a propos "Uśnij wreszcie"

[duramgama]

Diewczyny - czytam Wasze wypowiedzi na temat "Uśnij wreszcie" i momentu, w
którym ją wprowadzałyście lub zamierzacie wprowadzać. Jako że sama ma kłopoty
z wybudzaniem sie nocnym Srajdzinki, zaczęłam (na razie teoretycznie)
przyglądać się zaburzeniom snu u maluszków. W tym celu siegam do różnych
książek. Ostatnio dostałam, godną polecenia pozycję jednego z najbardziej
znanych badaczy snu dziecięcego Ulricha Rabenschlaga "Jak dzieci mogą
spokojnie zasnąć" (wyd.Jedność, Kielce 2003). W tej książce facet dość
skrupulatnie opisuje sen i problemy ze spaniem u dzieci począwszy od
noworodków (a nawet wcześniej - bo opisuje stan badań nad snem dziecka w łonie
matki) skończywczy na etapie dojrzewania.
Własnie doszłam do czytania o metodzie, którą popularnie nazywa się "uśnij
wreszcie" od tytułu innej publikacji, a która w tej książce zwana jest
"fryburską metodą klepsydry" od nazwiska jej twórcy. No i trochę się
zaniepokoiłam, konfrontując Wasze opisy z uwagami Ulricha Rabenschlaga.
Nie chcę nic sugerować, ale postanowiłam przepisać dla Was fragment jednego z
rozdziałów.


"Metoda "wewnętrznego uodporniania się" na wołanie wywodzi się z zaleceń
pediatry Richarda Ferbera z roku 1985 roku. Opiera sie ona na słusznej
obserwacji, że wiele dzieci wcale nie uczy się zapadać w sen, ponieważ ich
zatroskani rodzice zbyt wcześnie interweniują. Ale dziecko może spokojnie
zasnąć tylko wtedy, gdy może liczyć na to, że matka do niego powróci. Jedank
tę zdolność dziecko posiada najwcześniej pod koniec okresu niemowlęcego, kiedy
rozpoczyna się rozwój procesu usamodzielniania się dziecka.
Dlatego też polecamy "fryburską metodę klepsydry" dla nauczenia się zasypiania
tylko wtedy dla małych dzieci, gdy w ciagu dnia posiadają już odpowiednie
umiejętności rozstania się z matką oraz - co wazniejsze - samodzielnego
pocieszania się, kiedy tęsknią za matką, której chwilowo nie ma. Badacze
niemowląt okreslili tę zdolność jako decydujący znak, że dziecko posiada już
umiejętność wyobrażenia sobie nieobecnej matki. Kiedy osiągnięta zostanie ta
"wewnętrzna emocjonalna ciągłość" wtedy stosowanie tej metody usypiania należy
potraktować jedynie jako ćwiczenie rozstania, które nie stanowi już dla
dziecka zbyt wygórowanego wyzwania.
Fakt, że małe niemowlęta po 4 dniach rygorystycznego stosowania tej metody
potrafią samodzielnie zasypiać, co opisują liczni autorzy, nie jest dowodem na
to, że metoda ta jest adekwatna do ich wieku. Ponieważ badania nad
niemowlętami dowodzą, że potrafią one uczyć się dopasowywania do wymagań ich
otoczenia, nawet jesli to dopasowanie jest wyzwaniem przewyższającym
możliwości ich psychicznego rozwoju.
Żeby stosować "Fryburską metodę klepsydry" dziecko powinno mieć co najmniej 12
m-cy i w każdym przypadku być zdrowe. Jesli jest chore, również w ciagu dnia
ma duże problemy z zasypianiem, albo nawet powazne zaburzenia snu, najpierw
należy skonsultować się z lekarzem specjalistą.
Metoda samodzielnego zasypiania, której sukces jest już naukowo udowodniony,
dla dzieci powyżej roku nie stanowi żadnego duchowego obciążenia. Inni badacze
snu polecają ją juz od 6 m-ca życia i wydłużają czas czekania nawet do 30
minut. Jak wynika z naszych doświadczeń, jest to niepotrzebny i zbyt
obciążający zarówno rodziców jak i dzieci, wariant, którego nie polecamy."

