CUDOWNE DZIECKO?!?

[izuhaha]

poszukuję strony na której byłby opisany rozwój dziecka - co w jakim wieku
dziecko powinno i może umieć zrobić samo. Moja córka ma 15 miesięcy, jest
moim jedynym dzieckiem (jak na razie). Niesamowicie zaskakuje mnie jej
rozwój, np. sama potrafi wysmarkać nos, zdjąć sobie buty, bawi się lalkami
zmieniając im pieluszki, karmiąc je, udaje, że smaruje je kremem.
Uwielbia "czytać" książki. Mogłabym tak jeszcze długo. Oczywiście, w związku
z tym uważam, że jest wybitna. Nie mam znajomych z dziećmi w jej wieku,
chciałabym sprawdzić gdzieś czy jej zachowania są adekwatne do jej wieku, bo
może faktycznie mam wybitne dziecko?!? Czytałam ostatnio, że któraś z Mam
skarżyła się, że jej czteroletnie dziecko nie umie sobie wysmarkać noska.
Będę bardzo wdzięczna za podanie adresów o których wspominałam i może także
opisy innych Mam co potrafiły lub potrafią dzieci w wieku Zosi.

[amyk]

www.mediweb.pl/children/vad02.php
Pod tym adresem znajdziesz "mniej, więcej" informacje - co dziecko w
określonym wieku umieć powinno.
Na pocieszenie jednak ci powiem, że każde z naszych dzieci jest w czymś
wybitne - ale to wcale nie znaczy że będzie, czy też jest cudownym dzieckiem.
To się wszystko w jakiś dziwny sposób wyrównuje - dlatego proszę, nie podniecaj
się za bardzo.
Pozdrawiam AniaZ

[renosiak]

Dokładnie moja córka w jej wieku robiła to samo, również super potrafiła
wysmarkać noska i zostało jej to do dzis (22 miesiące). I napewno potrafiła
powiedzieć słowo "koparka" oczywiście niezbyt dokładnie ale i tak byłam w
szoku. Dziś już mówi całymi zdaniami, fajnie można sobie z nią pogadać. I wciąż
uczy się nowych rzeczy, które chyba już tak bardzo mnie nie zaskakują jak miała
15 miesięcy. Uważam że to najnormalniejszy rozwój naszych dzieci, nam matkom
może wydawać się jako że mamy małego Eisteina.
Pozdrawiam

[wio_sna]

4 mies. siadanie samodzielne
6 mies. wstawanie przy wszystkim
10 mies. samodzielne chodzenie
13 mies. gotowanie zupy z tulipanów
samodzielne jedzenie zupki i picie z kubeczka
wiedział na której półce stoją jego ksiażeczki (5 regałów z książkami ustawionych jeden przy drugim)GENIUSZ
15 mies. - wyciągam go z fotelika i mówię. Poczekaj synku, zaraz pójdziemy do cioci. - Mama, tam, - wskazał odpowiedni kierunek. Powiedziałam tak i poszedł gdzie trzeba, choć był tam dwa miesiące wcześniej.
18 mies. układał 24 elem. puzzle, rysował piękne kółka i wspaniałe samochody, a hitem była lokomowywa z kominem, kołami i oczywiście torami
20 mies. "czytał" Lokomotywę Tuwima i inne podobnej objętości bajeczki z pamięci. ( Mówił pełnymi zdaniami i miał bardzo duży zasób słów)
Pamięta ze szczegółami zdarzenia sprzed 3 lat.
GENIUSZ
Teraz ma 4 latka i jest tak bystry jak większość dzieci w przedszkolnej grupie.
Umiał wysmarkać nosek jak nie miał roku, a teraz nie umie i wyciera w rękaw. A w pieluchy robił przez 27 mies. Geniusz? na pewno nie! NORMALE DZIECKO.
Pozdrawiam Wiosna, mam dwóch genialnych synów.

[dorotka_p]

Wiosna Nic ujac nic dodac Lubie takie posty

[umargos]

Hm...moja córka też ma 15 miesięcy...noska zasadniczo nie "wysmarka", bo nie
lubi (ale raczej umie, bo jej się zdarza), umiejętność zdejmowania obuwia
nabyła w tydzień po tym jak dostała na nogi pierwsze kapcie (w 10 miesiącu)
obecnie bez problemu (czywiście nie zawraca sobie zwykle głowy rozwiązywaniem
sznurówek). Jak się zaweźmie to wszystko prócz body zdejmie (no...rzadko jej
pozwalam), założyć potrafi czapkę (nieco krzywo ) i czasem kurtkę, poza tym
spodenki na głowę, skrapetkę na rękę i inne takie też....lalek nie przewija, bo
lalkę ma jedną i wcala ją nie interesuje (smarowanie kremami, czesanie trenuje
na sobie lub mamusi ;D), ale potrafi złamać każde antydzieciowe zabezpieczenie
(oczywiście jeżeli dać jej trochę czasu) oprócz wyjęcia zatyczek z kontaktów,
tych nawet nie próbuje, bo tez nie pozwalam. Umie włączyć sobie muzykę (dwa
przyciski na wieży + często pokrętło, albo dwa, zdarza się ryk przestrachu
jeżeli głos podkręci zanadto, umie też wyjąc płytę, ale zmienić na szczęście
już nie). Ksiązki "czyta" zawzięcie "beblając", albo przynosi moje, wertuje i
mówi np. mapa (zgodnie z obrazkiem na stronie). Rozpoznaje M na klawiaturze
(oczywiście M - jak mama ), i w puzzlach piankowych B i E. No ale wybitna to
raczej nie jest, chyba że oceniać inne "talenty"...np. nieprzeciętny do
robienia bałaganu (choć to chyba ogólnodziecięca umiejętność ).
Jak dla mnie wszystko to (i więcej) jest dość normalne w tym wieku.
Poza tym moja córka nie umie (choc mogłaby lepiej lub gorzej) sama jeść
sztućcami (znaczy łyżeczką czy widelcem), bo jedzenie ją na tyle mało
interesuje, że woli zabawę. Nie korzysta z nocniczka (nawet okazjonalnie), bo
nie (czasem posiedzi w ubraniu dla towarzystwa ), kredkami rysuje po podłodze
zamiast po kartce, za to kredą po asfalcie (i wie że kamieniami też można )
itp. Jest tego dużo.
No i myślę, że umiejetności są tak rózne, jak dzieci i ich rodzice. Poza tym,
co dziecko może podpatrzeć gdzieś, lub dojść drogą "eksperymentu", nauczy się
też tego (stosownie do wieku rzecz jasna), czego my nauczyć chcemy lub możemy.
Pozdrawiam
Ula

