Czy dobrze robie?!

[Gość: nuka]

Porzuciłam miłość, bo obawiałam się wychowywania jego 2 dzieci (sama mam
córeczkę i sama ja wychowuję)
Wybrałam kawalera bez dzieci który nas uwielbia, ale nie kocham go tak mocno
jak tamtego...
Wiem, jestem wygodnicka, ale dalej nie daje mi spokoju czy wyleczę się z tej
miłości do pierwszego..
Jak myślicie???
Tylko proszę, nie obrażajcie wulgaryzmami...i tak juz mi cięzko

[Gość: de niro]

Przecież to Twój wybór więc dlaczego pytasz o to ludzi którzy Cię nie znają i
których Ty nie znasz?

[Gość: nuka]

Właściwie nie wiem czemu pytam...
Może dlatego żeby ktoś powiedział - lepszy wybór, będzie prościej (chcę mieć
jeszcze jedno dziecko, ale 4 to byłoby chyba za dużo)
...albo żeby ktoś powiedział zły wybór, powinno się iść za miłością bez względu
na wszystko...

[Gość: Magda]

Zdecydowanie uwazam ze trzeba isc za glosem milosci.
Coz to za zwiazek bez milosci...Mam nadzieje ze nie bedziesz tego zalowala.A
moze poprostu gdybys naprawde kochala to nie balabys sie byc matka dla jego
dzieci i nie przeszkadzalo by ci to.
Idz za glosem serca!!!

pzd i mam nadzieje ze odezwiesz sie jeszcze na forum co u Ciebie.
Ps.Zwiazana bylam kiedys z mezczyzna 10 lat starszym z dzieckiem(matce odebrano
prawa do dziecka).Mial przezycia.Ja temu nie sprostalam bo to nie byla prawdziwa
milosc.Chcialabym byc przyjaciolka jego ale on zdecydowanie to teraz
odzuca.Dlatego napisalam ze zwiazana bylam bo to bylo przywiazanie do jego
corki.Slodziutka Wiki jest najbardziej kochana osobka do dzis przezemnie.
Nie jestesmy juz razem ale toksyczna milosc nie ma przyszlosci:(

pzd Magda

[Gość: nuka]

Magdo, ja bym chciała mocno iść za głosem serca...
Ale...pracuję zawodowo i podoba mi się kontakt z ludźmi, praca, to że zarabiam
(może nie kokosy ale jednak nikt mnie nie rozlicza)
Ten pierwszy (prawdziwa miłość) pracuje zawodowo jako kierowca tira, wyjezdza w
2-3 tygodniowe trasy po europie, wtedy dziecmi zajmują sie jego rodzice.
Przebąkiwał że po założeniu wspólnego domu będę mogła zostać w domu, a on
będzie na nas zarabiał..Czy to nie wygląda trochję jak znalezienie sobie
opiekunki do jego dzieci..Czy to nie próba zrobienia sobie ze mnie pomocy
domowej???
Partner ktorego wybrałam to ktoś kto pracuje w mieście, w sztywnych godzinach,
wychodzi z psem, pomaga w domu, jest zawsze, dba przede wszystkim o moja
córeczkę, która tez go uwielbia i nie czuje mniejszej uwagi jak przy pierwszym
(dzielenie uwagi na troje). Da się życ z tym czlowiekiem, mysle ze moze mozna
go pokochac, dobrze mi jest w jego towarzystwie, brakuje tylko tej iskry, ale z
reszta jest ok...
Wybor pokierowany był też właśnie moja córeczką, emocjonalnie bardziej jest
zwiazana z drugim..A dziecka nie chciałabym nigdy w zyciu skrzywdzic złym
wyborem..Albo zeby sie czula czasem jak piate kolo u wozu..

[Gość: ja]

ja bym poszla za glosem serca.zrobisz jak uwazasz.zwiazek bez milosci dla mnie
nie ma sensu bo mozna sie "udusic".przemysl sobie wszystko,przeanalizuj.zycze
ci powodzenia i duzo szczescia.

[Gość: nuka]

A czy z czasem nie uduszę się 2-3 tygodniową opieką nad trójką dzieci,psem i
domem??? Mając miłość przy sobie przez 1 tydzień w miesiącu?

