Adopcja - tylko dla bezpłodnych???

[marcysia51]

Napisałam już na forum ADOPCJE ale tam rzadko ktoś zaglada więc powtórzę sie
tutaj.
Jesteśmy przeciętnym małżeństwem z ośmioletnim stażem.Mamy dwójkę cudownych
chłopców
Ale... mężowi marzy sie córeczka i bardzo,bardzo usilnie próbuje namówic mnie
na kolejne dziecko.Ja natomiast tez bardzo pragnę malutkiej córeczki ale...
mam za sobą trzy ciąże z czego jedna zakończyła sie poronieniem a dwie były
wysokiego ryzyka i na podtrzymaniu.Panicznie boje sie kolejnej ciąży-nie dam
rady psychicznie.
Kolejny problem to nasz starszy syn,który nie chce słyszeć,ze może urodzic sie
kolejny brat.kiedy urodziłam młodszego,starszy zmnienił sie o 360 stopni
(chciał siostrę) brata raczej akceptuje ale nie toleruje Boje się,że kiedy
urodze kolejnego chłopca a przy moim szczęściu to najprawdopodobniejsze,to
dziecko mi sie kompletnie załamie.
No właśnie ale czytajac jakie mamy składac dokumenty przeczytałam,ze musi byc
poświadczenie o niepłodności czy my jako posiadacze własnych dzieci nie
mamy szans na adopcje?
chcemy 2-3 letnie dziecko i czy mozemy zaznaczyć aby była to dziewczynka?
Ile czasu czeka sie na starsze dziecko? Tyle samo co na niemowlaka?
pozdrawiam
M.

[annakate]

adopcja nie jest tylko dla bezpłodnych, ale zawsze brana jest pod uwage
motywacja i sytuacja rodzinna. Jesli córeczka marzy wam się, bo tak ładnie
pasowałaby do rodzinnego obrazka a Ciebie kręcą loczki, upinanie spinek we
włoskach i sunienusie z falbankami a ponadto starsze dzieci juz miały problemy z
akceptacją mlodszego rodzeństwa to raczej ciemno widzę, żeby udało wam się
adoptować. Ale jak chcecie to probujcie; na niemowlaka to raczej nie macie
szans, ale może kilkulatka...

[kawka74]

Nie we wszystkich ośrodkach wymaga się takiego zaświadczenia. Musicie szukać.
Możecie zaznaczyć, że chcielibyście adoptować dziewczynkę.
Jako osoby dzietne szanse na adopcję w ogóle macie nieco mniejsze, ale nie
zerowe, jednak niektóre ośrodki w ogóle nie przyjmują małżeństw z dziećmi
biologicznymi.
Dwu- trzyletnie dziecko to ciągle małe dziecko i czeka się na nie długo, kilka
lat (chyba że zdecydujecie się na dziecko chore, upośledzone czy z mocno
obciążonym wywiadem, wtedy czas oczekiwania znacząco się skraca).
Musisz wziąć pod uwagę, że pod lupę będzie wzięta cała Wasza rodzina. Może się
okazać, że wg pracowników ośrodka adopcja jest wykluczona ze względu na dobro
tak dziecka adoptowanego, jak i dzieci już w rodzinie obecnych.
Musicie dzwonić do różnych ośrodków i pytać, jak nie w jednym, to w drugim. Nie
ma obowiązującej rejonizacji, ale niektóre ośrodki już nie chcą przyjmować ludzi
spoza województwa, mają wystarczająco dużo 'własnych' kandydatów.

[luna333]

Za kilka lat starszemu jak i młodszemu będzie wisieć, że masz córkę
lub syna. Dziecko to nie spełnianie marzeń małych chłopców (tu
polecam klocki lego). Albo chcecie jeszcze jednego człona rodziny,
albo nie, to wasz - dorosłych wybór i waszych dzieci, o tyle, że
należałoby ich przygotować na kolejne dziecko a nie płeć dziecka.

[kawka74]

Myślę, że chodzi nie tyle o spełnienie marzeń syna, ile ułatwienie mu akceptacji
młodszego rodzeństwa.
Jaka jest jednak gwarancja, że zaakceptuje siostrę? IMO żadna.
Jaka jest gotowość rodziców na adopcję i wszystkie problemy z tym związane? Mam
wrażenie, że tu trzeba by było mocno pogłębić wiedzę i nie wiem, czy
uświadomienie sobie paru trudnych spraw nie skończy się rezygnacją.

[zofijkamyjka]

Twoja argumentacja i Twojej rodziny jest bardzo dziwna. Dlatego
zastanawiałaby nad Twoim przypadkiem jakbym była pracownikiem
osrodka adopcyjnego. Już samo upieranie sie przy określonej płci
jest "podejrzane". Niepłodność jest najbardziej naturalnym powodem
do podjecia tej trudnej decyzji. Czy napewno zdajesz sobie sprawę z
tego że to może być bardzo trudna sytuacja dla całej Twojej
rodzinny, że dziecko może mieć duże problemy, że może być obciążone?

[croyance]

'Już samo upieranie sie przy określonej płci
jest "podejrzane"

Nie zawsze - przy staraniu sie o adopcje w Chinach, takie zyczenie ma
gleboki sens.

[nangaparbat3]

marcysia51 napisała:

> Mamy dwójkę cudownych
> chłopców
> Ale... mężowi marzy sie córeczka i bardzo,bardzo usilnie próbuje namówic mnie
> na kolejne dziecko.Ja natomiast tez bardzo pragnę malutkiej córeczki
> Kolejny problem to nasz starszy syn,który nie chce słyszeć,ze może urodzic sie
> kolejny brat.kiedy urodziłam młodszego,starszy zmnienił sie o 360 stopni
> (chciał siostrę) brata raczej akceptuje ale nie toleruje Boje się,że kiedy
> urodze kolejnego chłopca a przy moim szczęściu to najprawdopodobniejsze,to
> dziecko mi sie kompletnie załamie.



Ja juz sie załamałam.

[kawka74]

E tam. To przecież nie pierwsza i nie ostatnia osoba z takim podejściem do adopcji.
W ośrodku to podejście zweryfikują, wyleją kubeł zimnej wody na głowę, a potem
się okaże, co dalej.

[nangaparbat3]

I wtedy zmajstruja kolejnego chlopczyka, ktorego starsi bracia będą "akceptowac,
ale nie tolerowac", a na koniec się zalamią?

[marcysia51]

Nie wiem czym bardziej jesteście zbulwersowane tym,ze chcę dziecko adoptowac,bo
bardzo chce trzecie dziecko,a nie chce byc w ciąży bo to dla mnie ciężkie
przeżycie.Czy tym,ze bardzo chielibysmy dziewczynkę?
To chyba naturalne,ze rodzice marzą albo o synu albo o córce.nasze marzenie
dotyczace chłopców spełniło sie w 200% teraz marzymy o dziewczynce.co w tym
dziwnego?
Pragnę aby adoptowane dziecko czuło sie w naszym domu jak najlepiej a znam
mojego starszego synka i wiem,ze bardzo czekał na siostrę wiec kolejnym chłopcem
byłby bardzo zawiedziony,a ze mamy z nim spore kłopoty wiec chciałabym uniknąć
kolejnych.A że i tak chcemy adoptować dziecko co wiedzielismy od zawsze więc
dlaczego nie miałaby to byc dziewczynka?
Co do trudności z dzieckiem adoptowanym to w zupełności zdaję sobie z tego
sprawę.Od 27 lat mam styczność z dziecmi o różnym stopniu niepełnosprawności,mam
skończoną szkołę o kierunku terapia zajęciowa więc wydaje mi sie,ze jeśli
pojawią ,a chyba nie musza sie pojawic to poradzimy sobie.
Czy uwazacie,że jesli posiadamy własne dzieci adopcja jest wybrykiem z naszej
strony?
Myslicie,ze tylko bezdzietne i bezpłodne pary moga szczerze pokochac adoptowane
dziecko? Ja tak nie uważam.

[zofijkamyjka]

marcysia51 napisała:

> znam
> mojego starszego synka i wiem,ze bardzo czekał na siostrę wiec
kolejnym chłopcem
> byłby bardzo zawiedziony,a ze mamy z nim spore kłopoty wiec
chciałabym uniknąć
> kolejnych.

Znaczy jakie mieliście kłopoty? Sądzę że pojawienie sie dziecka
adoptowanego mogłoby kłopoty zwielokrotnić.

[marcysia51]

Kłopoty pojawiły sie w momencie kiedy urodził sie drugi synek.starszak był
niestety bezpodstwanie nastawiany przez rodzinę,ze bedzie dziewczynka i tak
sobie w głowie zakodował,wybierał zabawki dla dziewczynek,ogladał różowe
sukieneczki.Mimo moich sprzeciwów mąż i większość rodziny wmawiali,ze bedzie
dziewczynka,więc syn nastawił sie na siostrę i nadal bardzo chce ja mieć.
Brat niekoniecznie jest mile widziany w jego życiu.

[lacitadelle]

> Kłopoty pojawiły sie w momencie kiedy urodził sie drugi synek.starszak był
> niestety bezpodstwanie nastawiany przez rodzinę,ze bedzie dziewczynka i tak
> sobie w głowie zakodował,wybierał zabawki dla dziewczynek,ogladał różowe
> sukieneczki.Mimo moich sprzeciwów mąż i większość rodziny wmawiali,ze bedzie
> dziewczynka,więc syn nastawił sie na siostrę i nadal bardzo chce ja mieć.
> Brat niekoniecznie jest mile widziany w jego życiu.

Jeżeli nie potrafisz poradzić sobie z takim durnym problemem własnego dziecka,
to jak możesz pisać, że jesteś gotowa na kłopoty, jakie pojawią się w związku z
dzieckiem adoptowanym.

[nangaparbat3]

Marcysiu, masz klopoty ze starszym synkiem, który w dodatku "nie toleruje"
mlodszego brata. Czy naprawdę uwazasz, ze jeszcze jedno dziecko jest tym, czego
potrzebuje Wasza rodzina?

to pytanie jest komentarzem nanga

[lilka69]

i wdodatku bardzo trafnym.


rodzina marcysi to jakcys niedorosli ludzie.

[kawka74]

A że i tak chcemy adoptować dziecko co wiedzielismy od zawsze więc
> dlaczego nie miałaby to byc dziewczynka?

