Ulubione filmy

[Gość: Lotnik]

Moje ulubione to Rejs, Miś, Rozmowy kontrolowane, Leon zawodowiec, Pulp
Fiction, Nie ma róży bez ognia...

[piasia]

"Imię róży", "Deszczowa piosenka".

[Gość: matka]

Easy rider, Dzień Świstaka, Piknik pod Wiszącą Skałą, Hair, Co gryzie Gilberta
Grape'a, Rain man, Uciekający pociąg,...

[Gość: ninka]

Tak, Tak, Piknik pod wiszaca skala!!!
I jeszcze Sala oficerow, ale to tylko po francusku,
niekomercyjne!!!
I niesmiertelne Wesele Wajdy

[Gość: AlRahim]

"Memphis Belle"!!!!!!! a poza tym "Lata dwudzieste lata trzydzieste", "Halo
Szpicbródka", "Cotton Club", "Bloodhunds of Broadway" - jednostajne
tematycznie :-) ale mnie to kręci!!!!!!!

[Gość: deni]

Park Jurajski,Powrót do przeszłości,Jak rozpętałem II wojnę światową i wiele
innych.

[Gość: Jontek]

A moje to :
9 odcinków Alternatywy 4
Wszystkie odcinki Zmienników - nie pamiętam ile ich było.

[piasia]

Generalnie - Bareja górą :))))))

A jeszcze SHREK!!!! Ze wskazaniem na Osła ;))))))

[lady_in_red]

Uwielbiam Kieslowskiego, a zwlaszcza Podwojne Zycie
Weroniki. No i "wczesny" Luc Besson, jego Wielki blekit,
ale w wersji autorskiej, moglabym ogladac na okraglo.

Ale nie uwazacie, ze to smutne tak tylko zarzucac sie
tytulami bez wnioskow. Moze kazdy by dodal, dlaczego
akurat ten film i co z niego wyciagnal, albo co
zapamietal. Taka moja delikatna i niesmiala propozycja ;)

Ja lubie Kieslowskiego, za to, ze potrafi sie zatrzymac i
zamyslic, nad parujaca herbata, nad szumiacym drzewem,
nad zyciem i prostymi sprawami.
Bessona (podkreslam "wczesnego", bo jego nowe filmy juz
traca myszka), za szczegolowa ilustarcje kazdej postaci,
za lekki i inteligentny dowcip, za zywiolowosc akcji
(zwlaszcza w Nikicie, czy Leonie), za brak pruderii (w
wersjach autorskich, oczywiscie).
A Wielki blekit dodatkowo kocham, za morze i spokoj jaki
wprowadza, gdy sie oglada.
Wczoraj obejrzalam Dzien Swistaka, swietny,
zauwazyliscie, ze ten czlowiek nauczyl sie dobrze
"przezyc dzien", dopiero powtarzajac go 100 raz. To dobra
wskazowka dla nas, zyc trzeba do konca, robic jak
najwiecej i wypelniac dzien do granic.

Pozdrawiam

Lady in red

[bigpaolka]

Lubię fimy Pedro Almodovara. Sš z gatunku absurdu obyczajowego, ale dobrze się je oglšda, kiedy już zorientujemy się, jak należy te filmy "odczytywać". Poza tym lubię przygodówki: Indiana Jones, Gwiezdnš sagę, no i MacGyvera. Za pomysłowo�ć i uczenie ludzi, że można sobie poradzic w każdej sytuacji. Z klasyki: "Niedziela w Nowym Jorku", "Rzymskie wakacje", "Dziewięciu gniewnych ludzi" itd. Lubię dobre komedie, ale o nie coraz trudniej, z wyjštkiem Juliusza Machulskiego wła�ciwie nikt nie robi komedii uniwersalnych, ponadczasowych, bo Bareja operował dowcipem i przejaskrawiał rzeczywisto�ć ówczesnš, więc jego filmy oglšda się wła�ciwie z rozrzewnieniem i tęsknš nutkš. A co do "Shreka" - popieram. Osioł w wydaniu Jerzego Stuhra jest rewelacyjny. Polecam wszystkim, bo to film wielokrotnego użycia.

[Gość: szcz]

Gniewnych ludzi było dwunastu, a nie dziewięciu

[Gość: Wlodek]

Gość portalu: szcz napisał(a):

> Gniewnych ludzi było dwunastu, a nie dziewięciu

Zgadza sie. Doloze "Kucharz, Zlodziej, Jego Zona i Jej Kochanek"
Ale jesli mozna, to podrzuccie jakies polskie tytuly.
Maczam czasem rece w wyswietlaniu wytworow polskiej kinematografii i kazda
podpowiedz moze byc uzyteczna.
Robimy cos w stylu calkiem dawnych DKF-ow.
ps. Czy ktos mial okazje zobaczyc pokazany w Krakowie dokument o Himilsbachu?

