Tlen wraca do TR

[Gość: balbina]

od czwartku do TR wraca kultowy "Tlen" Wyrypajewa i Koniecznej. Graja tylko 4
razy.
www.trwarszawa.pl/pl/home/399/index.html
Mysle, ze warto sie wybrac. Po chyba 2 latach przerwy w graniu moze byc to
zupelnie nowe przedstawienie.

[lapushkina]

Dluzej nie grali... Przypominam wielka dyskusje na temat przedstawienia:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=509&w=12468784&a=12492020
z 2004 roku!

[lapushkina]

Jedna z owczesnych forumowych opinii:

Re: Tlen w TR DETALE
Autor: Gość: Jureczek IP: *.aster.pl / *.acn.pl
Data: 07.05.04, 22:10


Wyszło Rozmaitym małe Terenowe arcydzieło, zapewne dlatego, że pracowali nad
dramatem przez pół roku (na zajęciach w TR) a nie tworzyli od zera w trzy
tygodnie. Pokazali dobry, czysty teatr, bez szaleństw, łamania tabu i
konwencji. O ile „Tlen” Wyrypajewa można uznać za „zaangażowany tekst o
bezsensie i beznadziei egzystencji”, to „Tlen” Koniecznej o tej nadziei mówi, z
delikatnym podszeptem, gdzie tego sensu szukać. Wychodzi nieco szerzej poza
manifest autora: „nowy dramat powinien mówić nie o wiecznych tematach, ale o
sprawach związanych z naszym dniem dzisiejszym.” Przytaczając też słowa
Agnieszki Olsten: „Nie ma w nim struktury dramaturgicznej, mocno zarysowanych
postaci, akcji i rozwoju fabuły. Sztuka składa się z dziesięciu kompozycji -
songów ze zwrotkami i refrenem. "Tlen" to teatr dokumentalny. Dotyczy ataku na
WTC, wojny w Iraku. „Tlen” z Rozmaitości jest niemal naturalistyczną opowieścią
o ludziach, z mocnym rysem głównych postaci. Nie jest tylko „programowym
manifestem” czy „głosem w sprawie.”

Aleksandra Konieczna nie stworzyła metaforycznego podwórka jak Agnieszka Olsten
(będącego tłem dla raperskiego flow) tylko częściowo naturalistyczny, częściowo
wręcz stalkerowski pokój z zabitym deskami oknem – do wnętrza nie przedostaje
się ani blask, ani tlen. Na stypę przybywa z zewnątrz jedynie dziewczyna. Jest
ona podobno czystym tlenem. Problem w tym, że mężczyzna zachłysnął się nim,
wziął zbyt głęboki wdech od którego zakręciło mu we łbie. Konieczna
chciała „wyciągnąć z tego materiału prawdopodobną psychologicznie opowieść”, to
z jednej strony, z drugiej (co niespodziewane) włączyła do spektaklu fragmenty
ze „Snów”. Zestawiła pierwszy tekst Wyrypajewa z ostatnim, polemizując z
obydwoma. Pomysł takiego zestawienia jest doskonały, choć czasem fragmenty Snów
(o odmiennym charakterze i tempie) niknęły w dynamicznej całości. Gdyby
zostawić im większe marginesy na wybrzmienie, byłoby doskonale. Co ciekawe,
większość tych wstawek wypowiada „ta sama” dziewczyna – właśnie Popławska,
przewodniczka z dark roomu na Koźlej – istniejąca tu trochę jak duch. (Ze Snów
jest też Ligenza i Sitarski.) Na pierwszy plan idą, zgodnie z historią, Sasza i
Sasza (Podsiadlik i Drawnel) czy raczej Aleksander i Aleksandra, bo chyba tak
zmienili imiona – oraz dodatkowo – rewelacyjny Głowacki. Najoszczędniej
wypadają Roszkowska i Maria Maj. Każda z postaci pobocznych ma swoje małe
wejścia lecz ich obecność czuje się bez przerwy. Popławska i Roszkowska grają
postacie najczystsze, będące najbliżej natury. Kątem oka dostrzegamy ich
ulotny, często niewerbalny komentarz sytuacji. Snując się po kątach i włażąc na
meble tworzą wokół siebie własny świat, jakby starając się zapełnić nim pustą
przestrzeń (i zarazić resztę własną filozofią). Podczas gdy wyzywająca „kobieta
z miasta” (Podsiadlik) wskakuje na stół, by zatańczyć z butelką wódki w ręce,
Roszkowska wspina się na szafkę by zbliżyć do zabitego dechami okna – być
bliżej blasku, bliżej tlenu. Rewelacyjna jest scena zwykłego spojrzenia
(Drawnel i Podsiadlik) przeciągnięta w ciszy do niemożliwości (i oby jeszcze
dłużej!) Kubeł wody na twarz (rykoszetem od ściany w publiczność) czy scena
łóżkowa to brutalne smaczki, na których tle świetnie wypadają inne, te
subtelne, ukryte na poboczu głównej akcji: gdzieś w mroku (dosłownie) słychać
szczęk nożyczek: Popławska przycina i zaczesuje włosy Marii Maj. Ktoś tu jednak
dba o bliźniego, nie tylko roztrzaskuje mu łeb łopatą.

