Duchy i dynie

[madohora]

Melon melba cechuje się doskonałym smakiem. Owoce są prawie idealnie owalne, przy czym ich miąższ jest bardzo aromatyczny i żywo pomarańczowy, natomiast skórka ma kolor kremowy, a niemal całą jej powierzchnię pokrywa drobna siateczka.

[madohora]

Ogórek, Cucumis sativus , jest jednym z najpowszechniej spożywanych warzyw owocowych na świecie. Historia jego rozprzestrzenienia się na Zachód z jego centrum pochodzenia, subkontynentu indyjskiego, była przez pewien czas błędnie rozumiana z powodu mylenia ogórków z melonami warzywnymi. Dowody ikonograficzne i literackie wykazały, że ogórek był nieobecny w czasach rzymskich, do 500 r. n.e., ale obecny w Europie w późnym średniowieczu, 1300 r. Celem niniejszego badania było dokładniejsze ustalenie, kiedy ogórek przybył do Europy i jaką drogą.

[madohora]

Ogórki, Cucumis sativus L. (Cucurbitaceae), należą do najpowszechniej uprawianych warzyw na świecie. Podobnie jak wiele innych dyniowatych, są zazwyczaj jednopienne, wytwarzając kwiaty pręcikowe i słupkowe na tej samej roślinie. Ponieważ ogórki zaczynają kwitnąć szybko, w ciągu 6 lub 7 tygodni po siewie, a owoce zbiera się, gdy są niedojrzałe, około 7–10 dni po kwitnieniu, są one wcześnie owocujące i łatwe w uprawie. Ponadto C. sativus jest lepiej przystosowany do niskich temperatur niż większość taksonów dyniowatych i jest szeroko popularny w chłodnych regionach o umiarkowanym klimacie, gdzie jest bardziej udany w uprawie niż inne dyniowate.

[madohora]

Obrazy cylindrycznych owoców na egipskich malowidłach ściennych były interpretowane jako przedstawiające ogórki, ale mogły również przedstawiać warzywne melony ( Manniche, 1989 ). Rzeczywiście, bardziej szczegółowe obrazy pokazują owoce jako szersze w pobliżu końca słupkowego lub jako paskowane lub bruzdowane, cechy, które są charakterystyczne dla warzywnych melonów, a nie ogórków ( Janick i in. , 2007 ). Podobnie, przedstawienia owoców Cucumis z całego basenu Morza Śródziemnego datowane na czasy rzymskie przedstawiają je jako nieco szersze w kierunku końców słupkowych i paskowane lub bruzdowane.

[madohora]

Łacińskie słowo cucumis było prawie zawsze błędnie tłumaczone jako ogórki. Lucius Junius Moderatus Columella w swoim dziele De Re Rustica (ok. 64 r. n.e.) i Pliniusz Starszy w swojej Historia Naturalis (ok. 77 r. n.e.) opisali owoce cucumis jako owłosione, długie i często zwinięte jak wąż ( Rackham, 1950 ; Jones, 1951 ; Forster i Heffner, 1955 ; Janick i in. , 2007 ). Ponieważ ogórki są nagie, a młode melony są owłosione, ich opisy wykluczają C. sativus , ale pasują dokładnie do melonów wężowych, C. melo Flexuosus Group. Quintus Gargilius Martialis w swoim dziele De Hortis (ok. 260 n.e.) powtórzył poglądy Columelli i Pliniusza, opisując, w jaki sposób można sprawić, by cucumeres rosły prostsze i dłuższe ( Condorelli, 1978 ; Maire, 2007 ), a Palladius w swoim dziele De Re Rustica (ok. 400 n.e.) powtórzył ten fragment ( Cabaret-Dupati, 1844 ). Zbiór rzymskich przepisów kulinarnych zebrany w imieniu Apicjusza, De Re Coquinaria (ok. 400 n.e.), zawiera przepisy, które wymagają, aby cucumeres były podawane w sosie lub duszone ( Flower i Rosenbaum, 1974 ).