[Gość: matka]

Polskie? hmm..
raczej WOJACZEK, no i oczywiście SEXMISJA ;)

[lady_in_red]

Gość portalu: Wlodek napisał(a):

> Ale jesli mozna, to podrzuccie jakies polskie tytuly.
> Maczam czasem rece w wyswietlaniu wytworow polskiej
kinematografii i kazda
> podpowiedz moze byc uzyteczna.
> Robimy cos w stylu calkiem dawnych DKF-ow.
> ps. Czy ktos mial okazje zobaczyc pokazany w Krakowie
dokument o Himilsbachu?

Bardzo mi sie podobalo "Zycie jako smiertelna choroba..."
Zanussiego i czekam z niecierpliwoscia na "Suplement".
Chce tez zobaczyc "Meska sprawe". A juz pare razy
widzialam "Zobacze cie we snie", zabawne jest tam
wyobrazenie nieba... Swietna jest seria Zanussiego
opowiesci weekendowe, czasem mozna je zobaczyc w
telewizji. Niestety malo wiem, o niskobudzetowych i
amatorskich polskich produkcjach.

pozdrawiam

Lady in red

[Gość: Jan Mlyn]

Samozwancza « krytyka intelektualna » brzydzi sie wypowiadac sie o tworczosci
rezysera Maxa Pécas. Byc moze nie udaje jej sie po prostu wgryzc sie w
wielopoziomowa strukture destabilizujacego Dziela mistrza. Mimo to, nalezy
traktowac Maxa Pécasa jako tworce pelna geba. Jego technika (niezalezni
producenci, scenariusz praktycznie nieistniejacy, przyroda wykorzystana jako
dekoracja) przybliza go do kanonow Nowej Fali. Wsrod wielokierunkowych
orientacji – rzecz u wielkich tworcow zupelnie naturalna -, odskokow i
peregrynacji, wylania sie jednak spojnosc, ktora sugeruje troj-fragmentacje
Jego filmografii.

1. KRYMINAL EROTYCZNY (lata 60-te)
Jest to najmniej znany okres tworczy francuskiego mistrza. Nieslusznie
okrzykniety jako “przestarzaly” i “niemodny”, zawiera on jednakze kilka
klasykow, szczegolnie w dzielach z Elke Sommer, tych z samego poczatku. To
wlasnie nikt inny jak Max Pécas dal szanse tej Szwedce o niesamowitych
ksztaltach, przyszlej gwiezdzie „Quand l’inspecteurs’en mêle” (GDY INSPEKTOR
WKRACZA DO AKCJI) z serii „Rozowej Pantery”, a takze „Plus féroces que les
mâles” (DRAPIEZNIEJSZE NIZ SAMCE), w ktorym dowodzi ona oddzialem skapo
odzianych komandosek. Pécas i Sommer wspolpracuja na nowo przy okazji „De quoi
tu te mêles” (DO CZEGO SIE WTRACASZ) oraz „Daniela” („Daniela, Criminal Strip-
Tease”, 1961), gdzie pécasowska wizja swiata wystepuje juz jako uksztaltowana
poprzez swe stale elementy fundamentalne : damska bielizna obnazajaca tylko
tyle, na ile pozwala cenzura tamtych lat, sceny nocne (aby zaoszczedzic na
dekoracji i rekwizytach), watek zredukowany do swej najprostrzej, minimalnej
formy. Pécas obcuje tu – i totalnie posiada – wszystkie kody gatunku, dodajac
do nich jednak swoj „personal touch” : calkowity brak srodkow materialnych.
Zmuszony do holdowania kooprodukcji zachodnio-europejskiej, ignorowany w swym
wlasnym kraju, Pécas kreci mimo to „Douce violence” (DELIKATNA BRUTALNOSC) w
1962, z Sommer i Piotrem Brice, przyszla gwiazda bawarskich westernow. Tylko
kilka nastepnych jego dziel nie zostalo zapomnianych : „La Peur et l’Amour”
(MILOSC I STRACH), gdzie Klaudiusz Cerval, Milarka Nervi, Piotr Tissot i Wera
Valmont popadaja w konflikt na tle scenariusza Patryka Manchette (przyszlego
krola kryminalu francuskiego poprzez dziela takie jak np. „Folle à tuer”
(„SZALONA NA SMIERC”).
Wszystkie te problemy nie przeszkodza Pécasowi w nakreceniu w 1969 roku
arcydziela jego pierwszego okresu, z Klaudiuszem i Greta, w ktorym przedstawia
na swoj sposob temat jak na tamte lata skandaliczny : para lezbijek (francusko-
niemiecka – szczegol wymuszony przez producenta) strip-teaserek wzieta jako
zakladniczki przez zboczenca plciowego. Po dlugich scenach we wnetrzu,
filmowanych z bliska twarzy, wolnych filozoficznych dialogach – koniec jest po
prostu wzruszajacy. Takowy jest wniosek, ktory nasuwa sie pod wplywem tego
dziela – Pécas wyciaga konsekwencje ze swej fascynacji dla metnych sfer
psychiki ludzkiej i postanawia badac je parzez nastepne 10 lat.