[xerius]

Ja tez sie chetnie dolacze( nigdy dosc chwalenia wlasnych dzieci)
Julia umiala wysmarkac nosek przed ukonczeniem poltora roku, zaczela chodzic
majac niespelna 9 miesiecy, siadala w piatym miesiacu, wstala samodzielnie w
szostym ,majac rok powiedziala pierwsze pelne zdanie, recytowala wierszyki
majac potora roku, i wtedy tez pozegnala sie z pielucha .
Synek siedzial "dopiero" w szostym , chodzil majac dziesiec miesiecy, a teraz
majac niespelna dwa latka mowi pelnymi zdaniami i uparcie nie chce pozegnac sie
z pielucha. To wszystko w granicach normy, mozemy sie tylko cieszyc ze nasze
dzieci sie tak szybko rozwijaja .
Serdecznie pozdrawiam!
Kasia

[edytek1]

!5 miesięczniak powinien umieć:
dobrze chodzić
schylac się i podnosić pzredmioty
używać jednego słowa
pić z kubeczka
bazgrać kredkiami
wskazać pożądany przedmiot
może nawet umieć : karmić lalkę
posługiwać się nieporadnie łyzeczką karmiąć siebie
budować wieżę z 2 klocków
rozwoj eemocjonalny: wyrażanie uczuć ( radość złość) zainteresowanie nowymi
doświadczeniami, respektowanie pierwszych ograniczeń....
To tyle teorii w praktyce bywa różnie moje 2 letnie dzieciatko nie wysmarcze
nosa( nie miewa katru), nie przewinie lalki ( dawno zapomniała co to pielucha)a
we wszystkich testach wypad zdecydowanie ponad wiek. ( Robiły moje koleżanki
nie ja , aby zachować bezstronność). I co z tego? Dla mnie jako mamy moje
dziecko jest wyjątkowe a zarazem noramale. Nie chcę zmarnować jej talentów, ale
też nie gnam jej na siłę w jakiś kierunku. Stąd roznorodność zabwek w naszym
domu Wszystkie nisko i dostępne w kazej chwili( wprowadziłąm tylko zasadę, zę
zanim przywitamy nową zabawkę trzeba pożebnać starą). Moje dziecko lepilo z
ciastoliny kiedy jej rówieśnicy próbowali ją jeść. Rysuje słoneczko, chmurki i
domek. Zna imiona wszystkich członków rodziny oraz ich funkcje. ( babcia Ewa
żona dziadka Grzesia , Hermeś pies babci Basi i dziadka Andrzeja , Artuś brat
Tausia Rafała). Je samodzielnie jak jestbardzo głodna inaczej ma zbyt słabą
motywację. Rano otwierają się oczy i buzia i wszystko mus być skomentowane....
I tak do wieczora. Jednocześnie moja córcia uczy się skakać do góry i rzucać
piłkę (przeżywa pierwsze frustracje kiedy widzi jak jej koledzy rówieśnicy
robią to lepiej)... Miłe mamy nie chę być złośliwa, ale podadnie psychologiczno
pedagogine są pełne mam przekonaych o wyjątkowości swoich pociech. I
najczęściej po badaniach okazuje się , że dziecko owszem pięknie śpiewa,
liczy, lub robi coś innego nieadekwatnego do wieku, ale jednocześnie daleko w
tyle jest inna funkcja ( kontakt z rowieśnikami, rozwoj społeczny, ruchowy...)
Wspierajcie swoje dzieci i pozwolcie im być być w czymś wyjatkowe najlepsze ,
ale nie zaniedbujcie innych jego potrzeb. Niech maluch nie nosi piętna
wyjatkowości już od kołyski.

[izuhaha]

Bardzo Wam dziękuję, sprawdziłam sobie na stronie, obiektywnie Zosia jest na
poziomie 21 miesięcy. Po pierwszej odpowiedzi (Amyk) byłam przerażona,
zareagowała jakby to był straszny problem i jakbym szukała drogi rozwiązania i
jeszcze hasło "nie podniecaj się za bardzo". Ciekawe jak reaguje na sukcesy
swoich dzieci - z dystansem i zachętą typu: nie podniecaj się, następnym razem
ci nie wyjdzie?
Do dziecka Wiosny Zośka nie dorównuje, ale nie wierzę że to wszystko potem
gdzieś ginie, przecież gdyby tak było wszyscy ludzie byliby na zbliżonym
poziomie intelektualnym, a tak nie jest. Tak jak wśród dorosłych, tak i wśród
dzieci jedni są bardziej bystrzy, a inni mniej.
Cieszę się, że Zosia jest bardziej.

