Grzybowe epigramaty

[madohora]

Na potrzeby FAO opracowano listę grzybów mających zastosowanie spożywcze w różnych krajach świata. Obejmuje nazwę gatunkową (łacińską) i kraje, w których dany gatunek grzyba jest uważany za jadalny. Jest na niej wiele gatunków występujących w Polsce, uważanych jednak za niejadalne. Lista ta jest kompilacją różnych danych, jednak nie jest kompletna; na przykład dla Polski podane jest zaledwie 14 gatunków, a dane dla Rosji dotyczą głównie Syberii i Rosyjskiego Dalekiego Wschodu

[madohora]

Peziza Dill. ex Fr. (kustrzebka) – rodzaj grzybów z rodziny kustrzebkowatych (Pezizaceae)

[madohora]

Synonimy nazwy naukowej: Aleuria (Fr.) Gillet, Aleurina (Sacc.) Sacc. & P. Syd., in Saccardo, Daleomyces Setch., Durandiomyces Seaver, Galactinia (Cooke) Boud., Geoscypha (Cooke) Lambotte, Gonzala Adans. ex Léman, Heteroplegma Clem., Hydnoplicata Gilkey, Infundibulum Velen., Iotidea Clem., Lepidotia Boud., Napomyces Clem. & Shear, Paramitra Benedix, Peziza subdiv. Aleuria Fr., Peziza subgen. Galactinia Cooke, Peziza subgen. Geoscypha Cooke, Peziza subgen. Phaeopezia Vido, Pfistera Korf & W.Y. Zhuang, Phaeopezia (Vido) Sacc., Phaeopezia subgen. Aleurina Sacc., Podaleuris Clem., Scodellina Gray[4]. Nazwa polska według M.A. Chmiel

[madohora]

Grzyby o drobnych owocnikach w postaci orzęsionego po bokach apotecjum, które może być wklęsłe lub płaskie. Rosną na ziemi, na skałach, na drewnie i innych podłożach organicznych. Wewnętrzna powierzchnia z hymenoforem ma barwę białawą, pomarańczową lub w różnych odcieniach czerwieni, powierzchnia zewnętrzna jest tej samej barwy lub brunatna i pokryta jest szczecinkami. Szczecinki mają barwę od brązowej do czarnej, są sztywne i ostro zakończone. Posiadają wewnętrzne przegrody i korzeniastą część, a u niektórych gatunków bywają rozdwojone. Zarodniki hialinowe, o kulistym, elipsoidalnym lub wrzecionowatym kształcie, z licznymi kroplami. Powierzchnia zarodników jest drobno ornamentowana, pokryta różnej u różnych gatunków wielkości brodawkami, lub kolcami. Gatunki są morfologicznie bardzo podobne, pewne rozpoznanie gatunku możliwe jest tylko na podstawie mikroskopowych szczegółów budowy

[madohora]

Synonimy nazwy naukowej: Ciliaria Quél. Ciliaria Quél. ex Boud., Humariella J. Schröt., Lachnea (Fr.) Gillet, Melastiziella Svrček Patella F.H. Wigg., Peziza subgen. Scutellinia Cooke, Peziza subgen. Sphaerospora Vido, Rubelia Nieuwl. Sphaerospora (Vido) Sacc. Stereolachnea Höhn. Trichaleurina Rehm, Trichaleuris Clem

[madohora]

Takson utworzył Samuel Frederick Gray w 1821 r. Synonimy: Belospora Clem., Ciboriella Seaver, Hymenoscypha (Fr.) W. Phillips, Peziza trib. Hymenoscypha Fr., Septatium Velen.
Nazwa polska według B. Gumińskiej i W. Wojewody.

[madohora]

Marasmius Fr. (twardzioszek) – rodzaj grzybów należący do rodziny twardzioszkowatych (Marasmiaceae)

[madohora]

Rodzaj Marasmius został opisany po raz pierwszy przez Eliasa Friesa we „Floram Scanicam” z 1835 r., który zaliczył go do plemienia (ówczesnym odpowiedniku rodziny) Agaricini znajdującego się w rodzinie (odpowiedniku rzędu) Hymenomycetes. Gatunkiem typowym rodzaju jest Marasmius rotula (Scop.) Fr. Twardzioszek jest typem nomenklatorycznym rodziny twardzioszkowatych (Marasmiaceae)Synonimy naukowe

[madohora]

Grzyby saprotroficzne lub mykoryzowe żyjące w symbiozie z roślinami wiechlinowatymi (Poaceae). Wytwarzają owocniki z jaskrawo zabarwionymi kapeluszami o suchej lub mazistej, szklistej powierzchni i blaszkowym hymenoforze. Blaszki o dość szerokim przekroju poprzecznym, przyrośnięte do trzonu (od niewielkiej powierzchni przy samym miąższu, do zbiegających na niego), o regularnej tramie. Trzony mają powierzchnię i ubarwienie podobne do kapeluszy. Zarodniki wilgotnic są eliptyczne, gładkie, pozbawione pory rostkowej, a ich wysyp jest biały, nieamyloidalny

[madohora]

Rodzaj Hygrocybe został poprawnie opisany po raz pierwszy przez Eliasa Friesa (jako podplemię Hygrocybi w ówczesnym plemieniu Clitocybe z rodzaju Agaricus) w „Systema mycologicum” z 1821 r. Gatunku typowego nie określono. W randze rodzaju takson ten został umieszczony przez Paula Kummera w „Der Führer in die Pilzkunde” z 1871 r.

