samotność na finiszu

[pestka.cut]

jestem w 33 tygodniu ciąży i coraz bardziej boję sie jak sobie poradzę. Nawet nie wiem kiedy minęły te miesiące, ale czuje że za szybko. Nie zdążyłam przyzwyczaić sie do myśli że bedę matką. Komu bym sie nie pożaliła słyszę "mądre" rady- zobaczysz, wszystko będzie dobrze... A ja czuję że nie będzie, już teraz widzę że przez dziecko, które noszę w sobie straciłam męża- zero zainteresowania mną i dzieckiem. Dla wszystkich jest takie oczywiste że powinnam być szczęśliwa, ale nie jestem. Przed ciążą miałam wspaniałego męża, rodzine na którą mogłam liczyć, a teraz- zostałam sama z brzuchem- i im bliżej końca tym bardziej to dostrzegam. Nie mam prawa bać sie porodu- w końcu dla kobiety to normalne, nie mam prawa bać się macierzyństwa- bo na takie myśli był czas przed ciążą... ITD. ITP. Przed ciążą byłam radosna, optymistyczna, a teraz ciągle chodzę zapłakana- ale to przecież hormony... Jak mam kochać kogoś, kto mi zabrał to co było dla mnie zawsze tak ważne- wsparcie, poczucie bezpieczeństwa, a nawet pracę???...

[aga29wawa]

sorrki ale jakos nie umiem cie pocieszyc...ale mimo wszytsko napisze ...
chyba patrzysz na macierzynstwo z niewlasciwej strony...
nie pasuje mi okreslanie "kochajacym mezem " kogos kto zostawil cie w ciazy?!
chyba nie byl kochajacym az tak bardzo a ciaza tylko przyspieszyla to co bylo
nieuniknione??? nie zastanawialas sie nad tym??
rodzina... rodzina zyje swoim zyciem i to jest oczywiste .. ale.. trzeba
nauczyc sie poprosic ich o pomoc.. skad maja wiedziec jak sie czujesz i czy
potrzebujesz pomocy?
mowisz ze stracilas prace... praca nie ta to bedzie nastepna...
nie mozna siedziec bezczynnie i tylko narzekac "jak mi zle i nikt mnie nie
rozumie"!

wiem o czym pisze bo sama bede samotna matka, moj facet zostawil mnie w chwili
gdy dowiedzial sie ze zostanie ojcem ...
mam niepewna prace.. i tez nie wiem czy bede miala do czego wrocic...
podobnie jak ty mam hustawki nastrojow, raz jestem przerazona co bedzie dalej
innym razem ciesze sie ze juz nigdy nie bede samotna bo bedzie ze mna moje
malenstwo,
to nie jest wina hormonow, tylko lek przed nieznanym, przed odpowiedzialnoscia
za druga istote.
moje najblizsze kolezanki nie maja dzieci, nigdy nie byly w ciazy, tez na
poczatku poprostu zostawily mnie z zapewnieniem "jakby co daj znac".
Uwazalam ze dam sobie rade sama ... a nie dawalam...zloscilam sie ze nawet nikt
nie zapyta jak sie czuje i czy mozna mi w czyms pomoc...
wykonanie najprostrze czynnosci domowych z wielkim sprawialy mi klopot,
ryczalam w poduszke ze wszyscy mnie zostawili. Po czym okazalo sie ze jak raz
zwrocilam sie o pomoc, nie bylo problemu. Tylko trzeba powiedziec wprost!

W zyciu rozne zdarzaja sie rzeczy, moze sie okazac ze to dziecko w przyszlosci
bedzie dla ciebie wsparciem albo zycie ci uratuje!

Dziewczyno glowa do gory!! Nie ma tego zlego co by na dobre nie wyszlo:)))

[efkamarchefka2]

