"4.48 psychosis" Kane

[Gość: [e-mail]]

Za opis spektalku wystarczy to,że po nim-gdy zapaliły się światła i wstałąm
trzęsłam się cała w środku, nogi miałam jak z waty i myślałam,ze zaraz
zemdleję lub upadnę!
wrażenie ogromne!

"patrzcie jak znikam!"

[Gość: Jovanka]

Wybieram sie jutro, zobaczymy czy potwierdzę Twoje pierwsze reakcje...
Możesz dorzucić jakieś refleksje z, krótkiego co prawda, dystansu...

[Gość: [e-mail]]

Refleksje-postram sie cos dorzucic.
Nie wiem czy chcesz byc calkiem zaskoczona, czy przed obejrzeniem dramatu na
scenie starasz sie go przeczytac. w kazdym razie ja przed spektaklem weszlam na
www.rozmaitosci.pl i wyczytalam wszystkie recenzje-zobaczylam co inni o tym
mysla-wiedzialam czego sie spodziewac- a mimo to bylam pod wielkim wrazeniem
tego przedstawienia.
a teraz do refleksji-po pierwsze daje niezly obraz depresji-przezylam depresje,
wiec sie troche na tym znam. Lekarze-nie rozumieja pacjentki, tak naprawde nie
rozmawiaja z nia, nie maja z nia kontaktu-a tak czesto jest naprawde.
na samym poczatku-pierwsza scena tez juz przejmujaca-
bohaterka mowi do swego przyjaciela(Rafał Maćkowiak)-"Kochaj mnie", a on tylko
powtarza "Lubie cię". szczerze mówiąc ten dysonans-zabolał nawet mnie-widza.na
dodatek mialam takie miejsce,ze siedzialm prawie na scenie-pierwszy rzad(czyli
drugi, bo taka tam byla numeracja), miejsce 11 w samym srodeczku.

sceny z kochanka są dosc kontrowersyjne.
ale sam koniec-kiedy Cielecka stoi naga od pasa w gore, prosi by ją dotknąc,
uwolnic, kochać-boli samego widza. a potem jest cala we krwi-to juz nie do
wytrzymania. ja mialam ze soba ksiazke-i przytulalam sie do tej ksiazki, bo juz
nie wiedzielam gdzie podziac emocje, ktore zrodzily sie gdzies miedzy mna a
scena.

liczę na Twoje wrazenia ze spaktaklu!

Jimka

2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2

[Gość: Jovanka]

Gość portalu: [e-mail] napisał(a):

> Refleksje-postram sie cos dorzucic.
> Nie wiem czy chcesz byc calkiem zaskoczona, czy przed obejrzeniem dramatu na
> scenie starasz sie go przeczytac. w kazdym razie ja przed spektaklem weszlam
na
>
> www.rozmaitosci.pl i wyczytalam wszystkie recenzje-zobaczylam co inni o tym
> mysla-wiedzialam czego sie spodziewac- a mimo to bylam pod wielkim wrazeniem
> tego przedstawienia.

> Szczerze mówiąc już wcześniej trochę sie naczytałam recenzji, więc trudno mi
było iść na czysto, ale po fakcie, myślę, że bym wolała ... przez długi czas
oglądałam wszystko z pewnym dystansem i wątpiłam, że się wzruszę. Oczywiście
było to u mnie spowodowane wiedzą o treści spektaklu - zbyt dokładną, która
powoduje analityczne zderzanie wyobrażeń z tym, co się aktualnie ogląda; tak,
że na przeżycia zostaje niewiele miejsca. Ale nadszedł moment, który mną
wstrząsnął - spadanie cyfr na ekranie (dawki leków)połączone z przejmujacym
krzykiem i konstatacją, że umysł wymyka sie bohaterce spod kontroli. Ten krzyk
był tak długi, wyrazisty, że rozerwał na strzępy moje bezpieczne siedzenie na
widowni. Kolejny taki moment, to tuż przed finałem zwracanie się wprost do
widza (czyli do mnie) z prośbą:"Uwolnij mnie! Dotknij mnie! Kochaj mnie!"
Trudno to znieść. (Prosty środek, ale wiarygodność aktorska maksymalna)

> a teraz do refleksji-po pierwsze daje niezly obraz depresji-przezylam
depresje,
>
> wiec sie troche na tym znam. Lekarze-nie rozumieja pacjentki, tak naprawde
nie
> rozmawiaja z nia, nie maja z nia kontaktu-a tak czesto jest naprawde.
> na samym poczatku-pierwsza scena tez juz przejmujaca-
> bohaterka mowi do swego przyjaciela(Rafał Maćkowiak)-"Kochaj mnie", a on
tylko
> powtarza "Lubie cię". szczerze mówiąc ten dysonans-zabolał nawet mnie-
widza.na
> dodatek mialam takie miejsce,ze siedzialm prawie na scenie-pierwszy rzad
(czyli
> drugi, bo taka tam byla numeracja), miejsce 11 w samym srodeczku.

