aniemae
25.03.12, 19:25
Kochani Przyjaciele!
Postanowiłam napisać kilka słów o mojej drogiej przyjaciółce Janel Mirendah, twórczyni filmu "The Other Side of the Glass", którego niesamowitym zbiegiem okoliczności zostałam tłumaczem na język polski. Zarówno osba Janel jak i jej dzieło życia są zupełnie unikatowe i bezcenne.
W Janel znalazłam siostrzaną duszę... Dla tych którzy mnie znają lepiej nie jest żadną tajemnicą, że mam totalnego bzika na tematy związane z ciążą, dziećmi, świadomym rodzicielstwem i wszelkimi tematami pokrewnymi... Janel jest dla mnie jak duchowa mama, a pojawiła się w moim życiu jeszcze przed ciążą z Michałkiem... Zresztą czuję, że to moje kochane dziecko zaprowadziło mnie do niej.... Dzięki niej w pełni zaakceptowałam moją życiową ścieżkę i otrząsnełąm się z resztek wstydu, że nie jestem jedną z tych mam, które potrafią "łączyć karierę z życiem prywatnym". Nigdy nie miałyśmy kontaktu osobistego, ale ilość wsparcia, którą przekazała mi podczas wielu godzin rozmów jest po prostu nie do wyobrażenia.
Janel, zwana przez swojego wnuczka "grandma love" (babcia miłość), to głos tych, którzy w naszym społeczeństwie odzierani są ze świadomości, pamięci, odczuć – jakby jeszcze w pełni nie byli ludźmi, jakby dopiero kiedyś tam mieli się nimi stać – Janel, to głos dzieci w łonach matek, to głos noworodków, niemowląt i maluchów przechodzacych etap przedwerbalny naszej wędrówki na Ziemi. Janel jest terapeutką więzi dziecko-rodzice, jest też terapeutka leczącą metodą krzyżowo-czaszkową (medycyna niekonwencjonalana), z pewnościa ma też liczne talenty, uzdolnienia i wykształcenie w wielu innych kierunkach , o których zwyczajnie nie wiem.
Pomysł stworzenia dzieła poświęconego narodzinom w świadomości Janel rodził się lata temu, ale przełom nastapił po tym, jak brała udział w szpitalnych traumatycznych narodzinach swojego wnuczka (poród rodzinny). Stała się wtedy świadkiem znormalizowanego gwałtu, który dokonał się zarówno na tym nowonarodzonym maleńkim chłopczyku – Andrew – jak i na jego rodzicach.
Ktoś nie wrażliwy ogladając film, mógłby może nawet nie widzieć w zachowaniu personelu patologii, dlatego warto uzupełnić ten opis o informację, że Andrew był uporczywie odśluzowywany tylko dlatego, aby stażystka mogła sobie poćwiczyć (na dziecku, które tej interwencji nie wymagało, nie miało żadnych problemów oddechowych, krzyczało głośno i z wigorem), w skutek podrażnienia nerwów (dokładny termin medyczny będę miała wraz z skryptem niebawem), Andrew miał bardzo silne zaburzenia mowy, praktycznie był niemy i do 27 miesiąca życia nie wymówił nawet słowa "mama".
Gdy pierwszy raz oglądalam zapowiedź/podgląd dokumentu byłam po prostu w szoku jak trafnie i dobitnie odzwierciedla moje najgłębsze uczucia i przeżycia związane z moimi narodzinami i narodzinami moich dzieci. Łzy płynęły już od pierwszych zdań... Było to totalnie rozbrajające i wszechogarniające. To był także przełom w moim życiu. Tłumione uczucia, które gdzieś tam się we mnie tliły wybuchły gwałtownie z pełną mocą... Odnalazłam brakujący element mojego człowieczeństwa. Stałam się pełniejszym człowiekiem, stałam się bardziej sobą...
Nie wiem też jakim cudem postanowiłam do Janel (zupełnie mi obcej osoby z odłegłych Stanów Zjednoczonych Ameryki) napisać... Udostępniona w Internecie część dokumentu po prostu chodziła za mną, czułam przemożną potrzebę dzielenia się tym odkryciem z innymi, a szczególnie z moją ukochana położną, z która byłam w kontakcie planując trzecie dziecko. Dziwnym zbiegiem okoliczności Janel zmieniła status filmu na serwerze vimeo na prywatny, a ja po prostu nie umiałam do niej nie napisać, aby pozwoliła mi podzielic sie tym linkiem z połóżńą. Tak zaczęła się nasza przyjaźń. Teraz jako tłumacz filmu (na razie mam za sobą etap przetłumaczenia 10 minutowego promo) przesiąkam nim, trawię głęboką mądrość w nim zawartą i rozkwitam dzięki niemu wewnętrznie...
Badzo zależy mi, aby moja przyjaciółka miała możliwość w pełni profesjonalnie i z takim rozmachem, z jakim tylko się da, sfinalizować produkcję pierwszej części "Drugiej strony szyby".
Podczas kolejnych lat samotnej pracy nad dziełem jej życia film się rozrastał, koncepcja pogłębiała, krystalizował się ostateczny projekt, z końcowym rezultatem 4 godzin materiału podzielonego na dwie dwugodzinne części. Od 2008 roku, kiedy to zaczęła się praca nad filmem, Janel stopniowo poświęcała temu całe swoje życie. Na rzecz "Drugiej strony szyby" oddała swój dom, aby stać ją było na podróże po Stanach i przeprowadzanie wywiadów z wieloma profesjonalistami "siedzącymi w temacie" z bardzo różńych zakątków kraju, a także (może przede wszystkim) Z WIELOMA OJCAMI ukazując tym samym i te przepiękne, i te traumatyczne przeżycia właśnie od tej lekceważonej i spychanej bardzo często na drugi plan strony ojca. Ojcowskie dylematy, ojcowskie odarcie z mocy w warunkach szpitalnych...
O Janel i filmie mogłabym jeszcze długo! Mam nadzieję, że ta notka rzuca choć odrobine światła na to, dlaczego wsparcie tego projektu jest dla mnie osobiście tak ważne!
Bardzo proszę w imieniu Janel (która praktycznie 5 lat już totalnie poświęciła się temu dziełu, żyjąc na utrzymaniu swojej córki), chociaż o symboliczna kwotę! Każda pomoc będzie z pewnością dobrze wykorzystana, a potrzebne są niemałe pieniądze!
Jeśli tylko możecie potraktować poważnie ten apel, proszę nie ociągajcie się z decyzją: pomóżcie już dziś! Dla lepszej przyszłości wszystkich naszych dzieci...
www.kickstarter.com/projects/babykeeper/the-other-side-of-the-glass-a-birth-film-for-and-a
Jeśli macie jakiekolwiek pytania, proszę pytajcie, z chęcia odpowiem!
Wasza przyjaciółka,
Aneta
P.S. Podgląd dostępny online: vimeo.com/18082958 ( na razie tylko w języku angielskim)