Pestka - wlasnie, ze masz prawo! masz prawo do wszystkiego. do narzekania,
strachu i humorow. 11 lat temu bylam w ciazy pierwszy raz - studia, 2 rok, brak
oparcia w rodzinie, facet, ktory najpierw powiedzial, ze to nie jego, a potem
zalatwil mi lekarza. nie mowilam nikomu, ze jestem w cizy, bo sie wstydzilam.
balam sie jak cholera, bylam zmeczona, niewyspana, zalamana, a musialam chodzic
na uczelnie,pracowac i jeszcze wymyslic, jak sobie poradzic. bylo ciezko.
pozniej tez - kiedy musialam isc do pracy i znosic humory szefa, ktory nie mogl
zrozumiec, ze jak dziecko choruje, to nie moge zostawic go samego w domu i
leciec do pracy. ale moja corka jest dzisiaj dla mnie najwazniejsza istota na
swiecie.
teraz jestem drugi raz w ciazy, jak Ty w 33 tygodniu. mam kochajacego meza,
wsparcie jego rodziny i znajomych. nie oznacza to jednak, ze wyzbylam sie
strachu, stresu, czy wahan nastrojow. czasami mam momenty zalamania - np.
wczoraj plakalam przez pol dnia, bo: ktos scial moje drzewo, spadl mi lancuch z
roweru, nie udalo mi sie zlatwic wszystkich spraw w gminie, garnek mi sie
spalil, brzuch mi ciazyl i bylam zmeczona, a do tego maz nie mogl zrozumiec, ze
po prostu jest mi zle.
ja tez slysze od znajomych, ze bedzie dobrze, ze to tylko hormony, ze ciaza to
stan fizjologiczny, ze moje problemy to zadne problemy, bo na przyklad w Afryce
ludzie gloduja i umieraja.
i wcale nie chce mi sie byc ciagle dzielna, zaradna, pracowita itd. pozwalam
sobie na zly humor, zmeczenie, narzekanie, bo jestem w ciazy i jakkolwiek jest
chciana i zaplanowana, to wiem, ze dziecko wiecej zmienia dla mnie niz dla meza
czy rodziny. i tez mam watpliwosci jak bedzie, jak sobie poradzimy, jak bedzie
wygladalo nasze zycie.
prawdopodobnie, kiedy dziecko sie urodzi - Twoje nastawienie sie zmieni. ja
pokochalam moja corke bezgranicznie dopiero po kilku miesiacach. nauczylam sie
radzic sobie i odrozniac prawdziwych przyjaciol od pseudoprzyjaciol.
rzeczywiscie wielu ludziom trzeba wyraznie powiedziec - jest mi zle, nie radze
sobie, boje sie. inaczej nie zauwaza lub nie zrozumieja. sprobuj. mam nadzieje,
ze sie uda. jesli chcesz - napisz na maila gazetowego. porozmawiamy. czasami z
obcymi latwiej rozmawiac niz z bliskimi.
pozdrawiam cieplo
Efka

[misinka81]

Jak tak patrzę, to ten okres ok 30 tygodnia też był dla mnie taki
niefajny...
U mnie jest o tyle inaczej, że mam synka 4-letniego i jestem w
ciąży, której nie chciałam, nie planowałam. Mąż wyprowadził się parę
miesięcy temu. Ja chciałam nawet usunąć ciażę, ale nie potrafiłabym
sobie i swojemu dziecku spojrzeć w oczy do końca życia. Przez całą
ciąże miałam i dalej mam mieszane uczucia co do tego dziecka, bo
jakby nie było to go nie chciałam, jego pojawienie się już w moim
brzuchu bardzo skomplikowało moje życie, bo stałam się bardzo
zależna od moich rodziców (a wolałabym tego uniknąć, bo starają się
manipulowac moim życiem), musiałam zrezygnować z ciekawej, lepiej
płatnej pracy (zagrożona ciążą), no i teraz mam conajmniej rok
wyjęty z życiorysu, by jakoś na nowo poukładać sobie życie od
początku. Jakoś nie wyobrażam sobie, jak będzie po porodzie, jedyną
dobrą rzeczą jest to, ze właśnie przeprowadziłam się do nowego
mieszkania, ale nawet nie mam za bardzo z kim dzielić tej radości,
bo mieszkać samemu to nie to samo, co z kochającą Cię osobą. No i te
humory, kiedy z byle powodu chce się płakać, na samą myśl o jakimś
wydarzeniu... Na szczęście jakoś widzę siebie z boku, wiem, że to
hormony, wypłaczę sie i jest lepiej :) Najbardziej się boję, że nie
pokocham tego dziecka, jak starszego, zwłaszcza że nie oczekiwałam
go wcale na tym świecie. Boję się, że nie dam rady sama z dwójką, że
nie spotkam już nikogo, kto chciałby z nami być, że nie ułożę sobie
życia tak, jakbym chciała, a nie mam jeszcze nawet 30 lat...
Nie poddawaj sie swoim czarnym myślom, one się nakręcają i tylko
wszystko pogarszają. Szukaj dobrych rzeczy, nie myśl o złych, rób
plany na przyszłość, a nad przeszłością się nie zastanawiaj, bo to
nic nie zmieni, a tylko będziesz mieć doła.
Trzymaj się ciepło :) Pozdrawiam :)

[ewa.ruda]

