PREZYDENCKA USTAWA - SZKOŁY WYZSZE

[Gość: polemista]

"Jest juz projekt ustawy o szkolnictwie wyzszym. Równe prawa dla wszystkich
uczelni " (Rzeczpospolita , 4.11.2003). Caly projekt opublikowany jest na
stronie www.frp.org.pl.
Polemika:
Nie można się zgodzić ze stwierdzeniem, że taki projekt ustawy o szkolnictwie
wyższym od dawna był oczekiwany przez środowisko akademickie. Jest on
niezgodny z Kartą Bolońską, która mówi, że "działalność naukowa i
dydaktyczna musi być moralnie i intelektualnie niezależna od władzy
politycznej i ekonomicznej". Sama ustawa powstawała pod patronatem Prezydenta
i petryfikuje dotychczasowy system nauki polskiej uzależniony od Prezydenta
mianującego profesorów belwederskich i premiera, przy którym umocowana jest
komisja do spraw stopnia i tytułu naukowego. Społeczeństwo głosowało za
przystąpieniem Polski do Unii więc i ustawa o szkolnictwie winna być zgodna
ze standardami unijnymi i prowadzić do uproszczenia 'kariery' akademickiej.
Prezydencka' ustawa z takimi standardami nie jest zgodna, a jest zgodna ze
standardami nauk post-radzieckich.
Próba ograniczenia pracy na wielu etatach jest pozytywem tej ustawy, ale
uzależnienie wieloetatowości od decyzji rektora raczej prowadzi do systemu
autokratycznego.To może być narzędzie formatowania nauczycieli akademickich
w rękach rektorów i nie ograniczy patologii na uczelniach, a może nawet ją
powiekszyć. Ktoś kto patologie uczelni ujawni raczej nie bedzie miał zgody na
pracę na drugim etatcie, jeśli w ogóle zostanie na swojej macierzystej
uczelni.
Niezależne wypowiedzi w internecie raczej świadczą o braku poparcia dla tej
ustawy przez krytycznie myślącą cześć środowiska akademickiego. Faktem jest ,
że jest to chyba demokratyczna mniejszość, która uchroniła się przed
sformatowaniem.

[zakompleksiony]

A ja myślę, że Posłowie Komisji Edukacji chcą się dobrze przygotować do prac
nad nowelizacją ustawy. Stąd eksperymentalny! pomysł internetowej debaty, która
będzie uzupełnieniem tradycyjnej metody parlamentarnych dyskusji.

Dynamiczny rozwój szkolnictwa wyższego w III Rzeczpospolitej jest faktem.
Znaczenie dobrego wykształcenia stale rośnie. Rośnie rola wiedzy w dynamicznie
rozwijającej się gospodarce. I dlatego potrzebne jest nam prawo o szkolnictwie
wyższym, które będzie umożliwiało szybkie zmiany w treściach i metodach
nauczania, tak aby nadążyć za postępem technicznym i zmieniającymi się wymogami
rynku pracy. Nowe prawo powinno dobrze służyć rozwojowi szkół wyższych oraz
ułatwiać szeroki dostęp do studiów.

Zapraszam do zapoznania się z materiałami, które zamieściliśmy na stronie Sejmu
dzięki życzliwości wielu osób i instytucji. Zapraszam szczególnie do dyskusji w
Forum. Czekamy na propozycje i wypowiedzi do 10.09 br. W połowie września
zamieścimy podsumowanie e-debaty. Sądzę, że pozwoli ona na wypracowanie
systemowych regulacji umożliwiających rozwiązanie najważniejszych problemów
szkolnictwa wyższego.

[rumba_negro]

Termin 10.09.? Czy ja śnię?

[Gość: polemista]

Ja tez sądzę, że to sen. Jesli nie to proszę o pelniejsze i bardziej wiarygodne
dane i adres forum.

[j_karolak]

Znany jest fakt, że w Polsce funkcjonuje obecnie ponad 200 szkół wyższych, w
tym blisko 130 niepaństwowych. Niektóre uczelnie, głównie państwowe, powołały
filie czy też wydziały zamiejscowe, których jest już ponad 40. Szkoły wyższe
według typów to: uniwersytety, wyższe szkoły techniczne, akademie rolnicze,
wyższe szkoły ekonomiczne, wyższe szkoły pedagogiczne, akademie medyczne,
wyższe szkoły morskie, akademie wychowania fizycznego, wyższe szkoły
artystyczne, wyższe szkoły teologiczne i pozostałe.

