rozstanie po latach

[ruda1982]

Chcę zostawić chłopaka po 7 latach związku. Czuję, że wszystko się wypaliło,
nie cieszą mnie spotkania z nim, czuję, że już nie kocham. Z drugiej strony
pozostaje to choler.ne przyzwyczajenie, że jakoś nie wyobrażam sobie, że z
nim nie będę - widzimy się codziennie i spędzam z nim cały wolny czas. Czy
jest ktoś na tym forum kto zostawił po wielu latach związku? I jakich
argumentów użyliście? Czy po prostu po tylu latach jestem już na niego
skazana bo on mnie kocha i nie można kogoś tak po prostu odstawić na bok?

[heretic-magic]

Nigdy nie bylam w takiej sytuacji, ale moze po prostu sprobuj sie troche
odizolowac, odpoczac od niego, czesciej spotykaj sie z wasnymi znajomymi a nie
waszymi wspolnymi, moze wtedy zobaczysz, ze nadal go kochasz, tylko
potrzebujesz przestrzeni, zeby moc zatesknic -----> pozdrawiam

[ruda1982]

Dzięki za radę.Tylko widzisz ja nie mam własnych znajomych, wogóle nikogo nie
mam poza nim. Odcięłam się zupełnie od świata, wszystko co robię to z nim, nie
mam nawet jednej koleżanki, z którą mogłabym pogadać. I w sumie to nie mam
czasu na spotkania-praca, praca i jeszcze raz praca. Jemu praca zajmuje o
2/3czasu mniej niż mi. Ma czas na spotkania z kumplami i na hobby,na rozmowy z
rodziną...a cały mój wolny czas zabiera mi a mam go naprawdę malutko. I jemu to
pasuje "ŻYĆ NIE UMIERAĆ!" A mnie ta sytuacja dusi! Gdybym go kochała to chyba
bym się cieszyła z jego szczęcia a drażni mnie to jak chole.ra!

[Gość: nerissa]

no bo brak Ci odpoczynku,a nie mozesz poprostu powiedzieć mu chociaz w jednym dniu że chcesz odpocząć ale sama? nie wiem użyj jakiś argumentów,że masz dołka i że zgubiłaś się w życiu i takie tam,powiedz mu prawde.Ewentualnie możesz starać sie z nim kłócić,może wtedy da Ci troche odpocznąć?

[ruda1982]

On ma na moim punkcie jakąś obsesję a ja dałam mu się calkowicie zniewolić.
Jakoś nigdy nie potrafiłam mowić czego chcę,czego oczekuję. Np, gdy umawiałam
się z koleżanką i mówiłam mu, że ide do baru z koleżanką to on oczywiście szedł
ze mną a ja nie potrafiłam mu powiedzieć, że po prostu chcę pogadać z
koleżanką. Często było tak, że koleżanka chciała mi się wyżalić, miała jakiś
problem a ja...przychodziłam z nim. I teraz wszystkie koleżanki się ode mnie
odwróciły. Nawet gdy spotykam jakąś na ulicy, próbuję się umówić ale wszystkie
mnie zbywają "odezwę się", "napiszę smsa" i tak do następnego przypadkowego
spotkania. Gdy ostatnio zaczęłam mu zarzucać, że cały wolny czas spędzam z nim,
że z nikim się nie spotykam to on na to "to się umów ze znajomymi a co ja Ci
bronię?" No tak niby nie broni, ale doprowadził do sytuacji, że ja nie mam
żadnych znajomych:(

[ruda1982]

Zastanawiam się tylko czy on to zrobił specjalnie "żeby miec mnie na własność",
czy rzeczywiście z ogromnej miłości do mnie. Ale jakby nie było to chyba nie
będę potrafiła go kiedyś pokochać. Boję się, że jak go zostawię to nawet nie
będe miała się do kogo odezwać...

[elleves]

Bedziesz miala ... zobaczysz z czasem sie wszytko ulozy. W razie czego bede
trzymac za Ciebie kciuki. ale najpierw, zanim zerwiesz - poswiec sobie choc 1
dzien (dzien bez niego, wymysl cos) i przemysl dokladnie caly zwiazek. Z tego
co piszesz wynika, ze on Cie powoli zniewolil, zrobil z ciebie swoja poddana -
przykro mi tak Cie nazywac, ale na prawde tak wynika z Twoich postow:(
Kazdy z nas ma jakies problemy - moj chlopka np nie chce sam ze mna jechac w
gory bez swoich kolegow bo sie BEDZIE NUDZIL, tak wiec zastanow sie nad swoim
zyciem i swoja przyszloscia u boku tego chlopaka......

