Odojewski o stosunkach polsko-ukraińskich

[liberum_veto]

Wywiad ze znanym pisarzem w tygodniku "Przegląd". Ciekawe spostrzeżenia na
temat stosunków polsko-ukraińskich i diałań mniejszości ukraińskiej w Polsce
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=wywiad&name=256
– Jeśli chodzi o kierunek wschodni, to chyba najlepiej się dogadujemy z
Ukrainą?
– To prawda, ale nie do końca, bo z kolei w środowisku mniejszości
ukraińskiej w Polsce obserwuje się niepokojące tendencje, np. masowe
wykupywanie ziemi i innych nieruchomości w Przemyskiem. Ukraińskie
czasopismo „Nasze Słowo” wydawane w Warszawie nie trafia do polskiej opinii
publicznej z uwagi na nieznajomość języka ukraińskiego, a zawarte są tam
nieraz bardzo dyskusyjne tezy, jawnie antypolskie, już nie tylko na temat
akcji „Wisła” czy rzezi na Wołyniu, ale spotyka się tam nawet aktualnie
zgłaszane pretensje terytorialne i uwagi w stylu, że obecna granica państwowa
jest niesłuszna.

– Czyli polsko-litewsko-ukraińskie pojednanie to wciąż raczej idea niż
rzeczywistość?
– Idea sformułowana przez Jerzego Giedroycia ma w sobie coś z romantyzmu, w
bieżącej praktyce natomiast jest wiele zastanawiających działań.
Symptomatyczny był w tym względzie np. atak na mnie ze strony pracownika IPN,
pana Grzegorza Motyki, którego zacząłem posądzać o proukraińskie sympatie i
stworzenie parasola ochronnego nad osobami i sprawami odnoszącymi się do
zbrodni na Polakach. IPN to ciało bardzo specyficzne. Pracujący w nim
manipulują aktami SB, jak chcą komuś przyłożyć, to przykładają, ale o
zbrodniarzach i nacjonalistach ukraińskich raczej nie pamiętają. Czy nie jest
tak, że badaniami nad ludobójstwem polskiego narodu zajmują się ciągle osoby,
które zbrodnie te chciałyby ukryć?

czy Ukraińcy wykupują ziemię w Przemyskiem?

[liberum_veto]

Odojewski to chyba rzeczywiście żaden literat, bo jego wypowiedzi
nikogo tu nie zainteresowały.
No i się nie dowiedziałem, czy to prawda, że Ukraińcy wykupują
masowo ziemię w Przemyskiem. Może ktoś wie?

[birczanin102]

w rejonie działa "żybrydowców" ukraińcy niczego nie wykupują,
natomiast nikt tu nigdy nie mówi (nie mówił) o ukraincach bo od
wieków zawsze mieszkali tu Rusini, jaka jest sytuacja po prawej
stronie Sanu nie wiem.

[liberum_veto]

A kto to są "żybrydowcy"?, bo ja nietutejszy...

[birczanin102]

liberum_veto napisał:

> A kto to są "żybrydowcy"?, bo ja nietutejszy...

bohater, narodowiec, patriota i "nasz kozak"

[liberum_veto]

A skąd się wzięła taka nazwa?

[birczanin102]

liberum_veto napisał:

> A skąd się wzięła taka nazwa?

po lewej stronie Sanu do Brzozowa działali "Chłopcy żubrydowcy" a po
prawej stronie aż za Dynów "chłopaki od Józka Bissa"

ps. co ty Ogniomistrza Kalenia nie oglądałeś ????