Od zawsze?

[marcysia51]

Tak,od kiedy zaczeliśmy wogóle planowac założenie rodziny wiedzielismy,że chcemy
adoptować dziecko.zwłaszcza,że nierozsądna ginekolog 10 lat temu wystawiła mi
skierowania na badania pod kątem bezpłodności.Wtedy dużo rozmawialiśmy na ten
temat.Dzieci mamy ale temat adopcji jest jak najbardziej aktualny tylko nie wiem
czy w naszym przypadku realny.

[nangaparbat3]

Mozecie jeszcze adoptowac malą Chinke. Zdaje się, ze nawet trudna rodzina lepsza
niż dogorywanie w chińskim sierocińcu.

[verdana]

Myślę, ze nie masz zadnych szans. Żaden osrodek przy zdrowych
zmysłach nie powierzy dziecka rodzinie, gdzie starszy syn ma
problemy z akceptacją mlodszego rodzeństwa. Dziewczynka to nie
zabawka dla najstarszego - może się okazać, ze nie o takiej
dziewczynce myslał i jest wściekły.
Trochę to przypomina kupowanie pieska odpowiedniej rasy, zeby sie
dziecko pobawiło.
Zapomnij.

[kawka74]

Żaden osrodek przy zdrowych
> zmysłach nie powierzy dziecka rodzinie, gdzie starszy syn ma
> problemy z akceptacją mlodszego rodzeństwa. Dziewczynka to nie
> zabawka dla najstarszego - może się okazać, ze nie o takiej
> dziewczynce myslał i jest wściekły.

Wysoce prawdopodobne.

[izabellaz1]

verdana napisała:

> Dziewczynka to nie
> zabawka dla najstarszego - może się okazać, ze nie o takiej
> dziewczynce myslał i jest wściekły.
> Trochę to przypomina kupowanie pieska odpowiedniej rasy, zeby sie
> dziecko pobawiło.

Dokładnie o tym pomyślałam.

[kawka74]

Kluczową kwestią jest, dlaczego chcieliście adoptować dziecko. Ma to duże znaczenie.

[marcysia51]

chcemy adoptować dziecko ponieważ najzwyczajniej na swiecie chcemmy miec trójke
dzieci.
Czy musza byc głębsze kwestie naszej decyzji? Poprostu z przyczyn medycznych
dobrze by było abym juz nie była w ciąży.
Gdybym chciała chinkę zapytałabym na forum chińskim
Nie chcemy adoptować dziecka jako zabawki dla rodzeństwa,ale mamy już dzieci i
musimy równiez je brać pod uwagę.
Nie wiem czego nie rozumiecie?
Problemy z synem mamy ale nie większe niż inni z dziećmi w podobnym wieku.
A "trudną" rodziną raczej ciężko nas nazwać.Oboje pracujemy,dbamy o swoje dzieci
i o siebie.Kochamy się i już i gdzie tu "trudna" rodzina?
Są rodziny idealne? chyba nie.

[nangaparbat3]

Jeśli jedno dziecko "nie toleruje" drugiego, to mamy do czynienia z poważna
trudnoscią.

[lineczkaa]

nangaparbat3 napisała:

> Jeśli jedno dziecko "nie toleruje" drugiego, to mamy do czynienia > z poważna
> trudnoscią.

tjaaa, w każdej rodzinie, gdzie jest więcej niż jedno dziecko, wszystkie sobie pomagają, ustępuję pierwszeństwa do łazienki i nawzajem wiążą sobie buty.

Co to w ogóle za mit, że rodzeństwo musi się lubić lub tolerować. Dwa osobne byty mogą się nie znosić.

[nangaparbat3]

To moze najpierw uściślijmy, co to dla Ciebie znaczy "tolerowac"?

[lineczkaa]

Ale to pytanie to nie do mnie. Autorka wątku powinna wyjaśnić na czym
polega owa tolerancja. Ja się odniosłam do tego, że naciskasz na
wyraźną niechęć jednego brata do drugiego, stąd post sugerujący, że
zaciekła wojna czy nienawiść między rodzeństwem nie jest czymś
odosobnionym.

[nangaparbat3]

naciskasz na
> wyraźną niechęć jednego brata do drugiego, stąd post sugerujący, że
> zaciekła wojna czy nienawiść między rodzeństwem nie jest czymś
> odosobnionym.

Nie jest.
W ogóle wojna i nienawisc nie są niczym niezwyklym.
Ale poki co, małych białych dziewczynek do adopcji jest mniej niz chętnych i
mozna im zapewnic takie rodziny, w ktorych rodzeństwo sie toleruje.

[nowi-jka]

ales sie uparła na to tolerowanie/ nietolerowanie

[kawka74]

> chcemy adoptować dziecko ponieważ najzwyczajniej na swiecie chcemmy miec trójke
> dzieci.

Znaczy chcieliście adoptować od zawsze, bo chcieliście mieć trójkę dzieci?
Pytałam o motywację z przeszłości.

> Problemy z synem mamy ale nie większe niż inni z dziećmi w podobnym wieku.

Pytanie brzmi, jak te problemy mogłyby się odbić na dziecku adoptowanym. To
przede wszystkim jego dobro będą mieli na uwadze pracownicy ośrodka, a taka
postawa Twojego dziecka nie wróży zbyt dobrze adopcji.

[marcysia51]

Tak chcieliśmy mieć trójkę dzieci ale w tym jedno adoptowane.

[verdana]

Dlaczego adoptowane? Żeby pomoc sierotce?

verdana

[marcysia51]

Przeczytaj prosze wątek od początku,bo nie chce mi sie pisac po raz kolejny
dlaczego adoptowana a nie urodzona przezemnie.

[verdana]

Od poczatku wiedziałaś, ze będziesz miała klopoty z trzecią
ciążą?????

[marcysia51]

Jeszcze raz
1.Kiedyś ginekolog wysłała mnie bezpodstawnie na badania na bezpłodność i wtedy
powaznie zaczeliśmy rozmawiać o adopcji.Ale pół roku później zaszłam w ciążę
więc plany odsuneły się na dalszą przyszłość.Ciąża była wysokiego ryzyka,cały
czas na prochach,poród w 29tc.
2.Druga ciąża-straciłam
3.Trzecia ciąża na prochach i na pesarze.Całą ciążę musiałam leżeć i uwazac na
siebie,a uwierz mi jest to bardzo ciężkie do wykonania kiedy ma sie w domu juz
jedno dziecko.
4.z tych wszystkich względów nie jest mi polecana kolejna czwarta ciąża.

[verdana]

To nie tłumaczy, dlaczego "od razu" planowaliscie dwoje rodzonych i
jedno adoptowane... Najwyżej tlumaczy, dlaczego nie mozesz urodzić
kolejnego dziecka, to nie to samo.

[marcysia51]

Bo odrazu,na starcie naszej znajomości dowiedziałam się,ze moge być bezpłodna!!!

[verdana]

Ale nie byłaś - i planowałaś jedno adoptowane, dwoje rodzonych...

[marcysia51]

tak dokładnie planowalismy,a ze urodziło sie dwóch chłopców wiec czemu nie
mielibyśmy teraz miec dziewczynki? To dziwny wybryk?

[verdana]

Tak - bo chcecie dziewczynki także po to, by spelnić zachcianke
najstarszego chłopca. A jesli brat został przez niego odrzucony,
jako "niewlasciwe dziecko",. to dziewczynka też może mu nie przypaść
do gustu, bo nie na taką się nastawił, inaczej ją sobie wyobrazał.

[croyance]

Ej Verdana, tu sie z Toba nie zgodze - znam wiele rodzin, ktore
uwazaja za swoj obowiazek moralny adoptowac, i - zakladajac rodzine -
z gory planuja, ze bedzie to np. dwoje dzieci wlasnych, dwoje
adoptowanych. Jeden moj znajomy z zona adoptowali dziewczynke z Chin
wlasnie - sa jak najbardziej plodni i zamierzaja miec swoje wlasne
dzieci. Inna znajoma z kolei ma kilkoro dzieci wlasnych, kilkoro z
Haiti. Moj kumpel niedlugo sie zeni, i juz ustalili z przyszla zona,
ze chca miec dzieci i swoje, i beda adoptowac. Nie widze w tym nic
podejrzanego, naprawde, i wiele osob decyduje sie na taka opcje ze
wzgledow etycznych.

[kawka74]

znam wiele rodzin, ktore
> uwazaja za swoj obowiazek moralny adoptowac

Strasznie to brzmi.
Adopcja z obowiązku moralnego i względów etycznych może być praktykowana w przypadku dziecka obciążonego chorobą, upośledzonego, starszego. Obowiązek moralny w przypadku dziecka małego i zdrowego jest zupełnie zbędny, bo na takiego malca czekają pary bezdzietne, które po prostu to dziecko chcą mieć, a nie realizować się etycznie.

[croyance]

Jezu, no ale i tak zle, i tak niedobrze.
Jak pary z dziecmi, to adopcja zbedna.
Jak pary bezdzietne, to 'egoistycznie chca miec dzieci, bo nie moga
miec wlasnych'.
Jak pary, ktorym dziecko umarlo, to 'chca zastapic zmarle dziecko
innym'.

To kto, kurcze, ma adoptowac?
I dlaczego ma rezygnowac z wlasnych dzieci przy tym?
Mnie bardzo podoba sie pomysl, ze np. mamy warunki na to, by miec
kilkoro dzieci, wiec miejmy swoje i wezmy jakas dziewczynke z Chin
np.(wiadomo, jaka tam jest sytuacja). No ale nie, albo jedno, albo
drugie ... Jaki w tym sens?

[kawka74]

> Jezu, no ale i tak zle, i tak niedobrze.

Ojtam ojtam ;p

> Jak pary z dziecmi, to adopcja zbedna.

Zależy w jakim układzie.

> Jak pary bezdzietne, to 'egoistycznie chca miec dzieci, bo nie moga
> miec wlasnych'.

To jest bardzo dobra motywacja i wróży adopcji największe powodzenie (opinia
ośrodka, nie tylko moja).

> Jak pary, ktorym dziecko umarlo, to 'chca zastapic zmarle dziecko
> innym'.

Jeśli nie przepracowali żałoby, nie powinni adoptować, to chyba jasne?