[Gość: ggg]

Ja jestem właśnie po rozwodzie z człowiekiem, który był kawalerem i ożenił się
z matką dwójki dzieci. Też byliśmy oczkiem w jego głowie a ja wmawiałam sobie,
że miłość przyjdzie z czasem, że jakoś się ułoży, że jakoś to będzie. Otóż nie
ułożyło się a jego uczucie przerodziło się w obsesję co skończyło się miesiąc
temu na sądowym, dożywotnim zakazie zbliżania się jego do mnie i do całej mojej
rodziny. Od czterech lat związana jestem również z człowiekiem po przejściach ,
dużo starszym ode mnie, który ma syna i jestem najszczęśliwszą kobietą pod
słońcem, ponieważ jest coś czego nie było wcześniej............ bezgraniczna
miłość i zaufanie. Choś czasem bywa źle i ciężko to mamy siebie i to jest nasze
największe bogactwo. Życzę Ci tego samego i pozdrawiam gorąco.

[Gość: Edi]

powiem krótko idz za glosem serca w przeciwnym razie nigdy nie bedziesz
szczesliwa , i on kiedys zalwarzy ze niedarzysz go tak duzym uczuciem jak on
ciebie i wtedy rozpadnie ci sie kolejny zwiazek. zwiazek bez milosci nie ma sans
przetrawc!!!!

[Gość: nuka]

Pytam bo prościej jest zapytac ludzi którzy Cie nie znają...
Zresztą i tak nie mam tutaj rodziny której mogłabym się poradzić a koleżanki i
koledzy z pracy...świat jest przepełniony obłudą i plotkami, nie chcę by w
mojej pracy wzięto mnie na języki, ludzie są dobrzy gdy patrzy im się w oczy,
ale gdy sie odwracasz...

[Gość: m]

a może już wystarczy Ci wielkiej miłości? Bo pewnie już taką przeżyłaś skoro
masz już dziecko (tak mi się wydaje). Może teraz trzeba trochę bardziej pomyśleć
głową a już nie sercem. I tak, jak sama piszesz, z tym "drugim" też Ci nie jest
źle - wg opisu, to nawet jest bardziej ok niż ten "pierwszy". Sama chyba wiesz,
że ta "iskra" w każdym związku kiedyś gaśnie a pozostaje przywiązanie, ale też
obowiązki, które, jak sama widzisz już dzisiaj, spadną dość znacznie na Ciebie.

[Gość: kika]

przeczytaj pierwsze zdanie i określenie "porzuciłam miłość". Jeśli to była
prawdziwa miłość(a tylko taka zasługuje na okeslenie miłość) to wszystkie inne
przeszkody nie mają znaczenia. Ja też kiedyś odrzuciłam miłość, bo to bo tamto i
straciłam coś najcenniejszego w życiu,bezpowrotnie...

[Gość: nuka]

No właśnie, tego się obawiam, kiedyś była wielka miłość, ślub, potem
dziecko..teraz zostały świadczenia rodzinne z mopsu, tatuś zaginął gdzieś 4
lata temu,bo przygniotła go odpowiedzialność za małą kruszynkę.
Można mi chyba wybaczyć, że teraz myślę ostrożnie, nie porywam sie tylko na
miłość, patrzę również na wygodę, dobry rozwój córki.
Sama się zastanawiam czego chcę, dla obecnego partnera jestesmy oczkiem w
glowie. Tamta miłość była piekna, ale nie chciałabym się przekonywać na własnej
skórze że ta "iskra" po raz drugi sie wypaliła...A szanse to 50:50, wszystko
zależy oczywiście od dwojga ludzi...Wiem też że siedzenie w domu samotnie z
dziecmi może sprawić że będę czuła sie niewolnicą po jakims tam czasie.
Pierwszy w zyciu nie zamini pracy na stacjonarną, już o tym rozmawialiśmy, więc
pytanie jeszcze czy poświęcać swój rozwój żeby miłość się rozwijała zawodowo i
robiła co lubi?

[Gość: kika]

W związku nigdy nie ma pewności że przetrwa, więc nie możesz mieć pewności że
ten dla którego jesteś oczkiem w głowie kiedyś powie że już nie jesteś. Iskra
może się wypalić i w zwiącku z tym i z tamtym. Ale ja bym zaryzykowała, a nóż
widelec. Co do rozwoju zawodowego to nie rezygnowałabym z tego,nie chciałabym
byc na czyimś utrzymaniu.trzeba mieć swoje życie będąc w związku.

