nie chce sie uczyc!!!ZERO

[nerwus4]

nie wiem czemu pisze, no bo jakiej niby rady w tej sytuacji można komuś
udzielić. mój 11 letni syn nie chce sie uczyć. Chodzi do szkoły, nie ma
opuszczonej (nigdy) ani jednej godziny, ale si e nie uczy. Ani nagrody, ani
kary nie skutkują. Psych. powiedziała, ze jest jescze niedojrzały (w wieku 7
lat brak gotowości szkolnej) i to mu przejdzie. KURDE!! ale kiedy, to V
klasa, za rok egzamin do gimnazjum tu...PLAZA .strasze go teraz szkoła z
internatem prowadzonym przez zakonnice (ja na serio myślę o tym)bo juz nic
innego nie skutkuje. W zasadzie piszę do mam, żeby podzielic sie swym żalem i
dowiedzieć sie jak one sie czują, jak żyja z dzieciakiem który ni w ząb nie
chce sie uczyć. Czy pozwalaja np. nie zdac (nauka życia?). syn uwaza ze na
pewno zda, że aż tak źle nie jest a ja jestem umęczona ciagłym gonieniem go
do lekcji, pamiętaniem o jego klasowkach i przezywanie gehenny gdy własnie
pisze owa klasówkę. Jak z tym zyć, jak sobie MAMY drogie radzicie ze sobą??

[izunia6]

Może spróbuj totalnie odpuścić - powiedz mu, to co czujesz. Że masz dość
przejmowania się jego lekcjami, że to jego szkoła i jego życie, i jego problem.
Przestań się interesować jego zadaniami domowymi, jego sprawdzianami. Może w
ciągu paru miesięcy osiągnie dno, może zagrożą mu paroma jedynkami i wtedy się
otrząśnie. Szczerze mówiąc w V klasie nie trzeba się dużo uczyć, żeby całkiem
łatwo przechodzić z klasy do klasy, może robisz z tego generalnie za duży
problem. Czego ten biedak ma się uczyc? A odrabia zadanie domowe?
No jest jeszcze metoda na naprawdę duży prezent jak będzie miał na koniec
średnią... i tu wpisz ile. Ale to musi być coś, na czym mu bardzo zależy -
rower, komputer, no i w razie czego, absolutnie trzeba spełnić zobowiązanie.

[jagawi]

a ja jestem umęczona ciagłym gonieniem go
> do lekcji, pamiętaniem o jego klasowkach i przezywanie gehenny gdy własnie
> pisze owa klasówkę.

A probowalas nie gonic, nie przypominac, generalnie - nie brac odpowiedzialnosci za obowiazki
swojego dziecka? Nic tak nie demotywuje jak nadopiekunczosc. Ja nigdy nie wiem, kiedy moj syn (tez V
klasa) ma klasowki, nie sprawdzam, czy odrobil lekcje, nie denerwuje sie gdy wpadnie czasem gorsza
ocena, powtarzam, ze nie oceny sa wazna, a to co w glowie... i w zeszlym roku wyciagnal srednia ponad
5.

[nerwus4]

Droga Jagawi!
problem w tym , ze ja w tym roku sobie odpuściałm pamiętanie o klas. itp. I
wiesz co?? tragedia.
I jeszcze jedno , on z premedytacją nie ograbia lekcji. Wiesz, co innego
zapomnieć a co innego olać.
moje pytanie w głownym poście brzmiało. Jak sobie mamy takich dzieci radza ze
sobą . Moze znasz jakies kolezanki które maja to nieszczęście , ze ich dzieciak
to leń. ja poporostu nie moge normalnie funkcjonowac-ciagle myslę o tym (syn
nie wie jakich rzeczy jak np. ze usypiam myśląc o nim , o jego przyszłości). Ja
z nim rozmawiam ale to RAK, mówi kiedy chce i w dodatku jest taki zamkniety w
sobie , okropny domator.
Dobra , już nie zawracam Wam głowy. ale jesli któraś zna taka mamę to prosze ja
pzdr ode mnie i spytac aie jak sobie radzi z myslami na temat dzieciaka. Bo ja
jakoś tak trace serce do niego

[jagawi]

Przede wszystkim nie trac serca. Moze maly ma po prostu powazny problem, typu dysleksja, moze
warto pogadac z psychologiem. Moj bazgral potwornie (czasem sam siebie nie mogl rozczytac)
myslalam ze to lenistwo, okazalo sie, ze ewidentna dysgrafia (dostal skierowanie do por. psych. ze
szkoly)... A moze za duzo od niego wymagasz, tak sie boi, ze nie sprosta Twoim oczekiwaniom, ze na
wszelki wypadek nic nie robi? Czasem dzieci strasznie dziwnie kombinuja. Moj panicznie sie bal, jak byl
przedszkolakiem, ze sie zgubi w supermarkecie. Zupelnie nie wiedzialam, dlaczego tak kurczowo sie
mnie trzyma, nie puszcza nawet na moment. W koncu okazalo sie, ze myslal, ze dzieci, ktore sie zgubia
swoim rodzicom, trafiaja do domow dziecka (sam to wymyslil, nikt go nigdy nie straszyl...).
Polecam lekture ksiazki "Jak mowic do dzieci, zeby nas sluchaly, jak sluchac dzieci, zeby do nas
mowily" - nie jestem maniakiem poradnikow psychologicznych, ale akurat ta ksiazka jest naprawde
nieglupia.

