Piessna moze wyhamuj troche.

[gini]

Watek, byl bardzo kontrowersyjny, ale liczyl dwadziescia cztery wypowiedzi.To
jest forum dyskusyjne, to tak dla przypomnienia.Daj moze doroslym ludziom
porozmawiac przekonac kogos do zmiany , pogladow.
Oddaj ten watekj bo chce kontynuowac dyskusje.
Grzecznie prosze.

[wojcd]

Aniu
o jaki watek chodzi?

Wojciech

[gini]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=396&w=12396850
Jak Ci sie ewentualnie cos nie podoba, to sie zaloguj jako zwykly forumowicz
wygas sobie na swoim forum nicki, ktore ci sie nie podobaja i nie czytaj.Nie
decyduj za mnie co mam czytac i o czym pisac .

[gini]

Przy stacji PKP Gdańsk Stocznia, lato 1981 roku

EDWARD PAWLAK

Cicho, sza, korniku,

cenzor pisze

o wolności słowa.


Ryszard Krynicki

Po wydarzeniach sierpniowych Główny Urząd Kontroli Prasy i Widowisk, zohydzony
w oczach społeczeństwa, które w większości pierwszy raz dowiedziało się co
nieco o jego działalności (sławna, paranoiczna "czarna księga cenzury" znana
była raczej środowiskom twórczym), zatracił dotychczasową pewność siebie, bo tę
pewność zatraciła również jego matka chrzestna, czyli przewodnia siła narodu -
PZPR. Na dodatek ustawa o cenzurze wywalczona przez "Solidarność", a
wprowadzona w życie 1 października 1981 roku, przekreślająca wszelkie zapisy i
zalecenia, czyli "czarną księgę", poważnie ograniczyła niczym niekontrolowaną
władzę GUKPiW, tej Orwellowskiej Policji Myśli, w socjalistycznym polskim
wydaniu.

Po 13 grudnia normalna, kreślarska praca cenzury została na krótko zastopowana.
Cenzura po prostu "siadła", i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Nie było
czego kontrolować, bo środki przekazu - dekretem stanu wojennego -
też "siadły", nie funkcjonowały także placówki kulturalne (teatry, kabarety,
muzea itp.). Skupiono się zatem bardziej na pracach porządkowych w instytucji
niż na działalności merytorycznej, choć - z myślą o zawieszeniu stanu
wojennego - nie zaniechano czytania pozycji książkowych czy wcześniej złożonych
przez wydawców miesięczników. Cenzorzy w całym kraju zobowiązani też zostali do
kontrolowania małej poligrafii, a więc tych placówek, które posiadały maszyny
drukarskie, powielacze itp. Miały być one odpowiednio zabezpieczone, aby
nikomu, broń Boże, nie wpadła do głowy bezecna myśl wydrukowania na przykład
antysocjalistycznej ulotki czy odezwy. Było to dla cenzorów zajęcie paskudne,
brano ich bowiem najczęściej za smutasów ze "spółdzielni ucho", a tych wałęsały
się wówczas tysiące.

Przestała - rzecz jasna - obowiązywać ustawa o cenzurze, a prezes GUKPiW
Stanisław Kosicki wydał zarządzenie znacznie rozszerzające sposób jej
interpretowania. Gdy media zaczęto powoli odblokowywać, zapisy zastąpiono
dyrektywami, ale przez dłuższy czas (do kwietnia) nie wolno było zaznaczać
miejsc, w których ingerowała cenzura, z powołaniem się (w nawiasie) na
odpowiedni punkt ustawy. Nie wolno było też odwoływać się od decyzji GUKPiW do
sądu, a tylko do prezesa przy Mysiej, co raczej nie wróżyło nic dobrego.