[ruda1982]

Zastanawiam się cały czas...wiem, że nie zrobi mi krzywdy fizycznie, nie pije,
nie krzyczy, nie bije...(moi rodzice uważają, że to wystarczy do szczęścia, bo
miłośc i tak kiedyś minie)ale ja czuję, że nie będę szcześliwa skoro go nie
kocham.
Rozumiem Twojego chłopaka. On poprostu uważa, że im więcej osób tym więcej
ciekawych pomysłów. Nie możecie odcinać się od znajomych. Bo widzisz ja prawie
zawsze chciałam spotykać się z innymi ludzmi a nie tylko we dwójkę ale on
nie "TYLKO WE DWOJE!" i wyszło co wyszło, tak więc spróbuj zrozumieć Twojego
chlopaka, żebyś nie doprowadziła do takiej sytuacji jak jest teraz u mnie. Nie
można kogoś zamęczać tylko swoim towarzystwem.

[heretic-magic]

Jesli jestes pewna, ze to nie jest uczucie zamkniecia i izolacji od swiata,
ze napewno go nie kochasz, to zacznij zyc a on niech swoje manie przesladowcze
przerzuci na jakas nowa ofiare...

[ruda1982]

To napewno nie miłość, tylko przyzwyczajenie-to się poprostu wie. I jakoś sobie
nie mogę wyobrazić sytuacji, w której jego nie będzie. Bo oprócz pracy i spania
on wypełnia mi 100% czasu.

[heretic-magic]

To zacznij wypelniac go sobie sama, wyjdz gdzies, odswiez stare znajomosci,
zapisz sie najoge czy pilates... zyj bez niego :) po prostu potrzebujesz oddechu

[moozio]

pozwole do tego wszystkiego dolozyc swoje meskie przemyslenia. przechodzilem
przez cos bardzo podobnego. rozstalem sie z dziewczyna po 6ciu latach zwiazku
powody mniej wiecej byly podobne. przyzwyczajenie a nie milosc. zrobilismy to,
ze tak powiem za obopolnym porozumieniem. tego nie da sie zrobic z dnia na
dzien po tak dlugiej znajomosci. na pewno beda lzy i zal. pozniej cholerny zal
do siebie, ze wychodzisz z taka inicjatywa. potem przychodzi zrozumienie
(przynajmniej tak bylo u mnie). rozwiaz sprawe tak, zeby utrzymac z nim dobry
kontakt juz po rozstaniu. moze jednak wam uda sie do siebie wrocic, moze nie.
dodam tylko, ze ja podobnie jak twoj facet na poczatku probowalem ograniczac
swoja dziewczyne (dlatego moj przypadek jest podobny do twojego), pozniej jakos
do tego dojrzalem i stwierdzilem ze nie ma sensu. dalismy sobie wiecej swobody
ale to niczego nie zmienilo...
przemysl to, pozdrawiam i zycze odwagi

[ruda1982]

Dzięki! Pocieszyłeś mnie bo już myślałm, że nikt nie rozstaje się po tylu
latach,w sumie normalnego nie patologicznego związku. Choćby nasze rodziny tak
się do tego przyzwyczaiły, że jesteśmy razem, że coraz bardziej cisną na ślub i
są swięcie przekonani, że to już na wieki:(((
Mam pytanie: Nie żałujesz, że się rozstaliście? Jesteś szczęśliwy?

[moozio]

sprawdź poczte

[ruda1982]

przykro mi ale nic nie ma...

[moozio]

już się poprawiłem, powinno być ok

[ruda1982]

niestety...nic ale poczekam cierpliwie, może troszkę to musi potrwać a ja
strasznie ciekawa jestem

[ruda1982]

Masz rację duszę się!!!

[eska78]

Ja rozstałam się po 8 latach.I jedyne co moge Ci doradzić , to jeśli Go nie
kochasz ( a jest to przyzwyczajeniem )to odejdz ,bo to nie ma sensu.Nic na
siłe.Już teraz nie jesteś szcześliwa a co bedzie potem ?

[ruda1982]

szkoda ale nie mogę korzystać w pracy z GG. Możesz napisac co było powodem
rozstania.Bo mój związek na pozór jest dobry-nie klocimy się, w sumie
dogadujemy itd. Tylko brakuje mi uczucia. Ale czy to możliwe kochać po tylu
latach?