[verdana]

Kochana!
Jak to się stało, że zostałaś matką mojego dziecka?
Dobre rady (psychologów, kolezanek itd) można sobie odpuscić. Bo jak dziecko
nie chce się uczyć, to się nie uczy. Znam to.
Najpierw chadzaliśmy do psychologów. (dysortografia)
Potem do reedukatorów.
Potem błagałam, prosiłam i zaklinałam (chociaż nie pilnowałam i nie sprawdzałam
lekcji - to powyżej moich mozliwości psychicznych). Sporadyczne kontrole
wykazywały nie tyle brak odrobionych lekcji, ile totalny brak wszystkich
zeszytów.
Potem go przeniosłam do innej szkoły.
Potem ledwo-ledwo zdał do liceum, jednego z najniżej w rankingach. Na półrocze
miał trzy jedynki - to bym przeżyła. Ale pozostałe stopnie to były dwóje i ze
dwie trójki.
Przeniosłam go do Prywatnego Liceum - poziom poniżej zera, ale liceum małe,
kameralne, w dodatku zainteresowały go pewne przedmioty.
W klasie maturalnej coś drgnęło.
Na psychologię się nie dostał - świetnie zdał z trzech przedmiotów, z
angielskim nie ma szans - dysortografia.
Poszedł na psychologię kliniczną do prywatnej uczelni, o bardzo wysokiej
renomie. Uczy się razem z ludźmi z warszawskich renomowanych liceów. Ale oni
czasem oblewają egzaminy - a on jak dotychczas wszystkie zdaje. Dobrze zdaje.
Jest działaczem samorządu.
Nie pamiętam już, jakie miał stopnie w piątej klasie. Na pewno złe. Ale
straciło to wszelkie znaczenia.
A psychologowie mi mówili, zebym wyluzowała. A ja nie wierzyłam, brałam
lekarstwa uspakajające i płakałam po nocach. We dnie wrzeszczałam - efektem
jest nerwica i moja i syna. I po co?
A mój ojciec oblał maturę, a teraz jest profesorem SGH...

[nerwus4]

jeju!! jak miło wiedziec ze nie jestem sama na świecie. ty płakałaś po nocach??
to tak jak ja.
Powiedz mi proszę (bo rozumiem, ze zdawał za kazdym razem) czy prosiłas
nauczycieli, żeby go przepychali dalej??? czy miałas mysli zeby go zostawić w
klasie moze to go otrząśnie????
bardzo dzieuję Ci za odpowiedź, jakoś tak mi lepiej , jestem taka jak mój nick -
nerwus i mimo, ze w życiu jestem raczej optymistka to w tej sytuacji moja
nadzieja na lepsze jest na ukończeniu.
Prosze odp. na moje pytania, jak tylko znajdziesz chwilę. Dziekuję pzdr

[verdana]

Nie przepychałam go, zdawał sam. Nie jest tak łatwo zostawić dziecko w szkole
podstawowej (teraz jest trochę gorzej, bo w gimnazjum już mozna). Ale jak były
szanse, ze z LO wyleci, to go jednak przeniosłam do liceum zawodowego, u
rozpaczy mego ojca-profesora i matki-pisarki. To była najlepsza decyzja, jaka
podjęłam w życiu. Dostosowanie poziomu szkoły do dziecka, a nie odwrotnie.
W moim przypadku zostawienie w klasie niewiele by dało, bo syn był
inteligentny, tylko kompletny, denny leń. Z tym, ze jego lenistwo spowodowane
było pewnymi czynnikami obiektywnymi. W pierwszych klasach dostawał same złe
stopnie z powodu dysortografii. Jego nauczycielka wiedziała, ze ma
zaświadczenie, a mimo to obniżała wszystkie stopnie - odechciało mu się uczyć i
tak zostało.
Zastanów się, czy w przypadku Twojego też nie ma jakiś obiektywnych przyczyn?
Bo mnie psychologowie mówili, że zazwyczaj mozna znaleźć coś takiego.
O egzamin gimnazjalny kompletnie się nie martw. Niezależnie od wyników rejonowe
gimnazjum ma obowiązek go przyjąć - a w wypadku dziecka, które się nie uczy i
tak nie warto szukać jakiegoś super-gimnazjum, bo jeszcze będzie gorzej. Tak że
ten egzamin, wbrew powszechnie podsycanej panice, dla większości dzieci jest
kompletnie nieważny.
A o internacie też myślałam. Ale po pierwsze mnie nie stać, po drugie to chyba
nie jest dobre rozwiązanie, jeśli problemy są tylko w szkole, a nie w
zachowaniu.
I moze jeszcze jedna rada. Przesatań patrzeć na syna jako ucznia, a zacznij -
jako człowieka. Pomyśl sobie, ze wprawdzie się nie uczy, ale jest miły,
sympatyczny, grzeczny - czy coś takiego. Ostatecznie wyniki szkolne okazują się
dla przyszłości człowieka kompletnie nieistotne. Prawdę mówiąć, dla kariery
zawodowej też (ja sama ledwo skończyłam liceum - w pierwszych trzech klasach co
roku byłam zagrożona przynajmniej z fizyki i chemii, a reszty przedmiotów
miałam trójeczki, a teraz jestem profesorem. Prymuska klasy zawaliła studia.)
Pozdrawiam i zyczę takiego jak u mnie, optymistycznego zakończenia.
PS. Córka mojej przyjaciółki, najlepsza uczennica szkoły, która przez 12 lat
była przedmiotem mojej zazdrości jest razem z moim synem na roku, na tej samej
uczelni. W czasie egzaminy wstępnego dostała o 1/3 punktów mniej, niż mój syn...