[miranda3]

ale nie wierzę że to wszystko potem
gdzieś ginie

Oczywiscie, ze nie ginie ale dokladnie jak napisala Amyk wyrownuje sie
Pewnie, ze cieszylam sie jak moje dziecko cos zaczynalo robic wczesniej ale
zawsze mialam i mam swiadomosc, ze kolega czy kolezanka z grupy przedszkolnej
moze to nadrobic w ciagu 1,2 dni po prostu musi zaskoczyc tak bylo np. u mojej
corki z puzzlami, ze wiekszosc dzieci juz je spokojnie ukladalo a ona nie,
dopoki nie dostala puzzli, ktore ja tak zainteresowaly, ze bez pomocy i szybko
je ulozyla i zostala puzzlomaniaczka
Aha, oczywiscie znajduje w moich dziewczynach rzeczy , w ktorych sa lepsze od
innych np. moja 4latka jest uzdolniona muzycznie i tu wiem, ze to odpowiednio
pielegnowane nie zniknie i inne dzieci nie musza jej dorownac ale dmuchania
nosa, ubierania butow i zabawy lalkami ucza sie wszystkie dzieci tylko jedne
pozniej inne wczesniej.
Pozdrawiam
Miranda

[amyk]

Hmmm... izuhaha - nie chciałam Cię przerazić.
Ja mam po prostu takie trochę specyficzne poczucie chumoru ).
Trochę liznęłam wychowania przedszkolnego (6 lat SWP)i dlatego podchodzę trochę
spokojniej do tego tematu.
Pozatym odchowałam już jednego i przy nim też mi sie wydawało, że mam w
domu "geniusza" - nawet chciałam żeby do szkoły podstawowej poszedł rok
wcze?niej. Życie trochę to potem zweryfikowało. Owszem obecnie już jest na
studiach dziennych, ale do tych co przynoszš większo?ć 4 i 5 dużo mu brakuje.

Moje młodsze dziecię (za miesišc 3 latka) rozwija się w niektórych dziedzinach
ponad przeciętno?ć , ale w innych jest zapuszczony np. nie zasznuruje bucików,
nie zdejmie koszulki, sami nie ubierze, nie umie jeżdzić na rowerku - bo "nie"
wyraża na to ochoty. Poza tym, nabyte umiejętno?ci często go już nie
interesujš. Prze do przodu, wybierajšc te, które go fascynujš.
W wieku twojej córci niektóre umiejętno?ci (manualene i ruchowe) miał opanowane
z wieku rozwojowego 3 latka a niektóre m.in. mowa były do tyłu.
Pieję z zachwytu i czesto na niego patrzę z zachwytem - kiedy przy rówie?niku,
czasem nawet starszym dziecku, okazuje się mšdrzejszy, bardziej rozgarnięty i
rozwinięty fizycznie i psychicznie.
Dla mnie moje dziecko jest "moim słoneczkiem", "najmšdrzejszym łobuzem na
?wiecie". Podziwiam go i chwalę, czasem nawet na wyrost. Czy jestem
obiektywna - na pewno NIE
Czyli, nie odbiegam od stereotypu zakochanej w swoim dziecku mamy.
Na pewno pewne cechy, umiejętno?ci jeżeli sš odpowiednio stymulowane przez
cały czas - owocujš w przyszło?ci.
Nawet najleprzy talent, geniusz jeżeli urodzi się w nieodpowiednim ?rodowisku i
nie najdzie wsparcia - to albo zgnie , albo się nigdy w pełni nie rozwinie.
Taka jest rzeczywisto?ć.
Aha... ponoć Ja chodziłam w wieku 9 m-cy, mówiłam pełnymi, a nawet złożonymi
zdaniami przed ukończeniem 1 roku życia, w przedszkolu mówiłam wierszyki na
akademiach, dużo ?piewałam, występowałam we wszystkich przedstawieniach,
czytałam ?pewajaco, szybko nauczyłam się pisać. Miałam też zadatki na
gimnastyczkę.
hi...hi... i co z tego ???? - tak naprawdę nie osiagnełam zbyt wiele, bo
uwarunkowania społeczne, rodzinne itp...
"NO" - przeskoczyłam swoich rodziców troszeczkę.
Ciesz sie , poprostu ciesz się że masz takš rozgarniętš dziewczynkę, która
najprawdopodobniej nie bedzie miała kłopotów w szkole.
Tylko... trochę dystansu nie zaszkodzi, nie zaszkodzi...
pewnie napisałam trochę nie na temat ...ale pozdrawiam cieplutko i pa.
AniaZ

[izuhaha]

No właśnie o tym myślę - jedne wolniej, drugie szybciej, a szybciej uczą się
te, które są inteligentniejsze. Nie piszę, że moja Zochna jest
najinteligentniejsza (aczkolwiek tak uważam, jak również, że jest
najpiękniejsza i najsłodsza - to jednak tylko moja nieskromna opinia zakochanej
matki). Nie rozumiem dlaczego większość wypowiedzi jest w tonie: moja mała /
mój mały robi super to czy tamto, nie znaczy to jednak, że jest wyjątkowy. Ja
uważam, że to właśnie to znaczy!
Wczoraj wieczorem, gdy już była pora spania, Zosia zażądała wysadzenia na
nocnik - ostatnio codziennie mnie tak nabiera. Potem zażądała kredek i kartki i
narysowała kota - sama oznajmiła w trakcie rysowania, że to jest kot.
Oczywiście z kotem nie ma to wiele wspólnego ale oko na rysunku znalazłam! No i
to właśnie czyni z niej osobę wyjątkową - moje dziecko narysowało kota!!!

