Inwestor zburzył starą willę

[cbacba]

A mnie wcale to nie grzeje. Widzialem jak konserwator wpisywal
kompletne rudery to rejestru ktore wiecej strasza niz sprawiaja
przyjemnosc oku ludzkiemu.

[eela]

Ale z tekstu wynika, ze to wcale nie była rudera.
Podobna sytuacja, czyli ucieczka przed wpisem do rejestru konserwatora, była na
początku tego roku na Ksawerowie. Po sąsiedzku z głównym konserwatorem stała
piękna willa z lat trzydziestych w dobrym stanie technicznym i z ładną
zielenia. Okolica jest willowa. Jedyny zgrzyt stanowi osiedle wysokich budynków
na placu po mleczarni na Wielickiej. Prawdopodobnie znalazł sie inwestor, który
chciał budowac wysokościowiec na działce, gdzie stała willa. Konserwator nie
zgodził się na wyburzenie i chciał wpisac dom do rejestru zabytków.
Właściciele, aby go ubiec, bez zezwolenia rozebrali piętrowa wille pod osłona
nocy. Obecnie jest pusty plac.

[Gość: walker]

Pewnie Konserwator sie wkurzyl bo dali lapowe urzednikowi a nie
jemu ;-)

[Gość: Pedro]

Tekst nieco koloryzuje ;-) To była najprawdziwsza rudera, nikt tam nie mieszkał
co najmniej od lat siedemdziesiątych, pewnie z powodu tego że groziło
zawaleniem. Poza tym budowla ta po wybudowaniu wkoło bloków pasowała do
krajobrazu jak pięść do oka. Bardzo dobrze że ją wyburzyli. Nie wszystko co
jest stare jest od razu zabytkiem. Ten budynek żadnej szczególnej wartości
estetyczno-artystycznej nie miał. Po prostu przedwojenny dom mocno średniej
klasy(a raczej część domu, wyglądał jak obcięty z jednej strony, pewnie na
skutek wojennych przeżyć). Słowo willa było w tym przypadku mooocno na wyrost.

Aha: 1. Mieszkam 100 metrów od tej byłej willi więc wiem co mówię
2. Nie jestem warszawiakiem w 1 pokoleniu.
P.

[palker]

Gość portalu: Pedro napisał(a):

> Tekst nieco koloryzuje ;-) To była najprawdziwsza rudera, nikt tam nie
mieszkał
>
> co najmniej od lat siedemdziesiątych, pewnie z powodu tego że groziło
> zawaleniem. Poza tym budowla ta po wybudowaniu wkoło bloków pasowała do
> krajobrazu jak pięść do oka. Bardzo dobrze że ją wyburzyli. Nie wszystko co
> jest stare jest od razu zabytkiem. Ten budynek żadnej szczególnej wartości
> estetyczno-artystycznej nie miał. Po prostu przedwojenny dom mocno średniej
> klasy(a raczej część domu, wyglądał jak obcięty z jednej strony, pewnie na
> skutek wojennych przeżyć). Słowo willa było w tym przypadku mooocno na wyrost.
>
> Aha: 1. Mieszkam 100 metrów od tej byłej willi więc wiem co mówię
> 2. Nie jestem warszawiakiem w 1 pokoleniu.
> P.

No to poczytaj "warszawiaku Pedro" to co napisał Jarosław Zieliński w IV
tomie "Atlasu dawnej architektury ulic i placów Warszawy" (s.118). W
szczególności zwróć uwagę na ostatnie zdanie i na fakt, że opis dotyczy stanu
faktycznego na dzień 15 stycznia 1998 roku.