do verdany

[nerwus4]

wiesz, bbbbbbardzo duzo mi powiedziałaś i uświadomiłaś (zwłaszcza jesli chodzi
o ten egz do gimnazjum i jak to wogóle jest).
Po trosze msz rację piszac, zebym nie patrzyła na niego jak na ucznia a jak na
człowieka. Z tym sie zgadzam bo co do jego zachowania do nic bym nie zmieniała,
wiesz-dzień dobty, dowidzenia, je z zamknieta buzią, spojony, sprzata, bardzo
karny i posłuszny (choc ja nie jestem tyranem, raczej niekonsekwentna i
pobłażliwa). tez miałam w klasie geniuszy, którzy (które) siedza w domu z
dziecmi albo maja wypożyczalniękaset wideo (mimo super ocen ).
3 razy przeczytałam twój post. Zeby dokładnie przyswoic sobie to co napisałas.
To miód ma moje skołatane serce.
Dalej bede drżała o niego (szkoła) ale może uda sie wyluzowac???jest w trakcie
otrzymywania zaświadczenia o obniżonej wymagalności w stawianiu ocen
(dyslektyk).
dziekuje raz jeszcze

do nervusa (i verdany ;-)

[regata7]

do nerwusa4

Opis Twojego syna, a jeszcze bardziej syna verdany pasuje i do mnie
Od początku uczyłam się fatalnie, a raczej - nie uczyłam się wcale (chociaż z
przedszkola wysłano mnie do szkoły rok wcześniej, bo ponoć tyle umiałam...)
Dlaczego się nie uczyłam? Nie czułam takiej potrzeby (przecież jest tyle innych
ciekawych rzeczy , byłam leniwa. Jak groziło mi niezdanie, to na miesiąc
przed końcem roku "wyciągałam" się z dwój - wystarczyło i dawało "nauczkę" na
następne lata: skoro materiał całego roku można opanować w kilka tygodni, to po
co męczyć się cały rok?
Miałam mocne strony - rysunki (więc "wykazywałam się" w szkole robieniem
dekoracji, prowadzeniem kronik, wyrabiając sobie w ten sposób, nieświadomie,
dobrą opinię np. u dyrektora i polski (mimo błędów pisałam niezłe prace,
których nauczycielka z litości nie sprawdzała, tylko kazała mi czytać na głos -
pisałam te prace jednak tylko wtedy, kiedy temat mi odpowiadał....
Myślę, że zaważyła też pierwsza klasa: od razu złe oceny - byłam dyslektykiem,
tylko wtedy w Polsce nikt o tym nie słyszał. Przez to miałam świadomość, że i
tak wszystko co zrobię będzie źle. I jeszcze porównywano mnie do starszej
siostry - skoro ona świetnie się uczyła, to ja też powinnam.

Moi rodzice nie mieli na to żadnego wpływu - niezależnie od tego, czy mnie
gonili i pilnowali, czy nie. Smutek mamy powodował u mnie wyrzuty sumienia, ale
niczego nie zmieniał - to po prostu było silniejsze ode mnie.

Trochę poprawiły mi się oceny w siódmej klasie - po zmianie klasy.
Dysleksję potwierdzono mi dopiero przed maturą. Maturę zdałam bez problemu ze
średnimi ocenami, bo mimo nie uczenia się przez całą szkołę, wiedzę miałam
dużą.
Egzamin na UW zdałam po dwóch miesiącach przygotowań.
Na studiach (dziennikarskich) miałam jedną z najwyższych średnich.

Postaraj się podejść do tego trochę luźniej. Jeśli Twój syn jednak zdaje z
klasy do klasy i jakoś sobie radzi, to znaczy, że głupi nie jest, i pewną
wiedzę ma.
Jeśli ma jakieś zainteresowania, to niech je rozwija - bo to właśnie w
przyszłości może zaprocentować.

[irminka2]

Jak dobrze ,że weszłam na ten wątek.Nie jestem sama z problemem.
Też przerabiam to na bieżąco z moim 18 latkiem , stopnie poniżej krytyki, 60 %
nieobecności, unikanie klasówek, wyciąganie stopni na ostatnią chwilę.
Wczoraj znów byłam wzywana do szkoły.Rozmowy z wychowawcą i pedagogiem szkolnym.
Zwłaszcza post Verdany pozwolił mi uwierzyć ,że z mojego dziecka będą ludzie.
Bo narazie przepłakane noce,ciśnienie 170/110 i tabletki uspakajające w torebce.
Z córka nie było problemu.
6-latek przytula się narazie i mówi ja będę się uczył.Zobaczymy czy mu nie
przejdzie.
Irmina

Irmina, osmio- czy osiemnastolatek?

[dafnezielona]

[irminka2]

Nie przejęzyczyłam się 18 - trzecia klasa technikum.
Posiadam "na stanie" 19 letnią studentkę, w/w ucznia i 6 letniego zerówkowicza.

Irmina

[linka9]

A ja tak sobie myślę, jak to łatwo jest przyczepić dziecku etykietkę "leń". Tak
na dobrą sprawę nigdy nie wiemy, co dzieje się w nim w środku, w sferze
psychiki. Ileż to osób dorosłych żali się, że nie potrafi zmobilizować się i
wziąć do roboty, że ileś rzeczy leży odłogiem, które powinny być zrobione "na
wczoraj" i zadaje pytanie czy to lenistwo, czy coś więcej?
Cieszę się Verdana, że wszystko z Twoim synem się ułożyło i pewnie też tak
będzie w przypadku nervus4 ! Obserwując rodziców widzę, że jednak niewielu z
nich potrafi podejść do wyników szkolnych z pewną rezerwą i spokojem.

