W 1876 r Alexander Graham Bell opatentował telefon

[madohora]

Dzisiaj komórkę każdy ma w ręce
Gadżetów trochę a może i więcej
Nikt nawet już pamiętać nie chce
Że kiedyś telefon był także sukcesem
Dzisiaj automat, same przyciski
Wciskasz guziczek i już po wszystkim
Kiedyś kabelki co w wielką ścianę
Gdy chciałeś łączyć były wtykane
Kiedyś telefon wielki jak szafa
Dzisiaj w kieszeni.
Tak zmienia się technika przez lata.

[madohora]

7 marca 1876 roku Alexander Graham Bell opatentował swój wynalazek czyli służący nam do dzisiaj telefon. I pomyślmy jak byśmy sobie radzili gdyby nie wynalazek Bella?

Alexander Graham Bell

[madohora]

Alexander Graham Bell (ur. 3 marca 1847 w Edynburgu, zm. 2 sierpnia 1922 w Beinn Bhreagh, Nowa Szkocja w Kanadzie) – szkocki wynalazca telefonu i kilkudziesięciu innych wynalazków telekomunikacyjnych. Z zawodu był logopedą i nauczycielem muzyki.
Graham Bell był też współzałożycielem dwóch znanych czasopism Science i National Geographic. Na jego cześć nazwano jednostkę miary - bel

[madohora]

W 1870 Bell wyjechał do Kanady na rehabilitację po zapaleniu płuc. W trakcie tego pobytu zaproponowano mu pozycję profesora fizjologii dźwięku na Uniwersytecie w Bostonie. Ojciec jego żony, Mabel, był bardzo zamożnym człowiekiem i gdy dowiedział się o pomyśle Bella na skonstruowanie elektrycznego wzmacniacza dźwięku dla niedosłyszących (Bell był nauczycielem głuchoniemych), postanowił finansować te badania. W ramach tych badań opatentował głośnik i mikrofon. Były one jednak zbyt duże i wymagały zbyt dużych źródeł zasilania, aby można je było użyć do budowy urządzenia, które niedosłyszący mogliby nosić przy sobie. Połączył jednak jedno z drugim i uzyskał urządzenie przekazujące dźwięk na odległość. Dwa takie urządzenia połączone razem w ten sposób, że na każdym końcu znajduje się jeden mikrofon i jeden głośnik dały w rezultacie urządzenie - telefon.

[madohora]

Alexander Bell i jego teść zdecydowali się założyć przedsiębiorstwo Bell Telephone Company, aby rozpowszechnić wynalazek Bella. Wynalazek ten zrobił furorę na pokazie w Filadelfii, Bell dostał astronomiczną na owe czasy nagrodę 50 000 dolarów od Filadelfijskiego Towarzystwa Naukowego i rozpoczął z teściem produkcję swojego wynalazku.
Bell Telephone Company została później przekształcona w AT&T, do niedawna największą firmę telekomunikacyjną świata. Po osiągnięciu sukcesu komercyjnego Bell założył sieć laboratoriów badawczych, które po jego śmierci nazwano Bell Laboratories. Po przekształceniu Bell Telephone Company w AT&T laboratoria Bella stały się głównym ośrodkiem badawczym tej firmy.

[madohora]

Mało znanym fragmentem działalności Bella był jego wkład w rozwój lotnictwa. Na wieść o sukcesach braci Wright i za radą żony, Mabel Bell, zgromadził wokół siebie grupę entuzjastów, w skład której wchodzili: Frederick “Casey” Baldwin, wieloletni współpracownik Bella - Douglas McCurdy i amerykański wojskowy, porucznik Thomas Selfridge - jedyny oficer amerykańskich sił zbrojnych, który od początku wierzył w przyszłość lotnictwa. Zawiązana w Halifaksie spółka tej czwórki - Aerial Experiment Association - za pieniądze Mabel Bell w ciągu półtora roku prac doprowadziła do historycznego dla Kanady wydarzenia: kontrolowanego lotu maszyny o nazwie Silver Dart nad zamarzniętymi wodami jeziora Bras d’Or w Nowej Szkocji. 23 lutego 1909 roku pilotowana przez Douglasa McCurdy Silver Dart wzbiła się na wysokość 9 metrów i w ciągu 40-sekundowego lotu pokonała odległość 800 metrów. Był to pierwszy w Kanadzie lot maszyny cięższej od powietrza i pierwszy taki lot w wykonaniu obywatela Imperium Brytyjskiego. Kolejny lot następnego dnia, 24 lutego, pozwolił już na pokonanie dystansu czterech i pół mili. Alexander Graham Bell, naturalizowany Amerykanin, doprowadził do tego wydarzenia w niesprzyjających warunkach wietrznej Nowej Szkocji właśnie po to, by był to “kanadyjski” lot i by w ten sposób odwdzięczyć się swojej nowej ojczyźnie za gościnę po emigracji ze Szkocji.

