzielnosc, wasze
"dorosle zycie" Czy bylo to w momencie faktycznej
wyprowadzki z domu, w momencie podjecia pracy? Czy moze
cos innego swiadczy o tym ze jestesmy juz "duzi" i
mozemy radzis sobie sami?

Przy okazji macham lapka, to moj pierwszy post tutaj,
pozdrawiam
Sabba

[iwona_ar]

No to Ci szybko odpowiadam i witam przy okazji:) Moja samodzielność właśnie sie
zaczyna. Zaczęłam pracę i wspólne mieszkanie z ukochanym mężczyzną. Dotykają
mnie teraz inne trochę problemy i radości oczywiście:) Z domu jeszcze tak do
końca się nie wyprowadziłam, ale tam chyba zawsze będę miała swoje miejsce. Czy
jesteś właśnei na progu samodzielności?
Pozdrawiam Iv

[sabba]

:))hej
samodzielna zaczelam byc od czasu kiedy rodzicie
przestali mnie odwiedzac tu gdzie jestem i lozyc na moje
utrzymanie :))) czyli jakies 8 lat temu. Samodzielna bo:
wszytkie formalnosci zalatwiam sama, zarabiam swoje
pieniadze i swoje pieniadze wyrzucam przez okno. Zyjac
juz nie z rodzicami i majac pewien staz samodzielnego
zycia poczulam satysfakcje z tego, ze moje nowe
znajomosci, moje studia, moja praca to wszytko moja
zasluga. Oczywiscie rodzicie pomagali mi na poczatku
finansowo i bez nich nie byloby mi tak latwo jak w sumie
uwazam ze bylo na starcie. A ta samodzielnosc z cala
konsekwencja wlasnego postepowania....:))) Mysle ze to
jest najtrudniejsze i czasem ciesze sie ze jest ktos przy
mnie, kto moze mnie w tej "samodzielnosci" wyreczyc:)))

[iwona_ar]

No to pogratulować:) Możesz być z siebie dumna Ja dopiero zaczynam, lae też
jestem dobraj myśli.
O samodzielności mozemy mówić też jako o niezależności poglądów i zachowań. Czy
w tym sensie równiez jesteś samodzielna?

[anushaa]

Witam!!
U mnie wyglądalo to mniej wiecej tak: samodzielność przez małe "s" zaczeła
się mniej wiecej w dniu kiedy straciłam kochaną matkę. Miałam wtedy 9 lat.
Fakt, że mam super tate, nie zmienił tego, że sama musiałam o siebie zdbać.
Sama szykowałam się do szkoły, z nowym rokiem przygotowyałam sobie wyprawke. Z
czasem zaczęłam myśleć o tym co ugotować na obiad. Ciagle musiałam pamietać
aby w mieszkaniu było czysto. Z perspektwy czasu stwierdzam że dużo sie
nauczyłam, a z drugiej strony wspominając w towarzystwie dzieciństwo, faktem
jest że również dużo straciłam. Nie było beztroskiego dzieciństwa...Ale czasu
nie da sie cofnąć. W tej chwili mieszkam ponad 100 km od domu (gdzie moj pokoj
zawsze bedzie na mnie czekał), studiuje tutaj dziennie, a wolnych chwilach
dorabiam aby móc sie tutaj utrzymać. Sama decyduje o sobie, to jest chyba ta
samodzielność przez duże "S". Tylko czasami sie zastanawiam, gdzie ja tak
pedze...Tylko chyba już nie potrafie przystopować, odpocząć i sie zabawić.
Wiem, że wiele straciłam, i wiem że wiele zyskałam.
Buziaki..
Pozdrawiam