"Dom mieszkalny Bereżyńskich.
Usytuowany w pld.-zach. narożniku posesji na parceli przyłączonej do terenów
zakładu (chodzi o Państwową Wytwórnie Aparatów Telefonicznych i
Telegraficznych - przyp.mój) w roku 1936. Wybudowany w 1925 według projektu
właściciela - stolarza Bereżyńskiego, w latach 30. był własnością Ludwika
Hieronima Morstina.(...)
(dalej następuje szczegółowy opis architektury budynku, który pomijam bo i tak
się pewnie na tym nie znasz)
(...)W ostatnich latach budynek gruntownie odrestaurowano(!)."

[Gość: Pedro]

Chyba mówimy o dwóch różnych budynkach. Tamtej "willi" w ciągu ostatnich
dziesięciu lat na pewno nikt nie restaurował. Chyba że nocami tak by nikt nie
zauważył. Rudera jakich na pradze mnóstwo.

[palker]

Zauważ, że cytowałem fragment dzieła J.Zielińskiego - bądź co bądź, naukowego.
Jeśli nawet była to "rudera" to wyjatkowej urody architektonicznej i był w
niej "genius loci" starej Warszawy. I mnie to wystarczy.

[Gość: beata_]

Gość portalu: Pedro napisał(a):

> Chyba mówimy o dwóch różnych budynkach. Tamtej "willi" w ciągu ostatnich
> dziesięciu lat na pewno nikt nie restaurował. Chyba że nocami tak by nikt nie
> zauważył. Rudera jakich na pradze mnóstwo.

Jak widzę, ty nic nie kumasz - dlatego zapewne jesteś zaledwie 'warszawiakiem'

Słuchaj no pierdo!

[Gość: lupus]

Jestes miejscowym żulem obszymurem, dla ciebie waniejszy jest
równy beto ni zstary bydynek. Znasz się na architekturze jak
świnia na samolotach więc lepiej nie zbieraj głosu w sprawch
które cię przerastają. Ja mieszkam na Saskiej Kępie i dla mnie
załe to osiedle pasuje do Parku Skaryszewskiego jak g... do
salonu. Inwestor jest bandytą i powinno się go ukarać

[Gość: Pedro]

Po prostu nie stać cie na mieszkanie na tym osiedlu i dlatego cię drażni, ot
co. Znacznie lepiej pasowały te baraki które tam wcześniej stały prawda?
Znakomicie komponowały się z "pubem pod pstrągiem" i inymi perełkami lokalnej
architektury które królują wkoło. Myslcie tak dalej a Praga po wsze czasy dla
całej reszty Warszawy pozostanie slumsem.

Nie pozdrawiam, P.

[Gość: ramon]

I dobrze zrobił. Różny rozwalający się syf straszy w centrum
stolicy, bo oszołomy chcą wpisać na listę zabytków, wszystko co
starsze od nich i chcą to za wszelką cenę remontować na cudzy, a
nie własny koszt, podrażając koszty wszelkich inwestycji.
Niedługo już wpiszą socjalistyczne budownictwo mieszkaniowe na
rejestr zabytków - ma już z pięćdziesiąt lat, a jeszcze się nie
zawaliło. Ludzie nie mogą zmodernizować własnych budynków np. na
Chmielne, bo każe się im na własny koszt remontować jakieś stare
szopy na podwórkach.
Dla mnie zabytek to jest coś, co turysta chce zobaczyć, zostawić
w pobliżu pieniądze, nawet na hot doga. Inaczej będziemy
utrzymywać z pieniędzy podatników taki syf, jak rozpadającą się
fabrykę norblina, elektorciepłownię Powiśle itp. Kto za to
zapłaci. Czy grupa oszołomów z towarzystw opieki nad starociami?
Ramon

[bialas.bolek]

Zgadzam się, "zabytków" jest za dużo, zwłaszcza takich tylko z
nazwy, swoją droga konserwator zabytków strasznie się spieszy z
wpisem do rejestru wszystkiego co przeszkadza w rozwoju.
Ciekawe, że dostrzega "zabytki" dopiero w momencie gdy się walą,
wcześniej jakoś nie ma dla nich czasu - zwłaszcza w Warszawie.
Tak jest od wielu, wielu lat.

