Do joa8!

[maciejka044]

Proszę napisz gdzie znalazłaś słowa Korczaka.
Uczę w szkole i chcę wywiesić je w gablocie, ale muszę znać dokładne źródło.
Z góry dziękuę i pozdrawiam.
Agnieszka.

[joa8]

maciejka044 napisała:
> Proszę napisz gdzie znalazłaś słowa Korczaka.

w internecie
niestety nie wiem, z której konkretnie to książki, poniżej wklejam Ci
bibliografię Korczaka (trochę długie), może tam znajdziesz

Dzieci ulicy, Powieść. Warszawa 1901. Tworzywem literackim jest materiał
obserwacyjny i faktograficzny gromadzony przez Korczaka w ciągu kilku lat
obcowania z dziećmi i dorosłymi mieszkańcami Powiśla, Starego Miasta, Woli,
Ochoty. Zaskakuje doskonała znajomość terenu, na którym toczy się akcja, a
także dzieci wałęsających się po mieście w poszukiwaniu środków utrzymania dla
siebie, rodzeństwa i rodziców, oraz znajomość norm moralnych, obowiązujących w
tym środowisku.

Koszałki Opałki. Satyry społeczne. Warszawa 1905, wyd. II: 1910.
Recenzja: Antoni Lange [5 maja 1905r.] - Korczak zajmuje się wszystkimi
sprawami społecznymi bez względu na to, czy są wielkie, czy małe;

Dziecko salonu (1906, wyd. II popr. 1927), Powieść zawierająca wątki
autobiograficzne, będące literackim opracowaniem jego osobistych przeżyć i
doświadczeń z wędrówek po norach staromiejskich, zamieszkałych przez nędzę
Warszawy.
Recenzja: Stanisław Brzozowski [28 kwietnia 1905r.] - Na wszystkie tony
rozbrzmiewa na kartkach jego utworów - skarga przekleństwo, złorzeczenie
społeczeństwu, które przyszłość własną, spycha bezlitośnie w grób, nędzę
fizyczną, umysłową, kalectwo, zdziczenie i zbrodnię.

Bobo (W-wa 1914), Książka zawiera trzy samodzielne utwory: [Studium powiastka];
Feralny tydzień [z Życia szkolnego]; Spowiedź motyla.
Recenzja: E. Rab. [15 lutego 1914 r.] Książka o dziecku i młodzieży - ale nie
dla młodzieży.
Recenzja: Wincenty Rzymowski. Korczak rozbił legendę o beztroskiej
szczęśliwości dziecka. Wydobył na jaw sprzeczność interesu między dziećmi a
rodzicami, i słusznie! Ale dlaczego sprzeczność tę ubrał w postać antagonizmu
między proletariatem, a burżuazją?

Momenty wychowawcze (Warszawa 1919, wyd. II poszerzone 1924) Książka ukazuje
warsztat pracy Korczaka: formy i sposoby obserwacji dziecka, oraz sposoby
gromadzenia materiału empirycznego. Czytelników autor uprzedza, że książka nie
jest wzorem, jak należy podobne studia prowadzić;
Recenzja: Zygmund Nowicki [luty 1919 r.] Książka zawiera garść niezmiernie
ciekawych notatek z obserwacji dzieci w wieku przedszkolnym. Autor zagląda w
głąb stosunków, jakie zachodzą między dziećmi i dostrzega to, czego zwykle
dorośli nie dostrzegają, mianowicie: psychiczne zawikłania, subtelne zatargi
różnych charakterów, walki i rywalizację - słowem szereg dramatów życiowych.
Odsłonił nam rzeczywiste życie dzieci, oraz cały szereg zagadnień życiowych i
wychowawczych.

Jak kochać dziecko, Dziecko w rodzinie, (W-wa 1919, wyd. II Jak kochać dzieci,
W-wa 1920, wyd. III Jak kochać dziecko W-wa 1929), Korczak uprzedza swoich
czytelników, że w książce nie znajdują, ani przepisów ani recept na nurtujące
ich wątpliwości... chcę by zrozumiano, że żadna książka, żaden lekarz nie
zastąpią własnej czujnej myśli, własnego uważnego spostrzegania.
Recenzja: A.K. [luty 1919r.] Rozdziały poświęcone dziecku podyktowane są przez
długą a umiejętną obserwację dziecka, przez odczucie i zrozumienie jego duszy.
Przebija wszędzie jedna myśl: kochajmy dziecko, ale kochajmy rozumnie. A
sposoby wychowania stosujmy nie do tego, kogo chcemy wychować, ale do tego,
jakich sposobów dane dziecko potrzebuje.