Antoni Żubryd

[liberum_veto]

No, teraz jasne. Ogniomistrza Kalenia jakoś nie oglądałem
pl.wikipedia.org/wiki/Antoni_%C5%BBubryd
Antoni Żubryd ps. Zuch - (ur. 4 września 1918 , Sanok - zm. 24
października 1946).
Pochodził z rodziny robotniczej, kapitan WP, dowódca
antykomunistycznego Samodzielnego Batalionu Operacyjnego NSZ o
kryptonimie "ZUCH". Batalion podlegał pod Oddział III Komendy Okręgu
VII (Kraków). Działał na terenie powiatu sanockiego i ościennych w
okresie 1945-1946. W roku 1945 po ucieczce z Powiatowego Urzędu
Bezpieczeństwa Publicznego, Żubryd stworzył ok. 300-osobowy oddział,
składający się z byłych partyzantów AK oraz dezerterów z MO, UB i
WP. Oddział zwalczał przede wszystkim funkcjonariuszy UB, żołnierzy
KBW, członków PPR i konfidentów. Jednak podstawowym zadaniem była
również obrona polskiej ludności przed atakami ze strony UPA.
Głównym miejscem stacjonowania oddziału była wieś Niebieszczany.
W okresie działalności partyzanckiej dochodziło również do
współpracy batalionu z 34 Pułkiem Piechoty LWP, m.in. w dostawach
oraz remontach broni oraz wspólnych akcjach przeciwko UPA. W okresie
tym wielu żołnierzy oraz oficerów zdezerterowało z wojska i zasiliło
oddziały partyzanckie. Oddział "Żubryda" został rozbity przez
pracowników Informacji Wojskowej z 8. Dywizji Piechoty, którzy
wprowadzili do oddziału własnych ludzi. Antoni Żubryd zginął wraz ze
swoją żoną, zamordowany przez agenta UB Jerzego Vaulina ps. "Mar" we
wsi Malinówka k/Brzozowa. Ostatni żołnierz Żybryda został
aresztowany zimą 1950 we wsi Mrzygłód.

[birczanin102]

liberum_veto napisał:

> No, teraz jasne. Ogniomistrza Kalenia jakoś nie oglądałem
??? czy ty może mieszkasz za wielką wodą?

[liberum_veto]

Ależ skąd. Raz tylko w życiu byłem za wielką wodą, a i to niedługo.

[birczanin102]

Author: Kocylowski, Mieczyslaw, 1927-1997.
Title: Bylem zastępcą Zubryda

Odojewski - pisarz proukraiński

[liberum_veto]

Już pędzę
Na razie muszę jednak przeczytać książkę Odojewskiego "Oksana". Czym
też się tak bardzo naraził Ukraińcom, że uznali go za wroga
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=wywiad&name=256
– Są to jednak czasy minione, zamierzchłe. Młode pokolenie nie ma
już chyba takich obciążeń?
– To skomplikowany problem i nie jest taki jednoznaczny.
Obserwowałem środowisko ukraińskie w Monachium, nawet spotykałem się
ze studentami ukraińskiego uniwersytetu, który tam działał. Słuchano
mnie i doskonale rozumiano, co mówię. – My znamy język polski, to
tylko Polacy nie mówią po ukraińsku – usłyszałem. Były to w sumie
sympatyczne spotkania, ale kiedy powstała niepodległa Ukraina,
wszystko się zmieniło.

– Na gorsze?
– Trudno powiedzieć. Sądząc po moich znajomych, ukraińskich
intelektualistach, historykach, publicystach, takich jak prof.
Bohdan Osadczuk, jakaś zmiana nastąpiła. Osadczuk nigdy nie wydawał
mi się nacjonalistą, głośno wspierał mnie podczas moich awantur z
Nowakiem-Jeziorańskim, krzyczał, co oni robią z Odojewskim,
zawiadamiał polskie placówki w USA o moich kłopotach, chwalił też
moją powieść „Zasypie wszystko, zawieje”. Wydawało mi się, że mam
serdecznego przyjaciela, a potem, kilka lat temu ku mojemu
zaskoczeniu obraził się. Powieść „Oksana”, którą uważałem za
najbardziej „proukraińską” rzecz w mojej twórczości, sprawiła, że
stałem się wrogiem numer jeden dla niego. Nic z tego nie rozumiem.

