poród domowy

[katisza]

Witam
Zacznę , ze jeszcze nie jestem w ciązy ciągle myślę , zastanawiam się i boję
... ale :)
porody wcześniejsze były szpitalne ( oksytocyna , przebicie pęcherza ,
nacięcie 2 razy , uciskanie brzucha , kleszce przy 1porodzie problem z
wyparciem syna 4200 , przy drugim złamany obojczyk - zaklinował się barkami
4500.Porody oczywiście na plecach :)
Czy jest szansa na poród domowy .Spokojny w pozycji innej niz leząca , bez
oksytocyny , przywiązania do ktg?
Byłam w 3 ciązach - druga zakończona w 10 hbd łyzeczkowaniem- obumarcie
W szpitalu w moim miesie nie ma oddziału na którym można rodzić w innej
pozycji niz na .
Czy rozsądnie jest rodzenie w domu w ojej sytuacji?
Pozdrawiam

[ja27-09]

A tutaj zaglądałaś?
forum.gazeta.pl/forum/f,45447,porod_domowy.html

[claire1983]

Bardzo się Tobie dziwię, że po tych wszystkich przejściach nadal
rozważasz porod domowy. Pewnie zaraz ktoś mnie zaatakuje, ale jest
to ostatnia rzecz na jaką bym się zdecydowała. Może i rodzącej jest
przyjemniej rodzić w domu, ale dla dziecka to za duże ryzyko. Ktoś
może powiedzieć, że od tysięcy lat kobiety rodziły w domu.... - No
właśnie, rodzily i część z nich umierało, umierały też dzieci. Skoro
teraz opieka medyczna jest na tyle dobrze rozwinięta aby ograniczać
ryzyko do minimum to nie rozumiem kobiet które tak uparcie chcą
rodzić w domu. Przecież komplikacje zdarzają się naprawdę dość
często wbrew pozorom, pępowina, niedotlenienia, spadek tętna u
dzieci, konieczność nagłej cesarki i tysiąc innych. Przemyśl to
jeszcze czy naprawdę będziesz się czuła bezpieczniej rodząc w domu?
Ja to bym chyba zwariowała ze strachu

do Claire1983

[kropkaa]

Jeśli nie rozumiesz kobiet, które chcą rodzić w domu, to
przynajmniej przyjmij do wiadomości, że:
1. wbrew pozorom komplikacje nie zdażają się aż tak często, a jeśli
się zdarzają, to najczęściej są konsekwencją wcześniejszych,
szpitalnych, rutynowych działań;
2. konieczność nagłej cesarki nie bierze się znikąd i tym
bardziej nagle, no chyba, że coś ktoś (tym kims jest zwykle personel
szputala) schrzani;
3. osobiście czułam się bardzo bezpiecznie w domu, tak bezpiecznie,
iż urodziłam wszystkie moje dzieci (czyli dwójkę);) Co gorsza, choć
się zarzekałam, że to koniec, to jeszcze bym chciała:) Gdy sobie
przypomnę (właściwie to nie muszę sobie przypominać, bo właściwie
nie zapominam) tego małego człowieczka otwierającego niebieskie
oczka pod wodą, a potem wypływającego do nas; a wkoło absolutna
cisza, spokój, brak jakiegokoliwek pośpiechu, szumu, hałasu, ostrego
światła... Właściwie to jest nie do opisania jak to jest naprawdę
samemu urodzić dziecko - po pierwszym porodzie mogłam góry
przenosić, teraz żałuję, że to już koniec;( Jakość narodzin nie do
ocenienia.

[claire1983]

Tak, to sprawa indywidualna każdej kobiety i każda z nas powinna
mieć prawo decydować o tym gdzie i jak urodzi. Ja nigdy bym się
jednak nie zdecydowała na poród domowy, tylko i wyłącznie ze względu
na bezpieczeństwo dziecka. Gdybym mogła postawić się na miejscu
takiego dziecka przebywającego w brzuchu mamy i mogłabym podjąc
decyzję to prosiłabym mamę aby urodziła mnie w szpitalu, niestety
dzieci nie mają za wiele do powiedzenia. Jestem zwolenniczką
ograniczania ryzyka do minimum. Dobrze, że w Twoim przypadku
wszystko zakończyło się pozytywnie i nie było żadnych niemiłych
niespodzianek. W mojej rodzinie to co poród to inna przerażająca
historia. Synek siostry zaplątał się w pępowinę, był reanimowany,
mimo, że ciąża przebiegała idealnie, poród też. Teraz jest zdrowy i
śliczny ale gdyby poród był w domu to w ogóle by go nie było. Synek
mojej przyjaciółki zaraził się paciorkowcem którego nie wykryli u
niej wcześniej i gdyby nie szybka pomoc medyczna to też nie wiadomo
jakby się to skończyło a kiedy rodziła drugie dziecko to nagle akcja
porodowa ustała i musieli pilnie podać leki aby dziecko szybko
przyszło na świat. Pozatym podczas porodu warto mierzyć tętno
dziecka bo bez wód płodowych jest ryzyko podduszenia, nieznaczne ale
jednak jest. Ja wiem, że przyjemniej w domu, jakby to odemnie
zależało to nie wahałabym się, ale przecież dziecko nie może podjąć
decyzji czy chce ryzykować, Gdyby coś się stało to ja bym sobie
nigdy nie wybaczyła. Myślę, że i moja rodzina cale życie by mnie
obwiniała, że "zachciało się wyrodnej matce w domu rodzić". Ja nie
oceniam Waszych decyzji, to Wasza sprawa i nie mowię, że to jest
złe. Tj mówiłam, każdy ma prawo decydować.