> Zgadzam się sztuka trafia w istotę depresji ( w fazie przed samobójstwem) -
pokazuje, że tu juz nie ma ratunku, ani nadziei nań, więc nie ma też wołania o
realną pomoc, bo też takowej nikt dać (zazwyczaj) nie potrafi, a przede
wszystkim nie chce. I właśnie dla mnie tu tkwi sedno tej sztuki, że dotyka
prawdy o depresji: nie szuka przyczyn , uwarunkowań, nie tłumaczy społecznej
sytuacji w jakiej znalazła się bohaterka i dlaczego ogarnęła ją niemoc - nie
pokazuje powodów zewnętrznych, których szukają ci, co niby chcą zrozumieć.
Pokazuje, że paradoksalnie przyczyną jest pragnienie miłości doskonałej, bądź
bliskiej ideału, po prostu prawdziwej i jednoczesna wiedza, że nigdy się jej
nie pozna, że całe życie będzie nieudanym, desperackim poszukiwaniem
niemożliwego...kto tego nie przeżył nigdy nie pojmie...Niektórym ta sztuka
pozwala to przeżyć...
>
> sceny z kochanka są dosc kontrowersyjne.

> Nie wiem czy są kontrowersyjne, ale wielka siła z nich płynie, także dlatego,
że kochanka prawie sie nie odzywa, no i ta relacja bynajmniej nie jest całkiem
jasna

> ale sam koniec-kiedy Cielecka stoi naga od pasa w gore, prosi by ją dotknąc,
> uwolnic, kochać-boli samego widza. a potem jest cala we krwi-to juz nie do
> wytrzymania. ja mialam ze soba ksiazke-i przytulalam sie do tej ksiazki, bo
juz
>
> nie wiedzielam gdzie podziac emocje, ktore zrodzily sie gdzies miedzy mna a
> scena.
>
> Przejmujące jest też odliczanie w trakcie spektaklu, szczególnie przy końcu,
przy "znikaniu", przy 2...2....2...2...zadałam sobie pytanie jak to jest gdy
przed tobą juz tylko 1 ..a potem koniec, co się czuje wówczas? i nie było to
pytanie czysto spekulatywne, tylko wpisane w zenit emocji płynących ze sztuki,
więc i jego siła była dla mnie niezwykła.
Sumując - faktycznie wielkie przeżycie, mimo że nie od początku. Gra/bycie jak
najbardziej udźwignięta, Magda Cielecka dowodzi mi (z każdą obejrzaną sztuką)
swoją wszechstronność.Piękne fragmenty z dziewczynką - alter ego przypominające
rozmowy z aniołem w filmie "Jak narkotyk". Scenografia sugestywna - szklany
tunel mógłby zagrac więcej...
Niestety nie wszyscy na widowni potrafili sie otworzyć na przekaz tej sztuki,
co troche utrudniało odbiór. W momentach gdy trzeba było wsztrzymać oddech i
wysłuchać bolesnych, oskarżycielskich szeptów - niektórzy niemiłosiernie sie
kręcili. Nie wszystkim więc bym poleciła wybranie sie na ten spektakl. Ale
jeśli już, to najlepiej nie wiedzieć zbyt dużo o sztuce - tylko czy po
prasowych dysputach jest to jeszcze dla kogoś możliwe?
> liczę na Twoje wrazenia ze spaktaklu!
>
> Jimka
>
> 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2
2
> 2
> Dzięki za Twoje wrażenia. Jak Ci się jeszcze coś pojawi w głowie na temat -
to się podziel!
Jovanka

[Gość: [e-mail]]

dzięki za Twoje wrazenia ze spektaklu-choć nie ukrywam,że przydalyby mi sie one
dzien wczesniej- wczoraj skladalam papiery na wiedze o teatrze do akademii
teatralnej i musialam napisac opis spektaklu-zeby bylo smieszniej-jeszcze w
czwartek-ogladajac psychosis nie wiedzialam,ze zloze te papiery-dlaetgo nie
pamietalam wszystkiego az tak wyraznie jak bym chciala, nie zrobilam notatek
zaraz po przedstawieniu.
ja nie czulam kręcenia sie widzow-siedzialam w pierwszym rzedzie i tam widownia
dobrze sie zachowywala i zdaje mi sie,ze i dobrze reagowala, wszyscy blisko
mnie byli skupieni i sluchali z uwaga.