[beeaataa25]

Cześć
Doskonale Cię rozumiem,bo sama przeżywam ten dramat.Mój Kuba jest w czwartej
klasie,podobnie jak Twój syn jest dzieckiem grzecznym,kulturalnym,miłym i to
nie jest tylko moje zdanie-tak go postrzega otoczenie.Jedynym problemem jest
nauka.Moje dziecko też ma obniżony próg wymagań,opinia psychologiczna
stwierdza,że rozwój poszczególnych zdolności umysłowych przebiega
nieharmonijnie.Nie robiliśmy jeszcze testów na dysleksję,ale obawiam sie,że one
się potwierdzą.To tyle na usprawiedliwienie mojego dziecka.
Ja ze swojej strony cały czas wpajam mu,że musi pracować więcej niż inne
dzieci,ale on podchodzi do tego w sposób obojętny.Niby mówi,że mu
zależy,przeżywa kartkówki,sprawdziany,ale nie potrafi sam się zmobilizować do
nauki.Wiele rzeczy robi na przymus,jest zniecierpliwiony,chociaż wiem,że nie
poszedłby do szkoły z nieodrobionymi.Ma problem z koncentracją,lekcje odrabiamy
zawsze razem,są momenty,że skupia się i idzie to dosyć dobrze,jednak gdy ten
czas minie lub pojawi się coś z czym zupełnie nie daje sobie rady następuje
zupełna klapa.On robi się zły ja tym samym też kończy się nerwami wspólnym
płaczem,ja często mówie rzeczy,których pózniej żałuję i za które jest mi
wstyd,ale nie potrafię zapanować nad swoimi nerwami.Ja wiem,że to nie jest tak
do końca jego wina,jest mi go tak strasznie szkoda,że pisząc to mam łzy w
oczach.Tak samo jak ty przeżywam każdy sprawdzian,każdą kartkówkę,czasami czuje
się tak jakbym też chodziła do szkoły,wszystkiego uczymy sie razem,ja nawet
czytam mu lektury,bo sam niedałby rady,ponieważ czyta słabo i bez
zrozumienia.Na całe moje szczęście nie pracuję,więc całe moje życie pochłania
dziecko i szkoła.Właściwie nie wiem poco ja Ci to wszystko pisze chyba też żeby
podzielić się tym żalem,bo taki ktoś jak ty mnie zrozumie.Ale jeśli chodzi o
rady to ja też nie mogę sobie czasami sama ze sobą poradzić.A już najgorsza
bezradność przychodzi wieczorem.Wiesz co ja już też straszyłam szkołą z
internatem,tym,że zostanie na drugi rok w tej samej klasie,ale przecież to
nonsens.Nie oddałabym go za żadne skarby nigdzie,wykończyłabym psychicznie
siebie i jego.Wystarczyło już to,że zdecydowałam sie na szkołę terapeutyczną,w
której wytrzymał trzy dni.Mogłabym tak pisać w nieskończoność,taką mam potrzebe
się wygadac nie mniej mi tego za złe.Trzymaj sie,pociesz sie faktem,że nie
jestes sama,a gdybys chciała pogadać to mój numer gg 3387535
Pozdrawiam cię.Beata

propozycja?

[linka9]

Trudno dawać jednoznaczne rady w takich sprawach, bo każdy przypadek należy
traktować indywidualnie, ale mimo to przedstawię następujacą propozycję.
Wybierzcie 2 dziedziny, dyscypliny, przedmioty dla dziecka : jedna, z którą
radzi sobie najgorzej, koniecznie szkolna; druga - z którą radzi sobie
najlepiej. I skupcie się tylko i wyłącznie na pracy (pomocy) nad nimi,
zupełnie, ale to zupełnie odpuszczając sobie resztę, przynajmniej przez całe
jedno półrocze (żadnych komentarzy, gróźb, przypominania, itp , niech wszystko
toczy się własnym torem). Ale przy wybranych dziedzinach musicie być
konsekwentne i tak podejść dziecko(nagroda, kara, zachęta, podstęp, współpraca
z nauczycielem, itp, itd), aby chciało pracować i przede wszystkim widziało
pozytywne tego efekty.

[verdana]

Widać, ze nie miałaś dziecka, które naprawdę się nie uczy. Przede wszystkim
mama nie jest i nie powinna byc nauczycielką. Po drugie - nie ma możliwości,
aby skłonić dziecko, które rzeczywiscie nie chce sie uczyć - by się czegoś
nauczyło. Szczególnie w domu. Bo rzadko matka zachowuje świętą cierpliwość.
Dziecko - naprawdę nie uczące się dziecko- nie da się skłonić do nauki ani
nagrodą ani karą. Mój syn zapytany o cokolwiek co dotyczyło szkoły odpowiadał -
mówił bezsensowną, pierwszą rzecz jaka mu przyszła do głowy. Z nerwów.
Mamy, które dbają o dzieci, zajmują się nimi i interesują się ich życiem , nie
są odpowiedzialne za to, ze ich dzieci się źle uczą. Mamy są po prostu chore z
bezradności. Czyni się je odpowiedzialnymi, przynajmniej w części za wyniki
szkolne dzieci. Co słysza na wywiadówkach? Powinna Pani z nim popracować! Nic
bardziej mylnego. Popracować można, gdy dziecko ma kłopot z jedną dziedziną.
Gdy ma kłopoty ze wszystkim skończy się na zamienieniu przytulnego, przyjaznego
domu w kolejne miejsce klęski szkolnej i dla matki i dla dziecka.

[linka9]

verdana napisała:

> Przede wszystkim
> mama nie jest i nie powinna byc nauczycielką.

Nie napisałam, że powinna być.

>Po drugie - nie ma możliwości,
> aby skłonić dziecko, które rzeczywiscie nie chce sie uczyć - by się czegoś
> nauczyło.

Żadna metoda nie skutkuje na każde dziecko. To jest jedynie propozycja, którą
można wdrożyć również w wypadku wielu trudnych dzieci, wymaga jednak wysiłku i
odpowiedniego podejścia.

> Dziecko - naprawdę nie uczące się dziecko- nie da się skłonić do nauki ani
> nagrodą ani karą. Mój syn zapytany o cokolwiek co dotyczyło szkoły
odpowiadał -
>
> mówił bezsensowną, pierwszą rzecz jaka mu przyszła do głowy.

Bardzo dobrze napisałaś :dotyczyło szkoły.

