Czy istnieje instynkt macierzyński -zapraszam mamy

[Gość: Ul]

W Dziale "Być kobietą" w wątku "instynkt macierzyński"

(adres: www.gazeta.pl/alfa/home.jsp?
dzial=0511&forum=212&wid=2049243&aut=+hej&aid=2049243 )

rozpoczęłysmy teoretyczną dyskusję na temat, czy istnieje instynkt
macierzyński. Większośc z nas jednak to osoby bezdzietne, plus kilku mężczyzn,
którzy nie mogą wiedzieć, o czym piszą. Czy mogłybyście włączyć się do dyskusji
i napisać coś ze swojego punktu widzenia?

[Gość: elka]

Jestem mamą miesięcznej Patrycji i z całą pewnością mogę stwierdzić, że u mnie
to występuje. Objawia sięinstynkt mianowicie tym, że w każdym momencie
przebywając z maluchem najszybciej odgadnę o co jej chodzi, w nocy małe
kiwnięcie rączką wybudza mnie i stawia na baczność przy łóżeczku (sama do dziś
się dziwię jak to możliwe ale tak jest!). Wiem, kiedy śpi i mogę sobie pozwolić
na chwilę spokoju a kiedy jest to niemożliwe. Instynkt macieżyński istnieje na
pewno!

Oczywiście!!!

[anma]

Mam 3 -letniego synka. Podpisuje się pod tym co napisała elka ale dodam
jeszcze swoje "trzy grosze". Instynkt macierzyński przejawia się też tym, że
dopadają nas przeróżne troski i zmartwienia dotyczące przyszłości dziecka,
zaczynają nas obchdzić problemy globalne, bo moga dotyczyć naszego dziecka :
przestępczość, narkotyki,przemoc w szkołach, itd.Przedtem, kiedy te problemy
dotyczą tylko nas dorosłych są dalsze (chyba ze dotkną nas osobiście).
Zresztą od momentu pojawienia się dziecka wszystko się przewartościowuje. Inne
rzeczy są ważne. Najważniejsze jest dziecko a wszystko inne nawet jeśli też
jest ważne to mniej. To co było kiedyś celem samym w sobie (praca, pieniądze,
rozrywka itd.) teraz jest środkiem do realizacji najważniejszego celu jakim
jest szczęśliwe życie dziecka. To moje odczucia. Nie wiem czy wszyscy tak
mają, ale ja tak )
Acha! No i jeszcze zmęczenie. Jakoś mi nie przeszkadza, że mam mniej czasu na
odpoczynek i w ogole dla siebie. Radość sprawia mi każda chwila spędzona z
dzieckiem. Czasem mam dość, ale szybko to mija. I złościć się na synka zbyt
długo nie potrafię. Gdyby nie świadomość ze tak nie można (ze względu na jego
dobro) wiele, a może wszystko bym mu "odpuściła".
Pozdrawiam.

[Gość: Iza]

Mogę się pod tym podpisać. Dopóki moja córka nie siedziała w brzuszku (3 lata
temu) martwiłam się co będzie w pracy po powrocie z macierzyńskiego, że
będziemy musieli swój plan dnia przereorganizować, zrezygnować z niektórych
rzeczy itd. Wszystko było w tonacji ja. Gdy już miałam ją po porodzie na swoim
brzuchu wszystko się zmieniło. Trzy godziny po porodzie zrobiłam awanturę
położnym, że nie chcą mi oddać dziecka (miałam córę przy sobie dwie godziny, a
potem mi ją zabrano na jak się okazało godzinę). Dziecko jest w tej chwili
najważniejsze, jak często jej powtarzam jest moim największym skarbem. Nie są
męczące nocne przytulania (budzi się czasem z płaczem). Karmienie piersią 2
razy w nocy i kilka razy dziennie - to do dziś czysta przyjemność (2 lata).
Zamartwiam się na zapas czy jest jej dobrze, czy przypadkiem nie zmarznie na
spacerze z babcią, czy nie płacze gdy jestem w pracy, czy babcia uważa na nią
itd. Nie mogę oglądać programów gdzie pokazywane są chore dzieci, od razu
płaczę. Każde przeziębienie to już strach przed zapaleniem płuc.... Czasem
podziwiam męża, że to wytrzymuje, ale twierdzi, że to naturalne matczyne
instynkty. Jednym słowem zachowuję się jak lwica, która prędzej rozszarpie niż
pozwoli skrzywdzić swoje małe lwiątko. Nie znałam sibie z tej strony

[Gość: Emka]

Czy rozumiecie przez instynkt macierzyński pragnienie urodzenia i wychowywania
dziecka? Czy to, że mając dziecko jest to osoba, którą kochasz bezgranicznie i
bezwarunkowo?

[Gość: elka]

raczej to drugie. Ja dziecko w swoich dawnych planach stawiałam kilka dobrych
lat później, ale wyszło jak wyszło i nie żałuję. Gdy obudziłam się rano po
porodzie to juz nie był ten świat co przedtem. Gdy spojrzałam w oczy małej,
widziałam tylko - kochaj mnie, i to wystarcza...