Zobaczę jak moj opis spektaklu ocenią na AT, jesli dosc pozytywnie-wtedy
zamieszcze tu ten opis-to bedzie taka skondensowana pelnia wrazen-albowiem nie
rozpisalam sie tam tak bardzo.

11 czerwca mam egzamin-prosze o trzymanie kciukow!!!!
z gory dziekuje

Ola

[Gość: Jovanka]

Olu! sorry w takim razie, że dopiero wczoraj sie odezwałam, ale jestem dobrej
myśli...no i trzymam kciuki...napisz coś po egzaminie - czym Cię męczyli, a
póki co, zachowaj spokój! Pozdrawiam
Jovanka

[Gość: [e-mail]]

Spoksik, nic sie nie stało.
dzięki za wrażenia i tak.
a mam pytanko,Jovanko, interesujesz sie teatrem czysto dla przyjemnosci czy też
zajmujesz sie jakos nim zawodowo?
ja chcę zostać reżyserem teatralnym...
pozdrawiam
Ola

[Gość: Jovanka]

Gość portalu: [e-mail] napisał(a):
> a mam pytanko,Jovanko, interesujesz sie teatrem czysto dla przyjemnosci czy
też
>
> zajmujesz sie jakos nim zawodowo?

> niestety, jak dotychczas, jest to moja czysta przyjemność ...skłamałabym
jednak twierdząc, że nie chciałabym zająć się teatrem zawodowo...ale to tylko
sfera marzeń...dość odległych

> ja chcę zostać reżyserem teatralnym...

>gratuluję sprecyzowanych planów! Trzymaj się ich! Życzę wytrwałości!
Tak więc ta wiedza o teatrze to tylko tak na dobry początek?
Mnie to również od czasu do czasu chodzi po głowie, ale możliwe, że dla mnie
jest już zbyt późno...możliwe, że kiedyś nasze teatralne drogi nabiorą rozpędu
i się przetną - kto wie? Póki co w dalszym ciągu trzymam kciuki i ...forumujmy!
Jovanka

[Gość: nie-ma]

...ukradłam po spektaklu jedną symboliczna tabletkę. jak
dla mnie po prostu WIELKA SIŁA... tekstu i Cieleckiej,
która zagrała chyba rolę życia... jeśli zaś chodzi o
poszczególne sceny, to dla mnie scena z rozkładaniem
tabletek na stole i popijanie ich winem była chyba
naprawdę najbardziej przemawiająca - o tym, jak nasz
świat wygląda (KOMUNIKACJA!!!)... nie żałuję 40 złotych
za bilet, ani 40 za podróż... to było Prawdziwe,
naprawdę... pozdrawiam obie panie i powodzenia życzę...
zapraszam do Łodzi...

JA TEŻ

[Gość: [e-mail]]

hej!
JA TEZ UKRADŁAM TABLETKE!
siedzialam w pierwszym rzedzie, miejsce 11. swietny spektakl-nie widzialam
jeszcze lepszego..no FAUST w Teatrze Starym tez jest niezly i TANGO GOMBROWICZ.

[Gość: Jovanka]

> JA TEZ UKRADŁAM TABLETKE!

>> ja pozostałam po spektaklu bez tabletki...apropos - to chyba nie były
prawdziwe tabletki???

> siedzialam w pierwszym rzedzie, miejsce 11. swietny spektakl-nie widzialam
> jeszcze lepszego..no FAUST w Teatrze Starym tez jest niezly i TANGO
GOMBROWICZ.

>> napisz coś bliżej o wrażeniach z Tanga. Gombrowicz...dość zjechali to
przedstawienie krytycy (kto by się jednak nimi pzejmował) ja i tak chcę się
wybrać i sprawdzić, który Gombrowicz najlepszy...o Fauście też możesz dorzucić
garść odczuć, bo również rozważam pójście

Pozdrowionka...no i jak Wiedza o teatrze? aa, chyba jeszcze za wcześnie na to
pytanie...dalej zaciskam pięści!

Jovanka

[Gość: sarah k.]

