Dobra smierc

[isma]

Dobra smierc jest dla mnie przeciwienstwem tzw. potocznie "smierci
tragicznej".

Dobra smierc, to smierc swiadoma, w tym sensie, ze smierc, na ktora jestesmy
przygotowani. Niekoniecznie przez dluga chorobe, ale takze przez wczesniejsze
osiagniecie takiej duchowej dyspozycji, gotowosci, cos na
ksztalt "sporzadzenia testamentu".
I jesli zle mowie o rugowaniu myslenia o smierci z naszego zycia, to mam na
mysli to, ze dzisiaj, umierajac nagle, zazwyczaj nie mamy wczesniej okazji
sie na nia tak "bez powodu" przygotowac. Nie jest taka okazja nawet smierc
biskich, wygnana z domu do szpitali i wyspecjalizowanych instytucji.

Ale - i z tym sie borykam - czy dobra smierc moga miec dzieci? Czy zawsze
jest to "smierc tragiczna"?

[stokrocja]

Umierasz jak grzeszysz A jak odchodzisz z tego świata to po prostu
zasypiasz To słowa znajomego księdza

[mader1]

o ja mysle, ze my wszyscy w Bozej perspektywie jestesmy dziecmi.
Wybraz sobie nieskonczonosc. Mysle, ze dla Boga to czy Jego dziecko
ma 2 lata czy 50 , to taka roznica jak dla nas miedzy dzieckiem
miesiecznym a rocznym.
Ale nas boli... tak bardzo.
Tylko tak to sobie potrafie wytlumaczyc.
Modle sie o taka smierc, o jakiej piszesz.
A raczej... staram sie byc gotowa. W moim zyciu smierc bywala o
wyciagniecie reki.
Wydawaloby sie, ze starajac sie, majac te swiadomoosc powinnam byc
lepsza. Przeraza mnie, ile ciagle mam ze soba do zrobienia

[mamaadama4]

Dzieci mogą mieć "dobrą smierć". Po smierci mojej córki sporo rozmawiałam ze
szpitalnym kapelanem i opowiadał mi o tym jak odchodziły inne dzieci.
Pogodzone, ufne, bez lęku.
Co w żaden sposób nie zmienia faktu, że smierć dziecka jest odwróceniem
naturalnego porządku.

[jol5.po]

Myslę,że wiadomość o bliskiej śmierci jest smutna, dla każdego. Nawet tego przygotowanego - bo jednak to podróz w nieznane, byc może trzeba będzie przejść przez cierpienie (ból umierania). Nawet taka przygotowana, w Bogu jest bolesna i dla bliskich i najpierw dla samego umierającego.
Dorosły ma dorosłą świadomość - wiele doświadczeń mówi mu, że trzeba się bać, albo rozumowo przygotowuje sie na śmierć, ale odruchowo zadaje pytania, dlaczego ja, dlaczego teraz. Wiara pomaga, ale proces chyba jest zawsze podobny - przecież to ogromna zmiana.
Dziecko nie ma jeszcze bagażu doświadczeń, mysli prościej, więc nie skazuje się na wiele dylematów człowieka dorosłego.
I myślę, że ono właśnie paradoksalnie może mieć dobrą śmierć. Ono może być szybciej pogodzone z tym, że odchodzi.
Ale dorosły, który jest obok będzie cierpiał ogromnie, bo dla niego to >odwrócenie porządku<, jak napisała Mamaadama. I ból, bo z dzieckiem umiera kawałek jego.
Moze to tak urządzone, że dziecko szybciej zrozumie naturalność śmierci, jak dorosły, i że właśnie w taki sposób jest chronione. Mamaadama napisała, że widziała "dobrą śmierć" u córeczki - dziękuję Ci za te słowa.
pozdrawiam wiekanocnie Jola

[mharrison]

Na razie podaję link do podobnej dyskusji:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=14681989&v=2&s=0

[samboraga]

Powazny temat.