Mnie bardzo podoba sie pomysl, ze np. mamy warunki na to, by miec
> kilkoro dzieci, wiec miejmy swoje i wezmy jakas dziewczynke z Chin

W sytuacjach, które opisujesz, znacznie lepiej sprawdza się (mówię o polskich
warunkach) rodzina zastępcza, która jest nastawiona właśnie na pomoc.
Adopcja, żeby pomóc, dotyczy dzieci takich, o jakich pisałam. Dziecko takie,
jakiego pragnie Marcysia, nie będzie czekało na adopcję pięciu minut i nie
wymaga poświęceń, etycznych motywacji i moralnych rozważań. Jemu są po prostu
potrzebni rodzice, a nie pogotowie.

[lacitadelle]

>
> W sytuacjach, które opisujesz, znacznie lepiej sprawdza się (mówię o polskich
> warunkach) rodzina zastępcza, która jest nastawiona właśnie na pomoc.
> Adopcja, żeby pomóc, dotyczy dzieci takich, o jakich pisałam. Dziecko takie,
> jakiego pragnie Marcysia, nie będzie czekało na adopcję pięciu minut i nie
> wymaga poświęceń, etycznych motywacji i moralnych rozważań. Jemu są po prostu
> potrzebni rodzice, a nie pogotowie.

no dokładnie, mam znajomych, którzy mając własne dzieci bez oczekiwania (tzn. po
tym, jak zostali zaakceptowani przez ośrodek) adoptowali kilkuletnie rodzeństwo
z FASem. Wątpię, aby o taką adopcję chodziło autorce wątku.

Ja jakoś też z góry jestem uprzedzona do osoby, która chce adoptować dziecko o
określonych cechach, bo nie ma dziecka, które spełniałoby wszystkie nasze
oczekiwania. Wiadomo, własne dzieci też nie są idealne, ale u własnych dużo
łatwiej jest to zaakceptować, a tak poza tym to i przypadki nieakceptowania
własnych dzieci, bo nie spełniają oczekiwań, też się zdarzają.

Nikt się do autorki nie czepia o to, że chce adoptować dziecko białe czy
narodowości polskiej, bo ona o tym nie pisze.

[croyance]

Dla mnie zadna roznica, czy wybierasz plec, czy rase. A pewna jestem,
ze w przypadku tej ostatniej komentarze bylyby inne i wiecej byloby
zrozumienia.

[verdana]

Dla mnie wybor płci jest dopuszczalny, o ile nie jest to
wybor "tylko takie dziecko zaakceptujemy, zadnego innego, bo nie
pasuje do naszej rodziny". Motywacja "Strasznie chcemy miec
córeczke" jest jak najbardziej OK. Motywacja "Za nic nie chcemy
chłopca" - to jest zupelnie inna bajka - rozumiesz różnicę. To
pierwsze świadczy o tym, ze ludzie chca miec dziewczynkę i tyle.
Druga - ze mają wizję "jedynie slusznego dziecka", ktore ma im
pasować do rodziny. A zazwyczaj nie pasuje.
Poza tym w Polsce male dzieci z uregulowana sytuacją prawna nie
czekają na rodziny, nie jest więc żadnym dobrym uczynkiem je
adoptować. Dla dziewczynki z Chin rodzina, w ktorej może zostać nie
do konca zaakceptowana (starszy brat) jest pewnie lepszym
rozwiązaniem, niż sierociniec. Dla dziecka z polskiego DD znajdze
się wiele nie tak watpliwych rodzin.

[nowi-jka]

Czytam ten watek i sie doczytałam że jest mniej dzieci niz chetnyc do
adopcji??
I nasuwa mi sie jedna mysl: co ty pier.o.isz? rozejrzyj się
ja widze mnóstwo niechcianych dzieci
a rodzcem zastepczym nei umiałanbym byc, wychowywac dziecko iles lat i
jak tarfi sie rodzina adopcyjna odac je jakby nic przez te lata nie
wywiazało sie miedzy nami - koszmar

[mruwa9]

wiekszosc tych dzieci, ktore widzisz, maja nieuregulowana sytuacje
prawna i nie moga byc adoptowane. Taka paranoja.

[verdana]

Otóż to. Dzieci w DD jest mnostwo, ale sa to dzieci, ktore maja
rodziców. Albo dzieci chore, starsze, duże rodzeństwa, na ktore nie
ma chetnych.
Malych dzieci z uregulowaną sytuacją prawną jest mało i po nie stoi
kolejka chętnych. Nie jest więc zatem żadnym "dobrym uczynkiem"
zabranie takiego dziecka z DD, bo można dla tekiego dziecka wybierać
z wielu rodzin - i starać się wybrać najlepszą.

[nowi-jka]

no skoro tak, to rzeczywiscie djamy je bezdzietnym bo oni ich pragna
najbardziej
sama długo starałam sie o dziecko i wiem jak to boli jak patrzy sie na
inne dzieci a swojego nei mozna tulić
wiec skoro maluchów do adopcji jest niewiele to zgadzam sie z Wami
powinni je dostac bezdzietni

[kawka74]

To źle widzisz.
Adopcja wymaga pozbawienia lub zrzeczenia się praw rodzicielskich przez rodziców
biologicznych, a to nie jest takie proste (sądy nie są takie wyrywne do
pozbawiania praw i dają rodzicom biologicznym gazylion szans). Dlatego w
bidulach jest masa dzieci, których rodzice nie chcą czy nie mogą się nimi
opiekować, ale jednocześnie wciąż mają pełne lub ograniczone prawa
rodzicielskie. Takie dzieci adoptowane być nie mogą, mogą jedynie trafić do
rodziny zastępczej.
W tej chwili czas oczekiwania na dziecko w ośrodkach adopcyjnych wynosi kilka lat.

> a rodzcem zastepczym nei umiałanbym byc, wychowywac dziecko iles lat i
> jak tarfi sie rodzina adopcyjna odac je

Jeśli rodzice dziecka, które jest w rodzinie zastępczej, zostaną pozbawieni praw
rodzicielskich, rodzina zastępcza spokojnie może wystąpić o adopcję. Nie wspomnę
o tym, że dziecko w wieku szkolnym, kilkunastoletnie ma na adopcję znikome szanse.

[kawka74]

A czemu koniecznie adoptowane?

[verdana]

Przy adopcji liczy się dobro dziecka - przede wszystkim.
Czym innym jest branie dobra własnych dzieci pod uwagę (bardzo
słuszne), a co innego adoptowanie dziecka takiego, na które ma
ochote starszy synek. To nie jest zadne dbanie o dobro dzieci, to
zaspokojenie zachcianki. Żaden osrodek nie zaryzykuje oddania
dziecka do domu, gdzie dobiera się adoptowane dziecko tak aby bylo
spełnieniem wymagań innego dziecka.

[marcysia51]

chyba jestem tutaj źle rozumiana.
Oboje z mężem marzymy o córce!!!!! Nie chcemy adoptować dziewczynki dlatego,że
synek chce siostrę.To my z mężem chcemy miec córkę !!! Zrozumcie to w końcu.
A że i tak chcemy trzecie dziecko więc dlaczego nie córka?
My bylibyśmy szczęśliwi i nasze dzieci też i w czym problem? Że chceby dopełnic
swojego szczęścia?

[verdana]

Dlatego, ze nie chesz dziecka, tylko córkę. I gdybyscie woleli
córkę - OK, rozumiem. Ale syn jest od razu odrzucany, jako
przynoszacy ewentualne problemy. Nie jestescie więc gotowi na każde
dziecko, tylko na to wymarzone.
Adoptowana córka z bardzo dużym prawdopodobienstwem nie będzie tym
wymarzonym dzieckiem - bo takich dzieci nie ma. A innego nie
chcecie.

[marcysia51]

Wymarzonych chłopców juz mamy więc czemu nie możemy miec teraz wymarzonej córki?
Adpotowane dziecko jest takie samo jak każde inne wiec dlaczego nie można o nim
marzyć i ma nie spełnic moich marzeń? Bo adoptowane?

[kawka74]

> Adpotowane dziecko jest takie samo jak każde inne

Nie jest, Marcysiu. Niesie ze sobą dodatkowe obciążenia, mniejsze lub większe,
niesie ze sobą ból odrzucenia, z którym będzie musiało się zmierzyć, może nieść
ze sobą zaburzenia więzi, może nieść dziedzictwo, którego nie jesteście świadomi
i z którym Wasza rodzina może sobie nie poradzić.

kawka

[marcysia51]

Zdaję sobie z tego sprawę i na przemyslenie naszej decyzji mieliśmy 10 lat.może
dla niektórych to długo ale my chcieliśmy byc pewni,ze damy radę i nie
bedzien=my w stanie odrzucic dziecka jeśli będzie sprawiało problemy.
Nasza decyzja jest przemyślana.
Mój mąż mówi,że rodzice muszą wiedzieć,że mają dzieci A dzieci
idealnych,słodkich i cudownie grzecznych nie ma

[verdana]

Nie jest, co wynika z Twoich postów. Nie przemyslalas sytuacji, gdy
okaże sie,że najstarszy i tego dziecka nie akceptuje. A to dla
adoptowanego dziecka będzie prawdziwy dramat.

verdana

[marcysia51]

Jak widać młodszego nie oddalismy do szpitala dlatego,ze starszy nastawił sie na
siostrę.

[kawka74]

Rozumiem, że zdajesz sobie sprawę z tego, że nie chodzi o bycie słodkim i
grzecznym? Dziecko niegrzeczne a dziecko z zaburzeniem więzi to niebo i ziemia,
a nawet piekło.

[marcysia51]

[b]Wiesz co gdyby kazdy tak sie nastawiał,ze dziecko adoptowane sprawi mu piekł
na ziemi to chyba nikt nie chciałby adoptować dziecka z domu dziecka.
A jak jestes w ciąży to wiesz jakie bedzie Twoje osobiste dziecko? To,ze Twoje
urodzone to znaczy dla ciebie idealne?

[kawka74]

Ludzie, którzy decydują się na adopcję, są uświadamiani (jeśli jeszcze tego nie
wiedzą) o tym, co ich może spotkać, jak fakt odrzucenia przez rodzica
biologicznego może wpłynąć na dziecko.
Jesteś gotowa na to, że Twoja wymarzona córeczka nigdy nie odwzajemni Twoich
uczuć i wyniesie się z domu przy pierwszej okazji całkowicie zrywając kontakt?
Moje osobiste dziecko idealne nie jest i nie będzie, ale nie niesie ze sobą
potwornego ciężaru odrzucenia i wszystkich jego konsekwencji.