[ezrapound]

Duramgamo, to bardzo ciekawe, co cytujesz. Czy ta ksiązka jest dostępna?
Mój zasadniczy problem z "Uśnij wreszcie" - oprócz tego, że to metoda dość
drastyczna - wiąże się z tym, że moje dziecko umie samo zasypiać. Co wieczór
sama zasypia, po ciemku, w swoim łóżeczku. I był czas, że spała ciurkiem po 7-8
godzin. Przestała z dnia na dzień. Moim zdaniem to jednoznacznie dowodzi, że
problem jej snu nie wiąże się ze złymi nawykami. Ale nie da się zaprzeczyć, że
wielu mamom ta metoda pomogła i wcale nie była w ich przypadku aż tak
drastyczna (z wymiotowaniem, etc.). No trudno, czekamy do roku
A teraz idę spać bo dziecinka już chrapie. Najgorsze, że na jej problemy ze
snem nałożyła się moja własna bezsenność. Zamiast spać, przewracam się w łóżku
całymi godzinami.

[pampeliszka]

i badz tu mądry...
chyba Malgosi przykleje w lozeczku swoje zdjecie
Ezra, je tez zauwazylam, ze ni e moge zasnac, az do momentu kiedy mala sie
obudzi, wepcha do mnie do lozka i zasnie-to ja wtedy padam natychmiast.

[wiolkak]

wniosek z tego taki, ze nie ma co odkładać Małgośki do łózeczka, tylko od razu
do duzego łózka!
Kaśka tak sypia od jakiegoś miesiąca i jest bardzo zadowolona, ja tez nie
narzekam, marudzi tylko tato bo mu ponoc tyłek marznie, a że jest już duży to
na nim trzeba zastosować "uśnij wreszcie"

Wiolkak

[duramgama]

Wiesz co... zastanawiałam się w desperacji nad takim krokiem przeniesienia na
stałe Olenki do naszego łóżka (a właściwie na nasz materac), ale:
- żal mi trochę unicestwiać tę nabytą umiejętność Srajdzinki zasypiania we
własnym pokoiku (wszak kiedyś i tak będzie musiała się do tegoż pokoiku
przyzwyczaić)
- wcale mi się tak superwygodnie z nią nie śpi. Kilka calych nocy tak z nią
spędziłam i budziłam się co chwilę zdrętwiała z bólu od spania w figurę
chińskiego osiem Ostatecznie biorę ją na godzinke, dwie nad ranem - tyle da
się znieść i przytulanka jest miła
-Mamy w sypialni telewizor i czasami zdarza nam się oglądac jakiś film na DVD, a
pewnie ona nie miałaby na to ochoty
-Poza tym nie chcielibyśmy rezygnowac z upojnych małżeńskich nocy. Ze Srajdzinką
u boku nie byłyby one możliwe...

[duramgama]

pampeliszka napisała:

> i badz tu mądry...
> chyba Malgosi przykleje w lozeczku swoje zdjecie

A wiesz, że to nie głupie?
Moj dziecko jeździ w samochodzie, z moim zdjęciem na szybie. Bardzo jest wtedy
szczęśliwa, bo ja prowadzę samochód, a ona ma mamę w zasięgu ręki...

Ezra...

[duramgama]

o jakże rozumiem Twój stan...
Ja również kotłuję się w łóżku, a jeśli juz zasypiam to niecierpliwym snem
"nsłuchującego" czy też może moje dziecko juz mnie woła. Czyli wciąż gotowa
jestem do wyskoczenia z ciepłego łóżka i odbycia kolejnej pielgrzymki do
Srajdzinkowego pokoju.
Ona też zasypia wieczorem bez zbędnych ceregieli, niemniej jednak muszę przy
niej siedzieć dopóki nie zaśnie. Moje wyjście z pokoju kończy się wyciem
(dlatego zaczynam rozważać zastosowanie metody "Uśnij wreszcie"...)
W nocy, od razu po przebudzeniu woła z płaczem "mama, mama". Kiedy karmiłam
piersią, zdarzało mi sie ją uspokoić na rękach, ale zazwyczaj przystawiałam ją
do cyca i usypiała błyskawicznie, po czym odkladałam ją do łóżeczka.
Po odstawieniu - zamiast cyca było branie na ręce i przytulanie, ale szybko się
zorientowałam, że to pierwszy krok do okropnego przyzwyczajenia usypiania TYLKO
na czyichś rękach.