Do Odojewskiego

[mariusz9959]

i coś Ty Odojewski nawygadywał i tak przeciez - zasypie wszystko,
zawieje.

[liberum_veto]

No, żeby krytykować takiego "guru" jak Motyka? To niedopuszczalne...
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=wywiad&name=256
– Ale przecież nie wszyscy Ukraińcy są tacy. Wiktor Poliszczuk,
ukraiński historyk, zarzuca IPN całkowity brak zainteresowania
ujawnieniem pełnej prawdy historycznej o istocie nacjonalizmu
ukraińskiego przez polską naukę. Wspomina również o meandrach polsko-
ukraińskiego „pojednania”, które ma na celu oczyszczenie OUN-UPA z
piętna ludobójstwa i uznanie tej formacji za narodowowyzwoleńczą
narodu ukraińskiego. W artykule dla „Przeglądu” wyraził też tezę, że
gdyby nie akcja „Wisła”, mielibyśmy dziś w Polsce drugie Kosowo.
Zgadza się pan z tym poglądem?
– Myślę, że zdanie Wiktora Poliszczuka jest jednak dosyć
odosobnione. Mimo wszystko wciąż przybywa upowskich pomników – i to
nie tylko na Ukrainie, lecz również w Polsce – a zaprojektowany
monument ofiar ludobójstwa OUN-UPA w Warszawie jest pod różnymi
pretekstami blokowany. Znamienne jest przy tym, że pod protestem w
sprawie budowy tego pomnika podpisany jest pracownik IPN – Grzegorz
Motyka.

[mariusz9959]

Panie Odojewski żałuje że ryzykowałem więzieniem kolportując Pańskie
książki, okazał Pan się dupkiem.

[liberum_veto]

Tylko dlatego, że powiedział parę słów prawdy?
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=wywiad&name=256
– Daje pan do zrozumienia, że także w Polsce próbuje się grać kartą
ukraińską, używając jej instrumentalnie, tak jakbyśmy nie byli
zupełnie suwerenni np. w ocenie dawniejszej czy bliższej przeszłości?
– Rozumiem to w ten sposób, że Ukraińcy, jako pewien znaczący
czynnik nacisku na Rosję, a może i Polskę, są pod parasolem
amerykańskim, bo tam, zwłaszcza w Kanadzie, żyje ogromna liczba
emigrantów, nie tylko zresztą z ostatniego okresu. Było wiele fal
emigracji ukraińskiej na Zachód. Po wojnie zwarte grupy związane z
UPA, które nie poddały się władzy radzieckiej, trafiały np. do
Bawarii, i tam dzięki wsparciu Amerykanów mogły się osiedlać.
Opisywał to m.in. Józef Mackiewicz. W Kanadzie, w Toronto działa
ogromna organizacja ukraińska zrzeszająca kilka tysięcy ludzi i choć
są to nierzadko trzy, cztery pokolenia emigrantów, zachowują
tożsamość, język i dbają o ukraińską „rację stanu”. Polscy chłopi w
Ameryce amerykanizowali się o wiele szybciej, Ukraińcy nie.
Zachowują swój język, mentalność, system wartości, nawet niektóre
cele strategiczne nakreślone niegdyś przez ideologa nacjonalistów
Doncowa uważają za trafne. Dla nich Doncow nie taki straszny, on
jest niemal bohaterem narodowym. Podejrzewam, że Polacy nie mają
pełnej świadomości, kim był ten człowiek. Nie miał jej nawet Jerzy
Giedroyc. Pamiętam rozmowę z nim, na temat spotkania z Doncowem w
ambasadzie w Bukareszcie w latach wojny. Doncow prosił wtedy
Giedroycia o potwierdzenie obywatelstwa polskiego, by mógł
wyemigrować. Zrobił na Giedroyciu miłe wrażenie. Ale to właśnie on,
choć nie brał bezpośredniego udziału w zbrodniach, popełniał je zza
biurka. Stworzył za granicą miesięcznik ukraiński, podobny do
paryskiej „Kultury”, drukował różne teksty i były w nich nawet gesty
przyjaźni w stosunku do Polski, ale zasadnicza zawartość była
skłanianiem i sankcjonowaniem ekspansji i zbrodni na Polakach.