[marcysia51]

Myślisz,że takie malutkie dziecko,któremu damy swoją miłość i uwielbienie tak
poprostu bez powodu zwieje z domu majac nas w dupie? chyba tego tez musza byc
przyczyny.

[kawka74]

Przyczyną są zaburzenia więzi, które mogą wykształcić się u dziecka całkiem
wcześnie. Czasem taki maluch, nawet otoczony miłością i uwielbieniem, nie jest w
stanie na te uczucia odpowiedzieć. Nie znaczy to, że rodzice adopcyjni nie
popełniają błędów, ale czasem bywa tak, że stawanie na rzęsach nie pomaga.
Istnieje terapia RAD, ale to dziedzina w Polsce raczkująca.
Możesz zajrzeć tu.

[kooreczka]

> Myślisz,że takie malutkie dziecko,któremu damy swoją miłość i uwielbienie tak
> poprostu bez powodu zwieje z domu majac nas w dupie? chyba tego tez musza byc
> przyczyny.

No przepraszam, ale musze się włączyć.
Tak, tak poprostu może mieć Cię w dupie i Twoje wysiłki napotkają szklaną
ścianę. Nie mam adoptowanych dzieci, ale tak się składa, ze od małego z
adoptowanymi dziewczynkami miałam dużo do czynienia. One same nie zdawały sobie
w większości sprawy co dopowiadało za ich dziwne i często nielogiczne
zachowania. Żadna nie umiała powiedzieć jak bardzo cierpiała, jak bała się
odrzucenia- przez nowa rodzinę, rodzeństwo, koleżanki. Uciekały w naukę,
agresję, skoki nastrojów- jako dzieci w pierwszych klasach podstawówki. Widzę
jak ogromną prace wkładali w ich wychowanie rodzice i nauczyciele. Dziękuję
niektórzy z nich usłyszeli po latach. Nie wszystkim osiągnąć to się udało

[justyna302]

kooreczka napisała:

> No przepraszam, ale musze się włączyć.
> Tak, tak poprostu może mieć Cię w dupie i Twoje wysiłki napotkają szklaną
> ścianę.

Czytałam kiedyś w Newsweeku artykuł dotyczący adopcji w Polsce. Podobno niestety
istnieje bardzo duży odsetek adopcji nieudanych, gdy nawiązanie więzi między
przysposobionymi a przysposabiającymi okazuje się niewypałem. Niestety o tym się
milczy, to temat tabu, jako ze adoptowanie dziecka uważane jest powszechnie za
czyn wybitnie szlachetny, i w opinii społeczeństwa nie ma prawa nie zakończyć
się happy endem.

[verdana]

Nie jest takie samo - to bardzo powazny błąd. Jest to dziecko po
bardzo ciężkich przejściach, odrzucone już co najmniej raz w życiu,
czesto z chorobą sierocą i zaburzeniami więzi. Idealizm to piękna
rzecz, poki nie dotyczy dziecka, za ktore ma się wziąć
odpowiedzialność. Wtedy zamiast idealizmu i sloganów trzeba miec
także zdrowy rozsądek.
Adoptowane dziecko absolutnie nie ma służyć do spełniania cudzych
marzeń.

[marcysia51]

Czyli Twoim zdaniem kto moze adoptować dziecko?
Bo przeciez ci którzy adoptują dzieci własnie o nich marzą.Czy jest może inaczej.
My chcemy adoptowac bo o tym marzymy,a nie dlatego,ze mamy dobre serce i chcemy
sietotce sparwic radość
Tak samo jak te malutkie,niewinne dzieci marzą o kochajacej rodzinie,tak i my
marzymy o takiej dziewczynce.

[kawka74]

> Tak samo jak te malutkie,niewinne dzieci marzą o kochajacej rodzinie

Oj.
Nie wygląda to dobrze
Ja bym proponowała jednak udać się do ośrodka i porozmawiać, przejść kurs i
dopiero potem się decydować.

[miska_malcova]

marcysia51 napisała:

> My chcemy adoptowac bo o tym marzymy,a nie dlatego,ze mamy dobre serce i
chcemy sietotce sparwic radość

No patrz, a ja chciałam adoptować, aby jakieś dziecko miało dom, rodzinę i aby
ktoś je kochał. Alem głupia!

[kooreczka]

> Tak samo jak te malutkie,niewinne dzieci marzą o kochajacej rodzinie

Problem w tym, że porzucone dziecko, nawet małe to nie Ania z Zielonego Wzgórza.
Jemu tą niewinność i ufność odebrano- czujesz się na siłach spróbować ją
odbudować, nie wiedząc czy da to jakiekolwiek efekty?

[mariolka99]

marcysia51 napisała:


> Tak samo jak te malutkie,niewinne dzieci marzą o kochajacej
rodzinie,tak i my
> marzymy o takiej dziewczynce.

Strasznie niedojrzała jesteś. Daruj sobie tę adopcję, albo podszkol
się z czym wiąże się adopcja.

marcysia- a co jesli...

[lilka69]

w osrodku adocyjnym zaproponuja chlopca? rozumiem, ze z rozczarowaniem
zrezygnujecie?

wasze pragnienie adopcyjnej dziewczynki jest ze wszech miar CHORE

[croyance]

A co, jesli w osrodku adopcyjnym zaproponuja im np. czarne dziecko?

[ira_07]

Nie, nie chcecie trzeciego dziecka, tylko corki. Jeśli Wam powiedzą, że do adopcji czeka chłopiec zgodzicie się równie radośnie?

Problemem jest też starszy syn.
> Problemy z synem mamy ale nie większe niż inni z dziećmi w podobnym wieku.

W tym wypadku większe. A jak się okaże, że nie będzie akceptował siostry? Jeśli chce mieć siostrę kruchą laleczkę, a dziewczynka okaże się "chłopczycą" w bojówkach moro?

> Są rodziny idealne? chyba nie.

Chyba nie, ale są nadajce się do powierzenia im dziecka i nienadające się. Rodzina 2+2 z bezrobotną matką, która mieszka w 2-pokojowym mieszkaniu też nie jest gorsza, ale szans na adopcję raczej nie ma.

a co jesli starszemu synowi odwidzi sie "siostra"?

[lilka69]

ODDACIE JA Z POWROTEM?

[wjw2]

> I wtedy zmajstruja kolejnego chlopczyka, ktorego starsi bracia
będą "akceptowac ale nie tolerowac", a na koniec się zalamią?



no i jeszcze "zmienią się o 360 stopni"

[nowi-jka]

we mnie tez dojrzewa mysl o adopcji a mam jzu synka
smutne to co piszecie ze takie małe szanse
tyle dzieci czeka na kogos kto by ich kochał a robi sie takie durne
problemy
czytajac ten watek mam wrazenie jakbyscie dumne z tego było ze o adopcje
w Polsce tak cięzko
wydaje wam sie ze to łatwa decyzja??
nie, wiec jesli ja ktos podejmuje to szacunek z mojej strony a nie kpiny
i czepianie sie
mnie ta mysl coraz barzdiej oplata, staje sie powoli obsesja zeby choc
jedno dziecko wyrwac z tej matni sieroctwa ale wciaz nie potrafie sobie
odpowiedzieciec czy naprawde robie to dla dziecka czy dla siebie

[verdana]

A mnie się wydaje, ze Ty masz zupelnie inne motywacje i sporą szanśe
na adopcję.

[aurita]

nieplodni tez moga...

DLaczego nie pojdziesz do najblizszego osrodka aby zapytac?

[nangaparbat3]

Cały czas czytajac to wszystko myślę o Waszym mlodszym synu, który miał byc
dziewczynką i rozczarował brata, a najwyraźniej i rodziców, zwłaszcza tatę. Jak
on sie czuje w tej całej sytuacji?

[kietka]

dokładnie, pomyslalam to samo. biedne dziecko.
na szczescie w osrodkach adopcyjnych raczej nie daja sie wywiesc w
pole i juz na starcie eliminuja takich "rodzicow".

[leli1]

juz masz odpowiedz dlaczego usunieto twoj wątek z Adopcji

[azile.oli]

Warto spojrzeć prawdzie w oczy - najstarszy synek tylko yoleruje
brata. Pytanie, czy dlatego, że marzył o siostrzyczce, czy też
dlatego, że maluch nie spełnił jego oczekiwań (kilkulatek wyobraża
sobie przyszłe rodzeństwo, potem się okazuje, że to ma niewiele
wspólnego z rzeczywistością), moze być tez o brata zazdrosny.
Nie ma gwarancji, że adoptowana siostrzyczka będzie jego wymarzoną.
A odrzucenie to ostatnia rzecz, jakiej potrzebuje dziecko, które już
odrzucenia doznało. Kilkuletni maluch ma za soba traumatyczne
przeżycia i tylko to wystarczy, żeby powstał w rodzinie problem.
Czy jesteście gotowi na to, aby adoptiwanemu dziecku poświęcić
więcej czasu, niż biologicznym? Zwłaszcza, że między tymi dziećmi
też jest dysonans i należałoby nad tym popracować.
Uważam, że do adopcji powinna być przekonana i przygotowana cała
rodzina; dziecko adoptowane nie ma wypełniać luki , wpisywać się w
wizję szczęśliwej rodzinki z dwójką dzieci.
Adopcja ma być dobrem dla dziecka adoptowanego, a rodzic adopcyjny
powinien być przygotowany, że dla niego to nie musi być sielanka.
Owszem, może dawać szczęście, są osoby, które lubią wyzwania.
Tyle, że trzeba brać pod uwagę interes wszystkich dzieci, nie tylko
ich marzenia. Przykro mi, ale kilkulatek nie jest mocny w myśleniu
abstrakcyjnym, a wyobrażenia mogą nie mieć nic wspólnego z
rzeczywistością.