[madohora]

Hallo, Hallo proszę pana
Dzwonię ja z samego rana
Chciałam zapytać jaka pogoda
Pomyłka? A To wielka szkoda!
A może powie mi pan potem
Co słychać w moim horoskopie
Och cóż pan mówi? Nie powtórzę!
Mógł pan powiedzieć - ja nie wróżę.

[madohora]

Telefon (z gr. tele – daleko oraz phone – głos) – urządzenie stanowiące zakończenie łącza telefonicznego; gł. części a.t.: mikrotelefon, w którym zachodzi przetwarzanie dźwięków mowy na sygnał elektryczny (w mikrofonie) lub operacja odwrotna (w słuchawce), tarcza numerowa lub klawiatura, wytwarzające impulsy wybiórcze, oraz przetwornik sygnału elektrycznego na sygnał (optyczny lub akustyczny) przywołujący abonenta.
W tradycyjnym podejściu do telefonii rozróżnia się zagadnienia związane z:
* urządzeniami komutacyjnymi, odpowiedzialnymi za zestawianie połączeń (centrale, koncentratory, bramy czyli gateways)
* urządzeniami liniowymi i mediami transmisyjnymi (kable miedziane i światłowodowe, radiolinie, przełącznice, urządzenia zwielokrotniające),
* urządzeniami abonenckimi, zwanymi również terminalami (telefon, telefaks, modem)
Nowoczesne podejście polega na tym, że w miejsce tradycyjnej komutacji kanałów telefonicznych, przesyłanie sygnałów mowy realizuje się w trybie komutacji pakietów, poprzez sieć transmisji danych, a w szczególności poprzez Internet, w tzw. technologii VoIP.

[madohora]

Głównymi częściami aparatu telefonicznego są:
* mikrofon zamieniający dźwięki na sygnały elektryczne
* słuchawka (lub głośnik) przetwarzająca sygnały elektryczne na dźwięki (mikrofon i słuchawka tworzą zwykle zespół o wspólnej obudowie, zwanej mikrotelefonem, a potocznie także słuchawką),
* tarcza numerowa lub klawiatura wytwarzająca sygnały wybiercze,
* przetwornik akustyczny lub optyczny przywołujący abonenta (dzwonek)

[madohora]

Już w XVII w. ludzie zaczęli zdawać sobie sprawę z możliwości przesyłania głosu za pośrednictwem metalowego przewodu. Można tego dowieść w prosty sposób, za pomocą dwóch metalowych naczyń połączonych drutem.
Telefonu nie wynalazł Alexander Graham Bell, któremu przez dziesiątki lat przypisywano to osiągnięcie, lecz Antonio Meucci[2]. Kiedy jego żona zachorowała, Meucci skonstruował telefon, dzięki któremu kobieta mogła z domu porozumiewać się z warsztatem. Później Włoch zmodernizował wynalazek tak, by można było się nim porozumiewać na znaczną odległość. Nie było go jednak stać na opłacenie patentu. Podobnych prób dokonywał także Niemiec Philipp Reis.
W roku 1876, dwóch wynalazców, Elisha Gray i Alexander Bell, samodzielnie zaprojektowali swoje telefony. Obaj mężczyźni szybko udali się do urzędu patentowego z różnicą kilku godzin; Bell opatentował jako pierwszy swój telefon. Elisha Gray i Alexander Graham Bell przeszli przez słynną bitwę prawną o wynalezienie telefonu, którą wygrał Bell. Telegraf i telefon są zbudowane na bazie przewodów elektrycznych, a sukces telefonu Bella wyniknął bezpośrednio z jego prób udoskonalenia telegrafu.[3].
Elektromagnes przesłonił drgania cienkiej metalowej membrany mikrofonu, powstające pod wpływem fal dźwiękowych wytwarzanych przez mówiącego.Drugi elektromagnes odbierał i ponownie przekształcał w fale dźwiękowe drgania podobnej membrany umieszczonej w słuchawce, która początkowo była oddzielona od mikrofonu.[1]
Do łączenia abonentów zatrudniano operatorów. Opatentowany w 1877 przez Thomasa Alvę Edisona mikrofon węglowy wkrótce jednak na ponad sto lat wyparł mikrofon elektromagnetyczny, natomiast słuchawka używana w aparatach nadal działała w oparciu o efekt elektromagnetyczny i stalową membranę.
W 1889 roku Amerykanin Almon Brown Strowger wynalazł automatyczną centralę telefoniczną, która początkowo łączyła telefony, z których numer wybierało się za pomocą trzech przycisków, oznaczających kolejno jedności, dziesiątki i setki. Po raz pierwszy telefon z tarczą do wybierania numerów użyto w 1896 roku, a telefon z klawiaturą w 1963 roku.
Powstanie telefonu komórkowego wiąże się z wynalezieniem układów scalonych, co spopularyzowało bezprzewodową łączność radiotelefoniczną. Działa ona na zasadzie centrali, która wysyła sygnały nadawczo-odbiorcze do szeregu podstacji, obsługujących lokalnie posiadaczy telefonów komórkowych w swoim zasięgu działania. Istniejące od początku lat osiemdziesiątych przesyłały dźwięki zapisane w sposób analogowy (NMT). Po opracowaniu cyfrowego systemu łączności (GSM), telefonia komórkowa była najdynamiczniej rozwijającym się działem gospodarki światowej. W obecnym czasie upowszechniają się również telefony III generacji (UMTS, 3G), umożliwiające nie tylko łączność wizyjną z rozmówcą, ale także wykonywanie przy pomocy aparatu operacji bankowych, oglądanie telewizji, komfortową łączność z Internetem czy też obsługę domowych urządzeń.