Teraz ona w nocy wstaje, a ja ją kładę. Góra trzy razy i śpi bez marudzenia. Ale
najczęściej wystarczy raz.
Zajmuje nam to średnio dwie minuty, ale tak czy inaczej te dwie minuty
przerywają brutalnie mój sen.

Od 3 dni Srajdzinka budzi się po północy co godzinę, zatem co godzinę odbywam
wycieczkę w celu położenia jej, nakrycia kołdrą i wracam do siebie.
Rety...ile to jeszcze potrwa?

Zastanawiam się czy jest gotowa na jakiekolwiek metody, bo mimo że w dzień moge
zniknąć na kilka godzin i wszystko odbywa się bez bólu (bawi się, je, usypia z
Tatą albo z Babcią), o tyle nocą, mała ma jakieś lęki separacyjne i koniecznie
domaga się mojej obecności.A zasadnicze pytanie - co ją tak często budzi?-wciąż
pozostaje bez odpowiedzi...
Ręce opadają.
A moje samopoczucie jak na sinusoidzie. Kilka razy mała spała 5-7 godzin longiem
-wtedy miałam nadzieję na polepszenie sytuacji i budziłam się radosna jak
skowronek. Teraz zaciskam zęby i wsiadam na wózek pod tytułem "cierpliwość do
potęgi entej". Na szczęście kochany Pan mąż zabiera potwora rano na śniadanie, a
ja odsypiam...
Śmiech przez łzy...

[cordata1]

bardzo zaciekawilo mnie to co piszesz, czy masz moze jakies namiary na ta
kasiazke?
przyznam szczerze ze nie bardzo wiem na czym polega metoda usnij wreszcie, nie
stosuje tez zadnej metody typu jesli placze podniesc, uspokoic odlozyc.
Karola nie miala nigdy problemow z zasypianiem, tzn do tej pory bo od kiedy
nauczyla sie wstawac w lozeczku robi to jesli tylko wyjde z pokoju i szuka mnie
wzrokiem
nasze usypianie polege na glaskaniu glowki lub tylko byciu przy nij gdy zasypia
i hamowaniu niekiedy prob wstania. zasypia w ciagu 15 minut
problem mam w nocy kiedy sie obudzi ja nie slysze, ona wstaje i placze. tak sie
tym rozbudza ze uspienie zajmuje duzo czasu i zwykle konczy se u nas w lozku
dzis probowalam wprowadzic dyscyplne i nie brac ale obudzona w nocy nagle
postanowila sie bawic a potem trudno bylo zasnac. w efekcie i tak wyladowala u
nas tylko godzine pozniej.
przyznam ze dzieje sie tak od jakis 2 tygodni i nie bardzo wiem co z tym
zrobic???
moze macie jakies sugestie???

[duramgama]

To link to cytowanej powyżej książki

www.makama.osdw.pl/36118301426KS.towar

[guruburu]

dla mnie to zawsze byla metoda 'drastyczna' - tzn. znam ja tylko z drugiej reki
wiec moze nie powinnam sie wypowiadac Ale my od poczatku planowalismy spac
wszyscy razem, w naszym 'rodzinnym' lóżku, tzn. na materacu. I na poczatku
mialam kilka nocy, ze budzilam sie sztywna, bo zasnelam karmiac leżac na boku.
Wiec przestalam tak karmic - tylko na wpółleząco. Mówi się, że dzieci śpiące z
rodzicami śpią gorzej, bo rodzice wybudzają dziecko i vice versa. Normalnie
moja trzy miesięczna córka budzi się tylko dwa razy - owszem czasem słyszę jak
się 'wybudza' ale wiem, że nie należy interweniować, bo za raz sama zaśnie.
znam dzwiek, który oznacza 'dawaj teraz' - i w ten sposób nie ma syreny w
nocy )). Zasypia 'sama' - tzn. siadam z nia na łózku, w ciemnej sypialni,
daję pierś i jak zje - jeszcze świadomą, ale na ogół wyciszoną odkładam na jej
miejsce na materacu. I wychodzę. Potem się pokręci, pocmoka trochę piąstkę/
kciuk, pokreci głową i zasypia. Jeśli zdarzy się, ze placze, choc zadko, jesli
rzeczywiscie chciala juz spac, no to ide i najpierw próbuję szumieć i gładzić
plecy (śpi na brzuchu), ewentualnie daję jeszcze trochę pierś, tę 'pustą' i
odkładam znów. No ale moja córka jak na razie nie ma problemów ze spaniem - z
niepokojem czekam na ząbkowanie .
I nie wiem, czy to miało jakiś wpływ - ale pierwszy miesiąc lub nawet 6 tyg
mała spędziła głównie na naszych rękach i czasem nawet śpiąc kilka godzin na
mojej/męża 'klacie'. Nawet w szpitalu, choć ja zbyt dobrze nie spała, bo
wiadomo, łóżko wysokkie i wąski, spała ze mną bo korytka prawie nie tolerowała.
Za to w dzień prawie nie spi - tylko na spacerze. A jak się nie da wyjść na
spacer, np. jak dzisiaj bo się trochę pochorowałam, to praktycznie prawie nie
spała - dwa razy po pół godziny. więc się cieszę, że jak na razie śpi dobrze w
nocy - bo jak przyjdzie okres ząbkowy to ja będę już do pracy latać ((