[jkl13]

Problem polega na tym, że wy nie chcecie mieć trzeciego dziecka. Wy
chcecie mieć córkę. A córka i dziecko to nie są tożsame pojęcia.
Stworzyliście sobie obraz własnej rodziny - rodzice, dwóch synów i
malutka córeczka. Bracia oczywiście starsi od siostry, bo przecież
tak jest idealnie.
Adopcja to nie jest spełnienie marzeń o idealnej rodzinie. I wasza
motywacja byłaby ok, gdybyście chcieli mieć po prostu trzecie
dziecko. Ale nie, wy chciecie mieć córkę. Nie sierotkę z bidula, nie
dziecko jako takie, ale córkę. Bo tak wam pasuje do modelowej
rodziny.

I uwierz, wiem co mówię. Sama adoptowałam dwójkę dzieci. I
najważniejsze było dla mnie mieć dziecko, a nie syna czy córkę. I
owszem, zaznaczyliśmy we wniosku, że marzymy o dwóch synach, ale
byliśmy też gotowani zaadoptować córkę. Bo przede wszystkim
chcieliśmy adoptować DZIECKO. Bo MARZYĆ jest czym innym niż CHCIEĆ.
A wy nie dopuszczacie myśli o trzecim synu. Dlatego wasza motywacja
nie jest dobra i ośrodek prawdopodobnie was odrzuci. A zatajenie
przez was motywacji i wciskanie głodnych kawałków o chęci posiadania
trzeciego dziecka, trudnej ciąży itp. byłoby okrutne wobec
ewentualnie adoptowanego dziecka.

Udajcie sie do ośrodka adopcyjnego, porozmawiajcie SZCZERZE z
psychologiem tam pracującym, powiedzcie o problemach ze starszakiem.
Prawdopodbnie odrzucą waszą kandydaturę, ale spróbować możecie. Może
pomogą waszemu starszemu synowi w zaakceptowaniu młodszego
rodzeństwa - nie tylko przyszłego, ale i istniejącego? Bo wydaje mi
się, że tak duża niechęć nie wynika tylko z faktu, że brat nie jest
siostrą, w tym musi być coś więcej. Może takie rodzinne rozmowy w
obecności psychologa przygotują was lepiej do adopcji DZIECKA, a nie
córki. Może uda wam się spełnić marzenie o posiadaniu trójki
DZIECI... Albo poprzestaniecie na dwóch SYNACH, nie krzywdząc
dziecka adoptowanego...

[croyance]

'Problem polega na tym, że wy nie chcecie mieć trzeciego dziecka. Wy
chcecie mieć córkę. A córka i dziecko to nie są tożsame pojęcia.
Stworzyliście sobie obraz własnej rodziny - rodzice, dwóch synów i
malutka córeczka. Bracia oczywiście starsi od siostry, bo przecież
tak jest idealnie.
Adopcja to nie jest spełnienie marzeń o idealnej rodzinie. I wasza
motywacja byłaby ok, gdybyście chcieli mieć po prostu trzecie
dziecko. Ale nie, wy chciecie mieć córkę. Nie sierotkę z bidula, nie
dziecko jako takie, ale córkę.'

Czytam ten watek i mysle, ze macie nieco zbyt idealistyczne podejscie
do adopcji jako takiej. Jak pisalam juz w tym watku, znam wiele osob,
ktore maja dzieci i wlasne, i adoptowane, i sprawa jest w sumie wbrew
pozorom dosc prosta. Ktos chce miec dziecko, kto inny nie chce/nie
moze sie nim zajac, wiec ten, kto chce, mowi: wiesz co, ja temu
dziecku stworze rodzine, daj go do mnie Upraszczam nieco, ale
powaznie, czesto nie wychodzi to poza to. Znajoma Belgijka adoptowala
14 lat temu rodzenstwo z Haiti: adoptowala jedno, okazalo sie, ze
jest i brat - niepelnosprawny - dobra, zabrala za jednym zamachem i
brata. Matka dzieci zrzekla sie praw , ale utrzymywany jest z nia
kontakt, co roku cala rodzina (maja tez dzieci wlasne) jedzie na
Haiti. Kiedy ta kobieta urodzila kolejne dziecko i znowu chciala
oddac je do adopcji, znajoma byla w glupiej sytuacji: w koncu to
rodzenstwo jej dzieci, ale nie byla w stanie sama przyjac kolejnego
dziecka do domu: udalo sie zalatwic to tak, ze jej znajomi z tej
samej ulicy zaadoptowali to dziecko, i mlodzi maja ze soba codzienny
kontakt. Wszyscy zainteresowani - staff uniwersytecki, psychologowie.
Dzieciaki fajne. Normalna rodzina.

Nawet, gdy korzysta sie z banku spermy, dobieraja sperme od dawcy w
jakis sposob podobnego do rodzicow - np. o jasnych wlosach. Co za
problem wiec, ze dziewczynka? Mysle, ze demonizujecie nieco ten
wybor: adoptujacy to nie jacys swieci czy silaczki. Ja bym sie bala
wlasnie takich z wielkim zadeciem, co to chca 'sierotke z bidula'.
Masz normalna rodzine, ktora chce miec corke - czemu nie mieliby wiec
zajac sie jakas dziewczynka, ktora rodzina nie ma? Co w tym jest nie
tak, na Boga? Co zlego w 'tworzeniu obrazu' takiej, a nie innej
rodziny?

Dlaczego nie czepiasz sie, ze ona chce polskiego dziecka - nie
DZIECKA JAKIEGOKOLWIEK? Dlaczego nie napiszesz 'I wasza motywacja
bylaby ok, gdybyscie chcieli po prostu trzecie dziecko, JAKIEKOLWIEK
dziecko. Ale nie, wy chcecie dziecko biale. Nie sierotke z bidula,
nie dziecko jako takie, ale BIALE DZIECKO. Bo tak wam pasuje do
modelowej, polskiej rodziny'.

?

[kooreczka]

Ja odnoszę wrażenie, że Autorka wątku ma o dziecku konkretne i niestety fałszywe
wyobrażenie. Niewinne sierotki to XIX wieczne powieści dla panienek z dobrego
domu. Uważam, że z takim podejściem daleko się nie zajdzie

[jkl13]

Adopcja na zasadzie "przygarnę sierotkę coby jej źle na świecie nie było" jest
jeszcze gorsza niż chęć adoptowania dziewczynki. Bo w adopcji nie chodzi o to,
aby poprawić sobie samopoczucie, aby pokazać jacy jesteśmy wspaniali, że
adoptujemy sobie sierotkę z bidula. Wbrew pozorom adopcja, aby była udana, musi
mieć "za zadanie" spełnić nasze EGOISTYCZNE pragnienie posiadania dziecka. Nie
sierotki, nie dziewczynki albo chłopca, ale dziecka. Bo wtedy niczego od tego
dziecka nie oczekujemy. Ma po prostu być, nieważne jakie, ale ma być.

W przypadku autorki niebezpieczne jest nie marzenie o posiadaniu córki, ale jego
realizacja za wszelką cenę. Bo - nawet nieświadomie - ma ona wymagania wobec
przyszłego dziecka, których ono może najzwyczajniej w świecie nie spełnić. Bo co
będzie, gdy córka nie będzie lubiła różu, albo sukienek w ogóle, albo będzie
chciała nosić krótkie włosy, albo będzie miała w d... starszego brata, który tak
czeka na ukochaną siostrzyczkę? Zbyt wiele oczekiwań ma autorka wobec tego
dziecka, zbyt wiele szans na to, że dziecko tych oczekiwań nie spełni i dramat
gotowy.

Natomiast moim zdaniem zupełnie innego kalibru niż preferencje co do płci jest
gotowość przyjęcia dziecka innej narodowości czy chorego. Adopcja dziecka np.
chorego to godzenie się z góry na fakt, iż nasze dziecko będzie cierpiało, a my
razem z nim. Przeważnie są to ciężkie schorzenia, wymagające stałej opieki
lekarskiej, rehabilitacji, a co się z tym wiąże - stałej obecności jednego z
rodziców przy dziecku. Wbrew pozorom niewiele rodzin adopcyjnych to ludzie
zamożni, którzy mogą pozwolić sobie na luksus przebywania matki z dzieckiem w
domu. Dlatego adopcja dziecka chorego to nie tylko względy emocjonalne, ale
także te prozaiczne - materialne i logistyczne. Dlatego podczas każdej
kwalifikacji pracownicy ośrodka pytają się rodziców, z jaką ewentualną chorobą
dziecka są sobie w stanie poradzić, a czego nie udźwigną. I nikt ich z tego
powodu nie dyskwalifikuje. Bo adopcja, aby była udana, nie polega na wciskaniu
dziecka na siłę.

Natomiast fakt, że rodzice pod żadnym pozorem nie chcą adoptować zdrowego
chłopca, bo MUSZĄ mieć córkę, jest co najmniej mocno niepokojący. Po prostu
autorka musi zrozumieć, że nie każdy nadaje się na rodzica adopcyjnego i nie
jest to jakiś wytyk z mojej strony. Może ona być wspaniałą mamą dla swoich
synów, ale dla dziecka adoptowanego już taką być nie musi. Bo pokłada ona w nim
zbyt wiele nadziei i marzeń, a to jest za duży balast dla każdego dziecka, a
zwłaszcza adoptowanego.

Pies albo kot

[el_jot]

Najlepszym dla was rozwiązaniem będzie adopcja psa albo kota. W
schronisku zwierzaków do wyboru do koloru, co kto woli.
Tyle, że najpierw trzeba popracować nad starszym dzieckiem.

[solaris31]

myślę ,że nie jesteś wcale gotowa na trzecie dziecko, a jesteś
niedojrzała, jak chodzi o argumenty. ja mam dwie córki i nie marzę o
słodkim chłopczyku. dziecka się pragnie albo nie, niezależnie od
wszystkiego. Ty chcesz zabawkę, pociechę rodziny, słodką laleczkę do
strojenia i czesania.

a to, że starszak nie akceptuje młodszego - wybacz - ale to Wasza
wina. niestety

solaris ma racje

[lilka69]

to wasza wina, ze starszy syn nie akceptuje mlodszego. ty WY pokazywaliscie mu
rozczarowanie z powodu narodzi chlopca a nie dziewczynki.

jak bedziecie mieli teoretycznie corke to jak to bedzie: straszy synek i
"corka" beda przydatni a mlodszy syn jako kopciuch w nowoczesnej wersji?