2. Na granicy filmu o milosci (lata 70-te)
Pierwsza proba Pécasa w tym kierunku jest juz prawie-arcydzielem. Wokol
historii mlodej panny z dobrej rodziny zareczonej ze studentem politechniki
(ktory, po powaznym upadku na schodach, odkrywa u siebie tendencje do
nieposkromionego pozycia seksualnego – no, jest to moze niewiele, ale i tak
wiecej niz CALY Rohmer), watki pryskaja we wszystkie strony. Nastepnie
powracamy ku jedno-sciezkowosci w intrydze : w „Je suis nymphomane” (JESTEM
NIMFOMANKA), ujmujacym studium obyczajowym z mloda (?) Sandra Julien. Film ten
oznacza wstapienie w swiat pekasowski dwoch niezwykle waznych kolaboratorow
Mistrza : Klaudiusza Mulot i Michala Vocoret. Klaudiusz Mulot, wierny z
wiernych, scenarzysta, zrealizuje „Le jour se lève et les conneries commencent”
(WSTAJE DZIEN I ZACZYNA SIE OBCIACH) z Jacques’em Villeret i Johnny’m
Hallyday’em oraz „Immorale” (Niemoralna) z Florencja Guerin. A jesli chodzi o
Michala Vocoret, wiernego aktora, to zrealizowal on swietny dlugometrazowy film
na bazie inspiracji pekasowskiej (w ktorym pojawiaja sie Sylvain Green, Jacques
Chazot i Jean-Marc Thibault) : „Les bidasses au pensionnat” (PRZYGODY WESOLYCH
POBOROWYCH W PENSJONACIE). Niestety ! Max Pécas nie zdola powtorzyc „stanu
laski” i drugi opus dyptyku z Sandra Julien – „Je suis frigide... Pourquoi ?”
(JESTEM PLCIOWO ZABLOKOWANA... DLACZEGO ?) nie odpowiada zgola na pytanie
zadane w tytule i jest jedynie blada kopia poprzedniego ; od niepamieci ocala
go jedynie niesamowita jakosc zdjec Roberta Lefebvre, szefa operatora Abela
Gance, Henryka Decoin, Jacques’a Beckera, Klaudiusza Autant-Lary (nb.
nostalgika régime’u Vichy) oraz slynnego Reneusza Claire’a.
Wtedy wlasnie Max Pécas w swej tworczosci obiera kierunek o wiele bardziej
ryzykowny, postepujac po „ruchomych piaskach” i tworzy jeden za
drugim : „Banane Mécanique” (MECHANICZNY BANAN) skladajacy hold Kubrickowi
oraz, tuz potem, w 1973, „Club privé pour couples avertis” ( KLUB PRYWATNY DLA
WTAJEMNICZONYCH PAR), w ktorym na nowo pojawia sie Vocoret, Guy Piérauld
(francuski glos Bugs Bunny’ego) oraz Henryk Serre (niezapomniany Jim z „Jules
et Jim” François Truffaut). Nastepnie, eskapada niemiecka owocuje spotkaniami
aktorow pokroju Clausa Obalskiego (mlody pryszczaty w komediach erotycznych)
oraz Marco Perrin’a (wspolpracujacego nastepnie z Bertrandem Blier). Niestey, w
tym momencie kariera Maxa Pécasa staje poniekad w miejscu.