> Mamy, które dbają o dzieci, zajmują się nimi i interesują się ich życiem ,
nie
> są odpowiedzialne za to, ze ich dzieci się źle uczą. Mamy są po prostu chore
z
> bezradności. Czyni się je odpowiedzialnymi, przynajmniej w części za wyniki
> szkolne dzieci.

Naprawdę całkowicie popieram Twe odczucia, nie ma się co rozwodzić.

>Popracować można, gdy dziecko ma kłopot z jedną dziedziną.

Widać, że nie zrozumiałaś do końca mojej propozycji, albo inaczej - ze względów
czasowych - to ja ograniczyłam się jedynie do ogólnego schematu, nie potrafiąc
krótko przekazać sedna.

> domu w kolejne miejsce klęski szkolnej i dla matki i dla dziecka
Moją propozycję należy tak dostosować do indywidualnego przypadku, aby w
wybranej dziedzinie nie było miejsca na klęskę w końcowym efekcie. Nie jest to
łatwe, ale możliwe, uwierz mi. Gwarancji nikt nie da w konkretnym wypadku, ale
uważam, że próbować należy róznych metod. Ogólnie mam bardzo podobne do Ciebie
podejście, ale nie każda historia w stylu Twego syna kończy się happy endem.
Wielu uczniów ze szkoły wylatuje, a rodziców nie stać ani na korepetycje, ani
na prywatne szkoły.

[verdana]

Oczywiście, ze wielu słabych uczniów pozostaje słabymi uczniami. I śą
niewątpliwie matki, które potrafią ze swoimi dziećmi pracować, zachęcić je
jakos do nauki. Ale nie wszystkie. Ani ja, ani chyba Nerwus do takich matek nie
nalezymy. Jest takie stare przysłowie łacińskie "nie wszyscy mozemy wszystko" -
no wiec w przypadku wielu matek próba "domowych korepetycji" kończy się
tragedią - awanturami, przekształceniem kazdego dnia w klęskę i piekło. Nie
przeczytałaś uważnie pierwszego postu Nerwus - ona wyraźnie pisze, ze traci
część uczucia do dziecka. Można napisać, ze tak nie wolno. Ale taka jest prawda.
Gdy dziecko powaznie zachoruju, nie będziemy stosować domowych okładów, bo nie
stać nas na lekarstwa. W takim wypadku niepowodzenia szkolne należy potraktować
jak chorobę - pieniądze na korepetycje musza być potraktowane jak pieniądze na
leczenie.
I nie pisz, ze kazdą metodę da się wrożyć "w przypadku trudnych dzieci, ale
wymaga wysiłku". My wkładałysmy, bądź wkładamy ogromny wysiłek w nasze dzieci.
Wedrujemy po lekarzach i psychologach. Stosujemy sie do wielu sprzecznych rad.
Prosimy i wrzeszczymy. I nie chcemy, by brak efektów było oskarzeniem wobec
nas, że nie włożyłysmy "dostatecznego wysiłku". Bo znowu przerzucasz
odpowiedzialność na matkę, której jednak winą jest to, że dziecko się nie uczy,
albo się uczy i nie ma wyników.
To, że dziecko sobie nie radzi, bo ma dysleksję, dysortografię, czy co innego
nie jest winą matki. I nie da się tego "przeskoczyć" najwiekszym wysiłkiem.
Mozna natomiast bardzo skutecznie zrujnowac życie dziecku.
Ja np. doprowadziłam swoje dziecko do ciężkiej nerwicy serca.

do Verdany

[linka9]

Chyba zaczynają wkraczać emocje i moje intencje, sugestie są odbierane zupełnie
w inny sposób niż pierwotnie przeze mnie zakładany.

verdana napisała:

> I śą
> niewątpliwie matki, które potrafią ze swoimi dziećmi pracować, zachęcić je
> jakos do nauki. Ale nie wszystkie. Ani ja, ani chyba Nerwus do takich matek
nie
>
> nalezymy. Jest takie stare przysłowie łacińskie "nie wszyscy mozemy
wszystko" -

Zachęcenie do czegokolwiek trudnego dziecka , które twardo mówi "nie" jest nie
lada wyczynem, nauka jest tylko jednym z przykładów. Przecież w tym wątku
matki mówią, że pracują (pracowały) z dziećmi, odrabiają lekcje , a ja tylko
proponuję OGRANICZENIA w tym zakresie (przeczytaj dokładnie mój post) oraz
DOWARTOŚCIOWANIE dziecka, a także zwrócenie szczególnej uwagi, na umiejęności,
które dziecko musi posiąść w pierwszych latach nauki.

> no wiec w przypadku wielu matek próba "domowych korepetycji" kończy się
> tragedią - awanturami, przekształceniem kazdego dnia w klęskę i piekło. Nie
> przeczytałaś uważnie pierwszego postu Nerwus - ona wyraźnie pisze, ze traci
> część uczucia do dziecka.

Co innego codzienne korepetycje ze wszystkiego, a co innego pomoc, o której
wspominam. Piszę tu cały czas w odniesieniu do dziecka ze szkoły podstawowej.
Oczywiście, że najlepiej, aby zrobił to ktoś obcy, z odpowiednim podejściem i
nastawieniem (to nie ma być praca za dziecko, aby dostało tylko wysoki
stopień!). Czy na to stać poszczególne rodziny, czy wolą (chcą) to robić matki -
nie mnie decydować.

.
> Gdy dziecko powaznie zachoruju, nie będziemy stosować domowych okładów, bo
nie
>
> stać nas na lekarstwa. W takim wypadku niepowodzenia szkolne należy
potraktować
>
> jak chorobę - pieniądze na korepetycje musza być potraktowane jak pieniądze
na
> leczenie.

Nie wchodźmy w sferę finansów, nie każdego stać na prywatne leczenie.