[marghot]

Nasi sąsiedzi mają synka, któryurodził się im jakieś 6 lat temu
od pół roku sa też szcześliwymi rodzicami adopcyjnymi rocznej
dziewczynki

jednka nie są to nasi dobrzy znajomi, wiec nei wiem jak formalnie
sprawy się mają - może to nei adopcja a rodzina zastępcza?
wspominali jednak o adopcji, ale może zastosowali jakis 'skrót
myslowy'

[croyance]

No i czesto zdarza sie na odwrot - ludzie najpierw adoptuja, a pozniej
rodza sie im wlasne dzieci.

[aguskin]

a ja Cię rozumie,
mam 2 synów, z trudnych, leżanych ciąż
i gdyby mnie kiedyś naszła chcęć na kolejne dziecko,
to chciałabym dziewczynki i już!!!
przy pierwszym bardzo ciałam dziewczynki,
przy drugim chciałam, żeby już był syn,
bo pierwszemu synowi będzie raźniej, a mi łatwiej,
ale trzeciego ( w sumie czwartego licząc męża) faceta
w domu bym nie zniosła
na adopcje bym się nie zdecydowała,
bo znam te problemy od podszewki,
a ja wygodnicka jestem,
kocham moich synów i nie wymieniłabym ich na córki,
ale więcej facetów - nie!
więc tylko czasem sobie tak pomyśle, ale cichoooo,
życzę Ci powodzenia
trzeba marzyć, bo marzenia się spełniają

[marcysia51]

Widzę,że traktujecie mnie jak kolejną małolatę na tym forum ,która pisze,że nie
wie jaki kolor majtek wybrac na randkę.
Dziwi Was to,ze chcemy adoptować dziecko,bo mamy swoje?
Nigdy nie byłam rozczarowana drugim synem i zarzucanie mi tego jest dla mnie
przykre,bo moje dzieci są wyczekane i było mi wszystko jedno co sie urodzi czy
chłopiec czy dziewczynka,bo wiedziałam,że zawsze do trzech razy sztuka.To ludzie
narzucili mojemu dziecku,że przeciez jak jest chłopcem to napewno druga bedzie
dziewczynka.
Psa juz mam dziekuję,kotów nienawidzę.Hm tu tez wybrałam i zaraz mnie zjecie,że
psy tak koty nie,no cóz bywa.
Modliłam sie aby moje dzieci były zdrowe i teraz też chcę zdrowe dziecko.Dziwne?
Może dla Was,bo nie dla mnie.Mój jedyny brat rodzony urodził sie 27 lat temu i
po pół roku stwierdzono u niego dziecięce porażenie mózgowe.Brat nie chodzi i
nic przy sobie nie zrobi,ma padaczkę.kiedy zabraknie moich rodziców,którzy teraz
sie nim opiekują zostanę mu tylko ja i tylko ja moge przejąć opieke nad
nim.Dalej jesteście zdziwione,że chcielibyśmy zdrowe dziecko?
Nigdzie nie napisałam,że chce córeczkę,bo chce miec księżniczkę lub lalke
Barbi,która uwielba różowy.Nie stawiałam nigdy zadnemu z moich dzieci jakie ma
być,chłopcy sa tacy jacy chcą być,jak tylko kieruje ich na odpowiednie tory (aby
nie byli złymi ludzmi).
ale fakt może bardziej zastanowimy sie nad rodziną zastępczą,bo napewno jest
więcej osób które nie mogą miec dzieci i czekaja na adopcje.
Jeśli nas skreśla odrazu za chęć posiadania dziewczynki trudno,spróbujemy gdzie
indziej.Natomiast jesli dziecko bedzie czarne,to co?
Widzę,że Waszym zdaniem adopcja jest jednak tylko i wyłącznie dla osób bezpłodnych.
Dziekuję za wszystkie wypowiedzi.

[verdana]

Rozczarowany był starszy brat.
Jesli chcesz tylko zdrowe dziecko - nie adoptuj. Bardzo mało dzieci
do adopcji jest zdrowe, jesli nie ma żadnych zaburzeń fizycznych,
czesto powazne problemy z psychiką. Tak więc to dziecko nie dla
tych, co chcą tylko zdrową dziewczynkę.
I chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego, ze adoptowane dziecko
wymaga znacznie więcej czasu i uwagi, niż rodzone. A moze się
okazac, ze nie masz dla niego czasu, bo musisz zaopiekowac się
bratem. I co wtedy?
Uwazamy, ze adopcja nie jest dla bezplodnych - sama mam adoptowanego
wyjka - tylko dla kludzi, ktorzy zdają sobie sprawę z tego co to
jest adopcja, że być może dziecko adoptowane będzie potrzebowało 90%
czasu, ktory masz dla wszystkich dzieci i ze oddanie dziecka matce,
ktora moze w każdej chwili przejąc opieke nad niepelnosprrawnym
bratem to bardzo zła opcja dla dziecka.
A w adopcji nie liczy sie tylko chęć rodzicow, ale przede wszystkim
gdzie dziecku będzie najlepiej. IO obawiam się, ze nie tam,. gdzie w
kazdej chwili może nie być dla niego czasu...

[marcysia51]

i ze oddanie dziecka matce,
> ktora moze w każdej chwili przejąc opieke nad niepelnosprrawnym
> bratem to bardzo zła opcja dla dziecka.
Nie w każdej chwili tylko w przyszłości,no cóż to ze mój brat jest
niepełnosprawny tez mnie dyskwalifikuje.Eh .

[verdana]

Tak, niestety, obawiam się, ze to - i to rzeczywiście całkowicie bez
Twojej winy - dyskwalifikuje. Tzn. nie brat, ale perspektywa, ze w
kazdej chwili będziecie musieli przejąć nad nim opiekę.

[miska_malcova]

marcysia51 napisała:

> Widzę,że traktujecie mnie jak kolejną małolatę na tym forum ,która pisze,że nie
> wie jaki kolor majtek wybrac na randkę.
> Dziwi Was to,ze chcemy adoptować dziecko,bo mamy swoje?

nie, absolutnie mnie to nie dziwi. Po prostu nie znasz procedur adopcyjnych,
które np. ja mam za sobą, ale stał się cud i zaszłam w ciążę Prawda jest
taka, że jest bardzo mało dzieci do adopcji, czyli takich z uregulowaną sytuacją
prawną. W pierwszym rzędzie dzieci sa proponowane parom niepłodnym, albo takim,
którzy już adoptowali. O płeć nikt nas nie pytał, ale tez było nam wszystko
jedno czy będzie to chłopiec czy dziewczynka. Dzieci w większości są chore
(serce, alergia). Testy psychologiczne są prześwietlające człowieka na wskroś.
Procedury są długie, męczące, a na spotkaniach z psychologiem wyjdzie każda
wątpliwość. Pozornie niegroźne stwierdzenie "kotów nienawidzę" może się obrócić
przeciwko Tobie.
Dostajecie dziecko, które jest wielką niewiadomą. Znacie tylko jego stan zdrowia
i skąd pochodzi. Takie dziecko może zachowywać się absurdalnie, sikać w majtki,
płakać po nocach. Nie jest czysta kartą. Ma już sporo przeżyć na koncie.

Jesteście na to gotowi? Startujcie więc! Ale musicie wiedzieć, że nie będzie
łatwo. To dziecko już jest skrzywdzone, potrzebuje wiele miłości. Może być
zazdrosne o Twoich synów, albo Twoi synowie o nie, bo może być zaborcze. Jeśli
jednak czujecie się na siłach - dajcie komuś szanse na prawdziwy dom.

> Widzę,że Waszym zdaniem adopcja jest jednak tylko i wyłącznie dla osób
bezpłodnych.

nie, ale mają pierwszeństwo

[magdalenka117]

a ja się wcalę nie dziwię autorce postu, też mam 2 synków i marzę o
córce ale również obie ciąże były trudne, też chciałabym adoptować
ale wiem ,że miałabym marne szanse, często w ośrodkach adopcyjnych
rozumują tak jak wiele z was,że jak ktoś ma swoje dzieci to ma
zachcianki na adoptowane, wybiera sobie płeć i jeszcze chce zdrowe
dziecko a która z was świadomie chciałaby chore z różnych względów
chociażby finansowych żeby zapewnić leczenie ,rehabilitację.
Mnóstwo jest małżeństw które mają dzieci i możliwości mieszkaniowe ,
finansowe i ogromne pokłady miłości do obdarzenia jeszcze jednej
istoty miłością ale adopcja jest tak w Polsce trudna,że po prostu
nie dają sobie szans i rezygnują a szkoda

[verdana]

Ależ nie.
Po dzieci z uregulowana sytuacja prawna czeka się już nie miesiace,
a lata. A dziecko nie jest rzecza, ktorą można dac komus, kto ma na
to ochotę. Jeśli kogos zniechęci trudna procedura adopcyjna, to
istnieje spore prawdopodobieństwo, ze jeszcze bardziej zniechęci je
trudne dziecko, ktore najprawdopodobniej dostaną.
Moja znajoma swiadomie adoptowała chore dzieci i jest bardzo
szczęśliwa.

[marcysia51]

Te dzieci zostały skrzywdzone przez dorosłych i tylko dorośli mogą to naprawić.
Nie nastawiam sie,ze bedzie cudownie,kolorowo i bezproblemowo ale nie nastawiam
sie tez na totalna porażkę.bo gdyby wszyscy nastawiali sie,że dostaną dziecko i
beda mieli z nim same problemy i trudności to chyba nikt nie zdecydowałby sie na
adopcję.

[verdana]

Zdziwisz się. Mnostwo osób się decyduje. Z adoptowanym dzieckiem nie
ma biowiem smych problemow, ale lekcewazyć ich nie mozna. A gdy sie
ma wlasne dzieci, trzseba też zdawać sobie sprawę, ze może to dla
nich być bardzo, bardzo trudne. Co innego zdecydować za siebie, a co
innego zdecydować, ze nasze rodzone dziecko być moze będzie miało
piekło w domu, a muy dla niego - zero czasu.
Nie mówię, ze tak musi być, bo czesto nie jest. Ale tak może być i
wtedy nie ma możliwosci wycofania się.