[madohora]

Ogólnie rzecz biorąc, ikonografia i literatura zgadzają się, że to melony wężowe, a nie ogórki, były dyniowatymi roślinami najbardziej lubianymi i cenionymi w starożytności śródziemnomorskiej. O ile nam wiadomo, nie ma żadnych twardych dowodów, sprzed okresu rzymskiego i włączając okres do 500 r. n.e., które wskazywałyby na obecność C. sativus w krajach śródziemnomorskich. Od czasów starożytnych do dnia dzisiejszego, prążkowane lub bruzdowane, młode melony wężowe były i są znane i szeroko spożywane w większości tropików i subtropików Starego Świata, świeże, marynowane lub gotowane ( Chakravarty, 1966 ; Pandey i in. , 2010 ; Paryż, 2012 ). Ogórki są znacznie bardziej znane i powszechnie doceniane w bardziej północnych, chłodniejszych regionach i są wykorzystywane do tych samych celów. Z perspektywy czasu błędne interpretacje dowodów ikonograficznych i błędne tłumaczenia dowodów tekstowych prawdopodobnie odzwierciedlają ich asesorów, którzy pochodzili z umiarkowanych regionów geograficznych i nie byli zaznajomieni z melonami warzywnymi.

[madohora]

Dokładne zrozumienie historii i rozwoju roślin jadalnych wymaga krytycznej oceny i porównania szeroko interdyscyplinarnych dowodów z botaniki, ogrodnictwa, przygotowywania żywności, archeologii, medycyny i leksykografii ( Dalby, 2003 b ). To zrozumienie zależy od stopnia szczegółowości opisowej i dokładności oryginalnych źródeł, a także dokładności tłumaczeń tych źródeł. Aby uzyskać dokładną analizę, nie ma nic lepszego niż krytyczna analiza więcej niż jednego zestawu dowodów.

[madohora]

Poza oszałamiającymi obrazami znalezionymi w rękopisach Tacuinum Sanitatis z końca XIV wieku ( Paris et al. , 2009 ), istnieje niewiele średniowiecznych przedstawień lub szczegółowych opisów warzyw rosnących na polu lub w ogrodzie. Najwyraźniej średniowieczni pisarze traktowali rośliny spożywcze jako coś oczywistego, uważając je za znane każdemu i dlatego nie wymagające opisu ( Dalby, 2003 a , b ). Kulinarne zastosowanie produktów spożywczych, niezależnie od tego, czy były to owoce, liście, łodygi czy korzenie, rzadko było opisywane.

[madohora]

Zdrowie człowieka jest przedmiotem wielkiego zainteresowania od niepamiętnych czasów. Wiele pism nawiązujących do roślin z okresu starożytności i średniowiecza skupia się na ich właściwościach medycznych i farmakologicznych. Same pokarmy nie były opisywane, ale omawiane w związku z ich domniemanym wpływem na organizm. Ten komentarz na temat roślin jadalnych był często dogmatyczny, nieustannie oparty na teorii Galena z II wieku, dostarczając niewiele informacji do zrozumienia historii upraw.

[madohora]

Cucurbitaceae obejmują szereg ważnych polimorficznych upraw żywnościowych i wykazują wiele równoległych zmienności między gatunkami i rodzajami ( Vavilov, 1951 ). W rezultacie istnieje wiele przypadków, w których dyniowate różnych taksonów mają tę samą nazwę, a dyniowate tego samego taksonu mają różne nazwy, które mogą być nawet zestawiane w różnych regionach, językach i czasach (Tabela 1 ). W The Learned Banqueters (ok. 200) greckiego kompilatora Athenaeusa, Diokles powiedział, że kolokyntas są okrągłe, bardzo duże i słodkie, ale Menodor powiedział, że są spożywane duszone lub pieczone, a długie były określane jako sikyai przez mieszkańców Hellespontu ( Olson, 2006 ). We współczesnym języku angielskim kilka godnych uwagi przykładów niewłaściwego użycia nazw dyniowatych to „melon” dla arbuza, Citrullus lanatus (Thunb.) Matsumura & Nakai oraz „cantaloupe” dla melona ( Cucumis melo ) i błędna nazwa „Armenian Yard Long Cucumber” dla odmiany melona wężowego ( Cucumis melo ). Leksykografia dyniowatych ma zatem ograniczenia i musi być wsparta dowodami opisowymi, w szczególności kombinacjami cech, które są wszechobecne w jednym taksonie, ale rzadkie w innych, blisko spokrewnionych taksonach.