Mylicie się OKRUTNIE!!!

[pan_pndzelek]

Mylicie się OKRUTNIE!!! Mielibyście rację, owszem, ale w innym mieście. W
Budapeszcie takim czy też Pradze Cz. sprzed wody ten dom ie miałby PRAWIE
żadnej wartości. Ale tu jest Warszawa, tu PRAWIE NIC nie ocalało przez kolegę
Adolfa i takie zachowanie, choć podejrzewam że jednak zgodne z prawem (wina
urzędnika - brak przepływu papierów nie obciąża inwestora) to jest karygodne.
Na boga, gdybym wcześniej o tym wiedział sam bym t willę wydzierżawił lub
odkupił na ekskluzywną knajpę.

Pociąga mnie system ochrony zabytków w Wielkiej Brytanii, tam nie jest tak, że
gdzieś na fotelu siedzi wielki urzędas Kuńserwator i "un nie zdunżył". Tam w
terenie chodzą inspektorzy ochrony zabytkw. Kopiesz w ogrodzie? Chwila
zobaczymy co tam jest. O są ślady normańskiego cmentarzyska... no to brachu
poczekasz, najpierw wejdą archeolodzy a dopiero potem zrobisz sobie ten basen.
I tak jest OK. A przecież w Albionie ocalało z wojny duuuużo więcej

Aha i jeszcze jedno

[pan_pndzelek]

Wybaczcie, bo może się mylę, ale takie podejście jak wasze cechuje
warszawiaków "w pierwszym pokoleniu". Bo przecież te chałupy z białych pustaków
gdzieś w małej wiosce na Kurpsiach rzeczywiście nie mają żadnej wartości. Potem
przyjeżdża się do Miasta i dalej się wydaje, że nic nie ma żadnej wartości.
_______________________________________
>>>---

[chaladia]

Panie Pndzelku,
Nie poznaję Pana, Pan w obronie wartości historycznych, a nie zysku, jaki może
przynieść pusta działka, albo lepiej zabudowana jakimś supernowoczesnym
biurowcem czy centrum handlowym?
Tak-czy inaczej, wobec oczywistych faktów MUSZĘ się podpisać pod tym, co Pan
napisał. W Warszawie nietknięty obiekt sprzed II WŚ, nawet zdewastowany, to
rzadkość. A ta willa posiadała do tego sporą wartość i historyczną i
artystyczną.
Przy okazji: Na Kątach Grodzickich jest XVI-wieczby kościółek drewniany, na
Cmentarzu Bródnowskim drugi, choć "zaledwie" z XIX w. Nie wydaje mi się, by
miały jakieś zabezpieczenia p.poż. z prawdziwego zdarzenia (instalacja
halonowa, tryskacze choćby, czjki dymowe i termiczne itp). A po ostatnich
pożarach to już chyba ostatnie takie zabytki, które nam zostały...
To jeden przykłąd z wielu, jak Pan Konserwator dba o to, co mu powierzono.
Osobiście byłem zaskoczony informacją, że ta willa w spisie zabytków nie była,
skoro tkwią tam zdecydowanie mniej wartościowe obiekty.

Jestem w szoku

[Gość: Raffix]

Jestem w szoku - muszę chyba po raz pierwszy zgodzić się z Pndzelkiem (choć
wciąż myślę, czy to nie jaka prowokacja albo co?). W mieście tak okaleczonym
przez historię jak W-wa powinniśmy szczególnie dbać o tych parę rzeczy, które
przetrwały. Inna sprawa, że organizacja polskich urzędów konswerwatorskich
pozostawia pewnie wiele do życzenia.

[Gość: jerzu]

pan_pndzelek napisał:

> Na boga, gdybym wcześniej o tym wiedział sam bym t willę
wydzierżawił lub
> odkupił na ekskluzywną knajpę.