[wio_sna]

Izahaha, ja to wszystko pisałam z przymróżeniem oka. Mam dwóch synów i myślę, że umiejętności dzieci w tym wieku zależą w większym stopniu od czasu jaki się im poświęci niż od inteligencji. Poza uzdolnieniami, jak np. słuch muzyczny wiele dzieci można nauczyć. Skąd dziecko będzie umiało rysować jak nikt mu nie pokaże, nie nauczy się wierszyków jeśli nikt mu nie będzie czytał, nie ułoży puzzli jeśli ich nie będzie miało itd.
POza tym przyznasz, że dla każdej mamy jej dziecko jest najpiękniejsze, najkochańsze i najmądrzejsze. I niech tak zostanie.
POzdrawiam

[a_gawronska]

Nie jest prawdą, że dzieci mniej inteligentne wolniej się uczą. Nie możesz
porównywać nauki chodzenia czy smarkania nosa do nauki tabliczki mnożenia czy
pierwiatkowania w późniejszych etapach rozwoju. Generalnie chłopcy później uczą
się mówić itp..porówując dziewczynki dwuletnie i chłopców, korzystniej wypadają
dziewczynki; co nie znaczy , że chłopcy cały czas są z tyłu za nami.
Wielki fizyk Howkins (przepraszam, jeżeli jest błąd w pisowni) do osmego roku
życia nie radził sobie z pisaniem i czytaniem, w przeciwieństwie do swej
uzdolnionej siostry. Teraz jego książki cytowane są na wielu uczelniach świata
( o pani Howkins nic nie słyszałam).
Moja 4-letnia córka mając 1,5 roku mówiła ładnie, nie nosiła pampersów i
rozpoznawała marki większości samochodów. Teraz jest super dziewczynką, i nie
odbiega tak straaasznie od większości dzieci w przedszkolu.
Pozdrowienia

[tjoanna]

a ja myślę, że dziecko Izuhahy BĘDZIE zdolniejsze niż przeciętnie. Pewnie, chciałoby się, by wszyscy mieli równe szanse w życiu, ale tak nie jest. Trudno. Szczęśliwi, którym się udaje.
Pozdrawiam,
Joanna

[izuhaha]

w zupełności zgadzam się tjoanną!
A cóż innego jeśli nie inteligencja ma wpływ na tempo uczenia?

Help,help,help ....................:-(((((((((((

[kasia_kp]

tz. ze mój Jas jest (a raczej będzie) mało inteligentny ????

Ma prawie osiem miesięcy i .....................

dopiero niedawno zaczął ładnie podnosic główkę, ledwo co guga, nie siedzi itp.

co ja nieboga poczne

P.S
A tak na poważnie
Mam w rodzinie taką Kamilke i to był istny geniusz (np.w wieku czterch lat
czytała,wieku 5 pisał.itp) cała rodzina piała o niej jak tylko mogła A
Kamilka obrastała w piórka. Miała od razu pójść do drugiej klasy ....
Obecnie dziewczyna z ledwością przeszła liceum ,cudem zdała mature i obecnie
roznosi ulotki bo nie dał rady i zrezygnował ze studiów.....
Co po inteligencji dzieci kiedy rodzice tak często potrafia wszystko popsuć !

Pozdrawiam Kasia
z Jasiem (chyba mało inteligentnym )))))))

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=10530611
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15302

[a_gawronska]

No i właśnie o to mi chodzi..nie można wydawać opinii o dzieciach, kiety te
mają 1,5 roku, czy troszkę więcej.
Są wyjątki, np Mozart komponował utwory w wieku 5 lat, ale to należy do
rzadkości. Moja córcia też była nad wiek rozwinięta, teraz jako czterolatek
chodzi do grupy z pięciolatkami i słyszę pochwały od Pań, że lepiej zna literki
od pozostałych itp. Jak będzie w przyszłości to czas pokaże. A co się tyczy
chłopców, później się rozwijają niż dziewczynki, ale w pewnym wieku następuje
wyrównanie. Dlatego mamy maluchów nie umiejących smarkać nosa w wieku lat
czterech: nie martwcie się, być może wychowujecie małego Einsteina )

Apropos geniusza.

[dagbe]

A ja wam powiem, że KAŻDE dziecko po urodzeniu jest geniuszem. Nigdy później
człowiek nie uczy się tak szybko i tak łatwo, jak w niemowlęctwie. Podobno są
badania naukowe, które wskazują, że IQ niemowlęcia wynosi około 500 ale
niestety potem gwałtownie spada

Pozdrowienia,
Dagmara

[elasz4]

Jest coś w tym co napisałaś z tą Kamilką. bo mi się wydaje, że dorośli
popełniają błąd kiedy widzą, że dziecko coś tam robi i uznają, ze już jest
genialne i rozwinięte ponad wiek to sobie odpuszczają tzn. skoro dziecko tyle
umie to nie musi już robić nic więcej, bo przecież jest rozwinięte lepiej niż
rówieśnicy i dziecko zaczyna się uwsteczniać.
Mam taki przykład w rodzinie, chrześniak mojego męża przez długi czas był
uważany za geniusza, bo nie było żadnego innego dziecka na horyzoncie i teraz
mając 8 lat więcej czasu spędza na oglądaniu Cartoon Network niż jakiejkolwiek
naucue, bo przecież on jest taki zdolny, a ja uważam, ze skoro nie będzie się
uczył i pracował to może do pewnego momentu będzie lepszy ale potem dzieci go
nadgonią i szybko przegonią, bo on nie mając wyrobionego nawyku uczenia się
nowych rzeczy po prostu będzie czekał aż to samo przyjdzie. Skoro dotychczas
tak było.

[tjoanna]

Oczywiście są dwa elementy: geny i wychowanie. Ten drugi może nie wykorzystać potencjału pierwszego, albo też zrekompensować jego niedostatek. Najlepiej mają zdolne dzieci mądrych rodziców

[gemma.v]

izuhaha napisała:

> w zupełności zgadzam się tjoanną!
> A cóż innego jeśli nie inteligencja ma wpływ na tempo uczenia?

