Siwe matki maluchów

[magda-123]

jak dla mnie rodzenie dzieci przed 25 i po 35 roku zycia to niedorzeczne. ciotka ma corke 28 lat i syna 8lat-masakra, toz to wnuk moglby byc.

[catalinka]

urodziłam pierwsze dziecko w wieku 36 drugie za dwa lata. Dlatego ze
to właśnie w tym czasie spotkałam osobę, z którą warto było założyć
rodzinę. Czy miałam łapać faceta, tak około 20-tu kilku lat po tylko
mieć dzieci. To był właśnie dla mnie ten moment. Nie kalkulowałam
tego. A moje dzieci nie mają wszystkiego, ja poświęciłam im czas na
urlopie wychowawczym. Nie żałuję niczego. oczywiście pewne obawy
mam. Staram się żeby wymagać od nich samdzielności, bo wiem że z
wiekiem przyjdą różne problemy i lepiej żeby jako np. 10 latki były
bardziej samodzielne. Oczywiście decyzja była też jedna, nie chcemy
być rodzicami jedynaczki. teraz mam więc cudowne córeczki 7 i 5 lat.
Pozdrawiam serdecznie dawno nie odwiedzajaca Was
Kasia

[ante_cibum]

Hej, ja też jestem taką "późną" mamą. Synek urodził się gdy miałam 34 lata,
córka półtora roku później. Siwych włosów o dziwo nie mam, chociaż jakieś
pojedyncze sztuki sie trafiają. Tak się po prostu zdarzyło, nie było planowania
z terminarzem w ręku ))
Rodzicielstwo po trzydziestce ma swoje zalety. Przede wszystkim stabilna
sytuacja zawodowa, ja się nie musiałam martwić ze komuś tam się nie spodoba
przerwa w pracy albo zwolnienia (których akurat-odpukać-jak na lekarstwo,
zresztą jak są to podziału między mnie a męża). Wbrew pozorom nie bez znaczenia
jest też dobra sytuacja finansowa, a nie szarpanie się ze średnią krajową. No i
przez te lata bez dzieci zjeździliśmy kawał świata i wybawiliśmy się. Teraz
nawet wyjście do kina czy na kolację jest wyprawą, bo niestety nie możemy liczyć
na babcie. Absolutnie nie narzekam, po prostu tak jest. Czasem myślę, że może
warto było wcześniej, może człowiek miałby jednak więcej energii... Tak, że
wszystko ma "dodatnie plusy i ujemne minusy ))" A że późne macierzyństwo
staje się coraz częstsze, to może należy się przestać dzwiwować?
PS Rozbawił mnie post autora wątku, który opisywał te siwe mamusie planujące już
każdy krok swojej pociechy. Trudno mi uwierzyć w takie oszołomy. Ale zawsze jest
ale )) Uważam, ze warto starać się o możliwie jak najlepszą edukację dla
naszych dzieci. Nie tak jak opisał autor oczywiście bo to wariactwo.

[mhr-cs]

przykro czyrac te odpowiedzi
wychowanie dziecka i ile masz lat
sa mlode siwe i podobno stare siwe
ja mam dzieci 26,30 i 35 lat
a do tego corke 11 lat
cos wspanialego,
nie jestem ani siwa ani cos innego
zawsze moze gdzies pojechac,oni kupuja jej
najnowsze gry i w szkole jest wspaniala
a czy koniecznie grac w pilke???
sa mlode i nie potrafia sie ruszac,
ale to inna sprawa,a jak rodza cieci
kalecy bez nog albo rak to
ich na smietnik,a czy glowa nie jest najwazniejsza
jeden ma rozum od urodzenia
drugi mosi sie uczyc
nigdy bym nie kupila ksiazki jak wychowac dziecko
moja corka by zrozumiala co pisze

[michulanka]

A psika-ola to stara mamusia czy mloda? Moze pozgadujemy?
Cos mi sie jednak wydaje, ze niezbyt stara...