Kiedy znów będę mały (1925), Książkę Korczak adresuje do dorosłego i młodego
czytelnika. Zwracając się do dorosłych czytelników, którzy twierdzą, że nuży
ich obcowanie z dziećmi, gdyż muszą się, zniżać do ich pojęć, pochylać,
naginać, kurczyć pisze: Mylicie się. Nie to nas męczy. Ale że musimy się
wspinać do ich uczuć. Wspinać, wyciągać, na palcach stawać, sięgać, żeby nie
urazić.
Recenzja: J. Stycz. [Hermina Naglerowa] J. Korczak jest nie tylko przyjacielem
dzieci, ale właśnie przyjacielem niedorosłych ludzi i dlatego nie traktuje ich
z wysokości dorosłego człowieka, nie lekceważy sobie ich radości i smutków, a
co najważniejsze, nie tworzy fantastycznego świata dzieci.

Prawo dziecka do szacunku (1929),

Pedagogika żartobliwa (1933);
oraz powieści społeczno-realistyczno-naturalistyczne dla dorosłych, oraz
adresowane do dziecięcego czytelnika, np.:

Mośki, Joski i Srule (Warszawa 1910, wyd. II Warszawa 1922, wyd. III W-wa
1934), Opowieść dla dzieci. Tworzywem tej powieści publikowanej w odcinkach w
Promyku 1909 nr 1 -14 był materiał obserwacyjny i faktograficzny zgromadzony w
czasie pracy na kolonii letniej w Michałówce [1907]. Poszczególne odcinki
powieści wywołują duże zainteresowanie młodych czytelników, o czym świadczą
odpowiedzi redakcji Płomyka na ich listy. Stasiowi P. z Będzina, Heli W. Andzi
J. z Krakowa, Nurkowi z Białego Dunajca, Jarusiowi M z Krakowa.

Józki, Jaśki i Franki (Warszawa 1911, wyd. II W-wa 1922, wyd. III W-wa 1930).
Na łamach Promyka ukazywała się w odcinkach od 1909 roku Jej tworzywem są
obserwacje, fakty, i wydarzenia z życia chłopców na kolonii letniej w
Wilhelmówce [1908].

Sława Opowieść (W-wa 1913, wyd. II W-wa 1925, wyd. III nowe W-wa 1935, wyd. IV
nowe W-wa 1937),
Recenzja: Jan Lorentowicz. - To bardzo żywy, dosadny, tu i ówdzie podkreślony
delikatną ironią obraz wewnętrznego życia dzieci w szkole powszechnej.

Król Maciuś Pierwszy Powieść (Warszawa 1923, wyd. II 1925, wyd. XI Poznań
1991), jedna z najbardziej znanych i popularnych książek.
Recenzja: M.R. [Maria Rittinger] Książka pisana dla dzieci, dla chłopców o
wyraźnych skłonnościach reformatorskich. Król Maciuś Korczaka postępuje tak,
jak postępują inni królowie w literaturze, szczególnie ci z literatury
angielskiej. - Jest prawym, szlachetnym, odważnym, lecz słabym i chwiejnym, bo -
tylko człowiekiem.

Król Maciuś na wyspie bezludnej (1923)

Bankructwo małego Dżeka (1924),

Senat szaleńców, humoreska ponura - utwór grany na deskach teatru "Ateneum"
1931.

Kajtuś czarodziej Powieść fantastyczna (Warszawa 1935, 1973, Kraków 2001), tę
powieść dla dzieci i młodzieży Korczak dedykuje niespokojnym chłopcom.
Recenzja: Stefan Rumelt (26 lutego 1935): ... autor traktuje dzieci jak ludzi
dorosłych, z pobłażliwością wtajemnicza w nieznane, poważne i nieważne sprawy
dzieci.
Recenzja:Jan Kott (31 grudnia 1935):... w książce jest świetnie podpatrzona
psychologicznie prawda marzeń, przecież nie tylko dziecięcych...
Także między innymi pisany w getcie Pamiętnik (w tomie 4 Wyboru pism, 1958),

Po śmierci Janusza Korczaka ukazały się między innymi:

Wybór pism pedagogicznych (tom 1-2, 1957-1958)
Wybór pism (tom 1-4, 1957-1958)
Pisma wybrane (tom 1-4, 1978