Hermeneutyka

[ilnyckyj]

Trudne słowo, co? Ale to właśnie dotyczy myślenia i - rozumienia. Oznacza, że staram się zrozumieć jakieś zjawisko, coś co jest przedmiotem mojego poznania, ale nie jako ktoś "z góry" - jak Bóg, który jest mądrzejszy od tego "czegoś", ale właśnie nastawiając się na to, że to rozumienie, wysiłek poznawczy, może też mnie zmienić. Przedmiot poznania - zmienia poznającego.

[ole-na]

W »hermeneutyce podejrzeń« zakłada się, że świadomość jednostki jest świadomością zakłamaną – inną na powierzchni, a inną w głębi. To, co człowiek o sobie mówi, nie wyraża tego, kim jest. Trzeba dopiero specjalnych zabiegów interpretacyjnych, by przejść od pozoru do prawdy. Prawda ukryta jest z założenia gorsza od iluzji: człowiek broni się, pokazując, że jest lepszy, niż jest. »Hermeneutyka podejrzeń« była integralnym składnikiem propagandy komunistycznej i sposobem na tropienie ukrytych »wrogów ludu«. Pozostawiła po sobie ślad w postaci uniwersalnej podejrzliwości” – tak pisał Tischner na początku lat 90

Poznawanie i rozumienie

[ole-na]

Proces poznawania i rozumienia - nie ma w sobie nic z ustawiania się w roli Boga. Przeciwnie - zakłada pokorę w relacji do rzeczywistości, przedmiotu poznania. To prawda: przedmiot poznania kształtuje też poznającego.

[basilisque]

To chyba oczywiste. Jak cos poznaję - staję się mądrzejszy!

[zawle]

Nie zawsze tak jest. Poznanie można wykorzystywać przeciw obiektowi poznawanemu.

[krol-czy-krolik]

zawle napisała:

> Nie zawsze tak jest. Poznanie można wykorzystywać przeciw obiektowi poznawanemu
> .

Tak. To się nazywa: rozpoznanie przed bojem

DB (jeszcze nie rozpoznana) od Rabbita

[zawle]

W naszym świecie wojna uważana bywa za coś dobrego. Nie będę z tym polemizować. Wtedy takie rozpoznanie jest odbierane jako mądrość- strategia. Ale wojny i ludzie bywają źli i mają niecne zamiary. Rozpoznanie służy wtedy wykorzystaniu, upokorzeniu, zniszczeniu. Nie wiem czy w te pojęcia można wpisać słowo mądrość.

[basilisque]

Rozpoznanie służy wtedy wykorzystaniu, u
> pokorzeniu, zniszczeniu. Nie wiem czy w te pojęcia można wpisać słowo mądrość.
____
Na pewno nie. I rozpoznanie to zupełnie coś innego niż zrozumienie.

[bartos29]

zawle napisała:

> W naszym świecie wojna uważana bywa za coś dobrego.

Na szczęście - jeszcze nie. Doświadczenia wielkich wojen wieku XX wciąż są żywe, ale wnioski z nich wcale nie są jednoznaczne. Najbardziej oczywista idea antywojenna - pacyfizm, skompromitował się przy paru okazjach. Np. przez politykę "appeasementu" faktycznie spowodował II wojnę światową. Wojna wciąż jest złem. Tylko, że często różni politycy widzą to zło jako konieczne. Najgorzej, że czasami rzeczywiście jest konieczne, czasami niekonieczne a czasami nie-wiadomo-czy-konieczne. Wojna - to coś złego nie tylko dlatego, że wiąże się z zabijaniem, zniszczeniem itp.lecz przede wszystkim dlatego, że niesie niewiadomą, może stać się niekontrolowaną reakcją łańcuchową.

[ilnyckyj]

Ludzie bywają podejrzliwi, czasami na skutek swojego charakteru, czasami - poddawania się jakimś zbiorowym resentymentom, a czasami - na skutek jakichś swoich przykrych przeżyć i rozczarowań do kogoś komu zaufali.
Człowiek podejrzliwy, czyli mizantrop. Dawno temu opisany i przedstawiony przez Moliera. Dla kogoś takiego życie jest męczarnią, dla otoczenia w mniejszym stopniu bo ktoś taki w ogóle ma mało otoczenia. Oczywiście w tyych czasach trzeba się ludziom przyglądać, bo można zostać wykiwanym (czego nikomu nie życzę w Nowym Roku), ale bez przesady. To trochę jak w ruchu drogowym: "zasada ograniczonego zaufania"!

[essor]

coś co jest przedmiotem mojego poznania, a
> le nie jako ktoś "z góry" - jak Bóg, który jest mądrzejszy od tego "czegoś", al
> e właśnie nastawiając się na to, że to rozumienie, wysiłek poznawczy, może też
> mnie zmienić. Przedmiot poznania - zmienia poznającego.
Pięknie. Tylko co zrobić jak coś się dzieje ewidentnie bez sensu, niesprawiedliwego, głupiego i trzeba jakoś zareagować. Czy wtedy też trzeba się pochylić ze zrozumieniem? Wczuwać się hermeneutycznie? A tymczasem cię okradną, oszukają, wsadzą na minę i już po tobie z twoją hermeneutyką.

[basilisque]

O rany! Tak - to już nic nie ma sensu. Nie ma sensu myśleć, poznawać cokolwiek, bo przecież za chwilę możemy zginąć. Gdyby tak myśleć - nic nigdy by nie powstało.

[natalia-ivanovna]

W tym naszym światku pełnym konfliktów - publicznych i prywatnych, najtrudniej dążyć do obiektywizmu. A jednak warto. To wcale nie znaczy, że chce się być Bogiem. To tylko znaczy, że chce się być uczciwym.

Pozdrawiam wszystkich - Natalia

[essor]

Brzmi dobrze. I popieram: obiektywizm=uczciwość. Ja bym tylko może odwrócił. Uczciwość=obiektywizm. Bo najpierw trzeba być uczciwym i dopiero potem można się starać być obiektywnym.

[basilisque]

Tak, czasami trzeba się wgłębić i wczuć w coś co uznajemy za idiotyczne i bez sensu. Na tym polega hermeneutyka.

[essor]

Wgłębić- może tak. Ale w hermeneutyce trzeba wczuć się, postjawić na miejscu, czyli najpierw zaakceptować. Tu jest problem racjonalisty. Nie może zaakceptować bez rozważenia racji. Dlatego trudno mu np. uwierzyć w Boga, tak mpo prostu, żeby się wczuć, bo tu akceptacja nie ma nic wspólnego z rozumem.

[w.ell]

Zastanawiam się, czy człowilek niewierzący może się "wczuć" w kogoś wierzącego. I odwrotnie. Myślę, że tak ale pod jednym warunkiem: że wcześniej był wierzący i obecnie wierzący był kiedyś niewierzącym.

[zawle]

w.ell napisała:

> Zastanawiam się, czy człowilek niewierzący może się "wczuć" w kogoś wierzącego.
> I odwrotnie. Myślę, że tak ale pod jednym warunkiem: że wcześniej był wierzący
> i obecnie wierzący był kiedyś niewierzącym.

A ja nie widzę tu żadnej trudności.

[ole-na]

Większość ludzi, moim zdaniem, nie zadaje sobie pytania czy wierzy. Po prostu wierzy z przyzwyczajenia. Bo trudno im sobie wyobrazić siebie jako niewierzących.

[pomer_anya]

A czy to nie to samo co empatia?