A przy okazji uwaga a propos dyskusji - owszem spotyka sie czasami
matki malych dzieci po 40. Nic to niezwyklego wlasciwie bo zawsze
zdarzaly sie kobiety ktore rodzily dzieci pozno - niekoniecznie byly
to pierwsze dzieci. Z moich obserwacji wynika, ze coraz
popularniejsze robi sie ojcostwo po 50. Panowie zaczynaja nowe zycie
u boku znacznie mlodszych kobiet i oczywiscie przedluzaja rod, a
przy tym w odroznieniu do starych matek zazwyczaj nie farbuja
wlosow...Ale oczywiscie nikt sie nie czepia ze tatus starutki i
raczej dziadek...A ja mysle, ze dla dziecka nawet starsza matka
nigdy nie bedzie takim obciachem jak taki zdziadzialy ojciec)

[wolanka79]

Macierzyństwo jest czymś pięknym i jeżeli kobieta potrafi je docenić to nieważne
ile ma lat - to teoria, a w praktyce, mam kilkoro przyjaciół, którzy mają
siwiuteńkich rodziców i wydaje mi się, że bilans zysków i strat mimo wszystko
wychodzi na plus dla rodzicielstwa po 40.
Owszem, jest im w życiu trudniej, ale cieszę się, że w ogóle są. Jedna koleżanka
została zupełnie sama, na pierwszym roku studiów, z ogromnym kredytem za
mieszkanie, gdy jej mama, nagle (?) w wieku 65 lat zmarła na raka. Dziewczyna
nie miała żadnej rodziny, poradziła sobie, choć musiała przerwać studia. Sama
przyznała, że szybko stworzyła swoją rodzinę (mąż plus dziecko) bo nie mogła
znieść samotności.
Druga koleżanka jest z kolei więźniem swojej mamy (dobrze po siedemdziesiątce),
która pokładając w niej wielkie nadzieje, inwestując kasę w jej naukę i kursy,
zapomniała, że w wieku trzydziestu paru lat ma się prawo do samodzielności.
Problem polega na tym, że ta kobieta przygotowując córkę do życia bez jej
ochronnego parasola jednocześnie izoluje ją od świata. Dziewczyna każdą wolną
chwilę spędza z mamą, nigdzie nie wychodzi, z nikim się nie spotyka, znosi
wszystkie jej humory, opiekuje się nią non stop, jeździ po kilka razy dziennie
na wizyty lekarskie. I ok, to jest godne pochwały, tylko, że sam ten układ jest
bardzo trudny i moim zdaniem krzywdzący.
Przykładów mogłabym jeszcze mnożyć, ale tak sobie myślę, że wystarczy się
zastanowić, decydując się na pierwsze dziecko koło czterdziestki, jak będzie
wyglądała przyszłość tego dziecka za 10, czy 20 lat, jakimi rodzicami będziemy
wtedy. Nie chcę generalizować, chcę jedynie, aby osoby decydujące się na późne
macierzyństwo miały świadomość zagrożeń, trudności jakie się z tym wiążą (bo
niewątpliwie one są), podobnie jak i osoby młode, niedojrzałe, które zaliczyły
"wpadkę". Może większość siwych mam tak robi i dlatego "wiedzą już wszystko o
pewnym gimnazjum przy Raszyńskiej, które daje wstęp na Bednarską, zapisują
dzieci na konie, dodatkowy francuski (angielski trzylatek ma w przedszkolu),
kółko teatralne, za rok będą pierwsze żagle, za dwa lata karate itd."
I zgadzam się z tym, że jest to profesjonalizm, bo tu nie ma czasu na błędy.
Jest to jednak profesjonalizm podszyty ogromnym lękiem i dziwi mnie to, że
niektórym rodzicom trudno to zrozumieć.

[hancik5]

Ale po co właściwie ta dyskusja ??/
Każdy ma inne uwarunkowania, ja na przykład czekałam na odpowiedniego mężczyznę..
Po co te spekulacje, czy dziecku będzie to przeszkadzać, czy nie... Może będzie,
ale dzieciom moich niewidomych znajomych pewnie też w pewnym momencie będzie. I
co z tego ??? W dojrzałym wieku przyjdzie zrozumienie.. Albo i nie przyjdzie. To
zależy od naszego wychowania, naszej MIŁOŚCI i CIEPŁA.

Różni ludzie mają dzieci - młodzi, starzy, grubi, chudzi, rudzi , piegowaci,
ładni, brzydcy, niepełnosprawni. Dopóki są dobrymi rodzicami, dziecko z czasem
zrozumie..
Pozdrawiam

[mhr-cs]

do wolanki 79

Macierzyństwo jest czymś pięknym i jeżeli kobieta potrafi je docenić
to
a co to znaczy jeżeli kobieta potrafi je docenić
tego nie rozumie???????????????????????????