Zależy jeszcze, o uczenie czego chodzi.
Rozwój ruchowy to przeciez zupełnie inna para kaloszy, inteligencja nie ma tu
chyba wiele "do gadania"... Moja Zuzka siadała samodzielnie dopiero
skończywszy 10 miesięcy, chodzić zaczęła mając 16... Za to w wieku 16 miesięcy
karmiła maskotki łyżeczką, fachowo zanurzając ją co chwilę w kubku, potrafiła
także ułożyć wierzę z ośmiu kubeczków, od największego do najmniejszego.
Szybko rozpoznawała kształty, koajrzyła litery na klawiaturze - jak
przychodzili znajomi, odstawialiśmy pokazówkę: półtoraroczna Zuzka pokazywała
na klawiaturze prawie każdą literkę (na zasadzie "pokaż, gdzie jest M jak
mama"). Ale ruchowo zawsze była (jest zresztą do dziś) z tyłu, za
rówieśnikami. Teraz, w wieku 3 lat i 3 miesięcy nie umie zeskoczyć sama z
wyższego schodka. To niby o czym to ma świaczyć?
Zuza po prostu nie miała czasu na osiągnięcia ruchowe, była spokojna,
zamyślona, skupiona, wolała zabawy "intelektualne" (hehe). Dzieci tak mają -
jeśli są zaabsrobowane jedną czynnością, zapominają o innych. Nauka
konkretnych umiejętności może być związana nawet z cechami osobowości dziecka
- patrz moja Zuza, spokojna z natury. Druga rzecz to podejście rodziców - to
oni motywują dziecko, niecelowo, czasem nawet nieświadomie nadają kierunek
jego poszukiwaniom, odkryciom itd. Poza tymi dwoma jest jeszcze mnóstwo
uwarunkowań, które mają na dziecko wpływ.

Mam jeszcze młodsze dziecko, Wojtek ma teraz 9 miesięcy. I jest całkiem inny
od Zuzki - to mały odkrywca, wszędzie wlezie, wszytskiego musi dotknąć i mam
wrażenie, że nie będzie mu się chciało ślęczeć nad kolckami, tak jak się
chciało Zuzi. Po pierwsze, on nie ma na to czasu, po drugie, ja nie poświęcam
mu tyle uwagi, co jego starszej siostrze.

Nie twierdzę, że Twoja córeczka jest przeciętna, nie mam zamiaru podcinać Ci
skrzydeł. Po prostu uważam, że nie istnieje aż tak proste przełożenie: moje
dziecko ma niezłe osiągnięcia będąc maluszkiem ergo jest genialne albo
przynajmniej bardziej inteligentne od innych.

Tyle naprędce, pomiędzy tłumaczeniem ZUzki, jak nakręcić zabawkę, a wyrywaniem
Wojtkowi lampki nocnej spomiędzy zębów.
POzdrawiam
gemma

[edytek1]

O procesach uczenia możecie poczytać w książkach z psychologii ogólnej.
(polecam ksiażki Tomaszewskiego).
Dziecko uczy się najłatwiej tego co jest jego codziennością. Stąd dzieci
małżeństw mieszanych są 2 języczne( bo jest to dla nich sytuacja naturalna),
maluchy którym się dużo czyta szybciej uczą sie wierszyków na pamięć ( poniekąd
ją ćwicząć). Maluchy żłobkowe mają zdecydowanie lepszy rozwój społeczny... itd.
Zadaniem mądergo rodzica jest zrobić wszystko, aby jego maluch rozwijał się
dobrze. Super jeśli potafi coś robić ponad to co jego rówieśnicy, ale dzieci
szczególnie uzdolnione ( w jednej i we wszystkich dziedzinach) wymagają ogromu
pracy, aby pierwsze laury nie były ostatnimi. jedna z moich koleżanek pisała
pracę magisterską (UW wydział pedagogiczny) na temat dzieci szczególnie
zdolnych jeśli jesteście zaintersowane podzielę się z Wami jej badaniami ( do
czego mnie upoważniła).

[driadea]

Niedawno był wątek "wybitne dzieci - wymiotni rodzice" - całkiem, jak widzę-
słusznie zamieszczony.
A wiecie, że Albert Einstein zaczął mówić w wieku ośmiu lat?
Cóż, podobno geniusze tak mają...
Pozdrawiam,
Agnieszka, mama Glorii

[izuhaha]

A ja uważam, że niesłusznie, co złego, że rodzice chcą chwalić się swoimi
dziećmi? To miejsce jest szczególne - każdy może napisać co chce a jeśli komuś
innemu to nie odpowiada - nie musi czytać. Rozumiem, że w bezpośrednich
kontaktach, słuchanie o osiągnięciach i postępach, może być uciążliwe, znam
takie mamy. Staram się innym na co dzień tego oszczędzać, w efekcie, moimi
poglądami o cudowności Zosi mogę podzielić się jedynie z mężem.
Fajnie, że tyle osób mi odpowiedziało. Wczoraj po powrocie z pracy starałam się
spojrzeć na Zośkę z dystansem. Myślę, że nigdy mi się to nie uda. To dziecko
jest moje i zawsze, zawsze to ona będzie najmądrzejsza. Przynajmniej mam taką
nadzieję, sama miałam mamę, która torturowała mnie fizycznie i psychicznie, też
byłam zdolnym dzieckiem. Umiałam czytać i pisać w przedszkolu, znałam furę
wierszyków. A potem miałam co raz większe problemy - to jest właśnie tak jak
któraś z Was napisała - wszystko przychodziło mi bardzo łatwo - do pewnego
momentu, nie musiałam się męczyć, a w szkole się nudziłam. Nie umiałam się
uczyć. W efekcie ledwo zdałam maturę, co i tak było sukcesem bo faktycznie nie
uczyłam się wcale. No ale mnie nikt nie motywował. A potem cudem dostałam się
na studia, wyjechałam z toksycznego domu i od pierwszego roku, przez pięć lat
dostawałam stypendium naukowe. Wiem, że przy zdolnych dzieciach dużo zależy od
rodziców. Ale bez przesady, nie mam zamiaru Zośki zadręczać - będzie robiła co
będzie chciała (oczywiście w granicach rozsądku). Mam tylko nadzieję, że będzie
szczęśliwa, że to właśnie ja trafiłam się jej za mamę i że będę umiała ją
wspierać, jeśli okaże się, że rzeczywiście ma jakieś niebywałe talenty.