> I nie pisz, ze kazdą metodę da się wrożyć "w przypadku trudnych dzieci, ale
> wymaga wysiłku".

Nie, kazdą możemy próbować, ale nie każda przyniesie efekt w konkretnym
przypadku. Skoro ktoś pisze, że NIC nie skutkuje, proponuję coś, co MA SZANSĘ
powodzenia. Może ktoś inny podsunie akurat lepsze rozwiązanie, naprawdę
szczerze tego życzę.

>My wkładałysmy, bądź wkładamy ogromny wysiłek w nasze dzieci.
> Wedrujemy po lekarzach i psychologach. Stosujemy sie do wielu sprzecznych
rad.
> Prosimy i wrzeszczymy. I nie chcemy, by brak efektów było oskarzeniem wobec
> nas, że nie włożyłysmy "dostatecznego wysiłku". Bo znowu przerzucasz
> odpowiedzialność na matkę, której jednak winą jest to, że dziecko się nie
uczy,

Ja nawet nie mama Ci za złe, że probujesz mi włożyć w usta coś czemu jestem
przeciwna. Rozumiem Twoje rozgoryczenie, bo takie są ogólne tendencje, jak
piszesz. NIGDY nie ośmielę się dołować dodatkowo matek, że ponoszą winę za
niepowodzenia dzieci. One po prostu "dostały w prezencie trudny do obróbki
materiał" i należy im się wsparcie. Dobrze natomiast wiesz, że same często
nieświadomie, działając w dobrej wierze pogłębiają problem (np poprzez ciągłe
straszenie, ględzenie,przeżywanie niepowodzeń, siedzenie z dzieckiem na okrągło
przy lekcjach, życie szkołą, która staje się najwazniejszym tematem na co
dzień, stawianie zbyt wysokich wymagań, czy na odwrót machanie na wszystko ręką
itp)

>
> albo się uczy i nie ma wyników.
> To, że dziecko sobie nie radzi, bo ma dysleksję, dysortografię, czy co innego
> nie jest winą matki. I nie da się tego "przeskoczyć" najwiekszym wysiłkiem.
> Mozna natomiast bardzo skutecznie zrujnowac życie dziecku.
> Ja np. doprowadziłam swoje dziecko do ciężkiej nerwicy serca.

I dlatego Twoje posty mają taką wartość, kiedy piszesz, aby machnąć na wszystko
ręką. Zresztą już wspominałam, że psychika jest najważniejsza, bo łatwo ją
zniszczyć niemal na całe życie. W większości podpisuję się pod tym, co piszesz,
niemniej uważam, że nie wolno popadać w drugą skrajność i zostawiać dziecka
samego sobie. I powiem więcej, znacznie łatwiej jest powiedzieć : ma dysleksje,
dostanie świstek i będzie spokój, niż jednak próbować, stosownymi ćwiczeniami
chociaż w jakimś stopniu ten problem przezwyciężyć.

Proszę, przeczytaj uważnie, co napisałam, bo naprawdę rozumiem Cię bardziej niż
przypuszczasz.
Pozdrawiam serdecznie

[verdana]

Ty mnie też nie zrozumiałas.
Jestem za tym, by matki, które mogą pomóc dzieciom - pomagały im. Ja wcale z
dzieckiem lekcji nie robiłam - chyba ani razu. Chodzi mi o co innego. Jak by to
prosto wyrazić? Aby problemy szkolne - niezależnie czy uczymy się z dzieckiem,
czy je nadzorujemy, czy tylko wrzeszczymy i latamy za nim - nie zdominowały nam
życia domowego. By nie było tak, ze i my i inni zastanawiali się "co jeszcze
rodzice mogliby zrobić, jaka metodę wypróbować". To nie skutkuje - więc co
innego. Co innego też nie - więc może spróbować jeszcze inaczej?
Oczywiście, ze takie działanie ma sens, ale do pewnego momentu. I ja i
najwyraźniej Nerwus - co wynika jednoznacznie z jej postu - ten moment
przekroczyłyśmy. Nadchodzi chwila, gdy cały dom zaczyna się kręcić wokół nauki
dziecka, a niektóre matki zaczynają postrzegać swoje dziecko jako "drugiej
jakości", "nieudane", a same siebie jako nieudolne wychowawczo. I to
niezaleznie od tego, ze w innych dziedzinach życia, poza nauką , dziecko
funkcjonuje doskonale. Zwróć uwagę, jak dosyć musi mieć takiej sytuacji matka,
która rozważa pozbycie się z domu 11-latka. Oznacza to, że sytuacja domowa jest
już skrajnie zaburzona. I u niej i u mnie - zeby to nie wyglądało na
oskarżenie.
Wtedy należy jak najszybciej odpuscić sobie i dziecku - przestać się zajmować
jego nauką, nawet kosztem roku szkolnego. Na czym bowiem powinno nam zależec?
Na osiagnięciach szkolnych czy na wychowaniu w pełni zrównowazonego,
sympatycznego i dostosowanego do życia człowieka?
Wobec tego, ze większość z nas nie jest psychicznie w stanie "olać" nauki
dziecka w zupełności, proponuję całkowite "wypchnięcie" jej z domu - posyłanie
dziecka na reedukację (jest także darmowa) czy na płatne korepetycje.
Oczywiście, nie każdego stać na prywatne leczenie, ale na lekarstwa dla
poważnie chorego jednak kupujemy. Potraktowałabym to jako chorobę.
Nasze uczucia nie zmienią się, czy będziemy miały codzienne lekcje ze
wszystkiego - jak już mówiłam NIGDY nie odrabiałam lekcji z dzieckiem - czy
tylko sporadyczne sprawdzimy zeszyty czy przepytamy z kolejnej nienauczonej
lekcji. Zresztą w naszej obecnosci dzieci są zazwyczaj tak spięte, ze nie
nadajemy się na korepetytorki. Nasze poczucie klęski pozostaje takie samo,
niezależnie czy poświęcamy lekcjm 4 godziny dziennie, czy dwie godziny dwa razy
w tygodniu. Jedyne wyjście dla totalnie zdołowanych, chorych na bezradność
matek, to "wypchnąć" problem z domu i zwalić na kogoś innego. I tyle.