[paniiwonka1]

z rozkoszą przeczytałam cały wątek bo temat fascynujący

kiedy byłam w wieku autora wątku,(bo po wpisach autora mniemam, że
ja ten wiek mam juz dawno za sobą) a na pewno gdy byłam młodsza, to
miałam bardzo podobne poglądy:
- panie koło 40-tki były dla mnie starymi pudłami
- ja koło 25-tki miałam już być po ślubie i po urodzeniu dzieci, co
by się w te wszystkie statystyki i biologiczne widełki łapać jak Bóg
przykazał
i nawet rozumiem autora rozgoryczenie, bo także mniemam, że jego i
jego małżonki nie stac dla swoich dzieci na te wszystkie dodatkowe
zajęcia, bo gdyby go było stać to by mu się jazda konna i malarstwo
u przedszkolaków podobały, ale skoro nie może tego mieć to najlepiej
to uznać za co najmniej nienormalne. bo pewnie, że sprawiedliwości
nie ma na świecie, wypasione samochody często mają starzy ludzie,
którzy jeżdżą 40 km/godz. a i pieniądze na godne życie swoje i
swoich dzieci często ma się zupełnie nie wtedy kiedy jest czas ku
temu albo co gorsza nigdy!

ale żeby to zrozumieć należy swoje w życiu przejść, zostać starym
pudłem (damskim lub męskim),w międzyczasie byc na szczycie i spaść
na dno, po prostu pożyć trochę na świecie, żeby zobaczyć jak to jest
tak naprawdę, jak samo życie weryfikuje nasze poglady i po to by móc
oceniać innych.

niewiele z moich młodzieńczych planów wyszło, choć byłam ambitna.
kariery nie zrobiłam i nie zrobię, a odpowiedniego faceta spotkałam
dopiero, gdy moje rówieśniczki zaczęły się rozwodzić weryfikowałam
swe plany zgodnie z rozwojem sytuacji i zaraz p 30-tce chciałam mieć
dzieci. i tu nie było tak prosto. Syna z wadą serca udało mi się w
końcu blisko 35 urodzin wydać na swiat, tylko po to, by Go Bóg za 5
miesięcy zabrał. na nic statystyki, bo młodych matek bardzo chorych
dzieci naoglądałam się na całe życie.
na porodówce było po równi młodych mam jak i wyglądających na grubo
po 40-tce, które okazały się być młodszymi ode mnie nie zawsze
możemy mieć przecież mieć wpływ na to, jak wyglądamy.

mam 38 lat, dwuletnią córkę i głęboko w du..ie co myśli o mnie
sfrustrowany życiem młody człowiek - autor wątku i co na ten temat
sądzą wszelkie statystyki

w życiu nie wyglądałam na swoje lata, ale pewnie kiedys będę.
i wolę, żeby moje małe dziecko, nierozumne przecież tak do końca,
powiedziało, że ma starą matkę, niż ja teraz rozumna muszę
stwierdzić,że moja matka była młoda i głupia, nigdy nie była dobrą
matką i tak już jej zostało.

w życiu też mi do głowy nie przyszło, że dzieci urodzę, by mieć
zapewnioną opiekę na starość.
i co z tego, że moge nie dożyć swych wnuków, ja tam swoją córką
całkiem młodych jeszcze babć nie obarczam i się nimi nie wyręczam to
i moja córka da radę.
nie urodziłam też córki w celu zaspokojenia swych niespełnionych
ambicji. będzie chciała na francuski, jazdę konną czy malarstwo to
ją poślę w miare swych możliwości finansowych, a nóż jej się na
wybory Miss World przyda, by zauroczyc jurorów, a jak nie to nie.
jak nie będę mogła to się obejdzie, nawet jakby chciała. ja się
angielskiego nauczyłam dopiero w pracy za swoje własne pieniądze,
ale żal mam do swej głupiej młodej matki, że mnie na darmowe
harcerstwo posyłać nie chciała.

