Zatapiam usta....

[monnia3]

Zatapiam usta w kolejnym pocałunku
Zamykam oczy by poczuć niezwykłość chwili
Uciekam w nieznane poszukując ratunku
Odczuwając niezwykłą słodycz kwiatu wanilii
Ręce splecione niczym z wiosennych kwiatów wianek
Równomiernie oddechy niczym wietrzny poranek
I czułości i myśli krążących bez liku
Zatapiam usta w kolejnym pocałunku...

[leniwykot]

śliczne, zmysłowe, i można pomarzyć wizualizując sobie sytuacje...

Czym jest miłość....

[monnia3]

Płomieniem który posiadł drewnianą chatę - pijanym
pocałunkiem wgryzł się w głąb strzechy.
Piorunem - który kocha wysokie drzewa - wodą
uwięzioną płasko - wyzwalaną przez niesyty wolności wiatr.
Włosami sosny - gładzonymi jego ręką - włosami
rozśpiewanymi w szaloną wdzięczną pieśń.
Ciemną głową topielicy - która palce rozsnuła
w poprzek fali - a uśmiech dała nieżywemu słońcu.
Wyciągnięta na brzeg - płakała długo i nie wyschła
aż dotąd póki smutni ludzie nie zakopali jej w ziemi.
Płomieniem.

[leniwykot]

Widzieć, jak na mnie patrzysz, i w twe oczy patrzeć,
Na ustach poczuć twoich ust pocałowanie -


Z dala od Ciebie, obcy dla swoich - kołacze
Jedno wciąż moich myśli pasmo nieprzerwane
I zawsze ta godzina przyjdzie niespodzianie -
ta jedna, i pierś zadrga, i wybuchnę płaczem!

Lecz po chwili wysycha już łza. Szepczą wargi:
Przecież ona kocha, przecież nawet w tym momencie
Sięga jej myśl ku mnie, jak moja ku niej...

O, usłysz szept daleki tej miłosnej skargi!
Ty wiesz: moje największe i jedyne szczęście
To twa przychylność dla mnie. Daj znak sercu! Przemów...

[monnia3]

Jesteś powietrzem, które mogę wdychać
Jesteś moim szczęściem, które we mnie słychać
Jesteś małym ogniem, które we mnie płonie
Jesteś tak jak okręt, który nie zatonie...

[leniwykot]

Kochać to wejść do drugiego, jeśli otwiera tobie
bramy swego tajemniczego ogrodu, po drugiej
stronie okrężnych dróg, kwiatów i owoców
zrywanych na skarpie,
Tam, gdzie zadziwiony potrafisz wyksztusić: to
"ty", moje kochanie, ty jesteś moją jedyną...

[monnia3]

Jesteś powietrzem,które drzewa pieści
rękoma z błękitu
Jesteś skrzydłem ptaka,
który nie trąca liści
Płynie
Jesteś zachodnim słońcem
pełnym świtów
Bajką ze słów,które mówi się
westchnieniem
Czym Ty jesteś?
Dla mnie - świeżą wodą
wytrysłą na skawrnej pustyni
sosną ,która cień daje
drżącą osiką,która współczuje
dla zziębnietych -słońcem
dla konających-bogiem
Ty rozbłysły w każdej gwieździe
której na imię miłość...

Halina Poświatowska

[leniwykot]

Oczy me pełne ciebie, jak polne krynice,
Gdzie niebiosa swe jasne odbijają lice.

Uszy me pełne ciebie, jak muszla echowa,
Co szumy oceanu w swojej głębi chowa.

Nozdrza me pełne ciebie, jak duszne ogrody
Zapachu róż szkarłatnej, królewskiej urody.

Wargi me pełne ciebie, jak pszczela pasieka
Pełna miodnego wina, kwiatowego mleka.

Dłonie me pełne ciebie, jak plecione kosze,
Gdzie jesień składa źrałych owoców rozkosze.

Serce me pełne ciebie, jak korona drzewa
Gniazd ptactwa, co upojną miłości pieśń śpiewa.

Dusza ma pełna ciebie, jako wirów morze,
Co nigdy uśpić swego szaleństwa nie może!


Leopold Staff

[monnia3]

Chciałabym umieć kochać
tak jak się kocha świat.
delikatnie i swobodnie.
Milcząco wzdychając,
zapach korzennego piwa znać.
Spoglądać w niebo usiane z gwiazd
i kochac ich jadowity blask.
Kąpać się w wodospadzie ciszy,
kochając ją, za to, że mnie słyszy.
Chciałabym czuć esencje anielskości.
Ten miękki wiatr na twarzy,
od dawna mi się marzy.
Kochać ostatnie spojrzenie życia,
rzucone przelotnie, przez ramię.
Na zakręcie się uśmiechać,
nim zamilknie szczęście.
Do zycia nie krzyczeć: ratunku,
tylko żądać słodkiego pocałunku.
Chciałabym umieć kochać,
lekko i cudownie

moja Pani....

[leniwykot]

Jakiż to piękny widok i jaki uroczy,

Gdy pani moja kogo uprzejmie pozdrowi.

Wdzięku jej oniemiały język nie wypowie

Ani śmią na nią spojrzeć zachwycone oczy.

Pośród szmerów pochwalnych, dobrotliwa, kroczy,

A czar skromności wkrąg jej postać spowił.

Rzekłbyś, z niebios zstąpiła, aby człowiekowi

Ukazać obraz nieziemskich rozkoszy.

Pod jej spojrzeniem wnet serca się kruszą

I spływa na nie słodycz takiej łagodności,

Że kto nie doznał jej, ten nie uwierzy.

A ust jej uśmiech tak wonny i świeży,

Tak pełen wielkiej niebiańskiej miłości,

Jak gdyby mówił cicho: westchnij, duszo.