Oto niektóre dyrektywy: nie należy wiązać wydarzeń w naszym kraju z kołami
syjonistycznymi; nic na temat założonego w ub.r. Komunistycznego Związku
Młodzieży Polskiej; żadnych przedruków z "Dziennika Bałtyckiego", atakujących
byłego rzecznika prasowego "Solidarności" Jacka Brunego; żadnych przedruków
artykułu Alicji Lisieckiej z "Życia Literackiego" "Żywa śmierć, czyli paradoksy
Ewy Lipskiej"; nic o tzw. kompaniach polowych (brano do nich poborowych nigdzie
niepracujących i nieuczących się, często z przeszłością kryminalną); nie należy
publikować poematu Romana Śliwonika "List otwarty"; żadnych informacji,
artykułów (oprócz krytycznych), klepsydr, zawiadomień o mszach specjalnych z
okazji rocznicy śmierci Piłsudskiego; nie należy dopuszczać do publikacji
jakichkolwiek materiałów (oprócz PAP) na temat odwołania Edwarda Skrzypczaka, I
sekretarza KW PZPR w Poznaniu; nic na temat podwyżek dla dziennikarzy.

Dyrektyw nie było zbyt wiele (na początku lipca część zlikwidowano), ale
cenzorzy nie mieli do nich bezpośredniego dostępu, musieli je znać na pamięć.
Oprócz nich były jeszcze instruktażowe notki informacyjne, też mówiące o tym,
czego nie wolno. Cenzurowano głównie na wyczucie, na nosa; doświadczenie,
osobisty "temperament" kontrolera odgrywały zasadniczą rolę. To Marks
pisał: "Jesteśmy zależni od temperamentu cenzora. Byłoby tak samo
niesprawiedliwie narzucać cenzorowi temperament, jak pisarzowi styl". A na
ów "temperament" składał się zarówno zasób wiedzy cenzora, jak i stopień jego
zaangażowania w to, co robi: jego gorliwość, a także strach przed wpadką zwaną
przeoczeniem, co zazwyczaj łączyło się z nadmiernym "wyrażaniem obaw", również
wyrozumiałe podejście do kontrolowanego tekstu, życzliwa, często straceńcza
próba jego ratowania. Bowiem - jak powiada główny cenzor z filmu
Marczewskiego "Ucieczka z kina Wolność", grany przez Gajosa: "Cenzurowanie - to
prawdziwa sztuka". Ale to już temat na inne opowiadanie pod
tytułem "Psychologia cenzora", które z pewnością jest godne wielkiego pióra.



Widzisz piessna do kogo dolaczylas?CDN.

[gini]

Boża krówka", czyli eufemizmy

Postraszona po Sierpniu cenzura musiała w nowej sytuacji wzmóc czujność. Tego
domagały się władze. "Powinniśmy rozpętać terror moralny przeciw złu" -
instruował na naradzie redaktorów naczelnych gazet i czasopism Bogdan Jachacz,
kierownik Wydziału Prasy KC. Zło znajdowało się tylko po jednej stronie; winą
za zaistniałą sytuację obarczono wichrzycielską "Solidarność" i całą opozycję -
"politycznych bankrutów".

GUKPiW szczególnie ostro wkraczał w teksty choćby delikatnie podważające istotę
stanu wojennego, odwołujące się do wydarzeń sierpniowych, mówiące o
zdezorientowaniu i przygnębieniu społeczeństwa borykającego się z trudnościami
dnia codziennego. Zabiegom kosmetycznym nie było końca - słowa oddające
atmosferę stanu wojennego zastępowano eufemizmami. Na przykład
zdanie: "Wojskowi objęli stanowiska wojewodów", zamieniono na "Wojskowi zostali
powołani na...". Zwrot "pozbawiony wolności" przerabiano na "internowany".
W "Gazecie Krakowskiej", będącej wówczas fuzją "Dziennika Polskiego" i "Echa
Krakowa", w reportażu z podkrakowskich gmin "Na wsi spokój i przygnębienie"
słowo "przygnębienie" zamieniono na "zatroskanie". W reportażu D. Kędzierskiej
w "Polityce" relacjonującym proces Frasyniuka zdanie: "O stanie wojennym
poinformowali Frasyniuka kolejarze", Główny Urząd zamienił na: "O stanie
wojennym dowiedział się w pociągu". Niby to samo, a przecież zupełnie inaczej:
drobna kosmetyka zmieniła sens zdania, chroniąc dobre imię kolejarzy.