[Gość: nuka]

Bardzo chciałabym myslec sercem, ale jednak...
w Częstochowie jestem zupełnie sama, bez rodziny, bez wsparcia, wiele mnie
kosztowało ułożenie sobie zycia tutaj, pogodzenie pracy z opieka nad dzieckiem.
Byłam z siebie dumna. Na poczatku nie przeszkadzało mi zajmowanie się jego
dziećmi, ale z czasem zauważyłam że jego starsi rodzice z ulgą myślą o dniu jak
spadnie im z głowy opieka nad dziecmi, boje się że jak byśmy zamieszkali razem
nie miałabym już czasu na pracę, jego synowie są w wieku 2 i 8 lat, moja corka
5-letnia. Małe dzieci które wymagają ciągłej opieki. Co będzie jeśli wszystko
spadnie na mnie? Kiedy jego rodzice stwierdza że już sie naopiekowali i czas na
kogoś młodszego? Jak znajde pracę kiedy trzeba będzie rozłożyć rozkład dnia na
przedszkole,szkołe, który pracodawca zrozumie że dzieci kiedyś będa pracować na
nasze emerytury i trzeba ułatwiać ich wychowywanie? Prawda jest taka że żaden.
Zrobić sobie urlop i dawać się utrzymywać?
Wiem że najprościej byłoby dać się unieść miłości, ale jeśli już teraz wiem jak
by wyglądało życie, z czego musiałabym zrezygnować dla jednego tygodnia kiedy
mój ukochany jest w domu to nie wiem jak długo dałabym radę. Myśle że po pewnym
czasie czułabym się nie jako miłość jego zycia ale przede wszystkim jako ktoś
kto ma więcej cierpliwości do dzieci, kto im zawsze ugotuje, pobawi się,
wyjdzie na spacer..Zawsze moze byc tak że z jego strony przerodzi się to
wszystko we wdzięczność.
Zresztą tutaj nie chodzi tylko o mnie. Czy czekac aż moja córka przyzwyczai się
do dzielonej uwagi czy dać jej pełną uwagę. Już raz ją tzw. tatuś zranił,
najpierw jej pragnął dać gwiazdkę z nieba a później mu sie odwidziało.

[Gość: ja]

zadajesz pytanie na które juz znasz odpowiedz.ale skoro tamten wyjezdza bo nie
wiedzialam to ciezko ci bedzie z trojka dzieci a tu....no nie wiem ale z tego
co piszesz to wiecej jest przeciw niz za aby byc z tym pierwszym.musisz podjac
ciezka i wazna decyzje w swoim zyciu tym bardziej ze moze bedziesz chciala miec
drugie dziecko.pomysl o tym.pozdrawiam.

[Gość: nuka]

No wlaśnie,akceptuje jego dzieci, ale wiele nie podoba mi się w ich wychowaniu,
niby dostałam wolna rękę w ich wychowywaniu, ale trudno jest, bo "nie jestem
ich mamusią" Mamusia chociaż wyjechała za granice i tam się urządza zawsze
będzie "mamusią". Starszy syn został nauczony przez mamusię siadać na toalecie
żeby siku oddać...żeby nie popryskac otoczenia...żeb by nie musiała
sprzątać...Starszy syn nie umie przeprosić, idzie w zaparte, kilka razy po
klapsie oddał tatusiowi...Gdy tatus był z nami czułam się bezpiecznie, ale co
jeśli zostanę sama??? Żmudna praca wychować dzieci żeby miały jakieś zasady
moralne wpojone..Wiem że starszy więcej rozumie, że jest mu cięzko...
Piekne były chwile, zawsze zostaną mi w sercu, ale...znam odpowiedź - nie
potrafię oddać się cudzym dzieciom, zrezygnować z własnych marzeń o pracy, o
rozwoju...Może gdyby potrafił zmienić pracę, był na miejscu, był chociaż 2-3
razy w tygodniu..3 tygodnie to dla mnie jak wieczność..