[madohora]

[madohora]

* telefon stacjonarny – związany na stałe z konkretnym miejscem, w którym jest zainstalowany;
* telefon komórkowy – rodzaj aparatu telefonicznego, komunikującego się z siecią naziemną przy użyciu fal radiowych;
* telefon satelitarny – wykorzystujący sztuczne satelity Ziemi;
* telefon internetowy lub telefon IP – typ aparatu telefonicznego, który w przeciwieństwie do tradycyjnych aparatów, nie jest podłączany do zwykłej linii telefonicznej, lecz bezpośrednio do sieci komputerowej (wykorzystuje technologię VoIP);
* telefon stacjonarny bezprzewodowy - telefon komunikujący się przy użyciu fal radiowych ze stacją bazową, podłączoną do sieci telefonicznej i elektrycznej.


Źródło informacji: Wikipedia

pl.wikipedia.org/wiki/Telefon

[madohora2]

Urząd pocztowy zwraca uwagę właścicielom telefonów jak i wszystkim, którzy mają z telefonami do czynienia uwagę aby przy przywoływaniu urzędu nie kręcono dzwonka zbyt nagle, ponieważ spowodować to może większe nieszczęście, za które właściciel telefonu musiałby odpowiadać. Przepis opiewa, że ma się wolno i tylko raz w koło korbę od dzwonka okręcić

Rok 1912 czyli sto lat temu

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

I do dzisiaj korzystamy
Chociaż mamy takie
Że w torebce je chowamy

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

I co byśmy robili gdyby nie wynaleziono telefonów?

[madohora]

A dzisiaj komórki, smartfony itp

[madohora]

A gdyby nie Bell to byśta dzisiaj komórek nie mieli

[madohora]

No, ciekawe co by powiedział na dzisiejsze wynalazki

[madohora]

[madohora]

Koleżanka mi już dawno temu opowiadała
Że jej ciocia - babcia telefonami się zajmowała
Później na dziwną chorobę zapadła
Nic nie piła, nic nie jadła
I to związek miało z telefonem
Ale nie wiem czy falami czy tonem

[madohora]

[madohora]