A potem nic byś nie mógł tam zrobić bez zgody Głównego
Konserwatora Zabytków - oczywiście po wpisie do rejestru
zabytków. Nawet na wymianę tynków _wewnątrz_ budynku musisz mieć
zgodę. Wiem coś o tym bo w mojej rodzinie jest jeden zabytkowy
dom. Dzięki konserwatorowi robi się powoli z niego rudera. Wiesz
dlaczego? Bo konserwator nie wyraża zgody na jakiekolwiek
zmiany - dom ma wyglądać tak jak wygląda. Jak tak dalej pójdzie
to nie będzie wcale wyglądał bo się zawali.

[eela]

Zgadzam się z panem_pndzelkiem. W Warszawie tak niewiele ocalało po wojnie, ze
te wszystkie cudem uratowane domy i wille powinno się chronić wszelkimi
sposobami. To przeciez niewazne, ze willa nie była w rejestrze zabytków i
remont byłby bardzo drogi. Gdyby tak rozumować, w pełnym majestacie prawa
należało by zburzyc całe przedwojenne Śródmieście i wybudowac wiezowce. Było
bny taniej, niz pzrepwowadzac remonty kapitalne.

[palker]

W mieście o kilkusetletnim rodowodzie, materialne ślady rozwoju powinny być
widoczne, jak słoje drzewa. Warszawę pozbawiono w ogromnej mierze możliwości
okazania ciągłości historycznej w rozwoju architektonicznym. Oprócz zniszczeń
wojennych, miasto zostało wręcz wykastrowane w trakcie odbudowy, z prawie
wszystkich śladów mogących przywołać wygląd i atmosferę miasta z okresu
poprzedniego. Dlatego każdy ślad owej przeszłości jest teraz taki cenny.
I dlatego masz pan rację Panie Pndzelku.
PS
Dowiedziałem się, że gmina Białołęka podjęła uchwałę o nadaniu gminnemu
przedszkolu nr 2 przy ulicy Liczydło 3a imienia "Wesoły Pędzelek". Chyba zwrócę
się z oficjalnym pismem do władz gminnych o niezwłoczne poprawienie nazwy
na "Wesoły Pndzelek" lub po prostu "Pan Pndzelek" :-)

HE HE BARDZO MI SIĘ SPODOBAŁO...

[pan_pndzelek]

HE HE BARDZO MI SIĘ SPODOBAŁO o tym przedszkolu Panie Palker. Wróciłem po kilku
dniach bez łączności z komputerem i dopiero teraz przeczytałem.

Do pozostałych współdyskutantów: nie wiem czemu kogokolwiek dziwi moje
podejście do zabytków. To, że nie jestem delikatnie mówiąc zwolennikiem ludzi
biednych i słabych, a takoż i bezdomnych zwierzątek to nie oznacza, że jestem
wariatem. To co nas jakoś orientuje w czasoprzestrzeni to właśnie materialne (i
niematerialne zresztą także) dziedzictwo.

Patrzeć trzeba przedewszystkim przed siebie, ale nawet samochodu nie da się
prowadzić bez wstecznych lusterek. Ot co...

_______________________________________
>>>---

Ramon ty sprawdź co masz między uszami

[Gość: MAXWELL]

To co wydaje ci się mózgiem jest tylko zwykłym brudem

[Gość: Architekt]

