marzenia

[Gość: o+o-o]

trzeba zyc by snic
tu nikt nie jest glodny
tu nikt nie jest nieszczesliwy
tego co w snach nie odbierze nikt

o:)

[Gość: o+o-o]

ab ovo
ELCIA


Trwalo leniwe popoludnie. Zamek odpoczywal, ociezale przygowujac
sie do kolejnej, orgiastycznej, sobotniej nocy. Nie chcialysmy
uczestniczyc w nadchodzacym wieczorze. Wrecz zdarzalo sie nam
zyczyc sobie rezygnacji z calego tego zycia. Bylo to oczywiscie
niemozliwe, poniewaz kazdy, kto zostal wyrzucony do tego kosza na
smieci, na tymczasowe odpadki spoleczenstwa arystokratycznego, na
dzieci chwilowo niechciane, oddane na burzliwy okres pod inne
instancje, kazdy kto dostal sie tu, i my rowniez, musial
uczestniczyc w rytualach mlodosci. Chcac miec chociaz namiastke
ucieczki na wlasnosc, nalezalo pograzyc sie w czyms, do czego
inni nie mieli dostepu. Ontologia. Dla nich, jak cos zamknietego
w encyklopediach, na pietrze biblioteki, dla nas jak zyciodajna
ambrozja, jak niezbedne powietrze.

Poszlysmy na spacer. Lazaria i ja.

Szlysmy alejka, ktora wiosna zwyklam nazywac "The cherry orchad",
codziennie rzezbiaca soba ryse na zboczu gory, wielkiej i
szatanskiej, na zapleczu zamku, gdzie ponad wszystkim, na samym
gladkim szczycie gorowalo kordianowe drzewo, a pod nim omszaly,
pradawny, kamienny krzyz i lawka. Owa alejka na zawsze pozostanie
centrum wspomnien tamtego piekla, wraz z moimi samotnymi marszami
na szczyt i rozrywajacym krzykiem pod drzewem, gdzie szatanska
moc ofiarowywala mi czasem caly widoczny wszechswiat - plwociny
cywilizacji.

Na lace, pomiedzy alejka, a majaczacym na wysokosciach samotnym
drzewem, zyly krowy. Trudno ograniczyc ich zycie do tej
okreslonej, okrazonej drutem pod napieciem przestrzeni. A jednak
wtedy tam wlasnie zyly.
Siedzialy, zyjac w skupieniu i ciszy, bez znikomej checi wydania
z siebie niskiego, sielankowego muuuu, kazda na swoim jaju.
Wysiadywaly te wielkie jaja calymi dniami, juz od tygodnia. Nikt
sie tym zbytnio nie przejmowal, ale tam przeciez przejmowano sie
tylko morderstwem Versace.
Jaja byly ogromne, wrecz monstrualne, i trudno bylo sobie
wyobrazic jak te niezgrabne przeciez matrony wdrapywaly sie na
ich czubki, zeby w koncu zasiasc okrakiem na swym sacrum, z
szacunkiem i godnoscia jakich nie mozna im bylo odmowic. Ale
przeciez, sobie a muzom, kazdy zainteresowany musial w koncu
przyznac, ze taka krowa, jak namaszczona w swym macierzynstwie by
nie byla, nie moze tak wysiadywac swego jaja bezustannie. Bez
obrazania prozy zycia, ale proza zycia, nakazywalaby im, choc
sporadycznie, w zgodzie z natura, oddac sie przynajmniej
czynnosciom fizjologicznym, juz nawet nie wspomne o rozkoszach i
krowiego podniebienia. Tak przeciez nie uchodzi - o suchym pysku,
na jaju i to calymi dniami!

Siedzialy wiec w skupieniu, rozrzucone po calym zboczu cokolwiek
chaotycznie, a dziwne, bo to przeciez stadne i wysoce
uspolecznione istoty. Siedzialy tak, zapatrzone, kazda gdzies
wglab siebie. My szlysmy na spacer, ale i tam czulysmy sie
skrepowane. Onirycznie zdeprymowane powaga tych krow-matek,
celebrujacych w sloncu swa plodnosc.

Dziwne, ale nigdzie nie bylo sladu byka...

[apf]

Obok drogi na szczyt wzgórza, bardzo zielonego aż do późnej jesieni, w małym
zagajniku przepływał strumień. Nie wiadomo skąd brała się ta woda, ale
miejscowi co krowy na pastwisko wyganiali wierzyli, że to właśnie ta woda jest
sekretem ich długowieczności. Nie wiem, czy słońce wtedy świeciło, czy też był
pochmurny dzień ...

[Gość: o+o-o]

.....jak nie wiesz, to daj sobie siana

.....i marznij dalej

o:)

[phi_]

Drogi Panie,
pańskie poezje są obiecujące, aczkolwiek wydaje mi się, że jest Pan bardziej
zapaśnikiem niż pisarzem.
Myślę, że można pochwalić Pana za wyobraźnię. Niestety, wyobraźnia to nie
wszystko.
Z pisaniem jak z gotowaniem. Można mieć wszystkie niezbędne składniki i mimo to
nic nie wskórać.