nie interesuje mnie czy dzieci starszych rodziców są mniej czy
bardziej utalentowane i czy moja córka einsteinem zostanie, na razie
słabo mówi jak na dwulatkę i ogólnie wzystko robiła później, co ma
żadne znaczenie na przyszłość, tak jak żadnego znaczenia nie miało
na moje życie, to że wszystko robiłam szybciej niż inne dzieci

naprawde mam to wszystko w du.ie, bo moge sobie na to z perspektywy
czasu pozwolić
nie przeszkadza mi, że na świecie są młode matki, stare, mądre,
głupie, niewykształcone i wykształcone i co w tym wszystkim jest
lepsze.

cieszę się, snobistycznie a jakże,cokolwiek będzie myśleć moja
córka, gdy będzie w moim wieku, i autor wątku, że JA TEŻ JESTEM
MATKĄ, siwa nie
siwa, stara prukwa czy nie, bo do niedawna mogłam tylko o tym
pomarzyć.

DO paniiwonka1

[kaeira]

paniiwonka1 - brawo za świetny post

[catalinka]

Popieram, bo wlasnie to chcialam wyrazic w moim poscie. Na dziecko
przychodzi czas i koniec. A ja musze sie pochwalic ze jako jedna z
nielicznych mam( a sa mlodziutkie naprawde) korzystam ze stepera na
placu zabaw. Moje dzieci harcuja na hustawkach itd a ja poprawiam
kondycje. i nie wiem czy lepsza 25-letnia mama palaca jak lokomotywa
czy krzepka 40-stka. Pozdrawiam

[hankam]

POdpisuję się obiema rękami.
Jak miałam lat naście i czytałam mojej mamy poradnik o
macierzyństwie, to pamiętam, jaką zgrozę budziło we mnie
określenie "stara pierwiastka". Stara pierwiastka, to była kobieta
rodząca pierwsze dziecko w wieku dwudziestuośmiu lat (albo więcej).
Noooo, ja nie zamierzałam być żadną starą pierwiastką, tak samo jak
nie zamierzałam być starą panną, ani w ogóle "starą".
W wieku dwudziestu ośmiu lat byłam kompletnie dziecinna i
niedojrzała, prawdopodobnie byłam odpowiednikiem dzisiejszych, ponoć
właśnie niedojrzałych, singli.
Nie spotkałam we właściwym momencie właściwego mężczyzny, a dziecko
urodziłam w wieku lat 38, kiedy już naprawdę tego chciałam i
słyszałam głośne tykanie zegara.
Byłam i jestem na tyle finansowo ustawiona, że stać mnie na to, żeby
z niedojrzałym ojcem mojej córki nie drzec kotów o alimenty, tylko
na to gwizdać, żeby jeździć z nią na narty, posyłać do dobrej
szkoły, uczyć muzyki itd. A zajęcia dodatkowe zapewniam mojej córce
głównie dlatego, że pewne rzeczy należą w mojej rodzinie do kanonu
wykształcenia.
Jeśli żałuję, że nie urodziłam wcześniej, to przede wszystkim
dlatego, że zafundowałabym sobie więcej dzieci. Miałabym co najmniej
troje, gdybym wiedziała, że macierzynstwo jest takie fajne.
Z drugiej strony moi znajomi, którzy mieli dzieci na początku
studiów, wcale jakoś życiowo nie polegli, świetnie sobie radzą. Może
nie wyszaleli się za młodu, za to szaleją teraz.
I tak jak paniiwonka cieszę się, że jestem matką, a nie zauważyłam,
żeby moja córka jakoś szczególnie cierpiała z powodu mojego wieku.
A wnuków się doczekam na pewno, bo jestem z długowiecznej rodziny.
Oby tylko moja córka za długo nie zwlekała

[jdylag75]

A siwi nadambitni tatusiowie Cię nie bulwersują? Dzieci nie tylko mają matki.
Myślę, ze na przykładzie prawdopodobnie 2 na krzyż ambitnych mamuś trudno
orzekać o kierunku zmian cywilizacyjnych.