Wiem jak to jest, bo sama przez to próbuję przejść ale strasznie się
boję.Jestem teraz w 25 tyg ciąży.Wszystki było pięknie do
czasu.Poznałam wspaniałego faceta ( tak mi się wtedy wydawało)
Rozwodnik z bliźniakami.Nawet gdy dowiedział się żę jestem w ciąży
cieszył się jak dziecko. Później już były tylko kłótnie i awantury
więc spakowałam jego rzeczy.Było to w 15 tyg ciąży.Powiedział mi
wtedy ( tych słów niwe jestem w stanie zapomnieć chyba do końca
życia) że życzy mi i dziecku wszystkiego co może być
najgorsze.Myślałam że tego nie wytrzymam ale było i jest coś
znaczacznie gorszego.Ojciec mojego dziecka jest chory na raka jelita
grubego.Wszystko już było ok.Ale dostałam sms od niego że ten rak co
on go ma jest dziedziczny i życzył mi miłego dnia.Tego dnia świat mi
się rozleciał.Chciałam wtedy nawet zrobić coś sobie i dziecku,bo nie
wiem co to będzie jak okaże się że moja kochana córeczka będzie
chora na raka.Jestem załamana.Nikomu o tym nie mówiłam bo strasznie
się boję i nie wiem co mam robić.Tak bardzo chciałabym się do kogoś
przytulić , porozmawiać i normalnie życ

[lily.f]

Droga Ewo,
nowotwory jelita grubego są dietozależne i można im zapobiegać. To że coś może
się zdarzyć nie znaczy, że musi. Dużo zależy od nawyków żywieniowych rodziny,
można też robić regularną kolonoskopię i w porę interweniować. Nie wybiegaj tak
daleko naprzód, bo przecież nie wiesz nawet, co będzie jutro. Trzymaj się i dbaj
o Was.

[jamamma]

a przede wszystkim zmień nr telefonu, niech facet nie psuje Ci życia, skoro go
nie chciał z Tobą przeżyć.

[aga29wawa]

do ewa.ruda ...
nie zalamuj sie, to co powiedzial ci ojciec dziecka to tylko polowa
prawdy,przedstawil ci taka wersje zeby cie nastraszyc. Akurat tak
sie sklada ze moja rodzina przechodzila przez takie badania, moja
mama miala raka jelita cienkiego i jeszcze za jej zycia z komorek
pobranych mojej mamie zbadano czy rak ktorego miala ma podloze
dziedziczne czy nie.... to badanie nie daje wyniku kto i czy
oddziedziczy chorobe tylko ze dzieci osoby chorej sa bardziej
zagrozone wystapieniem choroby.
W przypadku gdy stwierdza sie ze choroba jest choroba dziedziczna
obejmuje sie opieka profilktyczna nie tylko dzieci tej osoby ale
rowniez jej rodzenstwo i rodzicow nie jesli sa w zaawansowanym
wieku.
Przede wszystkim majac swiadomosc zagrozenia mozesz zpobiec chorobie
poprzez badania profilaktyczne.
Dlatego glowa do gory!!! mam nadzieje ze wmiare zrozumiale jest to
co napisalam, a jak chcesz cos wiecej sie dowiedziec napisz :)

[ewa_janiuk]

Niezależnie od tego na jakim etapie życia i w jakich okolicznościach gdy po raz
pierwszy stajemy w obliczu nowej roli życiowej jaką nam przyjdzie pełnić stanowi
to dla nas szalone źródło stresów i wątpliwości. Zwłaszcza gdy dotyczy to
narodzin pierwszego dziecka bo tak na prawdę po raz pierwszy w życiu stajemy się
odpowiedzialni za drugiego człowieka. Im bardziej nasze wyobrażenia różnią się
od rzeczywistości tym trudniej nam się w tym odnaleźć. Nie boją się jedynie
ludzie bez wyobraźni. Lęk to normalne ludzkie uczucie. Co jednak z nim zrobisz
zależy od Ciebie. Dziecko nie musi zawładnąć całym Twoim życiem, nawet nie
powinno. Nie ma szczęśliwych dzieci przy nieszczęśliwych rodzicach. Tak jak z
każdym człowiekiem-spróbuj idź na kompromis. To nie prawda, że dzieci kocha się
od "zaraz", czasami potrzeba na to czasu. MOże to być pierwsze spojrzenie,
uśmiech, wasza pierwsza wspólna noc...

[malgorzataw_pl]

Dziewczyny, dacie radę, ciąża jest okresem zmian hormonów i czasami
wydaje się, że czlowiek już nic nie moze, to nie prawda. Sama jestem
samotną mamą 12 tyg. córeczki i czasami pomimo zmęczenia wiem że
jestem w stanie przenosić gory, właśnie dla niej. Nie ma nic
wspanialszego niż jej bezzębny uśmiech, kiedy do niej mówię, czy
wpatrzone oczy kiedy sśie pierś. Dla tych uczuć warto wszystko.
dacie radę.

[tu_nia]

tez sie boje cholernie, bo nie wiem co wybrac- cc czy orod w wodzie, czy
normalny ze znieczuleniem, boje sie cholernie bo wiem ze bede sama, jestem sama,
ojca dziecka przegonilam bo okazal sie patalachem na ktorego liczyc zupelnie nie
moglam ale jakos sobie poradze bo co nas nie zabije to nas wzmocni. amen.

[ewa_janiuk]

Mądre słowa!!
Nie jesteś sama! To ojciec dziecka został sam, Wy jesteście we
dwoje. :)