Gość: michasia :)
IP: *.piramida.biz.pl / 62.233.185.*
05.08.04, 21:51
Mam drobny problem, ktory dla wielu problemem pewnie nie jest, ale dla mnie:
jak najbardziej. Dokladnie 10 dni temu poznalam (w pracy) IDEALNEGO faceta, z
ktorym moglabym spedzic reszte zycia. Podobny do mojego charakter, poczucie
humoru, upodobania, no i przystojny na dodatek... Pierwszego dnia wciaz
wodzil za mna wzrokiem, nastepnego byly juz bardziej konkretne slowa i czyny,
dosc dokladnie swiadczace o tym, ze mu sie podobam. Snuje wizje NASZEJ
wspolnej przyszlosci, twierdzi, ze to on jest dla mnie tym idealem, jakiego
szukam przez cale zycie itp itd. W pracy spedzamy ze soba 8 godzin bez
przerwy, wiec zdazylismy sie przez ten czas dosc dobrze poznac. Wszystko
byloby cudowne i sielankowe, gdyby nie to, ze ON ma narzeczona i ustalony
termin slubu na przyszly rok. Wciaz jednak (nie tylko w mojej obecnosci, ale
i na forum) powtarza, ze narzeczona nie jest czlowiekowi przypisana do konca
zycia, ze "niestety" ja ma... wyraza sie o niej dosc oglednie i bezosobowo.
Ja jednak mam skrupuly i nie wiem, co o tym myslec, co robic, czego nie robic
itp. W koncu: narzeczona jest! Chyba powinnam dac mu do zrozumienia, ze nic z
naszej "wspolnej przyszlosci" nie bedzie, ale jednoczesnie... znalazlam swoj
ideal... Co Wy zrobilibyscie na moim miejscu???