[2katarina]

Mam 38 lat i dwóch synów najstarszy ma 3lata. I mam w nosie co ty na ten temat sądzisz, nieźle namieszałeś na tym forum, dobrze, że kobiety są inteligentne i skłócić się nie dały. Co ty sobie człowieku wyobrażasz co?, że w wieku 40 lat to już tylko kapcie, telewizor? o tuż nie!!!. Czy to jest matka młoda czy dojrzała a nie siwiejąca jak nas nazwałeś to wszystkie mają piękny dar, macierzyństwo czego ty nie zrozumiesz. I czy się ma naście czy dzieści lat to nie ma znaczenia. Wszystkie mamy chcą dla swoich dzieci jak najlepiej, i chcą aby ich dzieci miały w życiu jak najlepszy start. Nie wiem do czego pijesz, do wieku, czy do tego, że ktoś planuje dzieciom zajęcia, a chyba to nie jest zależne od wieku matki tylko od jej charakteru. Współczuję poglądu na świat i spostrzegania rzeczywistości proponuję zakup różowych okularów może lepiej będziesz widział i spostrzegał dojrzałe mamy.

[mumulo]

I ja rowniez jestem mama po trzydziesce. Coreczka ma trzy lata jest
radosna panienka, mowi w dwoch jezykach i czyta dzieki metodzie
Domana w tych jezykach. Uczeszcza na zajecia z muzyki, ktore
uwielbia. Jezdzi na kucyku, swietnie plywa, uwielbia zwiedzac z
rodzicami muzea. Jest bardzo empatyczna i uspoleczniona dziewczynka.
Lubi czytanie bajeczek i wierszykow, malowanie i rzezbienie.
Rowerek i hulajnoga sa dla niej najlepszym srodkiem transportu. A
najwazniejsze - mam dla niej czas. Ale mam tez czas dla siebie - na
spa, czytanie ksiazek, wspolne podroze.

Coreczka nie jest wpadka, z imprezy a utesktnionym szkrabem. A co do
monopauzy to sa uwarunkowania genetyczne. Jedne kobiety dostaja jak
maja trzydziesci a inne jak sa po 50tce. A czy to cos znaczy. Chyba
tylko brak kultury roznych mlodolat. Po co pisanie o siwych wlosach
i taka niechec w okazywaniu do innych. Jak chcesz miec dziecko w
wieku 20 lat i zyc z zasilku - droga wolna. A co mozesz zaoferowac
swojemu dziecku oprocz braku taktu.

[myroad]

Brrrrrr...wkurza mnie postawa 35-40 letnich mamuś które uważaja że
są lepsze od młodych mam bo moga wiecej dac dziecku pod wzgledem
materialnym , poswiecic im wiecej czasu ( oczywiscie są też normalne
matki)
Tylko że mama 25 letnia tak samo pracuje jak i mam 40 letnia bo
jakoś nie słyszałam żeby w naszym kraju urodzenie dziecka koło 40
sprawiało że przechodzi sie na wczesniejsza emeryture ??
Sprawa tak szeroko omawianej kariery i pozycji zawodowej ...ok racja
osoba koło 40 może miec lepsze stanowisko tylko że z kariera łaczy
sie brak czasu , poswiecenie sie firmie w ktorej sie pracuje itd...
chyba że ktos ma własna firme która presperuje swietnie bez prezesa.
Nastepna sprawa : zarzut że dzieci młodych mam wychowuja ich
matki ...ok babcie zajmuja sie maluchami z ta roznica ze 40 stac
bardziej na opiekunke , wiec wychodzi na to samo.
Jeszcze raz powtorze rodzicielstwo w młodym i starszym wieku ma
swoje wady i zalety ale nie rozumiem dlaczego mamy w starszym wieku
probuja wmówic wszystkim że ich pozycja jest idealna .
Pozdrawiam

[an_ni]

tu wlasciwie nie chodzi o wiek i status materialny a o model
rodzicielstwa, gdzie planowanie i zabepieczanie na przyszlosc
blizsze jest ludziom starszym niz podfruwajkom

troche uogolniajac i upraszczajac - trudno zeby mlodzi rodzice,
ktorzy jeszcze sami nie zaplanowali swojego zycia, nic nie zdobyli,
nie zabezpieczyli sobie zycia i zyja na mega kredycie lub na
utrzymaniu wlasnych rodzicow mysleli o tym dla swoich dzieci

[myroad]