[mileusz]

Tiaa, może dostanie nobla za smarkanie?
Miej litość, może i masz zdolne dziecko, ale pokory za to za grosz!
M.

[tjoanna]

Dziewczyny, dajcie spokój! Zauważyłam, że na tym forum zdolne dzieci to prawie temat tabu. Czyżby zazdrość? A przecież nie inteligencja stanowi o wartości człowieka.
Doskonale rozumiem, że człowiek chce się pochwalić dzieckiem. Sama też uważam swojego synka za najcudowniejszego na świecie i wszystko mi się w nim wydaje wyjątkowe, choć ma dopiero 3 miesiące i jak dotąd nie wystaje ponad normę
Pozdrawiam i życzę trochę więcej dystansu,
Joanna

[izuhaha]

a gdyby tak, to głupio by Ci było?!?

[tjoanna]

gdyby co, bo nie rozumiem?

[driadea]

pewnie chodziło o tego nobla za smarkanie.

[le_lutki]

Wiecie co? Strasznie jestescie ciete i zlosliwe, przynajmniej niektore z Was.
Ciekawe tylko czemu? Oczywiscie, ze moze byc denerwujace kiedy kto inny
zachwyca sie - w Waszym przekonaniu ponad miare - wlasnym dzieckiem. A niech
sie zachwyca! Mozna co najwyzaej nie czytac, albo reagowac z nieco wieksza
poblazliwoscia i humorem - w ten sposob tez nieraz mozna kogos "sprowadzic na
ziemie" a nie byc przy tym niegrzecznym...
Pozdrawiam

[judytak]

edytek1 napisała:

> jedna z moich koleżanek pisała
> pracę magisterską (UW wydział pedagogiczny) na temat dzieci szczególnie
> zdolnych jeśli jesteście zaintersowane podzielę się z Wami jej badaniami (
do czego mnie upoważniła).

jestem bardzo zainteresowana
pozdrawiam
Judyta

[edytek1]

Sa dwie formy mogę wysłąć ci wersję papierową na ardes który mi podasz na
priva, wesję elektorniczną na maila. Co woli. Intreseują Cię publikacje na
temat wybitnie zdolnych czy badawcza część pracy? Obecnie moja koleżanka
przebywa W Kanadzie gdzie tez zajmuje się dziećmi szczególnie zdolnymi.

[judytak]

mailem na adres gazetowy
raczej chodzi mi o wnioski (publikacje), a nie o warsztat
dziękuję
Judyta

[a_gawronska]

Bardzo proszę o wspomniane materiały na adres: [e-mail].

Z góry dziękuję

[pio4]

Również jestem zainteresowany wszelkimi materiałami na ten temat (w formie
elektronicznej). Będę zobowiązany za udostępnienie pracy magisterskiej.

[jogo2]

Ja również chciałabym otrzymać wspomniane materiały drogą elektroniczną. Będę
bardzo zobowiązana.

Joanna

[omama]

I ja będę bardzo wdzięczna

[mmaja1]

jestem rowniez zainteresowana prosze o przyslanie wnioskow mmaja1
@poczta.onet.pl

[domali]

izuhaha napisała:


> A cóż innego jeśli nie inteligencja ma wpływ na tempo uczenia?

No to klops. Mój syn zaczał chodzić jak miał 13 mcy. Ale jest więcej niz
przeciętny, więc chyba akurat chodzenie z inteligencją niewiele ma wspólnego.

[aluc]

byłam cudownym dzieckiem )
zaczęłam mówić pełnymi zdaniami przed ukończeniem roku, na swoje drugie
urodziny wyrecytowałam całe "Opowiedział dzięcioł sowie" - mam dowód na
kasecie ), chodzić zaczęłam jak miałam 8 miesięcy, czytałam sama jak miałam
trzy lata, o rok wcześniej poszłam do szkoły, z pierwszej klasy chciano mnie
przesunąć od razu do trzeciej....

wyrosłam na całkiem przeciętnego dorosłego co więcej - nie uważam, że
ktokolwiek cokolwiek zaniedbał w moim rozwoju, po prostu po kilkunastu latach
moje nadzwyczajne zdolności wyrównały się ze zdolnościami innych niezłych, acz
niebędących w przeszłości wybitnymi oseskami

zawsze to w takich wątkach opowiadam dla lekkiego ostudzenia emocji

aaa sama posiadam absolutnie genialne dziecko, rzecz jasna ) któremu tata
mówi "Maksiu, jak ty taki mądry jesteś, to dlaczego nie mówisz, że ci się siku
chce?"