Głównym tematem spektaklu (choć nader ulotnym) nie wydaje się być ani
szaleństwo miłości (jak u Bogajewskiej), ani dylematy sumienia (jak u
Wyrypajewa) jest nim raczej odkrywanie pierwotnych źródeł (natury i kultury) by
odnaleźć siebie. Ta droga „błądzącego sumienia” prowadzi jak widać przez
działania i słowa najprostrze (jakkolwiek banalnie to brzmi) i radość z tego,
co (mimo wszystko) udaje się ocalić. Temu jak się zadaje, służy synteza
dramatów i wprowadzenie tylu postaci.

W spektaklu tworzy się pewna ciekawa relacja między inscenizacją a scenografią,
miedzy tym, co dzieje się na scenie a pustymi miejscami na ścianach po
sprzedanych obrazach. Z jednej strony przypominają się działania Agnieszki
Olsten i scenografa Teodora Sobczaka (poszukiwanie miejsc, miasteczek, podwórek
i sytuacji, które uwiecznili na zdjęciach i którymi wykleili przestrzeń
własnego spektaklu) – Konieczna zadziałała tu odwrotnie: odarła przestrzeń z
wszelkich „zamrożonych” wizerunków, animując sytuacje wprost na scenie. Z
drugiej strony, jaśniejsze miejsca po obrazach domagają się od widza
wypełnienia: co „Sprzedano”? Czego pozbyto się by przeżyć? Pozbyto się zarówno
landszaftów (taniego piękna, naiwnego złudzenia) zostały po nim tylko sztuczne
kwiaty przyczepione drutem do ściany, jak i wizerunków świętych (sprzedano
nawet Ikony – jeśli podążać za Wyrypajewem.) Bóg opuścił to miejsce: zostały
tylko cztery ściany. „Drzwi nie zostały przewidziane. To pokój w piekle.” Na
ścianie wisi co prawda jeden, jedyny obraz (może ten ostatni?) ale on nie
prezentuje się zbyt optymistycznie. Dlatego nie udało się go sprzedać. Nikt nie
chce takich obrazów.

Kolejnym elementem odróżniającym „Tlen” Koniecznej od reszty, to brak muzyki –
została ona wymieniona na światło. Wszystko załatwia się tu światłem i to w
najprostszy sposób. Rytm sztuki wyznaczają drobne ściemnienia, wyciemnienia,
obniżanie źródła światła (opuszczanie lampy). Niesamowity klimat ma też scena
bójki w skaczącym po ścianach świetle latarki. Przy czym brak muzyki jest
niezauważalny – postacie wypełniają przestrzeń tak ewidentnie, że nie potrzeba
już muzycznego, bądź dźwiękowego komentarza. No chyba, że: „Słyszysz karetkę?
(Widzowie słyszą) Nie wolno kochać się bez miłości.” Drobny zgrzyt stanowią
jedynie reżyserskie wejścia (głos z offu), które stopując scenę stanowią do
niej komentarz lub są rodzajem pouczenia czy moralnej przestrogi. To swoiste
intermedium dzielące całość na rozdziały, wypada średnio, bo głos Koniecznej
sprawia wrażenie bardziej dekadenckiego „big booming voice from the sky” niż
wewnętrznego „głosu sumienia”.

Można odnieść wrażenie, że punktem wyjścia jest tu dość proste założenie, że
człowiek z natury jest dobry. Jest czysty i szczery w tylko swej pierwotnej
formie. „Prawdy” wygłaszane przez dwie, niekoniecznie „wiejskie” dziewczyny i
kobietę, to wieś, to bliskość natury – a nie głos zabitej dechami,
prymitywnej „wiochy”. Odniesienie do filmu Tarkowskiego nie jest tu porównaniem
od czapy. Na wybranych fragmentach „Snów” i „Tlenu” zostaje nadbudowana relacja
Sasza/Sasza (mamy miasto, mamy konflikt) a całość kompozycji okraszona zostaje
garścią „gazetowych” (tutaj) newsów, choćby o wypadku na Morzu Barentsa.

Przy takim podejściu reżyserskim i próbie stworzenia wiarygodnych postaci,
powstał doskonały materiał dla ludzi ze studium. Mieli kilka potknięć, to fakt,
ale młody duet Drawnel/Podsiadlik wypadł rewelacyjnie. Była pełna rehabilitacja
Drawnela po wpadce z Pit-Bullem i nowe oblicze Głowackiego (z wąsikiem, przy
krawacie, ale za to w swoich glaniorach).

[Gość: balbina]

www.e-teatr.pl/pl/artykuly/36720.html
Konieczna wymienila 2 aktorow. Ciekawe. Moze powstac calkiem inny spektakl.

[Gość: m.]

trzech bo widze tez nowe nazwizko kobiece, dominika biernat.
to moze byc zupelnie nowy tlen!
wspaniale, juz nie moge sie doczekac!!!

[Gość: anka]

widzialam ja w dyplomie w lodzi "lepsi" w rezyserii agnieszki olsten.
bardzo zdolna mloda aktorka!
powodzenia

[kottus]

po dwoch latach przerwy w graniu moze byc to zupelnie inne przedstawienie, niekoniecznie (nomen omen) zywe.