Racja tylko że ty wszystko zależy od rodziny , jeżeli kobieta i
mezczyzna sie kochaja to ze wszystkim dadza sobie rade , dzieci
podrosna a Oni bez problemów będa pracować , zarabiać i dbac o
dzieci i siebie.
Moja szwagierka ma 32 lata i boi sie że jak urodzi dziecko to ja
wygryza z dobrego stanowiska , wiadomo że młodzi po studiach i np 2
letnim stażem sa lepszymi kandytatami do pracy bo są młodzi ( nie
mają rodzin wiec są na każde zawołanie i pedza do przodu)
Co ma w tym momencie powiedziec kobieta która ma 40 lat i rodzi
pierwsze dziecko ?? Że jest niezastapiona i na jej miejsce nie czeka
już 10 młodych lepiej , nowoczesniej wykształconych ludzi ??
Kołeczko sie zamyka
Nie mówie o kobietach które maja bogatych mezów bo tutaj tego
problemu nie bedzie.
Pozdrawiam

[an_ni]

myslisz ze balaby sie mniej gdyby miala 25 lat i szeregowe
stanowisko? od razu by ja wykopali ...
do 32 lat powinna juz wypracowac sobie jakas pozycje ...zeby miec
gdzie wracac
a jak ktos ma pod 40-tke to powinien miec juz ugruntowana pozycje i
doswiadczenie wiec nie wierze zeby strach o prace tu przewazal, byle
gowniarz nie zastapi doswiadczonego pracownika tylko dlatego ze ma
20 lat, no chyba ze to praca na zmywaku

[marianna72]

Dodam jeszcze ,ze w starszym wieku mozna tez pozwolic sobie na
dluzszy pobyt z dzieckiem w domu.
Kredyty naogol posplacane albo przy koncowce, wieksze oszczednosci
na koncie , ktorych mozna uzyc w razie potrzeby wiec to rowniez plus
poznego macierzynstwa( podkreslam dla mnie byl to plus))

[an_ni]

dokladnie, gdtybym ja sie zdecydowala na (kolejne) dziecko pod 40-
tke albo po, to na pewno nie pedzilabym do pracy po macierzynskim
tylko sobie odpoczela, opieka nad dzieckiem w domu to wyjatkowa laba
w porownaniu z laczeniem pracy i obowiazkow w domu.
z drugiej strony takiej laby tez nie brakuje mlodym niepracujacym
matkom, ale ja nie chcialabym tracic mlodych lat (takich typowo
studenckich) na siedzenie z dzieckiem

[marianna72]

myroad napisała:


> Jeszcze raz powtorze rodzicielstwo w młodym i starszym wieku ma
> swoje wady i zalety ale nie rozumiem dlaczego mamy w starszym
wieku
> probuja wmówic wszystkim że ich pozycja jest idealna .


Nie probuje nikomu niczego wmowic.
Ja poprostu tak to odczuwam .
W moim przypadku akurat dziecko po trzydziestce to byl dobry wybor.
Ja akurat jestem z obu grup mialam syna w wieku 21 lat ( jako
studentka) i dwoch nastepnych po trzydziestce i w moim ( podkreslam
moim) przypadku rodzicielstow po trzydziestce bylo, jest bardziej
udane, daje mi duzo satysfakcji , cieszy mnie.
Przykro mi ,ze moj najstarszy syn sporo stracil majac taka matke
jaka bylam kiedys, ja sie poprostu nie za bardzo wtedy na matke
nadawalam.
Pisze o wlasnych doswiadczeniach i nie oceniam innych mlodych mam.


> Pozdrawiam

[zuzka0402]

"Normą staje się matka siwiejąca, pod czterdziestkę" - no tak, toż to przecież babunia staruszeczka

[myroad]