[Gość: Insomnia]

Wydaje mi się, że instynkt macierzyński daje o sobie znać już wtedy kiedy
kobieta jest w ciąży. I jest to coś więcej niż działanie hormonów kobiecych.
Sama mam dwójkę dzieci. Pierwszy raz zaszłam w ciążę 'przypadkowo', drugi raz
był już zaplanowany i wyczekany (po wcześniejszym poronieniu), a mimo to
instynkt był i jest do dzisiaj tak samo silny. To właśnie dzięki instynktowi
matka w razie niebezpieczeństwa odruchowo osłania brzuch wewnątrz którego żyje
mała istotka, to dzięki niemu jej świat nabiera całkiem innego znaczenia.
Wszystkie dotychczasowe troski są mało ważne wobec cudu jaki nosi w łonie.
Praca, kariera, nawet miłość do mężczyzny odchodzą na drugi plan, mimo iż
wcześniej przesłaniały kobiecie cały świat. Kobieta gotowa jest do wielkich
poświęceń dla dobra dziecka. Jeśli to nie instynkt macierzyński, to co?

[Gość: Marta]

Może nie dokładnie na temat. Miałam takie dziwne doświadczenie, teraz po
latach śmieszne, ale wtedy... Prowadzę 3-letniego synka przez jakiś zatłoczony
sklep, z różnymi wahadłowymi drzwiami. Idę przodem trzymając dziecko za ręke i
prowadząc z tyłu za sobą. Naprzeciwko mnie idzie, a właściwie prze do przodu
jakiś łysy bubek w dresie. Minął mnie i w tym momencie ktoś mnie lekko popchnął
a jednocześnie trzasnęły jakieś drzwi. W ułamku sekundy wyobraziłam sobie, że
on coś zrobił mojemu synkowi, przewrócił, czy popchnął. I w tym samym ułamku
sekundy odwracałam się z jedną myślą: ZABIĆ! Okazało się, oczywiście, że synek
grzecznie idzie za mną, rączka w mojej ręce, gościu już daleko. Musiałam
dobrych parę minut ochłonąć i do tej pory zdumiewa mnie intensywność tamtego
uczucia.

[Gość: ollie]

Zgadzam się w pełni. Myślę jednak, że ujawnia się on dopiero po urodzeniu
dziecka. Jestem mamą dwuletniego smyka. Tak jak u amny wszystko w naszym życiu
(moim i męża) uległo przewartościowaniu, nie istotne są okruchy na dywanie, czy
rozlane mleczko na podłodze (coś nie do pomyślenia w okresie naszego związku
przed dzieckiem). Cały nasz czas jest poświącony dziecku.
Znam osobę, która uważa, że o dziecku zacznie myśleć dopiero wtedy gdy odczuje
instynkt. Dlatego uważam, że dobrze byłoby niektórym wykształconym i otwartym
na świat kobietom uświadomić jak to jest naprawdę. Według mnie instykt
przychodzi z dzieckiem, z jego płaczem, pierwszym spojrzeniem, z uśmiechem, z
tym całym "szaleństwem" jaki ogarnia rodziców, dziadków itp. po przyjściu na
świat dziecka. Jest to naprawdę coś niesamowitego.
Pozdrawiam wszystkie mamy.
Ollie

[Gość: pola]

Ja z dużym dystansem podchodzę do eksplozji instynktu macierzyńskiego.
Nie wszystkie matki dostępują zaszczytu zalewu miłości kiedy ujrzą swoje
dziecko. Miłości musza się nauczyć, caekać na nią. Może to kara...a może
nagroda. Może daje później miłość dojrzalszą, bogatszą o doświadczenia.
Zapewniam, że są matki, dla których dziecko przez czas jakiś jest obce.
Wykonuje się przy nim wszelkie konieczne czynności
z ....obowiązku....rozsądku....instynktu (?!). Nie sposób jednak wykluczyć z
życia matek porzucających swoje dzieci, a nawet.... Gdzie instynkt?! Człowiek
jest jesynym zwierzęciem, który może w sobie instykt zabić. Myślę, że jestem w
stanie zrozumieć te uczucia.
pola

Nienawidzę dzieci

[Gość: serena]

Nienawidzę , niecierpię, nie trawię dzieci. W żadnym wieku, w żadnym "wydaniu"!
Postanowi łam urodzić bo chciałam mieć potomka, dziedzica, i z innych tym
podobnych powodów.
Kocham, uwielbiam i ubóstwiam moje dziecko. Jest dla mnie najważniejsze. Rano -
ja, śpioch- wstaję bez problemu. Mimo iz zawsze nie można było się ze mną
dogadac przed poranną kawą i papierosem - najpierw przytulam, całuje córeczkę
i robię jej śniadanie, a dopiero potem myślę o kawie.
Gdy się dowiedziałam że jestem w ciąży nie zapaliłam więcej papierosa (po pół
roku od porodu znów zaczełam... ale staram się nie przy niej) Nie wypiłam terz
ani kropli alkocholu pod zadna postacią (odmawiałam nawet czekoladek z
likierm) nie wypuiłam nawet kropli kawy (wcześniej p[rawie litr dziennie).
Jestem dość porządnie chora co obiawia sie licznymi bólami, słabościami, a
niekiedy zemdleniem z nienacka, ale dla niej zawsze mam siłę, nigdy przy niej
nie zemdlałam- potrafię to przetrzymac czy tez przeciągnać, wzywam męrza i
zdycham dopiero gdy przyjedzie.
Instynkt macierzyński to zdolność do wszelakich poświęceń dla dziecka,
stawianie go przed swolimi potrzebami, wyczuwanie co mu dolego, kiedy chce
jeść pić i tym podobne.
P.S Wszystkich innych dzieciaków na świecie dalej nie cierpie...