[edytkus]

Ktos wyzej pisal ze Mozart komponowal juz w wieku 5 lat. To prawda ale zmarl w biedzie i
wyobcowaniu majac lat 35. Nie mozna miec wszystkiego Ja tam wole byc przecietna

[aha44]

Wg.F.Dolto , Einstein został określony w szkole debilem , dosłownie.Miał
mądrych rodziców , którzy stwierdzili, że trudno , może bedzie
rzemieślnikiem.Myślę ,że kazde dziecko ma w sobie potencjał genialności,
oczywiście istnieją różnice osobnicze,ale to wszystko mieści się w
normie,szerokiej.Prawdziwy geniusz rodzi się bardzo rzadko , i czesto miewa
defekt neurologiczny , następuje kompensacja innych części mózgu , często
ludzie upośledzeni przejawiają nadzwyczajne umiejętności , często idzie to w
parze ze schizofrenią, oczywiście nie jest to regułą.Oczywiście jedne dzieci
są mniej ,inne bardziej zdolne.Ale o tzw.sukcesie życiowym decyduje wiele
innych czynników,np.odpowiednie cechy charakteru,osobowości osób najbliższych
dziecku.Wg.mnie problem z ze zdolnymi dziećmi jest taki -co to dla mnie
znaczy ,że moje dziecko jest bardziej zdolne ,ponieważ łatwo w dziecku zobaczyć
swoje stracone szanse i marzenia, wtedy ono musi być genialne , nie ma
wyjścia , jest odpowiednio stymulowane , lecz wszystko co zostaje w nim
zaprogramowane jakby na siłę , z zewnątrz ,w przyszłości ginie,wyrównuje się.
Zostaje to co dziecko samo odkryje i przyswoi.
Moim zdaniem ideałem jest postawa " nie przeszkadzać". pozwalać
doświadczać,dać spokuj, i raczej skoncentrować się na własnym rozwoju , no i
przede wszystkim obserwować.Zaznaczam ,że jestem daleka od ideału , ale staram
sie oraz ,że są to moje osobiste impresje na temat , nie oceniam i nie czepiam
sie zadnej z koleżanek piszących powyzej.
Niegdyś genialne dziecko , któremu bardzo trudno być szczęśliwym człowiekiem.

[poleczka2]

Osobiście śmieszą mnie takie listy. Każde dziecko jest wyjątkowe i potrafi coś
szybciej zrobić niż inne dzieci w tym wieku ale to nie znaczy, że jest cudownym
dzieckiem.

[driadea]

"Dzieci niekoniecznie odziedziczą talenty rodziców, ale z pewnością przesiąkną
ich wartościami" /Robinson/

[izuhaha]

dziękuję wszystkim za odpowiedzi. Nawet te napastliwe w tonie. Bardzo jestem
zaskoczona przypuszczonym na mnie atakiem - wcale nie oczekiwałam, że ktoś
będzie myślał tak jak ja - że moje dziecko jest najcudniejsze i wyjątkowe.
Aczkolwiek tak właśnie jest. Poszukiwałam tylko źródła gdzie mogę się w tym
utwierdzić - tylko jedna osoba potrafiła mi naprawdę pomóc. Super, że jest
takie miejsce gdzie można opowiedzieć sobie o różnych rzeczach. Nie wiem czemu
atmosfera na forum ostatnio jest taka wojownicza, i tak jest mi miło, że
wywołałam dyskusję. A moja Zosia jest z każdym dniem wspanialsza, co raz więcej
mówi, rozumie, zachwyca ją wszysko co widzi. Uwielbia zwierzęta. Strasznie się
cieszę, że mam taką wyjątkową córcię!

[mamaszyma]

A mój synek jest właśnie cudownyu, najmądrzejszy, anjpiekniejszy najsłodszy i
wogóle naj, naj, naj, bo jest.....mój. Co z tego że inne dziecko w jego wieku
raczkuje a on tylko pełza? za to z jaka gracja i elagancją!!! Najpiekniej
płacze, najpiekniej się smieje i nawet slicznie mnie szczypie i gryzie.
Wszystko co robi, robi cudnie. Jakbym mogła mówic inaczej? Pzreciez jestem jego
matka i bardzo go kocham. Co ja piszę, nie kocham go bardzo, kocham go nad
zycie i dla mnie zawsze bedzie cudownym dzieckiem, nwet jak przyniesie kiedyś
ze szkoły jedynkę.....

[betty_julcia]

Myślę, że nie ma co wypisywać w tym miejscu o poziomach inteligencji, testach,
rowadzić naukowych dywagacji na temat co powinno zdarzyć się u dziecka
wcześniej a co później ani porównywać dzieci.
KAŻDE dziecko jest dla swojej mamy i najbliższej rodziny najmądrzejsze,
najpiękniejsze i najcudowniejsze i na tym polega właśnie macierzyństwo, to
dodaje nam mamom skrzydeł i to właśnie nadaje sens naszemu życiu-nasze dzieci.
Myślę że nie ma potrzeby ani sensu udowadniania MAMIE że jeżeli uważa że ma
cudowne dziecko to jest w błędzie, bo nie jest. To jest forum i każdy ma prawo
wyrazić swoją opinię, podzielić sie radoscią z innymi. Dlaczego go od razu
krytykować i za wszelką cenę starać się brutalnie udowadniać że nie ma racji.
Oburzamy się oglądając programy o bitych, zaniedbywanych, samotnych, głodnych
dzieciach, a równocześnie oburza nas ktoś kto widzi całe piękno i mąrość tego
świata w swoim dziecku i chce o tym powiezieć innym.
JA uważam że w tym miejscu powinnyśmy wszystkie za izuhaha cieszyć się ze
swoich dzieci i pochwalić sie nimi a nie za wszelką cenę tlumić jej radość.