heh...na zmywaku dobre ( ja nie gardze ludzmi tylko dlatego że ktoś
sprzata , pracuje w tesco , jest hydraulikiem więc to swiadczy tylko
o Tobie)
Po drugie super stwierdzenie " Nie będe dla dziecka poświecac
najlepszych lat życia" więc przeznaczysz mu te gorsze ??
Po trzecie podziwiam kobiety które długo walczyły o dzieci i udało
sie w pozniejszym wieku , że miały ta siłe i wytrwały
Rozumiem także kobiete która nie znalazła odpowiedniego faceta i
długo czekała na tego jedynego. Rozumiem kobiete która zaszła w
nieplanowana ciąze i wychowuje swojego szkraba z miloscia.
Nie rozumiem tych egoistycznych które sobie wszystko przeliczyły ,
zyski i straty no wiec najlepiej koło 40 bo już sie wyszalałam.
Gdzie tutaj myśl o dziecku o jego przyszłosci ?? Gdzie pomyslenie że
z wiekiem ilosc chorob na ktore mozna zapasc zwieksza sie
kilkakrotnie ? Co z tego że młodzi też umieraja ?? Starsi są i tak
na to bardziej narazeni i nic z tego nie zmieni , chociaz medycyna
posuneła sie do przodu.
Ja nie wyobrażam sobie że może zabraknac mojej mamy , że kiedyś
odejdzie i mam ta pewnosc że jak Bóg pozwoli to bedzie ze mna
jeszcze długo Chce żeby była jak najdłuzej ...Jak można w imie
wybawienia sie na dyskotekach , zagranicznych plazach 2 razy w roku
zabrac dziecku 10-15 lat bycia ze soba ??
Duzo kobiet pisze że kocha swoje dzieci że odpowiedni wiek, że
słodkie kochane ,tylko dlaczego uwazaja że w młodyszym wieku te
same istotki stają sie potworami wyssającymi życie z " młodej piersi"
Piszecie że nie ma ryzyka wad wrodzonych , po co sie oszukiawac że
to mały procent , ryzko urodzenia dziecka po 35 roku zycia z
zespołem downa jest bardzo duże ...ooo tak sa badania , można usunac
jak bedzie cos nie tak tylko czy to o to chodzi ? Ja bym sobie nie
darowała jakbym w tak poznym wieku miała chore dziecko i musiała je
usunąc czułabym sie winna.
Pozdrawiam i nigdy nie zgodze sie z dziwna ideologia poznego
macierzystwa na życzenie.

[joanna_poz]

myroad napisała:
> Nie rozumiem tych egoistycznych które sobie wszystko przeliczyły ,
> zyski i straty no wiec najlepiej koło 40 bo już sie wyszalałam.
> Gdzie tutaj myśl o dziecku o jego przyszłosci ?? Gdzie pomyslenie
że
> z wiekiem ilosc chorob na ktore mozna zapasc zwieksza sie
> kilkakrotnie ? Co z tego że młodzi też umieraja ?? Starsi są i tak
> na to bardziej narazeni i nic z tego nie zmieni , chociaz medycyna
> posuneła sie do przodu.
> Ja nie wyobrażam sobie że może zabraknac mojej mamy , że kiedyś
> odejdzie i mam ta pewnosc że jak Bóg pozwoli to bedzie ze mna
> jeszcze długo Chce żeby była jak najdłuzej ...Jak można w imie
> wybawienia sie na dyskotekach , zagranicznych plazach 2 razy w
roku

raczej argument "wyszalenia się" był rzadko podnoszony przez starsze
mamy. poza tym "wyszalenie się" to raczej element dodatkowy zycia
(nie baluje sie na plaży przez lata..., a nie pierwszoplanowy.
pierwszoplanowe argumenty to takie, że warto poświęcić czas najpierw
na edukację, wykształcenie, ustabilizowanie swojej pracy zawodowej,
a co za tym idzie finansowej, a dopiero potem zdecydować się na
dziecko.
to co Ty nazywasz egozimem i kalkulację inni nazywają przezornością,
przewidywaniem i planowaniem. także zdrowym rozsądkiem.

> zabrac dziecku 10-15 lat bycia ze soba ??

tak to rewelacyjny argument najlepiej, żeby dzieci rodziły 16-
latki, bo wtedy sie bedzie jeszcze dłużej ze sobą

> Pozdrawiam i nigdy nie zgodze sie z dziwna ideologia poznego
> macierzystwa na życzenie.

nie zgadzaj się. pogódź się jednak z tym, że Twoje argumenty są
równie dziwne dla kogoś kto zdecydował się na macierzyństwo po 30
czy koło 40.

[myroad]

Uważam że mama która ma 30 lat jest jeszcze młoda i może z
powodzeniem urodzić jeszcze z 2 maluchów. Mama która jest koło 40 i
nareszcie zdecydowała sie na dziecko jest dla mnie niezrozumiała.
Chyba kobieta koło 30 ma już pozycje zawodowa i wykształcenie ??
Więc po co czekać jeżeli nie ma żadnych powodow medycznych oraz jest
własciwy partner ??
Co do zabezpieczenia materialnego ...Dziecko ludzi starszych może po
prostu nie miec głowy do nauki i być mało zdolne więc pieniadze
wcale mu w zyciu nie pomoga bo nie dostanie sie na dobra uczelnie (
chyba że zwykła uczelnia prywatna) Dziecko młodych urodziców mniej
ustawionych materialnie może byc wybitne i bedzie miało i kariere i
pieniadze.
Wszystko zalezy od inteligencji dziecka a nie od zajec na które
chodzi.