[ezrapound]

Czesc Guruburu! Ale ładny ten Twój opis, mam wrażenie niesamowitego spokoju
panującego w Waszym domu. Oby tak zostało! Moje dziecko też ładnie spało do
końca trzeciego miesiąca. Potem nam się pokićkało, sama już nie wiem czy od
ząbkowania, czy od czego innego. A nie obawiasz się momentu, kiedy zechcecie
wyprawić dziecko do własnego łóżeczka? Bo przecież w końcu to musi nastąpić.
Sądzisz, że córeczka sama do tego po prostu dojrzeje?

[martap10]

Duramgamo Zmarwiłam się tym, co przeczytałam w Twoim poście. Nie tym o
metodzie "usnij wreszcie", która wydaje mi się dość drastyczna lecz tym, że
Olenka nadal nie śpi dobrze. Niestety, znam też inne dzieci, które -
odstawione - wcale nie nauczyły się cudownie przesypiać nocy. Ojej...Mój
Mikołaj w ogóle ostatnio śpi kiepcko - budzi się codziennie ok. 21.30 i
rozrabia do 23. A jest na cycu przecież...A co sądzisz o metodzie Tracy Hogg?
Jakoś wydaje mi się bardziej "ludzka". Męcząca, ale chyba przynosi efekty...

Marto,

[duramgama]

Znam obydwie książki Tracy i szanuję Jej poglądy, lecz kiedy chciałam zastosowac
metodę odkładania kiedy Srajdzinka była dużo młodsza - nie wytrzymałysmy tego
obie. W ogóle zalecenia Tracy żeby kilkudniowego noworodka od razu po powrocie
do domu przyzwyczajać do samodzielnego spania w swoim łóżeczku wydaje mi się być
barbarzyństwem, więc do głowy mi nie przyszło nigdy żeby własnego noworodka
kłaść gdziekolwiek indziej niż przy własnym sercu...
O "Uśnij wreszcie" w ogóle mowy nie było. Dopiero teraz zaczęłam rozważac taka
możliwość, kiedy Olenka skończyła rok i więcej rozumie. Nie wiem jednak czy na
rozważaniach sie nie skończy, bo ja mam cholernie miękkie seducho...
O tym jak uwikłałam sie na chwilę w stosowanie "metod" i jak z nich
zrezygnowałam- juz kiedys dwukrotnie pisałam . Wklejam linki do tych wątków,
założonych przez dziewczyny na Niemowlaku - chyba warto je w całości przeczytać:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=24537385&a=24598419
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=25551758&a=25554892
A Srajdzinka obudział się dzis tylko 2 razy. Tylko i...aż. Nic to - trzeba żyć
dalej))
Pozdrawiam ciepło i świątecznie.

[martap10]

Duramgamo
No tak; przeczytałam wszystko. Ja mam dokładnie takie samo zdanie, jak Ty.
Pytałam po prostu z ciekawości o Twoj stosunek do poglądów Tracy, bo ja nie
widzę mozliwości stosowania żadnej metody. Nie wiem, dlaczego mój maly synek
mialby tak płakac. No, ale przecież przed nami odstawienie od
cycusia...Zobaczymy. Cieszę się, że Srajdzinka wstala tylko (myślę, że to
jednak "tylko") dwa razy. Mikołaj kolejny raz wstal o 21 i brykal do 23. A
potem cycuś, cycuś...Jestem nieco zmęczona, ale o metodach mowy nie ma.Co
robić, zawsze pocieszam się, że przecież nie znam nikogo choćby w wieku
przedszkolnym, kto usypia przy cycusiu i się budzi kilka razy w ciągu nocy.
Życzę Wam ztem spokojnych nocy.Aha, a propos innego wątku: "Papaje" sa boskie,
uśmialismy się z mężem, hihi. Synek koleżanki mowi "Paaa".Pewnie fktycznie od
robienia "papa". Moj Mikołaj nic o Teletubisiach nic na szczęście nie wie, ale
kupiłam mu na allegro Baby Einstein i czekam na "dostawę" Pozdrawiam ciepło