No tak ale...

[phi_]

Znowu nie jestem zadowolona z zakończenia tej historii, choć... być może...
cieszę się, że w ogóle dobiegła końca ;-)))

[Gość: o+o-o]

phi_ napisał(a):

> Drogi Panie,
> pańskie poezje są obiecujące, aczkolwiek wydaje mi się, że jest Pan bardziej
> zapaśnikiem niż pisarzem.
> Myślę, że można pochwalić Pana za wyobraźnię. Niestety, wyobraźnia to nie
> wszystko.
> Z pisaniem jak z gotowaniem. Można mieć wszystkie niezbędne składniki i mimo to
>
> nic nie wskórać.

Kontakt skorzanego podniebienia z gotowa kuchnia francuzka, w zbednym orzeczeniu
sedziowskim.

Dziekuje za slowa krytyki.

o:)

E tam... tak tylko po drodze się nawinęłam...

[phi_]

Krytkami się nie przejmuj !
Ja tłumaczę sobie tak:

Każdy krytyk, który idealnie
Umie geniusz połączyć z głupotą,
Każdym słowem dowodząc genialnie,
Że jest bardzo wybitnym idiotą.

( Na krytyka )

Możesz już podnieść głowę ;)

[Gość: o+o-o]

phi_ napisał(a):

> Krytkami się nie przejmuj !
> Ja tłumaczę sobie tak:
>
> Każdy krytyk, który idealnie
> Umie geniusz połączyć z głupotą,
> Każdym słowem dowodząc genialnie,
> Że jest bardzo wybitnym idiotą.
>
> ( Na krytyka )
>
> Możesz już podnieść głowę ;)

....rzekl wspanialomyslnie kat, ocierajac ociekajacy nia topor.

o:)

Taka heca !

[phi_]

Dobre pismo lecz do d...
;)

[Gość: o+o-o]

phi_ napisał(a):

> Dobre pismo lecz do d...
> ;)

...wynoszenie sie na krytyka, to jak z kublem na smieci drugiej generacji

o:)

Szanowny Pan wybaczy ;)

[phi_]

Mam cytacik :-)

"...Wiersz napisany przeze mnie wymaga lawiny obrazów, ponieważ jego centrum
jest lawiną obrazów. Wytwarzam jeden obraz -chociaż "wytwarzam" nie jest
słowem, którego bym sobie w tym miejscu życzył - powiedzmy może nieco trafniej,
że obraz zostaje wytworzony we mnie emocjonalnie, następnie, odpowiednio do
intelektualnych i krytycznych sił, którymi władam, pozwalam temu obrazowi
wytworzyć drugi obraz i przeciwstawiam go pierwszemu, dalej, z kolei z
trzeciego obrazu uczynionego z dwu innych razem wzajemnie przeciwstawnych,
wytwarzam czwarty przeciwstawny obraz, a następnie pozwalam wszystkim tym
obrazom -z formalnymi przeze mnie narzuconymi granicami popaść w konflikt.
Każdy z obrazów niesie w sobie zalążek swej własnej destrukcji i moja
dialektyczna metoda, tak jak ją pojmuję, jest nieustannym konstruowaniem i
rozbijaniem obrazów wychodzących z głównego nasienia, które samo w sobie jest
jednocześnie i konstruktywne i destruktywne. Co pragnąłbym wyjaśnić -a jest to
dla mnie trudne z konieczności -to mianowicie to, że życie w każdym z moich
wierszy nie może obracać się koncentrycznie wokół centralnego obrazu życie musi
wyzwalać się z samego środka: obraz musi się rodzić i umierać w innym obrazie i
każda sekwencja moich obrazów stanowi sekwencję kreacji, rekreacji, destrukcji
i przeciwieństw. Zadaniem moim jest - jak wy to konwencjonalnie nazywacie -
"wyprowadzić rzeczy" z nieuniknionego konfliktu obrazów, nieuniknionego z
racji twórczej, odtwórczej, niszczycielskiej i wewnętrznie sprzecznej natury
motywującego centrum - macicy wojny; innymi słowy, próbuję uczynić ten chwilowy
pokój, który jest wierszem...
Wiersz mój jest, czy też powinien być wodoszczelnym miejscem w strumieniu,
który tryska na wszystkie strony, miejscem, gdzie wszystkie walczące obrazy
powinny w tym ułamku chwili być wzajemnie ze sobą pogodzone..."

Ach...