[joanna_poz]

myroad napisała:

> Mama która jest koło 40 i
> nareszcie zdecydowała sie na dziecko jest dla mnie niezrozumiała.
> Więc po co czekać jeżeli nie ma żadnych powodow medycznych oraz
> jest własciwy partner ??

a może zwyczajnie nie chciała? a potem zmieniła zdanie? to chyba nie
grzech?
sama długo twierdziłam uparcie, że nie chcę dziecka i odmieniło mi
sie dopiero w wieku 32 lat.

> Co do zabezpieczenia materialnego ...Dziecko ludzi starszych może
po
> prostu nie miec głowy do nauki i być mało zdolne więc pieniadze
> wcale mu w zyciu nie pomoga bo nie dostanie sie na dobra uczelnie
(
> chyba że zwykła uczelnia prywatna) Dziecko młodych urodziców mniej
> ustawionych materialnie może byc wybitne i bedzie miało i kariere
i
> pieniadze.
> Wszystko zalezy od inteligencji dziecka a nie od zajec na które
> chodzi.

oczywiście, oczywiście.
ale łatwiej i przyjemniej zyje sie jak pieniądze są, niż jak ich nie
ma, przyznasz?
dotyczy to zarówno wspierania zainteresowań, hobby czy edukacji
dziecka, jak i warunków życia codziennego, mieszkania, wypoczynku
czy leczenia.

[h.lecter]

Wypowiadają się tu "stare" mamy, jakie to one szczęśliwe i zadowolone ze swoich
dzieci, jak to ich odmłodziło. Widać, ze myślą o sobie, tylko jakoś mniej
dostrzega się myslenia o dzieciach...

Panie, które urodziłyście dziecko w wieku 40 lat - pomyslcie o tym, ze kiedy ono
pójdzie na studia, wy będziecie miały lat 60. Kiedy ono zacznie zarabiać swoje
pierwsze pieniądze - wy dostaniecie grosze z emerytury. Oby się nie okazało, ze
dziecko swoje pierwsze samodzielnie zarobione pieniądze będzie musiało
przenaczyć na szpital czy lekarstwa dla was. To wersja optymistyczna - bo moze
się okazać, że wysle was do domu opieki, bo w tym wieku będzie wolało się bawić,
zamiast brać sobie na głowę jakąs schorowaną babę, tak jak i wy mając tyle samo
lat wolałyście się bawić, niż babrać się w pieluchach...

[paniiwonka1]

rozumiem, że "młode mamy" dostaną wyższą emeryturę w czasie
panowania ich wnuków
i że te wnuki nie wywiozą babci do domu starców?

malutko wiesz Hanibalu

[paniiwonka1]

pewnie, że my "stare mamy" zakładamy, ze możemy nie dożyc swych
wnuków, ale i tu można znaleźć dobrą stronę: nasze dzieci nie będą
musiały dzielić czasu na opiekę nad swymi dziećmi i starą matką

uwaga, powiało optymizmem - 60-latka (a nie 40-tka) to dopiero stara
baba

[joanna_poz]

paniiwonka1 napisała:

> uwaga, powiało optymizmem - 60-latka (a nie 40-tka) to dopiero
stara
> baba

w dodatku chyba ubezwłasnowloniona, bo sie ją wysyła do domu starców
jakby sama głosu nie miała..

ostatnią rzeczą, która oczekiwałabym po swoim synu to to, zeby
zapewniał mi wikt i opierunek na starość.
nie zamierzam go tym obarczać.

[an_ni]

no tak, to niech sobie wyda te pieniadze na plazme i samochod
na cholere mu rodzina !
ja jako corka starszych rodzicow (jeszcze pracujacych za czasow
mojej pierwszej pracy ale nie biedujacych) nie pomyslalam zeby swoja
pierwsza pensje wydac na swoje pierdoly a nie dolozyc sie do budzetu
domowego!
ale jak kto sobie dzieci wychowa tak ma...