Ja też mam córeczkę, ma 11 miesięcy i ja wraz z całą rodziną uważamy że jest
wyjątkowa, zdolna, najśliczniejsza, najbardziej urocza. I to że czasami uda jej
się wydmuchać nosek w odpowiednim momencie (trudno stwierdzić czy świadomie czy
nie) jest dla nas ogromną radością i powodem do dumy, to że na kotka mówi totek
i potrafi go rozpoznać w książeczce z wieloma zwierzątkami, że potrafi roponać
w książeczce obrazek swojej kaczuszki z kąpieli, że gra w kosi łapki, że
potrafi przynieść i podać wszystko o co się ją poprosi np jakąś zabawkę, że
potrai się złościć i jest czasami złośliwa -to wszystko jest powodem do dumy,
licznych wyrazów zachwytu typu OH, ACH, chwalenia się i zanudzania opowieściami
o tym znajomych, przyjaciół i rodziny.
I jedyne co mnie dziwi to fakt, że Wy-MAMY nie potraficie zrozumieć zachwytu
izuhahy nad jej własnym dzieckiem.
-------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=11383787

[mama-eryka]

Drogie mamy zastanówmy sie co jest dla nas rodziców najwazniejsze najmądrzejsze
czy może najszczesliwsze dziecko???!! jeżeli przez cały czas będziemy
zastanawiali się w czym moje dziecko przewyższy inne uciekną nam chwile na
zabawę taką z pieszczotami całusami (przytulanki-przewracanki) Marzę zeby moje
dziecko wyrosło nie na najlepszego od wszystkich ale na szczęśliwego człowieka
który kiedyś będzie mnie wspominał jako wesołą kochajacą matkę nie tylko za
sukcesy ale za to że jest tego wam życzę!

[gabinia24]

Moja Julka ma 5 lat.Chodzić zaczeła gdy miała niecałe 9 miesięcy.Mając 1,5 roku
wołała siusiu itp...Mając niespełna 3,5 roku potrafiła już pisać(koślawo)
wszystkie literki alfabetu.Piosenkę czy wierszyk powtórzy ułysząc ją tylko 2
razy.I wiecie co wcale nie uwazam ,że jest ponad przeciętną i nigdy tak nie
uważałam.Dzieci w przedszkolu już ją dogoniły w jej umiejętnościach.A ona idzie
z nimi równym tempem.To ,że jedno dziecko robi to czy tamto a drugie jeszcze
nie.To nic nie oznacza.Bo w późniejszym czasie wszyscy będa szli
równo.Współczuję tylko dzieciom matek ,które roboią ze swioch dzieci małych
geniuszów.Tylko czemu to ma słuzyć?Zaspokojenie własnych chorych ambicji?A
propo noska .Julka potrafiła go wysmarkać mając rok.Mój brat mając 6 lat tego
nie potrafił.teraz ma 26 lat tytuł magistra informatyki i dobrą posadkę.
Mimo ,że nie potrafił się wysmarkać .Nie dajcie się zwariowac!!!

[reda77]

Czytam te Wasze posty i oto, co chialabym dodac: moj synek ma 8 miesiecy i
jeszcze nie siedzi, nie raczkuje, i wcale nie popadam w panike - jest pod stala
opieka lekarza, chodzimy na cwiczenia rehabilitacyjne, na ktore zostal
skierowany w wieku 2,5 mies. przez przewrazliwiona pediatre, ale skoro juz tam
trafil to chodzimy tam raz w tygodniu i wszystko idzie w dobrym kierunku. Mojej
znajomej corka (teraz 16 mies) w wieku mojego syna nawet nie chciala lezec na
brzuchu, a co dopiero mowic o innych osiagnieciach, Nie chodzila na takie
cwiczenia jak moj syn, a jednak teraz posiada umiejetnosci odpowiednie do
swojego wieku. Zmierzam do tego, ze roznice rozwojowe obserwowane w tak mlodym
wieku dziecka nie swadcza o tym, ze pozniej dziecko bedzie jakos opoznione czy
nad wyraz wybitne rozwojowo.
Przypomniala mi sie takze moja profesor ze studiow (studiowalam lingwistyje
stosowana, przez jakis czas mialam przedmiot psychologia dziecka, mowilismy
takze o ogolnym rozwoju dzieci): otoz ta kobieta uswiadomila nam, ze bez sensu
jest uczyc 3-letnie dziecko czytac albo w rodzinie jednojezycznej uczyc tak
male dzieci jez. obcych, bo one tego w tej chwili po prostu nei potrzebuja, ich
umysly maja teraz inne rzeczy do nauczenia sie - trzeba uczyc dziecko tego, na
co jego umysl jest gotow. Wazniejsze jest nauczyc 2-3 latka jak ukladac sobie
relacje z innymi ludzi, pokazac jak pachnie kwiatek, jaki odglos wydaje slon
albo co to znaczy gorace lub zimne, smutny-wesoly, niz uczyc go angielskiego
czy tez moze klepania setki wierszykow, ktorych polowy ono i tak nie rozumie.
Takie dziecko jeszcze gobrze nie mowi w ojczystym jezykow, a co dopiero uczyc
je obcego. Inaczej w rodzinie dwujezycznej - wowczas poznanie obu jezykow jest
naturalne i CELOWE, a nie tylko dla frajdy rodzicow. Lepiej nauczyc dziecko
kilku wierszykow, paru piosenek, ale takze zapropnowac rysowanie czy zabawy
ruchowe, bo sama recytacja jest jedynie nasladowanim, podczas gdy kreatywnosc
jest rownie istotna.
Wiem, ze nie wyczerpalam tematu, ale chociaz kilkoma myslami sie z Wami
podzielilam. Pozdrawiam
PS I oczywiscie uwazam mojego synka za naj- na- naj- na swiecie we wszystkim co
robi. Tak jak kazda z nas swoje dziecko

[rysia_mama_wiktorka]

A ja chciałam tylko dodać, że każde odchylenie od normy/ Norma pomiędzy 70-130/
czy to poniżej normy czyli mniej niż 70IQ oraz powyżej 130IQ nie jest dobre i
powinno się takie dziecko bardzo bacznie obserwować.
A niestety z małymi geniuszami bywa tak, że najczęściej rozwijają się genialnie
do mniej więcej 3-4 roku zycie a później...doganiają ich rówieśnicy
pozdrawiam wszystkie mamy
mama Wiktorka