[Gość: ja]

masz racje,zostan z tym co o ciebie i o twoja corcie dba,kocha was.nie znam ich
wiec tak trudno cos doradzic ale z tego co ty piszezsz,to ja nie wzielabym tego
wszystkiego na moje barki,bo ta "iskra"to jeszcze nie wszystko.zycze ci
szczescia aby decyzja stala sie ta sluszna,ja tez kiedys musialam podjac
decyzje a czy bede zalowac to sie okaze,nie mozna przewidziec
przyszlosci,miejmy nadzieje ze wszystko bedzie ok.musi byc ok. :)

[Gość: nuka]

Właściwie wybór padł nieco wcześniej, ale dalej wspominam te piekne chwile gdy
byłam z pierwszym sam na sam...spacery w świetle księżyca, romantyczne
kolacje, czasem wycieczki...Załuje że nie spotkalismy sie wczesniej wolni i nie
moglismy życia ułozyc sobie razem...Takie jest zycie..nie cofniemy
czasu...wielka szkoda...Miło jest jednak wracac do spokojnego domu bez
problemów, z człowiekiem który sie stara obrac ziemniaki, spłodzic jakis obiad,
ewentualnie cos zamówić do domu...Nie każdy kawaler potrafiłby zaakceptowac nie
swoje dziecko, znamy sie od 4 lat z przerwami i zawsze było tak samo, zawsze
moja córcia była jednakowo ważna, nigdy nie było tak, żeby nie pomyślał o
Karolci, każde wyjście było planowane pod jej katem, gdzie jej będzie
dobrze..Tego w pierwszym nie ma, uważa że dzieci sa ważne ale nie najważniejsze
i to mnie boli, bo córcia JEST I BEDZIE najważniejsza..
Wybór dokonany, lepiej się skupię na tym, żeby nie ranic człwoieka który jest
taki dobry dla nas...

[Gość: ja]

trzymaj sie.porozmawiaj z tym pierwszym.opowiedz mu o swoich obawach i jaka
decyzje podjelas.masz do tego prawo aby podejmowac decyzje sluszne i najleposze
dla ciecie i twojej karolci.trzymam kciuki.

[wiktoria63]

jeżeli nie byłaś przywiązana do jego dzieci to i do niego też nie. kochać
faceta z dzićmi to także kochać jego dzieci. jeśli o nich myślisz to znaczy że
popełniłaś błąd. tak mi sie przynajmniej zdaje.

[Gość: Mistx :-)]

Moim zdaniem zrobiłas najlepiej jak mogłas tylko zrobić. Powiem teraz dlaczego
tak uważam :D. Po pierwsze......Jesteś jeszcze(tak mi sie zdaje) wmiarę młodą
osobą wiec po co masz rujnowac sobie marzenia i plany życiowe: Opiekowanie się
trójką dzieci jest zadaniem męczącym i powiem szczerze bardzo absorbującym; Dla
tych dzieci musisz poswiecic wszytsko co możesz jeszce mieć a jeśli nie jestes
wstanie je pokochac to to nie ma sensu. Po drugie.......zmieniającym w tym
momencie decyzję niszczysz życie córce ponieważ: córka straci pełne i
bezgraniczne zainteresowanie ze strony rodziców; mówiłas że wg tego pierwszego
kolesia to dzieci nie są najważniejsze a wg tego drugie są; z tego co
zrouzumiałem to twoja karolcia jest już przyzwyczajona do tego lepszego zycia
gdzie to wszytsko jest dla niej a nie jeszce dla dwojki reszty dzieci oraz do
mezczyzny dla którego nie jest ważna tak jak reszta rodziny. Po trzecie......
mówisz miłość , iskra itp. W każdym związku to się wypala wiec nie licz na to że
za 5 lat(kiedy ten koles jest raz w tygodniu)nadal będziecie polączeni tą iskrą
milosci. Ogolnie jeszce mówiąć chciałem ci powiedzieć żebyś zoabczyła jak bedzie
ci się żyło z kazdym z nich. Z tym pierwszym musisz sie opiekować 3 dzieci przez
co ranisz swoja córke, jego i tak nie bedzie przez wiekszosc czasu w domu wiec
zdaje mi się ze dla niego to liczy sie bardziej pomoc domowa niż milosc, czy
jestes pewna ze za kilka lat on sam was wszytskich utrzyma ?? Dzieci rosną i ich
potrzeby również !! Dodtakowo musisz sie liczyć z tym że jestes uziemiona w
jednym miejscu na zawsze a i tak te życie wcale nie musi być jak z bajki:/ Z tym
drugim masz spkojną kochającą rodzine dla którego twoja córka jest najwazniejsza
na równi z tobą , możesz spełniać sie zawodowo i przy okazji jesli bedziesz
chciała mozesz miec jeszcze dziecko z nim; jak ci sie znudzi w cz-wie mozesz
sprobować gdzie indziej, świat nie jest mały :d