[madohora]

KLUSECZKI DYNIOWE

200 g kalafiora
200 g miąższu dyni hokkaido lub piżmowej
1 jajko
150 g mąki pszennej
50 g mąki ziemniaczanej
75 g tartego parmezanu
1 łyżeczka soli
200 g ricotty

Dynię obierz, usuń nasiona, pokrój na mniejsze kawałki i przełóż na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Wstaw blaszkę do pieca nagrzanego do 200°C na ok. 20 minut. Następnie przepuść dynię przez praskę do ziemniaków.
Kalafior podziel na różyczki i gotuj w osolonej wodzie ok. 15 minut, aż będzie miękki. Następnie odsącz na durszlaku, przełóż na ręcznik papierowy do osuszenia i zmiksuj blenderem na gładkie puree
Do miski włóż puree z dyni i kalafiora, wbij jajko, dodaj drobno starty parmezan, sól i odciśniętą ricottę. Na koniec dosyp mąkę i zagnieć gładkie ciasto. W razie potrzeby dosyp jeszcze 2-3 łyżki mąki. Z ciasta odrywaj fragmenty, formuj w wałek i odcinaj kawałki przypominające kopytka
W dużym garnku zagotuj wodę z solą i partiami wrzucaj dyniowe kluseczki. Gdy wypłyną na powierzchnię, wyławiaj je łyżką cedzakową i układaj na tacę lub półmisek.
Aby przygotować mięsne wykończenie pokrój wędzony boczek w kostkę i podsmaż na patelni, aby stał się rumiany. Dorzuć odrobinę tymianku i szałwii, aby potrawa stała się bardziej aromatyczna.
Ugotowane kluseczki dyniowe wykładaj na talerze, polej rozpuszczonym masłem lub dodaj podsmażony boczek i posyp świeżymi ziołami.

[madohora]

KAWA Z DYNIĄ

2 łyżki domowego purée z dyni
125 ml mleka 2% lub 3,2%
2 łyżki syropu klonowego
¼ łyżeczki esencji waniliowej
1/3 łyżeczki sproszkowanego cynamonu
szczypta imbiru
szczypta gałki muszkatołowej
szczypta mielonych goździków
pojedyncze lub podwójne espresso
opcjonalnie: bita śmietana do dekoracji

Do niewielkiego rondelka wlewamy mleko, dodajemy purée z dyni, syrop klonowy, esencję waniliową, cynamon, imbir, gałkę muszkatołową oraz goździki.
Całość podgrzewamy, a następnie przelewamy do kielicha blendera i miksujemy do delikatnego spienienia się mikstury.
W kolejnym kroku mieszankę przelewamy przez gęste sito do kubka i wlewamy pojedyncze lub podwójne espresso.
Górę pumpkin spice latte możemy udekorować porcją bitej śmietany, a także oprószyć odrobiną cynamonu oraz kakao.

[madohora]

GORĄCA CZEKOLADA Z DYNIĄ

• 4 szklanki mleka roślinnego,
• 2 szklanki przecieru z dyni,
• 2 płaskie łyżeczki przyprawy korzennej (mieszanki mielonych goździków, cynamonu, imbiru i gałki muszkatołowej),
• 6 łyżek kakao,
• ½ szklanki namoczonych wcześniej w ciepłej wodzie daktyli,
• szczypta soli.

Wszystkie składniki umieść w naczyniu blendera i miksuj. Następnie przelej do garnuszka i zagotuj, ciągle mieszając. Podawaj z dodatkową porcją mleka roślinnego i odrobiną syropu klonowego.