Cenzorskie gry upiększające przywodziły na myśl stary dowcip o cenzorze
radzieckim, który czytał fragment cenzurowanej właśnie książki: "i nagle przez
okno wpadła boża krówka". - A cóż to za deistyczne podejście! - wykrzyknął
cenzor. Skreślił "boża" i zostało: "i nagle przez okno wpadła krówka".

Środki przekazu (w stanie wojennym nazywano je po cichu "środkami nakazu")
miały propagować wyświechtany slogan o "harmonijnym rozwoju PRL" - bez
dramatycznych przełomów, politycznych kryzysów, a zatem bez poznańskiego
Czerwca '56, polskiego Października, Marca '68, wydarzeń na Wybrzeżu w 1970
roku itp. W "Ładzie" Maciej Łętowski chciał napisać, że stan wojenny jest
kolejnym okresem błędów i wypaczeń, po którym nastąpi kolejna odnowa, ale
cenzura nie dała mu szans. Szans na wznowienie nie miała również
sztuka "Czerwiec '56", z powodzeniem grana przed 13 grudnia w Teatrze Nowym w
Poznaniu. Skoro więc Polska Ludowa rozwijała się harmonijnie, według jedynie
słusznej linii wytyczonej przez partię, GUKPiW nie musiał się wahać, aby w
miesięczniku "Poezja" zakwestionować wiersz Jana Rybowicza "Plan zajęć na
świetlaną przyszłość" (w tymże, trzecim numerze nie dopuszczono do druku aż
czterech jego utworów), w którym autor domagał się opisania lat
czterdziestych "z całym ich cielęcym zachwytem, brutalną, dziecięcą
naiwnością", czy lat pięćdziesiątych z "ich bólem i żalem po defloracji".

Podążając tym tropem, z obiegu wycofano wiele filmów (około 40 tytułów), które
mogły sugerować, że nie wszystko w tym kraju było takie cacy-cacy, jak to
chcieli widzieć rządzący: a więc od "Popiołu i diamentu" po "Barwy ochronne"
i "Człowieka z marmuru", "Przesłuchanie" Bugajskiego o kazamatach bezpieki na
długo zamknięto w zamrażalniku. Na liście filmów trefnych znalazły się także
amerykańskie utwory opowiadające o związkach zawodowych ("Niebieskie
kołnierzyki", "FIST", "Norma Rae", a nawet kontestatorski "Hair"), które mogły
politycznie źle się kojarzyć. Skasowano odważne węgierskie filmy o stalinizmie,
m.in. "Ożywcze wiatry", "Vera Angi", "Gospodarz stadniny". GUKPiW nie dopuścił
do rozpowszechniania kilku filmów dokumentalnych, m.in. "Od Nowy" Marka
Drążewskiego (o stoczni w okresie "Solidarności") i "Hokus-pokus" Witolda
Stareckiego, którego bohater - prestidigitator - relacjonując swoje życie,
mechanizm naboru do partii przyrównuje do manipulacji prestidigitatorskich