[madohora]

[madohora]

Wiele gatunków to grzyby mszakolubne. U gatunków tych trzony często są bardzo cienkie, nitkowate, gdyż ich kapelusze podtrzymywane są przez gęste pędy mchów. Identyfikacja wielu gatunków hełmówek jest trudna i często konieczna jest analiza ich cech mikroskopowych.

[madohora]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Lactarius, Russulaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi

[madohora]

Średnicy 10–25 cm, u młodych okazów niskołukowaty z podwiniętymi brzegami, u starszych staje się zagłębiony na środku i pogłębiony lub lejkowaty. Ma ostre brzegi, jest twardy i grubomięsisty. Jego skórka jest matowa w kolorze białym do jasnoochrowego

[madohora]

Gruby, twardy, po przekrojeniu kremowożółtawy. Sam miąższ ma łagodny smak, jednak wydziela białe, powoli żółknące na powietrzu mleczko o ostrym smaku[6]. Miąższ zbudowany jest z kulistawych komórek, co powoduje specyficzną (dla wszystkich gołąbkowatych) kruchość i nieregularny przełam

[madohora]

Występuje w Europie, Ameryce Północnej i Środkowej oraz w Azji. W Polsce jest pospolity

[madohora]

Bardzo podobnym grzybem jest jadalny mleczajowiec biel (Lactifluus piperatus) o cienkich blaszkach i białym, słabo piekącym mleczku, oraz mleczajowiec zieleniejący (Lactifluus glaucescens), którego mleczko jest niebieskozielone. Porównaj również z jadalnym gołąbkiem smacznym (Russula delica), bez mleczka.

[madohora]

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1753 r. Karol Linneusz nadając mu nazwę Agaricus piperatus. W 1797 r. Christiaan Hendrik Persoon przeniósł go do rodzaju Lactarius, a w 1806 Henri François Anne de Roussel do rodzaju Lactifluus

[madohora]

Występuje w Europie, północno-wschodniej Turcji i w Ameryce Północnej. Zawleczony został także do Australii. W Polsce jest pospolity, jednak rzadszy od mleczajowca chrząstki.
Rośnie w różnego rodzaju lasach, ale częściej w liściastych. W odróżnieniu od innych grzybów rośnie nawet podczas suchej pogody, można go w lesie spotkać w okresie, gdy brak innych grzybów.

[madohora]

Kordyceps chiński, maczużnik chiński (Ophiocordyceps sinensis (Berk.) G.H. Sung, J.M. Sung, Hywel-Jones & Spatafora) – gatunek grzybów z rodziny Ophiocordycipitaceae, pasożyt.

[madohora]

Rośnie w Tybecie na wysokości pomiędzy 3000 i 5000 m n.p.m.
Grzyb mięsożerny, entomopatogeniczny, pasożytujący na larwie ćmy. Powoduje jej śmierć i mumifikację, po czym wytwarza owocnik.

[madohora]

Jak lek z grzyba działa na nowotwór
Naukowcy z Uniwersytetu w Nottingham odkryli, jak działa pierwszy pozyskiwany z dziko rosnących pasożytniczych grzybów lek przeciwnowotworowy. Rzadki kordyceps chiński (Cordyceps sinensis), zwany też maczużnikiem chińskim, pochodzi z Tybetu i atakuje gąsienice pewnego gatunku motyla. Brytyjczycy mają nadzieję, że dzięki ich badaniom lek stanie się skuteczniejszy i będzie użyteczny w leczeniu większej liczby nowotworów.

[madohora]

Badacze z Nottingham opracowali metodę pozwalającą ocenić skuteczność nowych receptur kordycepiny i jej połączeń z innymi lekami. To spora korzyść, która pozwala wykluczyć nieprzydatnych kandydatów jeszcze przed testami na zwierzętach.

[madohora]

Caterpillar FungusGrzyby pasożytujące na larwach stosowane były w medycynie chińskiej przez setki lat. Ich działanie było stosunkowo mało znane, aż do czasu sukcesu chińskich atletek uczestniczących w zawodach w Beijing, w 1993 roku. Trzy chińskie biegaczki ustanowiły wtedy rekordy światowe na trzech dystansach 10 000, 15 000 i 30 000 m. Ich trener wiązał sukces z intensywnym treningiem oraz z działaniem rozluźniającego, antystresowego toniku przygotowanego z grzybów gąsienicowych.

[madohora]

Obecnie najczęstszym sposobem otrzymywania substancji z grzyba gąsienicowego jest wypełnianie nim wnętrza kaczki, którą następnie gotuje się. Pacjenci wypijają wywar. Nie brzmi to może najlepiej, ale Vivian donosi, że bulion ten ma przyjemny aromat i nieco słodkawy smak. Grzyby gąsienicowe mają cały szereg zastosowań w medycynie tradycyjnej. Mają działanie nieco podobne do cenionych toników wzmacniających. Specyfiki te można kupić w chińskich aptekach. Ich cena waha się od 27 do 53 $ w zależności od jakości. Najwyższe ceny osiągają same owocniki grzyba. Mogą one również stanowić znakomity upominek. Duże pudełko tego specyfiku kosztuje około 400 $.