[linka9]

verdana napisała:

> prosto wyrazić? Aby problemy szkolne - niezależnie czy uczymy się z
dzieckiem,
> czy je nadzorujemy, czy tylko wrzeszczymy i latamy za nim - nie zdominowały
nam
>
> życia domowego.

No widzisz? Czyli jesteśmy za tym samym.

> Oczywiście, ze takie działanie ma sens, ale do pewnego momentu. I ja i
> najwyraźniej Nerwus - co wynika jednoznacznie z jej postu - ten moment
> przekroczyłyśmy.

Zgadza się, dlatego na pewno zaproponowana metoda nie odniesie skutku w
gimnazjum. Ale jeśli - świadomi pewnych kłopotów - zaczniemy już od 1, 2 klasy,
zanim znerwicujemy siebie i dziecko, jest spora szansa przynajmniej na
złagodzenie problemu. Przecież nikt rozsądny nie powie, że chodzi o znalezienie
czarodziejskiej róźdżki.

> Nadchodzi chwila, gdy cały dom zaczyna się kręcić wokół nauki
> dziecka, a niektóre matki zaczynają postrzegać swoje dziecko jako "drugiej
> jakości", "nieudane", a same siebie jako nieudolne wychowawczo.

I to jest niedopuszczalne! Ale wiem, jesteśmy wszyscy tylko ludźmi i trudno od
siebie wymagać cudów.

> Zwróć uwagę, jak dosyć musi mieć takiej sytuacji matka,
> która rozważa pozbycie się z domu 11-latka. Oznacza to, że sytuacja domowa
jest
>
> już skrajnie zaburzona.

Może kiedyś na priva rozwinę z Tobą ten temat. Na razie napomknę, że nawet w
wielu klasycznych poradnikach usprawiedliwia się matkę, która czasami ma
ochotę ... wyrzucić dziecko przez okno.


> Wtedy należy jak najszybciej odpuscić sobie i dziecku - przestać się zajmować
> jego nauką, nawet kosztem roku szkolnego. Na czym bowiem powinno nam zależec?

Popieram. Ale mówimy tu o sytuacji, która zaszała za daleko i świadomie w
pewnym momencie decydujemy się na wybór mniejszego zła.

> Na osiagnięciach szkolnych czy na wychowaniu w pełni zrównowazonego,
> sympatycznego i dostosowanego do życia człowieka?

Oczywiście, że na tym drugim. Niemniej, mimo wszystko pozostanie żal, jeżeli
zbyt wcześnie poddalismy się i zrezygnowali z podstaw, bo to też będzie
ciągnęło się za dzieckiem.

Pocieszające w tym wszystkim, że przynajmniej już Ty masz problem z głowy.

[verdana]

Wiem na czym polega problem.
Jesli chodzi o problem ogónly - masz oczywiscie rację. Nie ulega wątpliwości,
że problemy z nauką trzeba wyłapywać i zapobiegać im jak najwcześniej - w
zerówce, w pierwszej, drugiej klasie. I to niewątpliwie jest rola domu - mamy,
taty, starszego rodzeństwa.
Ale tu nie rozmawiamy o problemie ogólnym, tylko szczególnym przypadku, gdy
problemy z nauką utrzymują się MIMO działań Nerwus i obie strony wpadły w
swoiste "błędne koło". Tu juz jest za późno na dalszą pomoc matki.
I chyba nie widzisz różnicy pomiedzy błahą, przelotną złoscią na dziecko, a
widzeniem go jako stałego, nierozwiązywalnego problemu . Ja oczywiście
wielokrotnie miałam ochotę udusić któreś z moich dzieci , zlać je pasem,
podrzucić dziadkom i zapomnieć odebrać. Ale to zupełnie inne uczucie, niż
nasza chęć oddania dziecka w "obce ręce" . Te pierwsze uczucia przemijają, są
spowodowane złością i są absolutnie, stuprocentowo normalne. To drugie jest
znacznie bardziej na serio, i jest spowodowane totalna bezradnością, chęcią
zrzucenia z siebie odpowiedzialności za dziecko. Zaręczam Ci, ze różnica
(parafrazując towarzysza Gomułkę) jest jak pomiędzy katarem a zapaleniem płuc.
Bo my naprawdę mamy dosyć i to uczucie nie mija po godzinie czy dniu, tylko
ciągnie się miesiącami i dlatego jest destrukcyjne.
I ja nie mówię, żeby się poddać. Gdybyśmy były skłonne do poddania się, nie
byłoby problemu! Naszym problemem jest własnie to, ze nie umiałyśmy się w porę
poddać, zrozumieć, ze pewnych rzeczy dziecko "nie przeskoczy", a pewnych
my "nie przeskoczymy". O ile rozumiem Nerwus także walczy do końca - i w tej
walce padają ranni. Nie proponuję - zostawmy dziecko samemu sobie, najwyżej
skończy na podstawówce. Proponuję - nawet kosztem wyrzeczeń postarajmy się, aby
problemem nauki zajął się specjalista.

[linka9]

verdana napisała:

> skończy na podstawówce. Proponuję - nawet kosztem wyrzeczeń postarajmy się,
aby
>
> problemem nauki zajął się specjalista.