• Re: cenzura
gini 31.01.2004 16:54 odpowiedz na list odpowiedz cytując


Kłopoty mieli także - jak zwykle - pisarze. Na przykład Jan Józef Szczepański,
którego powieść "Kapitan" (chciał ją wydać Znak) nie otrzymała zgody Urzędu
Kontroli w Krakowie. Powód? Przy okazji opisu losów człowieka zaszczutego na
śmierć przez mafię związaną z władzą autor - jak można było przeczytać
w "Informacji o ingerencjach" (stała, wewnętrzna instruktażowa pozycja GUKPiW) -
wysnuwa uogólnienia, które mają przekonać czytelnika, że system realnego
socjalizmu w PRL jest utrzymywany dzięki ludziom doszczętnie zdemoralizowanym.
To właśnie ten system doprowadził ich - w swoim historycznym rozwoju - do
pełnej degrengolady moralnej. Także sposób widzenia wojny arabsko-izraelskiej -
jak instruowali cenzorzy z Mysiej - pozostawał w sprzeczności z zasadami naszej
polityki zagranicznej. W konsekwencji doprowadziło to pisarza do "specyficznego
widzenia Marca '68".

Wiele perturbacji było także z Czesławem Miłoszem. W miesięczniku "W drodze"
GUKPiW zakwestionował przemówienie poety na KUL, w którym sugerował m.in.
kłamliwość polskiej propagandy, co - zgodnie z wytycznymi - "godziło w
bezpieczeństwo i ustrój konstytucyjny PRL". Natomiast w Białymstoku tamtejszy
oddział Krajowej Agencji Wydawniczej nie otrzymał zgody na druk
publikacji "Czesław Miłosz nad Narwią", na którą złożyły się teksty
przedstawiające przebieg pobytu laureata Nagrody Nobla w województwie
łomżyńskim, a także zdjęcia ilustrujące wizytę oraz wybrane utwory Miłosza.
Bowiem - jak napisano w "Informacji o ingerencjach" - wiodącym problemem była
sprawa "wygnania": poeta traktuje Polskę jako kraj swojej pierwszej emigracji.
Pojawił się więc problem krzywdy, jakiej doznał w PRL. Poza tym spośród 72
zdjęć na 28 eksponowane były znaczki "Solidarności ", najczęściej zdobiące
marynarkę poety.

Godzi, wyszydza, poniża

Niemal każde zdanie czy fragment tekstu zoperowane przez GUKPiW opatrzone były
groźnym uzasadnieniem: "godzi w bezpieczeństwo państwa", "wyszydza i poniża
konstytucyjny ustrój PRL". Pod ten ostatni paragraf podciągnięty został nawet
utwór "Życie przerosło kabaret" (wykonywany przed stanem wojennym, m.in. w
audycji "60 minut na godzinę") z programu Tadeusza Rossa "Co tak syczy":


Czy dziś do śmiechu może być powód

czy jest tu jeszcze coś do odkrycia,

że ktoś "kolejny wspaniały" znowu

wyrwał nam ileś lat z życia?

(...)

Lecz pożyjemy, lecz zobaczymy,

znów zaufamy tym, co zaręczą,

kolejne dzieci znów porodzimy

niech też się trochę pomęczą.

(...)

A kiedy lata przejdą, historia

tych trudnych pytań zada wam parę,

czy to co było, to było życie,

czy to był tylko kabaret.


Kabaretom w stanie wojennym było szczególnie trudno, jednak miały być one - w
założeniu władz - wentylem bezpieczeństwa, o czym mógł się przekonać kabaret
Tey, którego kolejny program "Przedszkole", mimo swojej ostrości, otrzymał
zgodę na prezentację, z pewnymi uwagami cenzorskimi przy aprobacie poznańskiego
KW PZPR.

Od cenzorów wymagano podwójnej czujności, wgryzania się w każde słowo, bo
przecież wróg nie śpi. Oto na co poważył się wróg w "Dzienniku Bałtyckim" (12 -
14 lutego). W niewinnym na pozór felietonie "Echa muzyki młodzieżowej - Wracamy
do płyt, o których się mówi", cenzor gdański nie zauważył (nie był zbyt
czujny!), że pierwsze litery kolejnych akapitów układają się w popularne
wówczas hasło: WRONA SKONA. To przeoczenie centrala przy Mysiej opatrzyła
ostrzegawczym komentarzem: "Przykład ten dowodzi, iż pomimo weryfikacji
zespołów dziennikarskich mogą być podejmowane próby wykorzystania środków
masowego przekazu do wrogich działań".