[szczurza_mama]

Ja sie rozstałam z moim facetem po ponad 4 latach. Pwód ten sam. Byłam
stłamszona, on wypełnial moje mysli i czas. Oprócz tego było wiele wzajemnych
pretensji i nieumiejętność komunikowania się. W końcu zrozumiałam, że go nie
kocham i po prostu przyzwyczaiłam się do niego. Zerwałąm z nim i teraz
nareszcie odżyłam. Poznałam też kilku nowych ludzi, bo niestety ale przez ten
czas też straciłam wielu przyjaciół, głównie meżczyzn, którzy mieli lepszy
kontakt z moim facetem głównie ze względu na to, że robili sobie wspólne wypady
na działkę, grali w piłkę i grali sobie w gry przez sieć.

Teraz jest super. Z nim sie wogóle nie widuję. Raz na tydzien moze wymienimy
kilka zdań na gg, ale raczej o pierdołach, nigdy na temat naszego zwiazku.
Zapisałam sie na fitness, spędzam wieczory w domu z dobrym winem, ogl adam
fajne filmy, czytam książki i planuje czym by sie tu jeszcze zająć. Odzyskałam
energię, jestem pewna siebie, ide do przodu i świat wydaje mi się różowy. To
był bardzo dobry wybór.

Mam nadzieję, że ty również odżyjesz. To naprawde nie jest tragedia być
samej. :)

[szczurza_mama]

Ja sie rozstałam z moim facetem po ponad 4 latach. Pwód ten sam. Byłam
stłamszona, on wypełnial moje mysli i czas. Oprócz tego było wiele wzajemnych
pretensji i nieumiejętność komunikowania się. W końcu zrozumiałam, że go nie
kocham i po prostu przyzwyczaiłam się do niego. Zerwałąm z nim i teraz
nareszcie odżyłam. Poznałam też kilku nowych ludzi, bo niestety ale przez ten
czas też straciłam wielu przyjaciół, głównie meżczyzn, którzy mieli lepszy
kontakt z moim facetem głównie ze względu na to, że robili sobie wspólne wypady
na działkę, grali w piłkę i grali sobie w gry przez sieć.

Teraz jest super. Z nim sie wogóle nie widuję. Raz na tydzien moze wymienimy
kilka zdań na gg, ale raczej o pierdołach, nigdy na temat naszego zwiazku.
Zapisałam sie na fitness, spędzam wieczory w domu z dobrym winem, ogl adam
fajne filmy, czytam książki i planuje czym by sie tu jeszcze zająć. Odzyskałam
energię, jestem pewna siebie, ide do przodu i świat wydaje mi się różowy. To
był bardzo dobry wybór.

Mam nadzieję, że ty również odżyjesz. To naprawde nie jest tragedia być
samej. :)

[ruda1982]

Bardziej niż samotności boję się, że go tak bardzo zranie

[moozio]

w związku z tym chcesz być Matką Teresą do końca życia?

[moozio]

przepraszam ale odnoszę wrażenie,że czekasz na odpowiedź na pytanie: "rozstać
się czy ciągnąć to dalej". pamiętaj, że decyzje musisz podjąć sama i ponieść
wszystkie jej konsekwencje. a na forum wysłuchaj tylko co inni mają do
powiedzenia na ten temat i tak bardzo się tym nie sugeruj

[ruda1982]

Wiem, że decyzję muszę podjąć sama. Tak jak piszesz chciałam poznać zdanie
innych na ten temat. Czy wogóle ktoś dopuszcza do siebie takie mysli po tylu
latach związku. Wiem, jedno: czy zostanę z nim czy odejdę i tak bardzo go
zranię, tylko chyba jednak bardziej zostając. Mam w sobie tyle ciepła, które
chciałabym podarować komuś kogo kocham a przy nim nie potrafię się cieszyć, że
on jest. Szczerze to drażni mnie swoją obecnością, tym ,że tak bardzo mnie
kocha. Owszem chcę byc kochana ale chcę też kochać...