Wiadomo, że badając strukturę szkół na podstawie liczby studentów, można
stwierdzić, że spośród uczelni państwowych największa liczba studentów studiuje
w uniwersytetach (37,3 proc.), następnie w szkołach technicznych (25,9 proc.)
oraz w szkołach pedagogicznych (11,3 proc.), a w uczelniach ekonomicznych - 7,6
proc. Studenci tych czterech typów szkół stanowią ponad 82 proc. ogólnej liczby
studentów wszystkich uczelni państwowych.

Jest pewnym, że wśród szkół prywatnych natomiast największa liczba studentów
studiuje w szkołach ekonomicznych (zarządzanie, administracja, marketing,
bankowość i finanse itp.), gdzie udział tych studentów w ogólnej liczbie
studentów wszystkich uczelni wynosi prawie 55 proc. Studenci prywatnych szkół
ekonomicznych przewyższają już liczbę studentów państwowych szkół ekonomicznych
o ponad 30 proc. Drugą z kolei grupę studentów w prywatnych uczelniach stanowią
studenci szkół pedagogicznych o udziale 13,7 proc. oraz studenci szkół
technicznych - 3,5 proc.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że szkolnictwo prywatne nie prowadzi wyższych szkół
medycznych, morskich, wychowania fizycznego, uniwersyteckich (nie licząc
Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego). Należałoby zatem zastanowić się, czy
szkoły wyższe w Polsce, państwowe i niepaństwowe oraz ich filie i wydziały
zamiejscowe, są właściwie rozmieszczone w układzie geograficznym
(terytorialnym, wojewódzkim), zgodnie z potrzebami edukacyjnego rynku
regionalnego w ujęciu kompleksowym, również pod względem ich typów, czy też o
lokalizacji szkół wyższych i ich filii decydowały inne, może bardziej losowe
niż celowe, uwarunkowania regionalne.


Oczywistym jest, że pod pojęciem potrzeb regionalnego rynku edukacyjnego
należałoby rozumieć uwarunkowania dotyczące głównie: zagospodarowania
absolwentów szkół średnich przez miejscowe szkoły wyższe (filie) o odpowiednim
typie i profilu studiów (współczynnik skolaryzacji netto powinien kształtować
się w granicach 30-40 proc.); zapewnienia odpowiedniej liczby absolwentów dla
lokalnych potrzeb administracji i działalności społeczno -gospodarczej
przemysłu, handlu, usług, działalności społecznej itd.; ponoszenia mniejszych
obciążeń przez studentów i ich rodziców w sytuacji bezpośredniej bliskości
szkoły wyższej od miejsca zamieszkania studenta; podnoszenia ogólnego poziomu i
prestiżu regionu, posiadającego na swoim terenie szkołę wyższą; powołania i
rozwijania własnej kadry naukowo-dydaktycznej w miejscowych wyższych szkołach
regionalnych; prowadzenia badań naukowych niezbędnych dla rozwoju społeczno-
gospodarczego danego regionu itp.

Jestem przekonany, że rozmieszczenie wyższych szkół państwowych i
niepaństwowych oraz filii w układzie wojewódzkim w Polsce przedstawia się
następująco. Państwowe szkoły wyższe występują w 22 województwach (przede
wszystkim w miastach, gdzie znajduje się siedziba władz i urzędów
wojewódzkich), tj. w 45 proc. województw. Ich rozmieszczenie jest
nierównomierne i koncentruje się w kilku największych miastach wojewódzkich,
takich jak: Warszawa - z udziałem 13,5 proc. ogólnej liczby szkół wyższych,
Kraków - 11,2 proc., Poznań - 9,0 proc., Wrocław - 9,0 proc., Gdańsk
(Trójmiasto) - 7,9 proc., Katowice - 6,7 proc., Łódź - 6,7 proc. A zatem w 7
miastach wojewódzkich skoncentrowanych jest 64 proc. ogólnej liczby państwowych
szkół wyższych.

Móglbym tak cytować jeszcze długo.
www.forumakad.pl/archiwum/98/4/artykuly/07-zycie_akad.htm

[Gość: polemista]

A jak to się ma do ustawy ?

[Gość: polemista]

Wywiad z Prof. Woźnickiem w dzisiejszej Rzepie - tryumf trzymających wladzę w
nauce i edukacji

[Gość: ciekawski]

Czy to Warszawę nie interesuje ?

[j_karolak]

Ani trochę. U nas szkolnictwo ma się dobrze.