[marcysia51]

no dobrze,a co jesli para decyduje sie adoptowac dziecko i zaraz po adopcji
matka zachodzi w ciąże -co zdarza sie bardzo często.I co rodzi sie malutkie
dziecko i matka musi zająć sie maluszkiem i z wiadomych wzgladów ma mniej czasu
dla dziecka adoptowanego i co powinni im to dziecko zabrac bo nie poswięcają mi
100% swojego czasu?
To nie jest tak,że my postanowilismy i tak ma być a nasze dzieci MUSZĄ się do
tego podporządkować.
Dużo rozmawiamy z synem i słuchamy co ma do powiedzenia i nie złożymy
odpowiedznich dokumentów dopóki nie będziemy na 100% pewni,ze nasz syn rozumie
kto ma pojawić sie w naszym domu.Nasze dzieci zawsze są informowane wcześniej o
zmianach które mają zajść w naszej rodzinie i zawsze słuchamy argumentów
starszego synka.nigdy nie stawiamy go przed faktem dokonanym i nie każemy tak
poprostu pogodzić się z sytuacją.
Prawie 7 letnie dziecko jest juz w miarę kumate i naprawdę można z nim pewnie
rzeczy obgadać,no przynajmniej z moim.

[verdana]

To nie jest taka sama sytuacja. Najgorszy okres już za nimi - ten
pierwszy okres adaptacji. To nie chodzi o to, ze ktokolwiek wymaga
poświęcenia dziecku 100% czasu - tylko czasem dziecko jest
zaniedbane, wymaga specjalistycznej pomocy, dziecko mojej
przyjaciółki przez pół roku nie stanęło na ziemi - matka musiala je
nosic, choć miało już cztery lata, tak panicznie bało sie
opuszczenia. Dla nowonarodzonego dziecka taka sytuacja będzie
normalna. Dla dzieci starszych konieczność rezygnacji z czasu mamy
jest trudna nawet w przypadku nowonarodzonego dziecka, a tutaj jest
to czesto jeszcze trudniejsze, bo dziecko wymaga (moze poza
noworodkiem) więcej czasu i uwagi.
Wasz syn mając siedem lat absolutnie nie jest w stanie zrozumieć
złożonosci sytuacji. Nie zrozumie, ze adoptowane dziecko moze np.
wypróbowywać milość rodziców niszcząć systematycznie cały dom i
lejąc starszego brata - i to moze trwać nawet rok, jak nie więcej.
Poczytaj sobie pamiętniki rodziców adoptowanych dzieci, ale nie te
cukierkowe jak "Bociany przylatują wiosną".

[miska_malcova]

magdalenka117 napisała:

> a ja się wcalę nie dziwię autorce postu, też mam 2 synków i marzę o
> córce ale również obie ciąże były trudne, też chciałabym adoptować
> ale wiem ,że miałabym marne szanse, często w ośrodkach adopcyjnych
> rozumują tak jak wiele z was,że jak ktoś ma swoje dzieci to ma
> zachcianki na adoptowane, wybiera sobie płeć i jeszcze chce zdrowe
> dziecko a która z was świadomie chciałaby chore z różnych względów
> chociażby finansowych żeby zapewnić leczenie ,rehabilitację.

Zdziwiłabyś się jak wiele jest osób świadomie adoptujących chore dziecko.
Ośrodek adopcyjny kieruje się dobrem dziecka, jeśli zauważy, że płeć jest dla
kandydatów na rodziców najważniejsza, to nie da im szansy

> Mnóstwo jest małżeństw które mają dzieci i możliwości mieszkaniowe ,
> finansowe i ogromne pokłady miłości do obdarzenia jeszcze jednej
> istoty miłością ale adopcja jest tak w Polsce trudna,że po prostu
> nie dają sobie szans i rezygnują a szkoda

Adopcja jest trudna, bo jest mało dzieci z uregulowana sytuacja prawną. krótko
mówiąc jest więcej chętnych niż dzieci.

Nam powiedziano, żebyśmy się nastawili na czekanie w latach, nie miesiącach.
Byliśmy idealnymi kandydatami (słowa psychologa), ale przez 2 lata nie
zaproponowano nam żadnego dziecka, bo albo były rodzeństwa, a takich się nie
rozdziela, albo byli Ci, którzy dłużej czekają

[marcysia51]

>
> Nam powiedziano, żebyśmy się nastawili na czekanie w latach, nie miesiącach.
> Byliśmy idealnymi kandydatami (słowa psychologa), ale przez 2 lata nie
> zaproponowano nam żadnego dziecka, bo albo były rodzeństwa, a takich się nie
> rozdziela, albo byli Ci, którzy dłużej czekają

Czyli też chcieliście wybrac tak jak my,bo chcieliście tylko jedno dziecko.Czyli
wg niektórych nie marzyliście tak bardzo o dziecku skoro nie mogliście adoptować
dwójki.

[miska_malcova]

marcysia51 napisała:

> Czyli też chcieliście wybrac tak jak my,bo chcieliście tylko jedno dziecko.Czyl
> i
> wg niektórych nie marzyliście tak bardzo o dziecku skoro nie mogliście adoptowa
> ć dwójki

wybacz, ale ale to nie analogia i nie stawiaj znaku równości między nami: ty
chcesz dziewczynkę, my chcieliśmy dziecko bez względu na płeć. Adopcję 2 dwójki
nawet psycholog odradzał. To większa odpowiedzialność niż adopcja jednego dziecka.

[kawka74]

Od czapy porównanie.
Wybór między jednym dzieckiem a dwójką czy trójką leży w 99 przypadkach na 100 w
gestii ośrodka. To pracownicy decydują, czy kandydaci podołają finansowo i
psychicznie rodzeństwu. A jeśli nie, trzeba mierzyć zamiar podług sił i czasem
zrezygnować z marzeń.
My bardzo chcieliśmy adoptować rodzeństwo, ale to pracownicy ośrodka
zadecydowali, że będziemy czekać na jedno dziecko.
A sytuacja rozwiązała się tak, jak u Miśki.

[miska_malcova]

kawka74 napisała:

> A sytuacja rozwiązała się tak, jak u Miśki.

Cieszę się Kawka, nie wiedziałam. Gratuluję!

[kawka74]

A dziękuję
Urodziłam córkę w lutym, chyba ze dwa miesiące po Tobie.

[miska_malcova]

kawka74 napisała:

> A dziękuję
> Urodziłam córkę w lutym, chyba ze dwa miesiące po Tobie.

tak, ja syna 26 grudnia Nadal nie wierze, że to się stało

[kinga_owca]

abstrahując od założeń i zamierzeń autorki -
po drugim poronieniu poważnie zastanawialiśmy się nad adopcją,
zadzwoniłam na adopcyjny telefon zaufania żeby pogadać, babka
zapytała mnie: czy macie stwierdzoną przyczynę niepłodności? ja jej
na to: nie mamy, dwa razy poroniłam, ale nie wiemy, czy na pewno
nigdy nie bedziemy mogli miec własnych dzieci. Babka mi na to: skoro
możecie to próbujcie, bo bez stwierdzonej nieplodności i tak nie
dostaniecie...
tyle w temacie

[verdana]

Moja znajoma adoptowała dwoje, bez stwierdzonej przyczyny. Idiotki
zdarzają się wszędzie, także w Osrodkach Adopcyjnych.

[miska_malcova]

Głupia baba. Nas zapytano tylko o historię starań, a na końcu czy nadal się
staramy - powiedzieliśmy, ze już nie. Ja miałam tylko zdiagnozowane schorzenie.
Psychologowi to wystarczyło

[amona13]

ile masz lat bo piszesz że, od 27 lat masz styczność z niepełnosprawnymi, o tyle
jest to ważne że różnica wieku między dzieckiem a rodzicami adopcyjnymi nie może
być większa niż 40 lat

[marcysia51]

> ile masz lat bo piszesz że, od 27 lat masz styczność z niepełnosprawnymi, o tyl
> e
> jest to ważne że różnica wieku między dzieckiem a rodzicami adopcyjnymi nie moż
> e
> być większa niż 40 lat

Mam 33 lata,a 27 lat temu urodził sie mój brat u którego stwierdzono porażenie
mózgowe.Od tamtej pory uczestnicze w życiu brata,jeździmy na
turnusy,rehabilitacje i sama ukończyłam kierunek terapii zajeciowej z podstawami
psychologii i pedagogiki specjalnej.

[lineczkaa]

Mąż mojej koleżanki ma czterech braci i siostrę. Adoptowaną. Rodzice
chcieli dziewczynkę, a ze względu na ilość chłopaków nie zdecydowali
się na kolejną ciążę. Ani razu przez głowę mi nie przeszło, że są
nieodpowiedzialni czy ich wybór dwuznacznie moralny.
Teraz to tu wszystkie święte... Jakby każda kobieta będą w ciąży
nigdy nie nastawiała się na konkretną płeć. Ale widać powiedzenie
chcę urodzić córkę, nie JAKIEKOLWIEK dziecko, tylko córkę jest wielce
poprawne, natomiast preferencje adopcyjne są szatańskim wymysłem.

marcysia, przeczytaj sobie

[mruwa9]

archiwum.polityka.pl/art/rodzinny-sekret-czyli-czego-sie-nie-mowi-onbsp;adopcji,398773.html

[kawka74]

Od pani Pietkiewicz trudno oczekiwać obiektywizmu w tych sprawach, więc lepiej
sobie oszczędzić traumy.
IMO jedną z lepszych lektur jest 'Wieża z klocków' Katarzyny Kotowskiej, nie
przegina ani w jedną, ani w drugą stronę.

[verdana]

Do tego tekstu pochodzilabym z dystansem - autorka ma za sobą
nieudana adopcje i w ten sposób w pewnym sensie tlumi swoje wyrzuty
sumienia.

[mruwa9]

a moze to nie kwestia wyrzutow sumienia, tylko wlasnych doswiadczen,
ktore sa zbiezne z tymi opisanymi w artykule?
tez znam przypadek adopcji sierot biologicznych, ktory zakonczyl sie
niepomyslnie- jedno z dzieci, w wieku dojrzewania, (adoptowano
rodzenstwo) wrocilo do domu dziecka po paru latach. Nie dlatego, ze
znudzilo sie swoim rodzicom, ale po dlugich i ciezkich terapiach,
rozmowach z psychologiem , ktory sam doradzil takie rozwiazanie,
zeby ratowac to, co jeszcze z rodziny zostalo, wskutek destrukcyjnej
dzialalnosci dziecka. Chociazby po to, zeby ratowac rodzenstwo
wspomnianego dziecka. Ciezka decyzja plus poczucie ogromnej porazki
dla rodzicow, ktorzy sa swietnymi ludzmi i naprawde mieli niespozyte
poklady dobrej woli i milosci do adoptowanych dzieci i nie mníejszy
wklad energii, czasu i wysilku, wlozonego w ratowanie rodziny i
dziecka. Nie udalo sie.
Nie ma tu miejsca na stereotyp wdziecznej sierotki w loczkach i
sukieneczkach, dygajacej grzecznie przed rodzicami i dozywotnio
okazujacej wdziecznosc za przyjecie pod swoj dach.