Niestety mam zawodowo do czynienia z czymś tak chorym jak
konserwator zabytków. Brak reguł, brak przepisów szczegółowych
powoduje, że ich widzimisie paraliżuje jakąkolwiek działalność
inwestorską, stawiając za każdym razem inwestora w dwuznacznej
sytuacji. Czy jakaś nawet najmniejsza zmiana jest możliwa zależy
od dnia, urzędnika, dobrego humoru, lepszych lub gorszych
koneksji. Jest to smutne szczególnie, jeżeli wchodzi w rachubę
zagraniczny inwestor, dla którego takie azjatyckie pojęcie prawa
jest nie zrozumiałe. Często zresztą bez żadnych konsekwencji
urzędnik zmieniał zdanie, powodując olbrzymie straty dla
inwestora.
Jako, że mam doświadczenie z poza polski, prawie wszędzie służby
konserwatorskie określają do każdego obiektu nawet bardzo
szczegółowo, co można a co nie można zrobić w danym obiekcie.
Jest to informacja dla wszystkich potencjalnych inwestorów,
która jest znana przed przystąpieniem do inwestycji. Jeżeli
projekt nie narusza tych wytycznych otrzymuje się zezwolenie na
budowę. Urzędnik ma tylko obowiązek sprawdzenia czy tak naprawdę
jest. U nas jest to postawione na głowie. Przy najmniejszej
zmianie mało istotnej słyszę "nie", i to nie ma znaczenia czy to
jest perła architektury czy stara rudera. Zawsze następuje
idiotyczna walka gdzie inwestor stoi na pozycji niszczyciela,
wroga numer jeden, który nic innego nie chce zrobić jak
wykorzystać miasto, zarobić i uciec a konserwator staje
się „obrońcą” wspólnej wartości. Często inwestor straciwszy duże
pieniądze wycofuje się, a rudery się walą. Wiem, że taka
sytuacja dla Konserwatora staje się sytuacją idealną. Brak
odpowiedzialności, władza absolutna, powoduje, że do tego urzędu
na ul. Jasnej wchodzę na kolanach, a tyle absurdu, złej woli,
arogancji, nie widziałem gdziekolwiek indziej. Szkoda mi starej
willi, ale wiem, że przy tak działającym urzędzie było to
najlepszym wyjściem.

[Gość: req]

rzeczywiscie wielka mi rzecz! przeciez przy wyburzaniu tej willi nikt nie
zlamal prawa. ten budynek nie byl wpisany do rejestru zabytkow wiec o co
chodzi? a tylko dlatego ze konserwator chcial wpisac ten budynek do rejestru
zabytkow to chyba jeszcze nic nie znaczy prawda?

[Gość: ja]

i niedobrze

[Gość: Dorka]

Jestem w szoku. Nie spodziewalam sie takiej reakcji ze strony internautow.
Mieszkam na Kinowej i czesto chodze na spacery do parku i wcale nie jestem
zgredem, ktory spedzil tam dziecinstwo.

Nie jestem z Warszawy, ale bardzo lubilam ten budynek. Wcale sie nie dziwie, ze
W-wa jest tak paskudna, skoro tak sie dba o rzeczy, ktore upiekszaja to miasto.
Zreszta nie rozumiem co komu przeszkadzal ten budynek...

Co może konserwator

[Gość: Luk]

Wszyscy mają rację. Willi mi szkoda, jej zburzenie to skandal.
Ale jak przypomne sobie metody działania i ludzi w urzędzie
konserwatorskim, to bardzo dobrze rozumiem inwestora. Jeśli ktoś
nie wysadzi tego urzędu w powietrze, to niedługo wszystkie
zabytki szlag trafi. Drobny przykład: u mamy na Żoliborzu rośnie
w ogródku drzewo - orzech. Ogródek jest mikroskopijny, przy
paskudnym szeregowcu z czasów Gomółki. Mama osobiście sadziła
drzewko lat temu ze 20. Urosło tak, że gałęzie zwieszają się o
sąsiadów po obu stronach, zacieniając dość skutecznie trzy domy.
Nic dziwnego, że wszyscy zgodnie uradzili, że drzewo (owocowe!)
należy wyciąć, a w to miejsce posadzić coś mniejszego. Okazało
się, że zezwolenie wydaje konserwator zabytków, bo dzielnica
jest wpisana do rejestru. Jak myślicie, jaka była decyzja
konserwatora?

[eela]

Nie zgodził się, tak?