MOTTO:
Czasem trzeba zejść w wyobraźni do samego piekła, aby uniknąć tego w
rzeczywistości. Jeżeli możemy doświadczyć czegoś poprzez sztukę, to znaczy, że
mamy wpływ na naszą przyszłość (...). Zapisywanie, zatrzymanie w pamięci rzeczy
nie doświadczonych - aby uniknąć ich ziszczenia - jest niezwykle ważne.
Sara Kane




Opis spektaklu „4.48 psychosis” Sarah Kane w reżyserii Grzegorza Jarzyny


Proszę sobie wyobrazić ciemność, z której po pewnym czasie dzięki punktowemu
reflektorowi wyłania się twarz głównej bohaterki, jej monolog, który każe
przestawić myślenie widza na problematykę utworu. Bezgraniczna ciemność wkoło
bohaterki doskonale wyraża jej samotność, pustkę, która dominuje w jej życiu.
Tak jak słowa cichną, tak wygasają światła.
W nastepnej odsłonie widać stół, przypominający operacyjny, a przy nim
przyjaciela bohaterki(Rafał Maćkowiak) podczas rozmowy z chorą. Pojawia się
silny dysonans między słowami i pragnieniami kobiety i jej przyjaciela. Ona
mówi Kochaj mnie, na co on powtarza Lubię cię, lubię cię. To naprowadza na
pewien trop. To daje pewien znak, sugeruje, że etiologią depresji bohaterki
jest brak uczuć.
Gdy zapadła ciemność, a później reflektory znów zaczęły pracować, aktorzy na
scenie zdążyli się zmienić. Tym razem widać Magdalenę Cielecką w rozmowie z
lekarzem na temat jej choroby i myśli samobójczych. Bohaterka mówi, że
przedawkuje, podetnie sobie żyły i powiesi się. Mimo depresji, która przynosi
brak pomysłów, niezaradność, pustkę w głowie, bohaterka od razu stwrierdza, iż
w takim razie przedawkuje stojąc na krześle z wcześniej przygotowaną pętlą na
szyi.
W tym momencie dramat zaczyna przerażać tym naturalizmem i bolesną dla odbiorcy
dosłownością. Oto słychać ze szczegółami plany przyszłej samobójczyni, ale jest
się tylko widzem i nic nie można zrobić.
Następna rozmowa melancholiczki jest prowadzona z kochanką (Katarzyną Herman).
Ta scena niektórych z pewnością może oburzyć, bowiem aktorki bardzo namiętnie
się całują na oczach całej widowni.
Jednak bohaterka wciąż jest nieusatysfakcjonowana. Mówi, że kochanka ją
odrzuciła. Stwierdza tak, pomimo braku jakichkolwiek oznak tego,że w jej
związku pojawiają się problemy. Ale chora tego nie widzi, gdyż chorobą
przesłania jej zmysły-choć może bohaterka tęskni za inną miłością, tą
miłością „agape”, boską, pochodzącą od Absolutu; taką o jakiej śpiewa w tle
inna samobójczyni Marylin Monroe: When I fall in love, it will be for ever.
Widać, że jej wewnętrzne bolesne przeżycia pogłebiły się. Obrazem tego jest
samookaleczenie się. Zauważa to lekarz, jednak jego brak zainteresowania dla
pacjentki jest porażający. Cielecka kilkakrotnie powtrzarza Spytaj mnie
dlaczego!. Lekarz ociąga się z tym pytaniem tak bardzo,że wydaje się, że gdyby
nie nacisk ze strony pacjentki-wcale by jej nie zapytał.
Następna sceną przedstawia Cielecką ustawiającą na stole tabletki. Kładąc każdą
wylicza swe postanowienia: zrealizować cele i ambicje, pokonać przeszkody. Te
słowa Kane zaczerpnęła z książki The Suicidal Mind Edwina S. Shneidmana.
Tabletki, które wciąga jakby była odkurzaczem popija winem. Po pewnym czasie
upada nieprzytomna.
Po tej scenie szklana konstrukcja, która dotąd znajdowała się po prawej stronie
sceny przesuwa się na lewo. Dzięki temu reżyser uzyskał dwie przestrzenie. Ta
po lewej stronie to poczekalnia, po prawej - sala szpitalna. W poczekalni
siedzi staruszka w brzydkich okularach, przyjaciel i kochanka. W tym samym