[moozio]

widzisz, żeby kochać trzeba się zakochać a to trochę trudne jak znacie się już
tyle czasu i piszesz, że więcej w tym jest przyzwyczajenia

[moozio]

P.S. dostałem i odpisałem

[ruda1982]

nic z tego:((( szkoda:((( Może coś się zablokowało. mam nadzieję, że jeszcze
dojdą bo strasznie ciekawi mnie co napisałeś

[ruda1982]

Nie, zresztą to chyba jasne. Tak naprawdę to myślę już o tym pare lat i z
każdym rokiem jest trudniej. Widząc jak on mnie kocha jakoś nie potrafię
odejść. Nigdy nie dawałam mu poznać, że coś jest nie tak, że zastanawiam się
nad sensem bycia z nim bo nie kocham. On przez cały ten czas myślał, że jestem
w nim zakochana tak jak on we mnie. Teraz pewnie dostanę zje.be, że cały czas
go okłamywałam i okłamuje ale zasłużyłam.
p.s. e-mailik nie doszedł:(((

[moozio]

wyslij do mnie pustego maila, ja zrobie RE, może w ten sposób pojdzie

[szczurza_mama]

mój miał łzy w oczach jak mu powiedziałam, że to koniec. I nie walczył nie
pytał, nie prosił. Generalnie zrobiło mi sie go żal i było mi przykro, że go
zraniłam, ale szybko mi przeszło. Najważniejsze to nie utrzymywać potem przez
dłuższy czas kontaktu, bo to prawda, że co z oczu to i z serca. Ja go ie widzę
i cieszę sie z tego. A on też nie próbuje nawiązać ze mna kontaktu. Nie wiem
czy to dlatego, że on tez zrozumiał, że to nie sensu czy dlatego, że się
obraził i teraz siedzi i cierpi.

[ruda1982]

chciałabym mieć tyle siły, żeby zostawić.

[Gość: jancio]

Ja też tak miałem. I byłem tą stroną "uciskającą" jak się w stosownym czasie
dowiedziałem od swojej ex. Na całe szczęście mimo, że miała takie same obawy co
Ty ( była też odcięta od świata ) udało jej się wyrwać z tego "zaczarowanego"
kręgu. Dzisiaj po latach jesteśmy znakomitymi przyjaciółmi, mamy rodziny,
dzieci, swoje życie i co ciekawe zero pretensji o przeszlość i rozstanie. A
samo rozstanie nie było łatwe ani dla niej ani dla mnie. Ale nie można (
zrozumiałem to później ) dusić drugiego człowieka swoim uczuciem. Człowiek
potrzebuje luzu w swojej prywatnej przestrzeni. Dzięki jej odważnej decyzji
sprzed lat ( potem mogliśmy szczerze rozmawiać) jestesmy obydwoje szcześliwi
teraz. Oczywiście wtedy bolało ale to tak jak z zabiegiem ratującym życie...
Pzdr.

[szczurza_mama]

mam nadzieję, że mój facet będzie po latach myślał tak samo jak ty :)

[ruda1982]

To aż zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe w moim przypadku.

[Gość: mini]

Czytam twoje posty i czuję jakby były przeze mnie pisane.Mam identyczny
problem.Jestem z facetem ponad 4 lata,nasze rodziny się świetnie znają i
traktują nas prawie jak małżeństwo.On myśli,że go kocham a ja po prostu nie
umiem już bez niego żyć.Uzależnił mnie od siebie zupełnie,dla niego przestałam
się spotykać z przyjaciółkami,kolegami,bo nikt mu nie odpowiadał.Na imprezy
chodze raz do roku a potem musze spowiadać się z każdej minuty przez kolejne
12miesięcy.Kiedyś go kochałam,ale on swoim zachowaniem,zaborczością zabił całe
uczucie.Dobrze wiem,że lepiej by mi było bez niego,ale jakoś nie potrafie go
zostawić.Wiem,że cholernie bym go tym zraniła a,że mam dusze altruisty jakoś nie
potrafie...I tak krąg się zamyka.Frustracja z każdym dniem we mnie
narasta.okłamuję samą siebie,że może coś z tego będzie.Nie będzie.Mam
wrażenie,że życie ucieka mi między palcami,ale nie mam siły go złapać...

[moozio]

oj to już się kwalifikuje na forum Uzaleznienia

[Gość: mini]

Obawiam się,że masz racje.Ponoć przyznanie się do uzależnienia to pierwszy krok
do wyleczenia...Może kiedyś uda mi się postawić na swoim i odtoksycznie swoje
życie.Zapisze się na warsztaty o asertywności:)

doszło:) i już odpisałam

[ruda1982]

[ruda1982]

Gość portalu: mini napisał(a):
dla niego przestałam się spotykać z przyjaciółkami,kolegami,bo nikt mu nie
odpowiadał
U mnie było identycznie, wszyscy byli głupi, beznadziejni a koleżanki to
idiotki.
Dobrze wiem,że lepiej by mi było bez niego,ale jakoś nie potrafie go
zostawić...I tak krąg się zamyka.
Mam identyczne mysli
Frustracja z każdym dniem we mnie narasta.okłamuję samą siebie,że może coś z
tego będzie.
Ja też
Mam wrażenie,że życie ucieka mi między palcami,ale nie mam siły go złapać...
To zdanie idealnie podsumowuje mój stan. Czuję, że przegrywam życie.
mini Czy będziesz jutro na forum? Teraz zaraz muszę "spadać" ale bardzo bym
chciała pogadać z Tobą na ten temat. A może napisz mi e-maila. Trzymaj się!

