Gość: Rzeczowy
IP: *.proxy.aol.com
23.01.03, 19:14
Nadpobudliwość u dzieci to poważna choroba, a nie efekt złego wychowania. W
USA zarejestrowano właśnie
lek przeciw tym zaburzeniom.
Piotrek Wioncek w ciągu 14 lat swojego życia zmienił cztery przedszkola i
dziewięć szkół. Wyrzucono go nawet ze szkoły specjalnej po tym, jak w trzy
tygodnie wybił szybę, wyskoczył przez okno z parteru, chodził
po klasie w czasie lekcji, zaczepiał i bił kolegów.
Nie na żarty, tylko pięścią, i to z całej siły. Na uwagę nauczycielki
odpowiedział: "Jesteś głupia".
Piotrek nie jest łobuzem, jego rodzice nie popełnili błędów wychowawczych.
Cierpi na ADHD - zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.
Takich dzieci jest w Polsce 80 tysięcy - czyli jeden na stu uczniów
podstawówek. Dotychczas nie radził sobie z nimi ani system, ani medycyna.
Dotychczas, bo właśnie Urząd ds. Leków i Żywności w USA zarejestrował
pierwszy lek na ADHD. Informacja natychmiast
trafiła na pierwsze strony amerykańskich gazet. Już w styczniu preparat ma
trafić w Stanach Zjednoczonych do aptek. Nowy lek, o nazwie strattera,
prawdopodobnie jeszcze w tym roku dotrze do Europy, a może nawet do Polski.
Według najnowszych badań choroba związana z zaburzeniami pracy mózgu dotyka 3-
7 procent dzieci. Niedoświadczeni lekarze i psycholodzy mylą często ADHD z
problemami wychowawczymi.
Dzieci nadpobudliwe nie wykonują poleceń, nie panują nad emocjami, reagują
agresją z byle powodu. - ADHD to nie wina złych rodziców, nauczycieli, złej
diety czy gier komputerowych. Przyczyna choroby tkwi w mózgu dziecka,
powodują ją zaburzenia równowagi między serotoniną, noradrenaliną a dopaminą,
substancjami odpowiedzialnymi za kontaktowanie się komórek nerwowych -
wyjaśnia prof. Jan Buitelaar, psychiatra dziecięcy z Medycznego Centrum
Uniwersyteckiego w Utrechcie w Holandii.
Lek strattera budzi wielkie nadzieje specjalistów - nie dopuszcza do rozpadu
noradrenaliny, odpowiedzialnej za zaburzenia koncentracji i kłopoty z
kontrolą emocji. Może być podawany nawet dzieciom poniżej szóstego roku
życia, a więc już wtedy, gdy pojawiają się pierwsze problemy.
Większość dzieci - statystyki mówią nawet o 70 procentach - wyrasta z ADHD.
Ale bez odpowiedniej terapii w najlepszym razie zostają w tyle za
rówieśnikami. Nie są w stanie skupić się na nauce, więc kiedy choroba
ustępuje, mają ogromne zaległości.
- Nawet najlepszy preparat nie rozwiąże wszystkich problemów dzieci z ADHD
ani ich rodzin - mówi profesor Jan Buitelaar. Dzieci nadpobudliwe potrzebują
pomocy nie tylko najbliższych, ale też psychologów i psychiatrów. W Polsce
zajmuje się nimi bardzo niewielu psychiatrów oraz psychologów.
Postanowiliśmy spędzić kilka dni - od samego rana do późnego wieczora - z
dziećmi i nastolatkami chorymi na ADHD oraz ich rodzicami. Jak wygląda ich
codzienne życie? Dlaczego lek zapewnił sobie tak wielką oprawę medialną w
USA?
W domu Bożeny Ziółkowskiej (47 lat, nie pracuje), której siedemnastoletni syn
Tomek cierpi na ADHD, panuje idealny porządek. Żadnych mebli o ostrych
kantach, niewiele bibelotów. Kiedy był młodszy, obowiązywała jeszcze wieksza
dyscyplina. Wszystko po to, aby Tomek, który jak wszystkie nadpobudliwe
dzieci nie panował nad emocjami i biegał wciąż po całym mieszkaniu, nie
zrobił sobie krzywdy. U dziesięcioletniego Roberta Goreckiego w pokoju mama
Barbara Gorecka (37 lat, urzędniczka) zrobiła chłopcu modelowy kącik do
nauki. Białe ściany bez jakichkolwiek plakatów czy obrazków, żeby nic nie
rozpraszało Roberta podczas odrabiania lekcji. Na biurku pusto. Nawet
pojemnik na ołówki i długopisy matka usunęła poza zasięg wzroku chłopca.
Cały dzień Roberta przebiega według ściśle określonego planu, który Barbara
codziennie wieczorem spisuje na kartce uwzględniając pozalekcyjne zajęcia
syna. Pobudka o 7.00, śniadanie o 7.20, a na 8.00 do szkoły. Po szkole obiad,
po obiedzie zabawa, a potem odrabianie lekcji - wszystko wyliczone co do
minuty.
Dorota Romanowska
Panstwo polskie oszczedza na pedagogach. Wielu z nich jest bez pracy.To
zbrodnia wobec spoleczenstwa.