[birczanin102]

mądre słowa, tylko cóż z tego, kiedy oficjalne "motykowanie" trwa
nadal

[wianuszek_kresowy]

Nie wiem jakie te organizacje w tym Toronto maja,pewnie skupiaja sie
wokol cerkwi i szkol ukrainskich co nie rozni sie chyba od Czikago i
Nowego Jorku w przypadku Polakow.
Z amerykanizacja polskiego chlopa tez nie tak)
Przykladowy dorosly Pan Bronek powiedzmy z Nowego Targu czy innych
Moniek w 10% ulegnie amerykanizacju do takiego stopnia, ze bedzie w
miare swobodnie mowil po angielsku... z czytaniem i pisaniem juz
moze nawet 5% nie przekroczyc. Chyba, ze za amerykanizacje uznamy
czeste wplatanie slow "sjur", "fa*kjen", "misjurenc" i inne takie
co to tam Amerykanie niby mowia.Dzieci Pana Bronka przyswoja sobie
angielski ale i Polskiego nie zatraca, beda chodzily do polskiej
szkoly w soboty, a w niedziele na polska msze do kosciola i co
najwazniejsze po polsku bedzie sie mowilo w domu.
Klopoty z utrzymaniem polskiego czy tez ukrainskiego to trzecie
pokolenie ale i to nie zawsze, bo jezeli dzieci Pana Bronka nie
opuszcza srodowiska polonijnego (czy odpowiednio ukrainskiego) bo
beda czesto odwiedzaly dziadkow, pojda do tej samej szkoly sobotniej
do ,ktorej uczeszczali rodzice. Oczywiscie nie bedzie to juz
pokolenie polskie ale raczej amerykanskie ze spora wiedza o Polsce i
w miare jeszcze przyzwoita znajomoscia polskiego.
Oczywiscie beda tacy, ktorzy juz w trzecim pokoleniu nie beda mowili
po polsku ale w takiej samej sytuacji znajda sie Ukraincy.

Doncow po wyjsciu z Berezy Kartuskiej znalazl sie w Berlinie i
poniewaz nie akceptowal ukladow z Niemcami, czy moze wizji Ukraincow
z nimi wspolpracujacych, odsunal sie na bok i wlasnie wtedy byl
Bukareszt i spotkanie z Giedrojciem. "Nacjonalizm" napisal w 1926
roku, ale Bukaresztu czy z Pragi nic takiego nie napisal, jezeli juz
komus to niepodobalo sie to Niemcom i dlatego musial sie ukrywac.

[birczanin102]

wianuszek_kresowy napisał:
> Przykladowy dorosly Pan Bronek powiedzmy z Nowego Targu czy innych
> Moniek w 10% ulegnie amerykanizacju do takiego stopnia, ze bedzie


Jeśli zostanie w usa i znajdzie godziwą pracę to do "korzeni" będzie
sobie wracał co parę lat i to na wakacjach. Jak Bronek posiedzi
dłużej i wróci na rodzinne śmieci to już nigdy nie będzie taki sam
jak przed wyjazdem. Sytuacja dzieci zależy od rodziców. Ale 4 letni
malec, urodzony w Polsce, mówiący po polsku, podczas pobytu u babci
na wakacjach, potrafi już po 7 dniach powiedzieć do mamy, kiedy
wracamy do domu (Anglii), i to po angielsku. Za kilka lat takie
potrzeby jak wiedza o kraju i tradycja znajdzie sobie sam w
internecie w wersji ang. , niemieckie, szkockiej i takie tam.