Zanim zaczniesz ciac droga piessno to moze doksztalc sie troche.
Ponoc pan Michnik walczyl o wolnosc slowa, jak to wyglada w Twoim wydaniu?

[gini]

Zgodnie z wolą sterników

Na początku marca 1982 roku odbyła się w KC PZPR narada z redaktorami
naczelnymi. Sterowanie czy raczej dyrygowanie środkami masowego przekazu w
dawnym, Łukaszewiczowskim stylu było na porządku dziennym. Dyrektywy medialnych
sterników - Stefana Olszowskiego i Lesława Tokarskiego - narzucały
dziennikarzom nie tylko tematykę, która tak naprawdę mało kogo interesowała,
ale także sam sposób pisania, oczywiście afirmujący wspaniałą rzeczywistość.
Należało ukazywać kierowniczą rolę PZPR, dyskutować (w ściśle zakreślonych
ramach) o kształcie nowych związków zawodowych, podkreślać rolę stosunków
gospodarczych z ZSRR, uderzać w "warcholską" "Solidarność" i tych wszystkich,
którzy próbują bojkotować stan wojenny. Nie wolno było poddawać krytyce
telewizji, a także osób, które opowiedziały się za stanem wojennym. Kreślono
zdania o "wyklaskiwaniu" na scenie Teatru Narodowego, w "Weselu", Janusza
Kłosińskiego, o barykadowaniu drzwi mieszkania Wojciecha Żukrowskiego jego
książkami dlatego, że w TVP wychwalał dobrodziejstwa stanu wojennego.

Bądź własnym cenzorem!

Po 13 grudnia, nie chcąc narazić się "czynnikom", często szukano w cenzurze
ratunku. Na przykład w urzędzie poznańskim Federacja Sportu prosiła o
ocenzurowanie napisów na... pucharach, które miano wręczać zawodnikom.
Próbowano nawet zgłosić do kontroli mowę pogrzebową, którą dyrektor jakiegoś
przedsiębiorstwa miał palnąć nad grobem swego pracownika. Byli zawiedzeni, że
takie sprawy cenzurze nie podlegają. Często także redakcje i wydawnictwa
sugerowały w przedkładanych do cenzury tekstach politycznie wątpliwe fragmenty.

Okres stanu wojennego sprzyjał metodzie "im czujniej, im ostrzej, tym lepiej".
Wszystko przecież mogło być "anty". Nawet anons w rubryce ogłoszeń. Ogłoszenie
w "Życiu Warszawy": "Szukam uczciwej pracy. Jacek Maziarski, telefon...",
uznano za poważne przeoczenie cenzorskie. W piśmie prezesa GUKPiW Stanisława
Kosickiego cenzorzy mogli przeczytać: "Ponieważ ogłoszeniodawcą jest znany
publicysta, treść nabrała charakteru manifestacji politycznej, wywołując wiele
niekorzystnych wypowiedzi i komentarzy". Oczywiście na poczekaniu znaleźli się
dyżurni publicyści, którzy (jak na przykład Brunon Rajca na łamach "Gazety
Krakowskiej") z jedynie słusznych pozycji zaatakowali Maziarskiego, uważając,
że jego ogłoszenie to nawet nie prowokacja, lecz "żart trefnisia", któremu w
stanie wojennym powodzi się doskonale.