[madohora]

Pieczona faszerowana dynia
Najlepiej nadają się do faszerowania i pieczenia dynie nie za duże, trochę poniżej kilograma, o zwartym miąższu – na przykład odmiany hokkaido lub butternut. Farsz możemy dowolnie urozmaicać, dodając np. rodzynki lub figi i nieco ostrzejszego chili.

Dynię przekrój w poprzek na pół, oczyść z pestek i ułóż na blaszce. Posmaruj delikatnie oliwą, lekko posól i popieprz. Piecz w nagrzanym piekarniku, aż miąższ będzie miękki. Przygotuj kaszkę kuskus. Na patelni na oliwie zeszklij cebulkę i czosnek, dodaj nieco kminu rzymskiego, pokrojonego w kostkę bakłażana.

Duś przez chwilę, po czym dodaj puszkę pomidorów bez skórki, dopraw do smaku odrobiną cukru i jeszcze chwilę duś. Połącz z kuskusem i dorzuć dużą garść świeżej kolendry. Napełnij dynię farszem i jeszcze raz zapiecz przez kilka minut.

[madohora]

Kopytka dyniowe
To świetna odmiana popularnych kopytek. Są nieco delikatniejsze i doskonale smakują zarówno na słono, jak i na słodko. Z ugotowanych ziemniaków z dodatkiem kilku łyżek śmietankowego serka zrób purée i zmieszaj mniej więcej pół na pół z lekko odciśniętym purée z upieczonej lub ugotowanej dyni. Dodaj ubitą pianę z białka i oddzielnie roztrzepane żółtko. W wersji słonej można dorzucić nieco tartego parmezanu i doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową.

Masę delikatnie wymieszaj i wyłóż na blat. Stopniowo dodawaj mąkę, zagniatając szybko gładkie, miękkie ciasto, podsypując dodatkowo mąkę w razie potrzeby. Formuj długie wałeczki, pokrój w poprzek na kopytka i gotuj w lekko osolonej wodzie. Świetne z roztopionym masłem i tartym parmezanem lub zrumienione na patelni również z masłem i orzechami włoskimi, posypane brązowym cukrem (to w wersji słodkiej). Najlepsze są kopytka z poprzedniego dnia, odsmażane na patelni.

[madohora]

Straszna dynia

[madohora]

Kot

[madohora]

Rozwijają się na pędzie skrętolegle, są ogonkowe i pozbawione przylistków. Blaszka liściowa różnokształtna, często pojedyncza, okrągława w zarysie i klapowana, czasem podzielona dłoniasto. Na brzegu blaszki często występują drobne gruczołowate ząbki.

[madohora]

Rośnie w polu wielka dynia
Wciąż policzki swe nadyma
Rośnie ciężka i pękata
Już przerosła siostrę, brata
Jej figura nie ma końca
Chce wyrosnąć aż do słońca

[madohora]

Rośliny roczne i wieloletnie, przy czym te drugie związane są z obszarami o klimacie suchym, tworzą korzenie spichrzowe. Dynie mezofityczne tworzą korzenie wiązkowe lub palowe, ale nie spichrzowe. Są roślinami rocznymi lub krótkowiecznymi bylinami. Łodygi są płożące lub wspinające się, część gatunków wytwarza wąsy czepne rozgałęziające się 2–7 razy

[madohora]

Duże jagody, jadalne, osiągające masę do 200 kg. Owoce uprawianej dyni olbrzymiej mogą przekraczać te rozmiary osiągając w rekordowych przypadkach nawet ponad 1000 kg masy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Halloween 2024: ekspert przedstawia zalecenia, dzięki którym odżywianie dzieci nie stanie się koszmarem
Jedzenie słodyczy zebranych podczas Halloween to jedno z najczęstszych zachowań wśród dzieci, które może spowodować spustoszenie w ich zdrowiu.

[madohora]

W związku z tym Ximena Rodríguez, dyrektor programu Żywienia i Dietetyki na Uniwersytecie Bernardo O'Higginsa (UBO), zwróciła uwagę, że w ramach tego święta konieczne jest ograniczenie nadmiernego spożycia słodyczy.