czasie w szpitalnej sali odbywa się rozmowa dwóch lekarzy w obecności
pacjentki. Wymieniają objawy i dawki leków, między innymi słynny lek
antydepresyjny fluoksetynę czyli Prozac. Podczas tej sceny na ścianę za
aktorką „spadają” z projektora liczby, wszytkie uzyskane w wyniku odejmowania
wielokrotności siedmiu od stu. Po skończeniu tej rozmowy na bohaterkę spada
lawina tychże liczb. Z jej ust padają pełne przerażenia słowa Jak mam
zatrzymać? Jak mam zatrzymać?
Niedługo potem chorą ogarnia obłęd; krzyczy bardzo obrazoburcze słowa: Pierdolę
ciebie Boże, za to, że kazałeś mi kochać kogoś, kto nie istnieje.
Następnie pojawiają się mała dziewczynka, w identycznej fryzurze i koszulce
w wisienki, jakie ma też chora oraz stara kobieta. Na scenie widać więc widmo
przeszłości bohaterki, a także przyszłość, która nigdy nie zaistnieje.
Przedostania scena jest najwymowniejsza i najsilniej działa na na emocje
odbiorcy. Oto aktorka jest naga od pasa w górę, stoi na proscenium i
krzyczy:Uwolnij mnie, dostrzeż mnie, zobacz mnie, kochaj mnie. Nikt nie
odpowiada na to wołanie o pomoc, rozpaczliwy krzyk o życie, o wyciągnięcie ręki
ku niej. Chora biegnie ku tylnej ścianie, rzuca się na nią. Na ścianie
pojawiają się ślady krwi, a gdy aktorka znów pojawia się na proscenium widzimy
ją całą we krwi, powtrzającą swój przerażający monolog. Skok na ścianę powtarza
się. Krwi przybywa. A widz zmaltertowany spektaklem może tylko przytulić się
do trzymanego w rękach programu.
Jeszcze tylko ostatnia kwestia bohaterki. Ujawnia się tu kompozycja klamrowa
spektaklu. Bowiem ostania scena wygląda tak samo jak pierwsza, tylko twarz
bohaterki jest oświetlona, słychać jej ostatnie słowa: Patrz jak znikam. Chora
naprawdę znika. Interpretacja tego faktu wydaje się oczywista-samobójcza śmierć.
Warto wspomnieć, że osią kompozycyjną spektaklu są te same liczby, które
spadają na bohaterkę. Co pewien czas słychać głos lektora: sto,
dziewięćdziesiąt trzy, osiemdziesiąt sześć, siedemdziesiąt dziewięć a na końcu
wielokrotnie powtórzone dwa. Te właśnie liczby nie znalazły się tu przez
przypadek. Otóż chorym na depresję każe się odejmować od stu siedem, potem of
dziewiećdziesięciu trzech znowu siedem itd. Biegłość w odejmowaniu jest
wyznacznikiem zdrowia pacjenta.
Dramat Kane niczym dramaty romantyczne jest niesceniczny. Sarah Kane opuściła w
zapisie didaskalia, a także podział na konkretne osoby. Podczas prapremiery w
Londynie w 2000 roku w spektaklu brało udział trzech aktorów, natomiast w
interpretacji Grzegorza Jarzyny aż siedmiu aktorów. 4.48 psychosis jest pełne
parafraz i nawiązań, jak na przykład parafraz Księgi Izajasza.

Gdybym miał pełną wolność, ten spektakl składałby się z milczenia w ciemności i
krzyku w kaskadzie świateł - wyznał przed premierą Grzegorz Jarzyna.

[Gość: Jovanka]

Serdeczne dzięki za ten opis...oddaje to co zobaczyłam na scenie...tzn.
podkładam pod Twoje słowa moje przeżyte emocje...i tak rodzi się we mnie
niepokój...znowu
Czy mam zatem sądzić, że się udało...daj znać, bo się niecierpliwię...tak czy
tak nikt Cię tu nie będzie oceniał...co najwyżej cieszył się lub
wspierał...możesz jakoś zaszyfrować wiadomość jeśli chcesz...a jeśli masz
ochotę na korespondencję mailową to daj znać w ten sposób:
[e-mail]

Pozdrawiam bardzo

Jovanka

[Gość: Jovanka]

GRATULACJE!!!! GRATULACJE!!!! GRATULACJE!!!!
Liczymy zatem na wiele ciekawych komentarzy od nowego sezonu...

pzdr J
PS: nie przeczytałam wcześniej postu z KCIUKÓW...a teraz już wszystko jasne