[szczur.w.sosie]

Ja mam mięśniaka 10cm i mimo to położna wstępnie zgadza się na poród domowy.
Mimo ewentualnego ryzyka, które w takim przypadku jest. Ale warunkiem jest poród
od 37tc. co może przy mięśniakach być trudne.
Czyli trzeba porozmawiać z kompetentną położną i nie koniecznie słuchać, co
niektóre panikujące osoby mają do powiedzenia na ten temat.

[kropkaa]

Wiele opowieści dziwnej treści znam i z opowiadań "na żywo", i z
przyjaciółka przyjaciółki, nie mówiąc o historiach forumowych. I
zawsze jedno mnie dziwi: dziewczyny zwykle nie widzą związku
przyczynowo-skutkowego. Najpierw leżą jak kłoda, posłuszne
wszystkim, tylko nie swemu instynktowi, pozwalają się faszerować co
komu z szafki wypadnie, a potem dzwią się, że tętno słabe, że oddech
nierówny, że to, że śmo.
Pomimo, że potrafię się nie poddać idiotyzmom, ale nie zawsze się
da - przyznaję. Miałam robione KTG i położna, jak dziki osioł uparła
się, że mam leżeć na plecach. Protestowałam, lekarka (gdy
naskarżyłam na małpę) powiedziała, że nie raz i nie dwa zwracała
uwagę. No ale zanim z tych pleców się przekręciłam, trochę czasu
minęło - zapis płaski, w dodatku dziecko spało i nie wiem, czy jeden
ruch był. Lekarka kazała za dwa dni powtórzyć, obowiązkowo, a jeśli
coś by mnie niepokoiło, to wieczorem jechać do szpitala. I co?
Mogłam spanikować, ubrać przerażenie w odpowiednie słowa i nawet
tego samego dnia mieć cc. Bo wiadomo - tętno słabe, ruchów nie ma, a
zdrowie dziecka najważniejsze. I mam to na wydruku! Dziecko wyjęte
byłoby całe i zdrowe i oczywiście uratowane przez lekarzy!
Wiedziałam jednak czemu zapis jest jaki jest i w ogóle się nie
martwiłam. Kolejny KTG od razu na lewym boku, zjadłam coś słodkiego,
by pobudzić malucha, zapiłam małą czarną i wszystko było ok.
Gdybym była swoim dziećmi, bardzo bym chciała mieć takie porody,
jakie one miały. I nie watpię, że dobrze im z tym, jak i gdzie się
urodziły i w życiu na szpital bym mojej łazienki i wanny nie
zamieniła.

[katarzynaoles]

Oczywiście może mieć Pani własne preferencje dotyczące miejsca
rodzenia - i takim wybranym przez siebie miejscu powinna Pani
urodzić. Nie znaczy to jednak, że rodzenie w domu jest
niebezpieczne - jest to poparte wieloma dowodami naukowymi. Takie
jest też nasze - położnych domowych - doświadczenie. Przez ostanie
20 lat (a wcześniej po prostu nie wiem) nie zdarzył żaden przypadek
śmierci dziecka podczas planowanego porodu domowego, a ponad 90%
dzieci rodzi się w stanie bardzo dobrym 9-10 pkt Apgar. Chciałam też
powiedzieć, że co najmniej 1/3 (jeśli nie więcej) dzieci jest
okręcona pępowiną - jeśli poród przebiega naturalnie to występują
mechanizmy chroniące malucha i o fakcie dowiadujemy się najczęściej
dopiero po pordzie. Nie wiem też skąd pomysł, że w domu nie słucha
się tętna dziecka? Unikamy stosowania jakichkolwiek interwencji, ale
jesteśmy przygotowane, żeby w razie czego je podjąć. Każda z nas
jeździ do porodu z dużą walizką i bynajmniej nie mamy w niej
prześcieradeł tylko narzędzia, leki, kroplówki i cały potrzebny
medyczny ekwipunek. Pozdrawiam :)

[wanioliowa]

Wiesz co komplikacje mogą być, a nie muszą i tego nie przewidzisz. Gdybyś tą
dwójkę która szczęsliwie z medyczną pomocą przyszła na świat rodziła w domu bez
niczyjej pomocy, jesteś pewna że byłoby ich dwoje?