[Gość: nuka]

Do Mistx:-)

Zrobiłam tak, jak podpowiadał mi rozum. Moja miłość jest wielka do pierwszego,
ale nie wiem czy na tyle silna by rzucić pracę, zrezygnować z marzeń, zyc
czterema ścianami z trójką dzieci. Nie chcę próbować z nim mieszkać, bo
mogłabym skrzywdzic tym zarówno jego chłopców jak i moją córkę. Nie można bawić
sie dziećmi, ciągnąć je za soba dla sprawdzenia czy się uda, nie chcę by
Karolcia w swoich wspomnieniach pamiętała jak to raz mieszkamy u jednego raz u
drugiego bo mamusia nie moze sie zdecydować...

Taka właśnie decyzje podjęłam, widzę te wszystkie inne zalety drugiego
mężczyzny. Jest w nas zapatrzony, nie jest agresywny, nie pije, ma stałą pracę
gdzie możemy razem codziennie tworzyć rodzinnke na spacerach, uwielbia
córeczkę, poświęca jej całą swoja uwagę.W nawet najgorszych momentach nie
powiedział - to nie moja córka. Zawsze mogę na niego liczyć,jestem odciążona
psychicznie, uwielbiam patrzeć jak Karolcia jeździ mu "na barana", jak zawsze
gdy wyciagnie rączki ramiona są tylko dla niej. Nie chcę burzyć jej szczęścia z
tego wszystkiego, nigdy tatus nie poświęcał jej tyle uwagi co dostaje teraz,
nie mogę jej tego odebrać. A i ja czuje sie bezpiecznie. Nie zburzę spokojnego
zycia jej, ani sobie dla kilku chwil samotności z pierwszym. Może kiedys będę
żałować, ale taka właśnie moja decyzja.

[Gość: Mistx]

Do Nuka:

Czy ten drugi wie co naprawdę czujesz do niego a co do tego pierwszego czy nie
?? Bo jak tak myslalem nad tym dłuzej to sam niewiem czy jednak dobrze zrobiłas
:-) Co do tego co zrobiłas dla córki to pewny mogę być że dla niej zrobiłąs
najlepiej jak mogłas ale jesli mówisz ze jestes szaleńczo zakochana w tym
pierwszym to sam niewiem.A ten pierwszy też jest w tobie tak zakochany jak ty w
nim ??

[Gość: nuka]

Wiesz, jak troche o tym pomyslalam, to nie ma sie już nad czym zastanawiać.
Było mineło, nie uznaje powrotów po jakimś czasie, to tylko strata czasu w
wiekszości przypadków.
Prowadzę sobie z córka spokoje życie z tym drugim, wychodzimy w trójkę na
spacery, na hustawki, czuje na każdym kroku chęć wychowywania córki wspólnie.
Karolcia jest jego oczkiem w głowie, nie musze rezygnować z marzenia o drugim
dziecku, bo nie będzie problemem je utrzymać kiedyś tam może w przyszłości. Nie
musze rozpatrywac wizji rezygnacji z pracy dla wychowywania trójki dzieci.
Egoistyczne, ale kiedys juz wiece poświęciłam dla byłego męża, potem łapczywie
rwałam sie do wszystkiego by nadrobic stracony czas. Nie chce drugi raz
rezygnować z czegos dla kogoś, jeśli ktoś nie robi podobnie. Przecież pierwszy
mógłby zmienic prace na taka po Polsce, na krótsze wyjazdy, jednak to
kategorycznie odrzuca. Więc czy naprawde chce zyc w partnerskim związku? bo
logicznie na to patrząc to sam pragnie wolności, robienia tego co lubi, nie
szuka kompromisu. Czy zatem to jest miłość prawdziwa?

[Gość: rid]

Wiem, że już wybrałaś i szukasz tylko potwierdzenia, ale według mnie dobrze
wybrałaś. Ten pierwszy skoro nie mysli o zmianie pracy to wydaje mi się
egoistą, który wymaga od Ciebie a sam nie chce nic zmienić. Piszesz o tym, że
jest taki romantyczny i w ogóle, raz na 3 tygodnie to każdy by sie postarał. Po
tych trzech tygodniach zajmowania sie tylko domem i dziećmi, chciałabys sie mu
tylko wyżalić, a jemu nie chciałoby się dłuzej słuchać gderania żony.