Odltąd teiefon „powszedniał” coraz bar
dziej i dziwić się przeto wcale nie można, że
na stu abonentów telefonicznych zaledwie je
den ma w przybliże
niu pojęcie o sposobie,
w jaki się „telefono
wanie“ odoywa.
Jakże przedstawia
się ten proces? Weź
my słuchawkę do rąk
i śledźmy, jakby uz
brojeni w cudowne o-
kulary, cały jego prze
bieg, Z chwilą, gdy
zdjęliśmy słuchawkę z
aparatu, w centrali tele
fonicznej zabłysła lam
pka elektryczna nad
naszym „numerem",Te
lefonistka, ujrzawszy
światło, bierze do rąk
zwieszający po jednej
stronie sznura kontakt
i wsuwa go do otworu
pod naszym numerem,
łącząc w ten sposób
swój aparat telefonicz
ny z naszym. Już słyszy,
my jej głos i podajemy
jej numer, z którym chcemy rozmawiać. Gdy
to się stało, urzędniczka wtyka znajdujący
się po drugiej stronie sznura kontakt do ot
woru zażądanego przez nas numeru, z którym
jesteśmy temsamem „połączeni ” Nad każ
dym z tych dwóch kontaktów znajduje się
żarówka, świecąca się tylko wtedy, gdy wła
ściciel danego aparatu telefonicznego słu
chawkę odkłada. Telefonistka wie zatem, kie
dy rozmowa się skończyła i może przeto „roz
łączać”.
Tak przedstawia się proceder telefonowania
w dobie naszej. Jeszcze kilka lat temu był
on bardzo skomplikowany. Wtedy bowiem
trzeba było najpierw dzwonić do centrali, a
po uskutecznieniu połączenia drugi raz dzwo
nić do abonamenta, z którym się chciało roz
mawiać. Działo się to zapomocą korby przy
aparacie i pamiętamy jeszcze dobrze, jakie
to „cudowne" nieraz odbywały się „koncer
ty dzwonkowe", które i największego fleg-
matyka mogły przeistoczyć w furjata. Mo
zolny ten proceder dzwonkowy był zaś dla
tego konieczny, bo aparat abonenta i centra
la telefoniczna połączone były ze sobą bate-
rją albo też elektromagnetycznym przyrzą
dem. Dziś dzi : je się to za pomocą centralne
go systemu bateryj, zaopatrzonych w prąd
z małej dynamomaszyny, umieszczonej w sa
mym urzędzie. Dostarcza ona również prądu,
potrzebnego do rozmów między abonentami.
W miarę olbrzymiego rozrostu sieci telefo
nicznych w wielkich miastach, okazał się jed
nak i ten system niedogodnym. Chodziło więc
o wynalezienie systemu lepszego. I tu techni
a nowoczesna święciła nadzwyczajny triumf,
stworzywszy coś, co na pierwszy rzut oka
wywiera na laika wrażenie wprost niesamo
wite. Jest to mianowicie t zw. automatyczne
łączenie poszczególnych abonentów telefonicz
nych między sobą.
Już sam aparat telefoniczny tegio systemu
przypomina jakiś przyrząd „magiczny" t. zw.
czarnoksiężników. Pozornie zupełnie podob
ny do „normalnego", rożni się jednak od nie
go dziwnie tajemniczym „cyferblatem”, umie
szczonym ma jednej ze ścian od skrzynk,.
Jak to widzimy na rycinie naszej znajdują
się tam cyfry od 1 do 9, pozatem zaś zero.
Są to podstawowe cyfry naszego systemu ra
chunkowego. z których dają s-ię , ^kombino
wać“ dowolne numera telefonów. To „kom
binowanie” jest właśnie jednym z „cudów"
aparatu automatycznego.
W jakoż to sposób ono s'ę odbywa? Oto
obok cyfr widzimy tarczę z dziurkami, która
daje się dowolnie obracać. Pod nią ipo lewej
stronie znajduje się haczyk, służący do je;
unieruchomienia. Chcemy np. rozmawiać z
numerem 3780 W tym celu musimy najpierw,
zupełnie tak samo jak przy normalnym apa-
racie, zdjąć słuchawkę. Tym sposobem uru
chomiliśmy z jednej strony kontakt z cen
tralą telefoniczną, zaś z drugiej strony tar
czę z cyferblatem, ltórą możemy teraz do
wolnie obracać. Czynimy to, wetknąwszy pa
lec do dziurki przy cyfrze 3. Posuwamy tar
czę ad lewej ku prawej tak długo, aż palec
nasz dotyka haczyka u dołu, który wstrzy
muje dalszy obrót tarczy. Wyciągamy więc
palec z dziurki, a w tej samej chwili tarcza
wraca automatycznie do normalnej swej po
zycji. Opisany tu proceder powtarzamy przy
następnych cyfrach 7, 8 i 0, a wtedy słyszy
my odzywanie się dzwonka w aparacie abo
nenta, z którym chcemy rozmawiać, albo też
przytłumione piszczenie. W pierwszym wy
padku jesteśmy z abonentem połączeni, zaś
w drugim wiemy, że aparat jego jest „zaję
ty . Istnieje także nieco inaczej skonstruo
wany aparat telefoniczny, w którym zamiast
tarczy z cyferblatem znajdują się małe dźwi
gnie, służące do zestawiania potrzebnych
cyfr numeru telefonicznego

[madohora]

OSTROŻNIE PRZY TELEFONIE AŻ TRUDNO W TO UWIERZYĆ

[madohora]

OSTROŻNIE PRZY TELEFONIE DZIŚ TRUDNO W TO UWIERZYĆ

[madohora]

Urząd pocztowy zwraca uwagę właścicielom telefonów jak i wszystkim, którzy mają z telefonami do czynienia uwagę aby przy przywoływaniu urzędu nie kręcono dzwonka zbyt nagle, ponieważ spowodować to może większe nieszczęście, za które właściciel telefonu musiałby odpowiadać. Przepis opiewa, że ma się wolno i tylko raz w koło korbę od dzwonka okręcić

Rok 1912 czyli sto lat temu