Ja bym nie ryzykowała. Jeśli chodzi tylko o pozycję - jesteś doświadczoną mamą,
z pewnością rozpoznasz skurcze przepowiadające. Choćbyś miała godzinę jechać do
innego szpitala - zdążysz, dlatego może po prostu poszukaj innej placówki bez
takich restrykcji.

[katarzynaoles]

Nie wydaje mi się, żeby poród w domu był w Pani przypadku dobrym
rozwiązaniem - wprawdzie jest bardzo możliwe, że kłopoty, które się
pojawiły były natury jatrogennej (to znaczy związane z działaniami
służby zdrowia), ale jednak można się spodziewać kolejnego dużego
dziecka, a co za tym idzie liczyć się z dystocją barkową. Do tego
miała Pani łyżeczkowanie jamy macicy, co jest dodatkowym obciążeniem
historii położniczej. Myślę, że najlepszy były naturalny, aktywny
poród w przyjaznym szpitalu. Pozdrawiam serdecznie :)

[katisza]

dziękuję bardzo za odpowiedzi .
Nie upieram się na porodzie domowym .Chciałam urodzić spokojnie ...
Przy porodach na dzień dobry przebito mi pęcherz , podłączono oksytocynę , i
strasznie cięzko było mi przeć na leżąco .Czułam potrzebe stania , chodzenia .
Zresztą mimo , ze wiedziano o duzych dzieciach usg , pierwszym porodzie
kleszczowym nikt nie chciał słuchać o c.c. Zresztą długa historia omijano mnie
po porodzie szerokom łukiem abym tylko nie zapytała czy nie miał mój lekarz
racji ( chodziło o wagę- w szpitalu ordynator gwaratował wg usg ze syn będzie
ważył góra 3400.Ja miałam usg miesiąc wcześniej w 35 tyg i mały ważył 3600 )
Rodziłam ze swoimi "położnymi" ale musiałam podporządkować się zwyczają lekarzy .
Ktoś napisze , ze mogłam się nie zgodzić .Ja jednak nie protestowałam ,wyraziłam
swoje potrzeby jednak nie były możliwe do zrealizowania :(
Bardzo dziękuję za wszystkie odpowiedzi .
Pozdrawiam

[wanioliowa]

Wiesz co pierwsze rodziłaś 6 lat temu, drugie nie tak dawno, ale 2 lata w
położnictwie ostatnimi czasy to sporo.
To poniekąd zasługa akcji Rodzić po ludzku i pracy wielu osób a także większej
świadomości kobiet - ale takie praktyki jakie opisujesz są dziś już na prawdę
rzadkością.

Nie sądzę aby dzisiaj - w dobie szkół rodzenia i tego, że kobiety mają prawo
domagać się ochrony krocza czy tego aby im nie podawać oxy i nie masować szyjki
- ktoś namiętnie łamał te zasady. To już jest poniekąd norma i nie po to są
szkoły rodzenia aby ktokolwiek dziś kazał ci leżeć na łóżku. Sale są wyposażone
w piłki i inne "cuda" i nie są tam one dla ozdoby :) dlatego wcześniej zobacz
sobie na stronę rodzić po ludzku, poszukaj najbliższego szpitala, zobacz co tam
się preferuje. Ja wlaśnie chodzę sobie do SR przy moim szpitalu i wiem jakie są
procedury i czego mogę się spodziewać. Ponadto przyda się partner - który w
chwilach kiedy ty nie będziesz trzeźwo myśleć - pogada z położnymi jakie są
twoje życzenia lub czego sobie nie życzysz (np. podawania niektórych środków
przeciwbólowych, cięcia krocza bez potrzeby) etc.