Ja mysle o smierci. I takie myslenie o smierci jako o klamrze spinajacej zycie
jest mi bardzo bliskie. Ale to racja-gdybym nie musiała to bym pewnie nie
myślała.
Wiem gdzie bede chciala lezec 'po', zachodze tam czasem, niedaleko jest las do
ktorego chodzimy na spacery. To nie jest moj rtodzinny cmentarz. Tam gdzie lezy
moja rodziana juz nie chowaja bo stary i zabytkowy. Tam gdzie rodzian meza nie
chce. Chce tu gdzie mieszkam, drzewa beda mi szumialy nad glowa.
Nie, nie 'wykupilam' miejsca, nie mam odlozonego stroju-jak niejedna babcia.
Po prostu powiedzailam mezowi ze jak ja pierwasza to chce tu.
Wiem to co pisze w dzisiejszych czasachg to jak wynurzenia swira, 'ty mysl o
zyciu, masz za duzo czasu na myslenie'...

Jako dziecko tez nie mialam oporow przed mysleniem o smierci, mysle ze dzieci
nie maja. Po powrocie ze szpitala wyrazilam kiedys na glos, na spotkaniu
rodzinnym, że ze smiercia jesrt jak z wejsciem do ciemnego pokoju, kazdy sie
boi ale jak sie juz jest w srodku to juz sie nie boi-bo wlasnie jest w srodku.
Miałam 12 lat. Popatrzyli na mnie przerażeni 'o czym ty myslisz dziecko'.
Właśnie byłam po poważnej operacji.

Zreszta inne dzieci w szpitalu tez przyjmowaly smierc jako cos normalnego, na
tamtym oddziale smierc sie czasami zdarzała i z tego co pamietam to dorosli
robili problem, jak kogos reanimowali wyganiano nas do jednej sali. Nie tylko
po to zebysmy sie nie platali pod nogami....
A jak przyszłam do szpitala na jedna z operacji przyszly dzieci (na oddziale to
zawsze radosc ze jeszcze jedna osoba do zabawy) i spytaly na jaki zabieg-ich
reakcja: 'a, wczoraj zmarł Tomek, w trzeciej dobie (sic!-okreslenia fachowe),
tez to mial'....po czym wyciagneli karty i gralismy w makao. Choc tez nie jest
tak ze sie nie balismy, ale za dlugo by pisac o wssystkim....Pamietam np
dziewczynke z ktora mialam wyjsc tego samego dnia do domu, strasznie jej nie
lubilam, bylam dla niej złośliwa a ona zmarala niespodziewanie dwa dni przed
wyjsciem. Żaluje ze bylam dla niej niemila a jej juz nie ma...

Mysle o przygotowaniu o smierci. Z kazdego powrotu ze szpitala przynosze takie
umieranie w sobie. Nie jestem gotowa. Nnie chce umierac. Przeraza mnie mysl ze
zostawie male jeszcze dziecko. Ale widze wlasna smierc przed soba. Wyznacza moj
horyzont dzialan w zyciu.
Juz tyle razy bylam tak blisko granicy, juz w mojej obecnosci lekarze
wskazywakli moj 'przypadek' jako wydarzenie medyczne 'powrotu'. Staram sie
tylko, choc nie zawsze mi sie udaje by ten strach mnie nie paralizowal.

Dla mojej schorowanej babci jestem jedyna osoba w rodzinie, ktora z nia
rozmawia o jej smierci, nie o tym 'w co mnie ubierzcie do pogrzebu', ale jak
bedziemy nadal blisko siebie, tyle ze babacia juz tam 'wyzej', śmiejemy sie
jakie to chody babcia bedzie miala u Matki Boskiej i wytupta dla nas te
wszystkie zanoszone do Boga prośby, bedzie blizej...
Cala rodzina chce ulzyc babci wysylajac ja do szpitala. A babcia wie ze lepiej
nie bedzie. Modli sie tylko o to by mniej bolalo. I to rzeczywiscie smutne ze
tylko ja ja rozumiem, ze obecnie nie mozna na spokojnie porozmawiac o smierci,
nawet z wlasna rodzina!??!!! Z kim ja bede rozmawiac jak jej zabraknie?

To trudny i BARDZO wazny dla mnie temat. Dziekuje Ismo za watek bo juz myslalam
ze tylko ja taka 'dziwna' jestem