[Gość: mini]

Postaram się jutro tu pojawić,albo napisze na twoją poczte.O ile wygram walke z
bratem o dostęp do komputera;) A na razie trzymaj się cieplutko i głowa do
góry.Myślę,że nie wszystko stracone,jeszcze możemy nauczyć się brać życie w
swoje ręce...

[agacina5]

witam :)) Nie bede radzic ani sie madrowac, tylko napisze Ci jak to bylo u
mnie - moze pomoze.. Rozstalam sie z facetem dwa lata temu, sadzac po Twoim
nicku bylam wtedy w Twoim wieku. Tez bylismy razem 7 lat - polowe liceum i cale
studia, przy czym na studiach od 3 roku mieszkalismy razem. Tez wszyscy byli
pewni, ze juz tylko slub dla "przyklepania" zwiazku i koniec. Ale gdy dotarlo
do mnie, na jakim etapie jestesmy, zdalam sobie sprawe z tego, ze wcale nie
chce z nim byc... i zdecydowalam sie zerwac. Balam sie strasznie, chyba
egoistycznie najbardziej balam sie ze nie bede umiala bez niego zyc, ze sie nie
pozbieram po rozstaniu i wyprowadzce, a tymczasem jedyne co czulam to ogromna
ulga i radosc z odzyskanej wolnosci. Jasne ze rozmowa byla trudna i oczywiscie
mam wyrzuty sumienia i jest mi zaal mojego eks, bo on sie do dzisiaj nie
pozbieral - minely dwa lata, przypomne - i czesto mowi naszym wspolnym znajomym
ze teskni, a czasami znajduje za wycieraczka samochodu rozyczke i wiem ze to od
niego - ale wiem tez, ze podjelam sluszna decyzje. Po prostu chcialam przerwac
ten nie do konca udany zwiazek wtedy, kiedy jeszcze oboje mielismy szanse na
ulozenie sobie zycia od nowa; balam sie, ze obudze sie po 5 kolejnych latach u
boku niekochanego meza i wtedy rozwod, dzielenie sie dziecmi, pieniedzmi,
brrr.. Na zakonczenie dodam, ze od pol roku jestem z fantastycznym facetem,
ktory w zaden sposob mnie nie ogranicza i w ktorym jestem na maksa zakochana,
wiec w sumie happy end, choc latwo nie bylo. Pozdrawiam i zycze odwagi, bedzie
dobrze, zobaczysz, tylko sluchaj siebie i rob to co dla Ciebie dobre - nie
uszczesliwisz nikogo, bedac sama nieszczesliwa.

[Gość: MARTUS]

no nie jestes skazana-ale z gory wspolczuje twojemu chlopakowi skoro cie kocha-
ja sobie nie umiem wyobrazic rozstania po tak dlugim czasie

[Gość: dalia]

Agacina, dodałas mi odwagi. ja tkwię w ziązku, który trwa 10 lat. o ile jeszcze
dwa lata temu, nawet rok marzyłam o tym, by go w końcu zalegalizować, teraz
mysle, ze nie ma to sensu. Spedzamy ze soba mnóstwo czasu, ale tak naprawdę to
raczej z przyzwyczajenia niz z miłości. coraz odważniej mysle o rozstaniu, by
nie marnowac więcej czasu w związku, który tak czuje, nie ma przyszłości.Boje
się tego, ze jeśli z tego przyzwyczajenia wzielibysmy slub to za kilka lat
popatrzymy na siebie i stwierdzimy, że to była kompletna pomyłka, ze jestesmy
sobie zupełnie obcy

[agacina5]

Czasami mysle sobie teraz, ze gdybym dwa lata temu nie zdecydowala sie na
radykalne ciecie, to zamiast z moim obecnym fantastycznym facetem bylabym z
tamtym, do ktorego juz nic nie czulam i ciagle zastanawiala sie co zrobic i
uzalala nad soba... Warto walczyc o wlasne szczescie :))