[Gość: o+o-o]

phi_ napisał(a):

> Mam cytacik :-)
>
> "...Wiersz napisany przeze mnie wymaga lawiny obrazów, ponieważ jego centrum
> jest lawiną obrazów. Wytwarzam jeden obraz -chociaż "wytwarzam" nie jest
> słowem, którego bym sobie w tym miejscu życzył - powiedzmy może nieco trafniej,
>
> że obraz zostaje wytworzony we mnie emocjonalnie, następnie, odpowiednio do
> intelektualnych i krytycznych sił, którymi władam, pozwalam temu obrazowi
> wytworzyć drugi obraz i przeciwstawiam go pierwszemu, dalej, z kolei z
> trzeciego obrazu uczynionego z dwu innych razem wzajemnie przeciwstawnych,
> wytwarzam czwarty przeciwstawny obraz, a następnie pozwalam wszystkim tym
> obrazom -z formalnymi przeze mnie narzuconymi granicami popaść w konflikt.
> Każdy z obrazów niesie w sobie zalążek swej własnej destrukcji i moja
> dialektyczna metoda, tak jak ją pojmuję, jest nieustannym konstruowaniem i
> rozbijaniem obrazów wychodzących z głównego nasienia, które samo w sobie jest
> jednocześnie i konstruktywne i destruktywne. Co pragnąłbym wyjaśnić -a jest to
> dla mnie trudne z konieczności -to mianowicie to, że życie w każdym z moich
> wierszy nie może obracać się koncentrycznie wokół centralnego obrazu życie musi
>
> wyzwalać się z samego środka: obraz musi się rodzić i umierać w innym obrazie i
>
> każda sekwencja moich obrazów stanowi sekwencję kreacji, rekreacji, destrukcji
> i przeciwieństw. Zadaniem moim jest - jak wy to konwencjonalnie nazywacie -
> "wyprowadzić rzeczy" z nieuniknionego konfliktu obrazów, nieuniknionego z
> racji twórczej, odtwórczej, niszczycielskiej i wewnętrznie sprzecznej natury
> motywującego centrum - macicy wojny; innymi słowy, próbuję uczynić ten chwilowy
>
> pokój, który jest wierszem...
> Wiersz mój jest, czy też powinien być wodoszczelnym miejscem w strumieniu,
> który tryska na wszystkie strony, miejscem, gdzie wszystkie walczące obrazy
> powinny w tym ułamku chwili być wzajemnie ze sobą pogodzone..."
>
> Ach...

...zwracam honor, nie drugiej ale trzeciej generacji.

o:)

[Gość: nadja]

dobry wieczor
milczacym...



n.

[Gość: o+o-o]

dobry wieczor,nieobecnym

....a Ty wiesz?

o:)

[Gość: nadja]

Ostatnio nic nie wiem...
Unosze sie tak 1.5 metra nad ziemia...




n.

[Gość: o+o-o]

....opary czy mgla ?

o:)

[Gość: nadja]

Mgla!
I to jaka!



n.

[Gość: o+o-o]

.....taka gesta
taka bita smietana ?

o:)

[Gość: nadja]

Moze i tak samo slodka
ale niebezpieczna przy tym!



n.

[Gość: o+o-o]

...glodny przymiotnikow
jak niebezpieczna ?
....jezeli slodka, to niebezpieczna

o:)

[Gość: nadja]

Wlasnie.
Slodka=niebezpieczna.
Wiecej przymiotnikow...? Nie wiem, czy sa potrzebne.


n.

[Gość: o+o-o]

...umarlem

konam z glodu agonii
juz widac schnace galazki

o:)

[Gość: nadja]

Nie umarles.
Nie mogles.
Nie wierze
:)



n.

[Gość: o+o-o]

.....za pozno gdy uwierzysz

....okruszynki obsiada czarne ptaki

slodki kolor

o:)

[Gość: nadja]

Czerwien.
Ogien.
Truskawki :)



n.

[Gość: o+o-o]

Czerwien w kroplach pije.....
Ogien gasi pragnienie...

Truskawki.....?...tutaj odzyje

na mgnienie ....

o:)

[Gość: nadja]

Zawsze lubilam truskawki :)))
Kojarza mi sie z cieplem, zyciem, radoscia ...
nie wiem... :)))
A czerwien - jak wiesz - uwielbiam...


n.

[Gość: o+o-o]

Uprawiam czerwien truskawek
orze
zycie, radosc, cieplo uwielbiam
kroki taneczne...

o:)

[Gość: nadja]

Tak, tak, taniec...
jutro znow ide.
W tym sie ostatnio naprawde
odnajduje!



n.

[Gość: o+o-o]

....jutro raz jeszcze
zatanczysz w owocach
...odnajdziesz swe imie

nocami ku sadom kroczysz
marzac....

o:)

[Gość: nadja]

A w sadach spadaja mi na glowe jablka,
zebym sie obudzila ...
niestety.

Ale i tak, tymi wedrowkami zyje! :)

n.

[Gość: o+o-o]

...spadaja na moj parapet :)
turlajac sie wesolo
dostalem w glowe

....i mam sliwke fioletowa

o:)

[Gość: nadja]

Tylko z czego tu sie cieszyc?!


n.
:)

[Gość: o+o-o]

...chlod szyby ...
wygladza owoc, kolor traci blekit
i przechodzi w zielen...
...do sadu
Za oknem
czarna noc...

o:)

[Gość: nadja]

czarna i niesprawiedliwa.
niestety.



n.

[Gość: o+o-o]

.......sadzilem, ze lubisz noce
te za Twoim oknem, z widokiem na sady
owoce...

[Gość: nadja]

dobrze sadziles...
:)



n.