Nie mam nic przeciwko temu. I też uważam, że nie każdy musi kończyć studia.
Problem jednak w tym, że bardzo często - jak pokazuje życie - matki zostają
same z kłopotem i często najbardziej w tym wszystkim brak im wsparcia
psychicznego oraz zrozumienia innych rodziców, a niejeden specjalista im
jeszcze dołoży swoje.

[judytak]

pewien psycholog dziecięcy, którego lubię czytać, podaje ze swojej praktyki
przykłady dzieci, które mimo niedojrzałości były wysłane do szkoły w
odpowiednim do wieku czasie

niedojrzałość ta wcale nie znikała z czasem, tylko powodowała nawarstwiające
się problemy, co raz cięższe

i pisze, że pozostawienie tych dzieci w tej samej klasie na następny rok często
samoczynnie, bez żadnych dodatkowych wysiłków rozwiązało sprawę
nawet w piątej, szóstej klasie
może to ten przypadek?

mój syn właśnie powtarza zerówkę :o)
bardzo mu z tym dobrze, widać na pierwszy rzut oka, że jest z tymi dziećmi na
jednym posiomie, jeśli chodzi o zachowanie, odpowiedizalność, koncentrację i
umiejętność czytania
(i jest wyżej jeśli chodzi o więdzę z wybranych dziedzin i o ogólne
rozumowanie, natomiast niżej jeśli chodzi o sprawność ruchową, pracę rękami,
rysunek)

pozdrawiam
Judyta

[jota.40]

Z drugiej strony - we mnie jest na przykład paniczny strach przed tym
wstydem... Jak to - ma powtarzać klasę?? Wiem, że to niby nic strasznego, ale
jednak. Jak byłam w szkole - na drugi rok zostawały najgorsze matoły (ta
odwieczna chęć poprawienia sobie statystyki, nauczyciele chyba niechętnie
zostawiają w klasie, starają się za wszelką cenę przepchnąć - i często pewnie
krzywdzą w ten sposób niektóre dzieci).
Ja w szkole podstawowej uczyłam się bardzo średnio/kiepsko/średnio/tak sobie.
Trochę lepiej zrobiło się w liceum (nauczyłam się uczyć...). W podstawówce
miałam jedną, jedyną pasję - historię. I tego się jakoś uczyłam bez problemu.
Przechodziłam z klasy do klasy, raczej z trójami i paroma czwórkami. NIGDY
rodzice nie zmuszali mnie do nauki - nie robili z tego żadnego problemu, za co
do dziś jestem im wdzięczna. Teraz zwłaszcza to rozumiem, bo mam dwóch synów,
którzy olewają szkołę równo. Obaj są zdolni i maja świetną pamięć - jadą
zazwyczaj na tym, co usłyszą na lekcji. Starszy ma 12 lat, szósta klasa. W
czwartej próbowałam odpuścić, długo rozmawiałam, że musi sam dbać o swoje
lekcje i inne sprawy szkolne. Na koniec roku był dramat. W piątej - trochę go
zaczęłam kontrolować. Efekty - bardzo rozmaite. Przepytywanie przed klasówkami
czasem owocowało szóstką - czasem tróją. Jakoś straciłam ochotę do tej
kontroli...
Ja też spać czasem nie mogę, zamartwiam się i ewentualnymi kłopotami w
gimnazjum, i perspektywą kiepskiego liceum (raczej mnie nie stać na żadne
prywatne ani społeczne szkoły). Pocieszam się jedynie własnymi wspomnieniami.
Na studiach bez najmniejszego trudu osiągnęłam jakąś bezwstydnie wysoką lokatę,
skończyłam je z dyplomem z wyróżnieniem. Nareszcie mogłam się skupić na tym, co
mnie rzeczywiście interesowało - i to chyba tyle...

[judytak]

co do wstydu - zawsze lepiej się wstydzić raz, krótko (przy okazji rozpoczęcia
tej samej klasy jeszcze raz), niż wstydzić sie całymi latami (bo dziecko się
nie uczy i nic nie umie)...

poza tym można coś "pokombinować" (zmienić przy okazji szkołę, załatwić dłuższą
nieobecność, i dziecko będzie powtarzało klasę jako nieklasyfikowany itp.)

powyższe odnoszą się do dzieci, u których rzeczywiście u podstaw problemów
szkolnych leży rozbieżność między wiekiem kalendarzowym a stopniem dojrzałości
dlatego taka decyzja musi być dobrze przemyślana i przygotowana

chyba w przypadku twoich dzieci raczej nie o to chodzi...
(no bo skoro z samego tego, co słyszą na lekcji, "wyżyją"...)
raczej należałoby ich nauczyć, jak się uczyć...

pozdrawiam
Judyta

[renia68]

Drogi"nerwusie 4" jeśli to miałoby Cie pocieszyć chociaż nie sądzę aby tak było
bo na ogół nie pociesza nas to że inni tez tak mają.Mój syn(piąta klasa
podatawówki,rak)nie chce się uczyć bo go to nie interesuje,bo to jest głupie,bo
do niczego mu się to nie przyda itd.Nie chce się uczyć ale jednocześnie gdy
dostanie złą ocenę płacze i denerwuje się tym jakby nie widział związku między
tymi dwiema sprawami.U mnie sytuację dodatkowa komplikuję fakt,że jego siostra
(szósta klasa)przynosi szóstkę za szóstką i to bez żadnego wysiłku.Ja widzę że
jego to strasznie dołuje,.ze nie moze jej dorównać.Mój mąz strasznie się
denerwuje widząc jego oceny chociaż tłumaczę,że nie każde dziecko jest takie
samo i nie każde ma głowę do nauki.Jego to nie przekonuje i jestem ciągle
między młotem a kowadłem.Czy wszystkie matki tak mają?Czy są takie które się
nie przejmuja a jeśli tak to jak to robią?Ja jestem kłębkiem nerwów ten stres
mnie po prostu zżera.Pozdrawiam