A że nie jesteś jeszcze w ciaży, czyli rodzić będziesz powiedzmy za prawie rok -
to w tej materii jeszcze wszystko pójdzie o krok do przodu więc sądzę że twoje
obawy będą już w ogóle całkowicie bezpodstawne :)

[dziub_dziubasek]

Oj niestety tu się mylisz. W wielu szpitalach jest nadal oksytocyna na dzien
dobry, nakaz leżenia i ciągłe ktg, a o parciu w innej niz leżąca pozycji można
zapomnieć (patrz chociażby Karowa w Warszawie)

[kropkaa]

Wanioliowa, bardzo optymistyczny Twój post:), szkoda tylko, że nadal
nieprawdziwy... Akcja akcją, a przyzwyczajenia przyzwyczajeniami,
niestety. Nacinanie, oxy, leżenie na plecach to nadal częściej
codzienność niż wyjąki. Sale zmieniły kolor na morelowy, personel
podejścia już tak pięknie nie wyremontował.

[edytadk]

> ale 2 lata w
> położnictwie ostatnimi czasy to sporo.

Serio? A miałaś może okazję samodzielnie to zweryfikować?:-) Ja rodziłam w
najbardziej przyjaznym szpitalu w dużym mieście - specjalnie pod tym kątem
wybierałam - i skończyło się na porodzie na leżąco i nacięciu. Na temat
(nie)leżenia nie było żadnej dyskusji, odnośnie nacięcia zostałam co prawda
"spytana", ale brzmiało to: "Oj, tu się nic nie rozciąga, chyba dużo Pani na
rowerze jeździła, trzeba naciąć...". I to byłoby tyle, jeśli chodzi o próby
ochrony krocza. Oksytocynę w pakiecie pewnie też bym dostała, ale na porodówkę
weszłam z pełnym rozwarciem i bólami partymi i zwyczajnie nie zdążyli;-).

Pewnie, o wiele rzeczy można się niby wykłócać i próbować egzekwować, ale ja
chcę urodzić moje dziecko w spokoju i skupieniu, a nie prowadzić wojnę z całym
personelem medycznym. Tymczasem sam personel medyczny jest skupiony na jak
najszybszym i zgodnym z ustalonym protokołem odfajkowaniem kolejnej rodzącej i w
nosie ma (z nielicznymi może chlubnymi wyjątkami, osobiście mi nie znanymi)
fizjologię i zdanie się - gdzie tylko można - na Naturę...

[katisza]

"Pewnie, o wiele rzeczy można się niby wykłócać i próbować egzekwować, ale ja
chcę urodzić moje dziecko w spokoju i skupieniu, a nie prowadzić wojnę z całym
personelem medycznym. Tymczasem sam personel medyczny jest skupiony na jak
najszybszym i zgodnym z ustalonym protokołem odfajkowaniem kolejnej rodzącej "
Zgadzam się tak było u nas :(

[uartig_varulv]

Polecam super strone o porodach domowych:
www.homebirth.org.uk/homebirth1.htm
Co prawda sytuacja w UK jest troche inna, bo kazda kobieta ma prawo wybrac porod
domowy i dostanie dwie polozne. W linku podanym wyzej opisanych jest wiele
historii kobiet po porodach szpitalnych, takze z powiklaniami, ktore bez
problemu urodzily w domu.
Porody szpitalne maja duzo wyzszy odsetek interwencji i co za tym idzie
komplikacji, chociazby dlatego ze nie rozwijaja sie naturalnie i zgodnie z
potrzebami kobiety.

Ja co prawda jeszcze nie jestem w ciazy ;) ale juz planuje porod domowy w wodzie xD

[iw1978]

Pani Kasia już Ci napisała, że domowy to w Twoim przypadku duże ryzyko, więc nie będę się powtarzać. Rozumiem powody, dla których chcesz rodzić w domu, bo sama chciałam tak urodzic drugie dziecko. Niestety, łyżeczkowanie po pierwszym porodzie przekreśliło moje plany. Pierwszy poród był typowym porodem szpitalnym, nie najgorszym może, ale też dalekim od ideału - leżenie, wyciskanie, nacięcie, oksytocyna do urodzenia łożyska podana bez zastanowienia, wyciąganie łożyska i łyzeczkowanie.
Dlatego postanowiłam, że drugi poród będzie inny. Umówiłam się z położną i wybrałam super szpital. Urodziłam klęcząc w wannie. Bez wenflonu, oksytocyny, nacinania i innych atrakcji. Syn niemały (4100, głowa 38) a wyszedł na trzech partych, ja nie miałam żadnych obrażeń. Poród od 4cm do narodzin małego trwał niespełna godzinę.
Poród od domowego różnił się scenerią. Pewnie, że wolałaym własną wannę, ale nie zawsze się da. Może jednak w Twoim mieście jest szpital, gdzie można znaleźć samodzielną położną i sensownego lekarza. Może w nieodległym mieście mas przyjazny szpital. Poszukaj. W szpitalu też można. Ważne, żeby wtedy, kiedy jest on jedyną opcją sprawić, by był przyjazny i otwarty na Twoje potrzeby.