W "Przewodniku Katolickim" usunięto notatkę informującą o chrzcie siódmego
dziecka Wałęsy z udziałem duchowieństwa, określając ten fakt jako "polityczną
manifestację". A w pierwszym numerze krakowskiego "Zdania" (zaczęło ono wraz
z "Tygodnikiem Powszechnym" i "Polityką" przewodzić w ingerencjach)
zgilotynowano dwa interesujące artykuły Jerzego Surdykowskiego: "Projekt
porozumienia narodowego", w którym pisał m.in. o tym, że władza musi po stanie
wojennym pozyskać milczącą większość - nieufną, obojętną, że powinno się
znaleźć również miejsce dla "Solidarności", oraz "Wydawnictwa niezależne - co
dalej?", w którym (o zgrozo) domagał się rejestracji niezależnych oficyn
wydawniczych.

We wznowionym popularnym serialu radiowym "Matysiakowie" ingerencji dokonano w
rozmowach bohaterów, dotyczących utrudnień stanu wojennego (przepustki na
wyjazd do innego miasta, drożyzna, trudności z nabyciem podstawowych towarów,
przygotowywanie paczki dla internowanego działacza "Solidarności", brak
perspektyw). W jednym z odcinków było tak wiele cenzorskich wkroczeń, że
redakcja zmuszona była wycofać go z anteny.

Stan wojenny pogrzebał publicystykę, reportaż, felieton z prawdziwego
zdarzenia. Głosić można było jedynie ćwierćprawdy. W zakwestionowanym przez
GUKPiW w "Przeglądzie Tygodniowym" felietonie "Zwroty" Roman Śliwonik
pisał: "Społeczeństwo przestaje czytać prasę. A szczególnie tygodniki.
Większość egzemplarzy gazet i czasopism trafiających do kiosków idzie do
zwrotu. Do zwrotu idą nie tylko gazety, ale i treści przez nie proponowane. Tak
powoli społeczeństwo zaczyna zwracać - tak jak każdy zdrowy organizm - rzeczy
zbędne, niestrawne. (...) Społeczeństwo prasy nie bojkotuje. Społeczeństwo
prasie nie wierzy. Ma dość myśli uczesanych, instruowania, pouczania, że czarne
to białe, a białe to czarne".

Przypomnijmy Dostojewskiego: "Umundurowany temat, umundurowany chwyt,
umundurowana myśl, umundurowany styl, umundurowana naturalność...".

Mundurów, zieleni było po 13 grudnia bez liku. Trzeba było je chronić, musiały
być zdrowe jak rydz. W "Nowinach" (rzeszowskich) zakwestionowano
ogłoszenie: "Wojskowa Pracownia Psychologiczna w Rzeszowie przy ul. Krakowskiej
zatrudni psychologa". Zapytajmy: psycholog w wojsku? Czyżby wojsko było chore?
Ogłoszenie wreszcie puszczono, po usunięciu słowa "wojskowa".




• Re: cenzura
gini 31.01.2004 16:56 odpowiedz na list odpowiedz cytując


vŻadnych skojarzeń!

Wszystko to, co mogło w jakikolwiek sposób kojarzyć się ze stanem wojennym,
poddawano cenzorskiej obróbce. Z "Kwartetu" Bogusława Schaffera w Teatrze
Polskim w Poznaniu - bez ingerencji we wrześniu 1981 roku - podczas weryfikacji
sztuki w styczniu 1982 usunięto kilka aktualnie brzmiących zwrotów. We
fragmencie o tłumie proletariuszy i milicjantów wyrżnięto
określenia: "złowrogie, brutalne twarze" (tychże milicjantów), łagodnie jednak
traktując ich "badawcze spojrzenia", bo cóż to za milicjant bez srogiego oka.

W sztuce Nordahle'a Griega "Upadek" (Teatr Powszechny w Warszawie) GUKPiW
wyeliminował zwroty charakterystyczne dla języka stanu wojennego, m.in. "ład i
porządek", "konfrontacja", a z wiersza Władysława Broniewskiego "Komuna
Paryska", włączonego do spektaklu (nie bez politycznego celu, oj ci artyści!),
m.in. fragment:


Generale Galliffet, za egzekucje

Wdzięczność Francji Cię czeka i order

Generale Galliffet, krew masz na bucie

Generale Galliffet, cuchniesz mordem!