[agga_27]

Dzięki Duramgama za ten wątek, dobrze że ktoś przedstawił inne podejście do
samodzielnego zasypiania dzieci, bo ja oprócz metody Tracy Hogg i "Uśnij
wreszcie" (czy to jest właściwie to samo, bo sama już nie wiem?) nie znałam
innych opisanych metod dotyczących zasypiania dzieci, oprócz swojej własnej
intuicji. A ta kazała mi reagować kiedy dziecko płacze i nie może samo zasnąć i
pomóc jej w tym czyli albo cyc albo bujanie na rękach. Zawsze twierdziłam, że to
zbyt drastyczne dla takiego maleństwa aby musiało samo zasypiać w łóżeczku. Ale
koleżanka nauczyła tak zasypiać swoją córeczke jak miała 6 mies. i bardzo nas do
tego namawiała, no i na forum się naczytałam o tym. Koniec końców córa dawała mi
już nieźle w kość bo mimo, iż usneła na rękach lub przy cycu, to odkładana
budziła sie natychmiast i tak w kółko. Doszło do tego, że udawało się ją odłożyć
skutecznie dopiero po jakiejs godzinie. Któregoś razu wykończona zawołałm męża
by on Julke uśpił (no bo zwykle to moje zajęcie) i on zaczął stosować tę metodę
podnoszenia i odkładania.Ja siedziałam za drzwiami i serce mi się krajało, ale
stwierdziłam że jak juz zaczął to musimy byc konsekwentni. Tylko u nas to
wygląda tak, że Julka musi byc zawinieta w rożek, bo jak ma rączki "na wolności"
to od razu się rozbudza, trze oczka, potem chwyta do rączki albo kocyk albo róg
poduszki i zaraz jest skora do zabawy. Światło tez musi byc zgaszone.I jak tak
leży zawinieta w rożek to ją delikatnie trzeba "pobujać" za ramię lub pupę i ona
tak zasypia. Czekamy zawsze aż zaśnie i dopiero wychodzimy. Ten pierwszy dzień
był koszmarny, ale teraz Julka zasypia w przeciagu minuty do dziesięciu. Nie
jest to więc samodzielne zasypianie ale przynajmniej nie na rekach i nie przy
cycu. I spi od razu lepiej, mniej razy sie wybudza.
Co do przesypiania całych nocy, to nie wiem jak Wy, ale dla mnie teoria, że 6.
miesieczne dzieci nie muszą w nocy jeść bo umieją już regulować poziom cukru czy
coś w tym stylu, to nic innego jak tylko kolejna teoria w stylu tej z lat 70
tych którą stosowały nasze matki, że dziecko powinno jeść co 3 godziny i biedne
dzieciaczki (czyli my) płakały z głodu. Julka skończyła 7 miesięcy i budzi się w
nocy 1-2 razy na jedzonko i jest wtedy autentycznie głodna. Miałabym pozwolić na
to, by płakała z głodu? Tak więc uważam, że przesypianie całych nocy
zarezerwowane jest niestety dla nielicznych dzieciaczków, np. córki wspomnianej
juz przeze mnie koleżanki, która od zawsze przesypiała całe noce i metoda Tracy
Hogg niczego tu nie zmieniła.

A co do Srajdzinki, to może Duramgamo przechodzi ona teraz okres tzw. lęku
separacyjnego? Córeczki mojej bratowej i mojej znajomej w wieku 1,5 roku teraz
właśnie zrobiły się takie "mamusiowe" i mamom żyć nie dają. Wczesniej tego nie
miały, choć czytałam że lęk separacyjny pojawia się ok. 8 miesiąca, ale to
przecież znowu tylko kolejna teoria. W praktyce i tak bywa różnie, a nawet
zupełnie inaczej.