3. Komedia moczowo-plciowa (lata 80)
W roku 1977, przez przypadek, Max Pécas trafia na seans filmu produkcji
kanadyjskiej – „Lâche-moi les baskets” („SPADAJ NA DRZEWO BANANY PROSTOWAC” – w
wolnym tlumaczeniu). Dzielo to bulwersuje mistrza. Po raz pierwszy od wielu
lat, Maxowi do glowy przychodzi pomysl zupelnie nowy o swiezy : nakrecic
komedie DLA MLODZIEZY, pelna stosunkow damsko-meskich i piosenek
anglojezycznych... Natychmiast Max bierze sie do dziela i tworzy od reki postac
Cri-Cri (Krzys-Krzys ; grany przez Sylvain’a Green’a), sympatycznego mlodego
buntownika, ktory czuje pociag do dziewczyn, muzyki i piwa ; w pewnym sensie
przypomina on niejako postac Malcolma McDowell’a z „Mechanicznej Pomaranczy”.
Tak wiec Sylvain Green i Ksawery Lepetit graja glowne role w „Marche pas sur
mes lacets” (NIE DEPCZ PO MOICH SZNUROWKACH”), ktory opowiada o przygodach
dwoch „wesolych poborowych”, ktorzy jadac na ostatni week-end przed pojsciem do
woja zawieraja znajomosc z mlodym studentem z dobrej rodziny zadnym rozrywki.
Sceny na motorach przywodza na mysl „Easy Rider’a”, podczas gdy sceny dziejace
sie w przyczepie kempingowej niemieckiego malzenstwa (udekorowanej sznurami
parowek z Frankfurtu) sa zywym swiadectwem anarchistycznych tendencji Pécasa
oraz jego pociagu do humoru absurdalnego ; tym dwom ostatnim nie zaprzecza
zreszta dalsze filmy z cyklu „Krzysia-Krzysia” (finansowane w ko-produkcji
kapitalem niemieckim). Muzyka Georges’a Gravarentz’a (szwagra Charles’a
Aznavour’a i kompozytora „Zatrzymaj noc” dla Johnny’ego Hallyday’a) oraz
pojawienie sie Michala Vocoreta jako „guest star” (o sile komicznej nie do
wytrzymania, gdy kladzie sie twarza w polmisek spaghetti) dodaja czarujacej
atmosfery „NIE DEPCZ PO MOICH SZNUROWKACH” ; film

[Gość: Jan Mlyn]

ow pozostaje jednak dzielem przejsciowym, albowiem Pécas nie zdolal pozbyc sie
swej poprzedniej, starej wizji stosunkow damsko-meskich, po
prostu „przyklejajac” owa wizje do mlodocianych postaci. Znamie mistrza
pozostaje jednak mimo wszystko widoczne ; po raz pierwszy byc moze dialogi
osiagaja stopien napiecia zapowiedziany w tytule, zaporzyczonym z repliki, jak
i zreszta wszystkie pozniejsze tytuly Maxa Pécasa.
Postac „Krzysia-Krzysia” byla jednak zbyt bogata, aby wyczerpac ja w jednym
jedynym filmie. Zapowiadal to juz sam koniec „NIE DEPCZ...”, gdy Krzys-Krzys i
jego kolega odkrywaja, iz Michal Vocoret nie jest nikim innym jak ich
adiutantem – bezposrednim przelozonym w koszarach ! Juz niecaly rok pozniej,
Max plodzi „Embraye bidasse, ça fume !” (WRZUC SPRZEGLO, POBOROWY, BO DYMI !)
Odnajdujemy w nim Green’a, Lepetit’a i oczywiscie Vocoret’a, i calosc jest
prawie jawnym holdem zlozonym grupie aktorow komicznych „Les Charlots” oraz
tworczosci Klaudiusza Zidi’ego (autora filmowej adaptacji Asterix’a z Depardieu
i Clavier’em w 1999). Obecnie film ten dostepny jest pod tytulem „Bidasse
Academy” (AKADEMIA POBOROWYCH).
Nastepnie, pojawia sie trzecia czesc tryptyku. Jak widac, rowniez Max Pécas
tworzy swoj wlasny cykl „à la Antoine Doinel” Franciszka Truffaut. „On est venu
là pour s’éclater” (PRZYJECHALISMY TU ABY SIE ZABAWIC) ukazuje glowna postac
jako animatora w klubie wakacyjnym, bardziej zajetego jednak zaspakajaniem
plciowym hord turystek niemieckich niz swym zawodem. Niezapomniane sceny (jak
ta, gdy dwoch bohaterow maluje swe twarze w celu upodobnienia sie do arbuzow na
stole bufetowym) sa jednakze podszyte dosc ostra krytyka „spoleczenstwa
rozrywki”.
Apogeum bedzie jednak najlepszy film Pécasa : „Mieux être riche et bien portant
que fauché et mal foutu” (LEPIEJ BYC BOGATYM I PRZYSTOJNYM NIZ BIEDNYM I
SZPETNYM) : jest to subtelna satyra spoleczna, zapowiadajaca swym tematem Zlota
Palme z Cannes w 1996 – „Secrets & Lies”. Dwoch pol-braci (Sylvain Green i
Claus Obalski), ktorych raczej wszystko dzieli (jeden jest Francuzem i chudym
blondynem ; drugi Niecem i krepym brunetem) spotykaja sie z okazji zgonu
rodzicow w celu podzialu spadku.
CDN

[Gość: WEJ]

O krotsze wyznania prosimy Cie Janie.

[elliot4]

Trainspotting!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Pulp fiction!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Urodzeni
mordercy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!