Skojarzenie było aż nadto wyraźne. Cenzor musiał przy tym uwzględnić reakcję
widowni, która w takich momentach i w takim czasie nie pozostałaby z pewnością
obojętna, nagradzając powyższe strofy brawami.

Poemat Romana Śliwonika "List otwarty", który zamierzał opublikować "Przegląd
Tygodniowy" (redakcja sama chyba nie uwierzyła, że to się może ukazać!), miał
już konkretnego adresata - Wojciecha Jaruzelskiego. Przytoczmy tylko niektóre
zwrotki:


Generale Armii

znam więzienia i wiem

że pospieszność sądów ludzkich

powoduje że skazani

którzy nie mogą pojąć swojej winy

nie mogą jej w pełni zobaczyć

w każdej straconej dla życia minucie

hodują w sobie

rozpacz

bunt

i nienawiść polerowana

o mroczne ściany nabiera koloru stali

lecz ostrze może zwrócić w siebie

i trudno będzie żyć spokojnie

w Ojczyźnie

w której co kilka lat

brat na bracie bierze odwet

w kraju gdzie wiele śpi ze swoją klęską

(...)

lektorzy

uczą nas publicznie czytać

chcielibyśmy mieć trochę ulgi

i móc porozmawiać z całym światem

niech ten telewizor

okno naszych wieczorów

nie ostrzega nas wiecznie Nie grozi

naprawdę wiele rozumiemy

i naprawdę mniej się boimy

niż można nas o to posądzić.


A oto rysunek zdjęty z "Karuzeli": przy okrągłym stole siedzi generał
Jaruzelski w mundurze, w ciemnych okularach. Obok dwóch innych Jaruzelskich
(ale w garniturach) ze zdziwieniem spogląda na siebie. Podpis: "Gen. Jaruzelski
przyjął na audiencji I sekretarza i premiera".

"Wojenna" scenka wyingerowana z "Walki Młodych": w pociągu dalekobieżnym pijani
w dym rezerwiści odśpiewali przed każdym przedziałem znany przebój wszystkich
peronów i pociągów w PRL o nieco uaktualnionej treści:


Niech żyje nam rezerwa

przez szereg długich lat

gdzie rządzą komuniści

tam ciągle wódki brak


Rezerwiści pomstowali też na jakiegoś Wojtka, który im może teraz "naskoczyć".

O władzy moż

do Admina

[wojcd]

To jest chyba pierwszy watek w ktorym pisalem i trafil na osla lawke.
Dyskusja stala sie powazniejsza i przybrala troche charakter wychowawczy. Dlatego
dolaczam sie do apelu Gini.

Wojciech

by a way

[Gość: oak]

czy mogę otrzymac odpowiedź co było powodem albo kto był
mocodawcą "przesiedlenia" tych wątków:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=396&w=12095388&a=12095388
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=396&w=12163333&a=12163333
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=396&w=12146794&a=12146794

[gini]

zagadka literacka , bedzie nagroda!
tufeili 20.04.2004 07:36 odpowiedz na list odpowiedz cytując


„Prócz wstretu budzi jeszcze we mnie gniew, falszywy i nikczemy stosunek
Zydów do zagadnien narodowych. Naród ten, narzekajacy na szowinizm innych
ludów, jest sam najbardziej szowinistycznym narodem swiata. Zydzi, którzy
skarza sie na brak tolerancji u innych, sa najmniej tolerancyjni. Naród,
który krzyczy o nienawisci, jaka budzi, sam potrafi najsilniej nienawidziec".

[gini]

był Zapolski )))) (nt)

[Gość: oak]

chyba nic z tego

[wojcd]

A wiec pierwszy watek w ktorym pisalem jest na oslej lawce.

Wojciech