dysleksja

[Gość: mama]

w której poradni i jaki pedagog prowadzi terapię dla dzieci dyslektycznych,
dzziecko ma 9 lat.
A może ktoś zrodziców ma podobne problemy z dzieckiem?

[Gość: jan]

Dysleksja to inaczej nieuctwo (albo lenistwo). Najlepszym lekarstwem jest
poświęcić więcej czasu na naukę, a i Ty jako matka powinnaś mu w tym pomóc!

[Gość: magda]

co Ty wiesz o dysleksji... nieuctow i lenistwo jak Ty to mówisz to jedno a
dysleksja to drugie. I nie jest ona spowodowana brakiem checi do nauki i
lenistwem. Oczywiście masz racje, że nalezy poswiecac dziecku wiecej czasu ale
pomoc specjalisty odpowiednie rozpozanie jej objawow postawienie diagnozy oraz
dobranej terapii spowoduje ze dziecko zacznie pracowac nad soba ;)

POzdrawiam ;)

a dla zainteresowanych mam, które maja dzieci z dysleksja polecam literature
Marty Bogdanowicz. I pamietajcie dziecko nie moze sie poczuc gorsze od innych
dzieci PRACA PRACA i jeszcze raz Praca z dzieckiem pomoże wam :)

POWODZENIA :)

[Gość: As]

Dysleksja to problemy z czytaniem i pisaniem, może to być spowodowane
zaburzeniami mowy badź uwarunkowana genetycznie.
Polecam Poradnie Logopedyczną na Kosmowskiej.
Pozdrawiam

[Gość: boni]

mojego syna szkoła skierowała do poradni psychologiczno-pedagogicznej musisz
porozmawiać z wychowawcą .

[Gość: mara]

Nie czekałabym na skierowanie ze szkoły. U nas "pare" lat temu dzieciaki były
diagnozowane i wysyłane do Poradni dopiero w V klasie, a wtedy to jest naprawdę
późno.
Ja miałam to szczęście, że kiedyś wpadły mi w ręce artykuły o wszelkich dys- i
gdy moje dziecko było diagnmozowane pod zupełnie innym kątem, a byłam przy
badaniach, zorientowałam się, że MOŻE być dys-... Psycholog zapytany o to
potwierdził, że może, ale nie musi. Nie czekając na dalsze diagnozy poczytałam
i zaczęłam sama z córką ćwiczyć - nie żadne mechaniczne pisanie, bo miała 5 lat
i zwyczajnie nie umiała pisać - poza tym, w ogóle z pisaniem i rysowaniem to
był dramat, bo córka nie była w stanie utrzymać w ręce kredek dłużej niż 5
minut [miała wiotkość i męczliwość mięśni z powodów neurologicznych]. Pozostały
więc inne ćwiczenia - malowanie na płachtach papieru całymi dłońmi, lepienie z
plasteliny, jakieś układanki, a w pewnym momencie, gdy zwrócono mi uwagę, że
jest uzdolniona muzycznie, kupiliśmy jej keybord i zapisaliśmy do ogniska na
grę na pianinie [uznałam, że nie ma siły, to musi "uczynnić" obie ręce, oczy i
obie półkule mózgowe]. Po jakimś czasie, gdy córka poszła do szkoły sama
skontaktowałam się z Poradnią na Kosmowskiej i tam dostałam wytyczne na
przyszłość.

Pierwsze lata nauki to był dramat - na szczęście trafiłam na mądre
wychowawczynie, które z cierpliwością odnosiły się do poczynań córki i
tolerowały jej zeszyty, a pani w przedszkolnej zerówce pokazywała mi z radością
każdą prosto wpisaną w linijki literę - zresztą córka nadrabiała byki i
paskudne pismo wiedzą i to było oceniane.
Cały czas kontynuowałam ćwiczenie z nią, a gdy wreszcie szkoła mogła ją wysłać
na badania i zdiagnmozowanie, to ja byłam zaprzyjaźniona z Poradnią, a za nami
było parę lat pracy... Mimo to ponownie córkę zdiagnozowano i wysłano na
szkolne zajęcia dla dyslektyków. Po pierwszych 2 spotkaniach córka jednak
odmówiła chodzenia tam, bo stwierdziła, że pani ich źle traktuje. [Była to
nauczycielka starej daty, która również wykazywała się totalną ignorancją
nazywajac dzieci nieukami i leniami... to bardzo motywujące i budujące dla
dzieci]. Skończyło się tym, że w Poradni po "przesłuchaniu" mnie i sprawdzeniu
moich umiejętności i jak widzę pracę z dzieckiem, dano mi pozwolenie na
samodzielną pracę z córką i zaświadczenie do szkoły, że córka jest pod opieką
Poradni - dano nam do domu materiały i wytyczne, ale raz w miesiącu
meldowałyśmy się zdając relację z tego, co zostało zrobione, okazując
wypełnione ćwiczenia czy napisane dyktanda.

Gdy odkryłam, że u córki jest tzw. lateralizacja krzyżowa, która wtedy
podsunęła mi pomysł, że córka może być dyslektykiem, córka miała 5 lat.
Rzeczywiście była dysortografikiem, dysgrafikiem i ma dyskalkulię. Dzisiaj po
problemach z ortografią nie ma prawie śladu, choć wpadki się zdarzają, pisze
pismem technicznym, trochę wolniej niż inni, lub na szybko bazgrze i potem
przepisuje, a jedynie z dyskalkulią jest gorzej, bo tu gorzej z ćwiczeniami, a
córka nie jest w stanie zapamiętywać ciągów cyfr. Ale zapamiętuje ciągi
abstrakcyjnych dla nas nut i od kilku lat gra z pamięci całe koncerty - z
powodzeniem kontynuuje naukę w 2 szkołach [bo ognisko zamieniła na szkołę
muzyczną, dzisiaj już II stopnia] i w obu mając dobre oceny [dyslektycy, to
często bardzo zdolne dzieci :)].

Tak więc pomijając złośliwe i ignoranckie uwagi o lenistwie i nieuctwie, to
jedno jest prawdą - trzeba systematycznej pracy i cierpliwości. Osobiście
uważam, że szkolne zajęcia z ćwiczeniami z mechanicznym wpisywaniem tej samej
litery "ó" lub "u", to bzdura. Ja najpierw wbiłam córce do głowy wszelkie
formułki kiedy piszemy jakie "u" lub jakie "ż", a potem w codziennych zabawach
utrwalałam - gdy trafiałyśmy na jakiś wyraz prosiłam córkę o przeliterowanie, w
sklepie zmuszałam do liczenia, inicjowałam jakieś listy do rodziny i dyktowałam
[zamiast dyktand] itd... Nauka nigdy nie była przymusem, ale zabawą. Podeszłam
do wszystkiego na luzie, ale konsekwentnie - córkę wciągnęła ta "zabawa", sama
chciała coś zrobić z tym problemem i dzisiaj cieszą nas efekty [wielu lat]
pracy.

Przepraszam, że tak długo, ale poddaję pomysł na samodzielną pracę. Z czystym
sumieniem polecam Poradnię na ulicy Kosmowskiej - życzliwość pracujących tam
pań i chęć do podejmowania niekonwencjonalnych decyzji pozwoliła mi na
samodzielną pracę, która chyba więcej dała niż przymusowe szkolne zajęcia... a
córka nigdy nie czuła się gorsza, bo i dlaczego ?