[kawka74]

> a moze to nie kwestia wyrzutow sumienia, tylko wlasnych doswiadczen,
> ktore sa zbiezne z tymi opisanymi w artykule?

Raczej nie. Autorka wychodzi z założenia, tak w tym artykule, jak i w drugim na
ten sam temat, że wina za niepowodzenie adopcji leży w 99 przypadkach na 100 po
stronie dzieci. Zdejmuje tym samym z siebie całą odpowiedzialność za własne
niepowodzenie.
A przyczyną niepowodzenia bywają tak samo błędy rodziców, choćby oczekiwanie
wdzięczności za 'przygarnięcie sierotki'.

[mruwa9]

kawka, czy to przypadkiem nie Ty pisalas wyzej , ze dziecko
(adoptowane czy biologiczne) nie jest czysta, pustka kartka, tylko
przychodzi z bagazem pewnych cech, genetycznych czy bedacych efektem
wplywu srodowiska. A te dzieci, ktore trafija do adopcji, bywaja
obarczone bagazem szczegolnym ( FAS, mikrourazy mozgu, zaburzenia
rozwoju, ADHD, odziedziczone po dysfunkcyjnych rodzicach
biologicznych charakteropatie wszelkiej masci itd). Czasem wysilek
rodzica adopcyjnego to za malo i obarczanie go wylaczna wina za
niepowodzenie wychowawcze jest kopaniem lezacego.
Ja mam "tylko" dziecko z ADHD (biologiczne, moje). I to, co
slyszalam z zewnatrz, komentarze na temat mojej nieudolnosci
rodzicielskiej (oczywiscie miedzy wierszami, nigdy wprost) i
obarczanie mnie wina za takie " felerne" dziecko daja mi pewne
wyobrazenie i przedsmak tego, co moga przezywac rodzice adopcyjni,
ktorzy maja jeszcze bardziej pod gorke.

[miska_malcova]

mruwa9 napisała:

> kawka, czy to przypadkiem nie Ty pisalas wyzej , ze dziecko
> (adoptowane czy biologiczne) nie jest czysta, pustka kartka, tylko
> przychodzi z bagazem pewnych cech, genetycznych czy bedacych efektem
> wplywu srodowiska.

może nie tak dokładnie, ale ja sie tak wyraziłam

[kawka74]

Czasem wysilek
> rodzica adopcyjnego to za malo i obarczanie go wylaczna wina za
> niepowodzenie wychowawcze jest kopaniem lezacego.

Pani Pietkiewicz twierdzi, że zawsze, no, prawie zawsze. Nie chce widzieć tych
przypadków, w których nawalili rodzice, uważa, że jedynymi sprawcami nieudanej
adopcji są dzieci.
Jest różnica?

[mruwa9]

ja nie wierze w sytuacje, gdy nawalili tylko/glownie rodzice. To
dziala zawsze dwukierunkowo, a efekt koncowy jest zawsze wypadkowa
wektorow dzialajacych z obu stron. Moze jestem idealistka, ale
wierze, ze proces adopcyjny jest tak trudnym egzaminem, ze na placu
boju pozostaja najsilniejsi i ci naprawde motywowani. Rodzicow
biologicznych nikt nie egzaminuje z umiejetnosci rodzicielskich, nie
potrzebuja niczyjej zgody na splodzenie potomstwa, a zakres
tolerancji wobec nich i ich bledow wychowawczych jest znacznie
wiekszy, niz w przypadku rodzicow adopcyjnych. Nie znam osobiscie
B.Pietkiewicz i szczegoly jej sytuacji rodzinnej sa mi obce, ale
moge sobei wyobrazic, ze rodzice adopcyjni maja bardziej pod gorke,
trudniejsza sytuacje wyjsciowa, wiecej przeszkod do pokonania, musza
wladowac znacznie wiecej wysilku w to, zeby wychowac dzieci, a
jednoczesnie material jest znacznie trudniejszy do obrobki. A
przeciez w tak zwanych dobrych rodzinach, biologicznych, tez
zdarzaja sie problemy z narkotykami, uzaleznieniami i
przestepczoscia dzieci i wtedy nie zawsze obarcza sie wylaczna wina
rodzicow. Dlatego wspomnialam moja sytuacje (dziecko z ADHD), bo
widze pewna analogie: gdy sie cos nie powiedzie, jak u p.
Pietkiewicz, nikt juz nie zauwaza tego, co sie zrobilo, aby pomoc
dziecku. Widzi sie wylacznie to, co nie dziala, co jest problemem. I
pojawiaja sie pretensje, komentarze, oceny niekompetencji
rodzicielskich. Wysilku i staran rodzicow nie zauwaza nikt. Nikt nie
daje rodzicom wsparcia w trudnej sytuacji. Zostaja sami , z
nieprzychylnymi komentarzami otoczeia i narastajacym problemem.
Dlatego uwazam, ze to jest kopanie lezacego. Przerobilam na wlasnej
skorze, choc w znacznie mniejszym wymiarze, niz rodzice adopcyjni,
ktorym sie nie udalo.

[nangaparbat3]

OK,
jednak absolutnie sie nie zgadzam, ze WINĄ obarczac dziecko.
Wystarczy powiedziec, ze sytuacja okazała sie dla rodzicow adopcyjnych zbyt
trudna. I dla dziecka też.

[mruwa9]

ale tu w ogole nie chodzi o to zeby kogokolwiek obarczac wina.
Czasem po prostu sie nie udaje, mimo wysilku i dobrych checi i
szukanie winnych jest bez sensu i bezproduktywne. Rodzinom
biologicznym tez czasem sie nie udaje. Takie zycie.

[nangaparbat3]

mruwa9 napisała:

> ale tu w ogole nie chodzi o to zeby kogokolwiek obarczac wina.
>

Dokładnie tak samo myślę, jednak w tej rozmowie o winie się jak najbardziej mówi.

[kawka74]

> ja nie wierze w sytuacje, gdy nawalili tylko/glownie rodzice.

Ja nie muszę wierzyć, ja je widziałam.
Widzisz, gdy się decydujesz na adopcję, musisz mieć na uwadze, że dziecko
adoptowane ma swoje mniejsze lub większe obciążenia, za które winić go nie
można. Rodzic adopcyjny albo sobie radzi z tymi obciążeniami, albo nie.
Obciążenia są różne, przygotowanie RA jest różne, oczekiwania są różne. Czasem
jest tak, że RA nie jest w stanie zaakceptować dziecka adoptowanego do końca,
cały czas czuje obcość (ma to miejsce najczęściej w rodzinach, gdzie są dzieci i
biologiczne, i adoptowane). I gdzie tu jest wina dziecka? A adopcja - nieudana.
Artykuł pani Pietkiewicz pozbawiony jest jakichkolwiek niuansów, odcieni, wahań
- dziecko jest winne i już.

[kawka74]

A propos artykułu jeszcze jedno - jeśli ktoś pisze, że z adoptowanych dzieci
wyrastają qrwy i złodzieje, to chyba raczej trudno zakładać, że jest to osoba
obiektywnie patrząca na problem.

[verdana]

Niestety, jako że znam wymieniona w artykule psycholog, specjalistke
od adopcji sporo jest wypadkow, gdy nawalają tylko rodzice. Na
przyklad maja wobec dziecka zbyt wysokie wymagania - sporo
(najwiecej!) adopcji jest rozwiązywanych, bo dziecko źle się uczy...
Albo dlatego, ze jest po prostu niezbyt grzeczne. Albo z powodu
rozwodu rodziców. Albo dlatego, ze rodzi się wlasne. Niestety.

[marcysia51]

No teraz to pojechałas po chamsku.
Gdzie napisałam,ze chłopcy to kotki których nienawidze a dziewczynki to pieski?
Porąbana jesteś?
Babsztylem jestes sama i to porzadnie pojechanym skoro po przeczytaniu kilku
zdań oceniasz mnie i moją rodzinę w taki sposób.A od mojego nienarodzonego
dziecka to sie odpierdol to sama osobiście trzasnę baranka ale Tobie.

[jx46]

Tak, napisałam po chamsku. Spójrz na swoją reakcję. A najlepiej ją wydrukuj i
zanieś do ośrodka, wiele im o tobie powie. Jak mała piękna dziewczyneczka powie
coś po chamsku to też ją trzaśniesz? Mi możesz spróbować, zapraszam. Tylko ja
jako dorosła osoba będę wiedziała co z tym zrobić.

[marcysia51]

słuchaj obraziłas mnie,mojego męża i moje dzieci.moja reakcja cię zdziwiła no
cóż,cielakiem pozwalajacym włazic sobie na głowe nie byłam nie jesetm i nie
będę,nie znasz ani mnie ani mojej rodziny.naucz się czytac i interpretować
właściwie wypowiedzi innch a nie odrazu rzucać obelgami,bo tego sobie nie życzę.

[jx46]

I tu się mylisz bo twoja reakcja ani trochę mnie nie zaskoczyła .

[marcysia51]

Skoro jesteś taka przewidywalna to zastanawiam się czemu obraziłas moje dzieci ?
Bawi cie to,ze jesteś w necie incognito i nie poniesiesz konsekwencji swojej
bezmyślnej wypowiedzi?

[jx46]

Nie obraziłam twoich dzieci tylko ciebie i twojego męża jeżeli obrażaniem jest
stwierdzenie faktu. O jakich konsekwencjach mówisz bo nie rozumiem ? Jakbym
powiedziała ci to w nos to co by to zmieniło?

[marcysia51]

Ha ha ha sprytna jesteś.wykasowałaś (nie wiem jak) swoją bardzo inteligentną
wypowiedź na tamat mojego nienarodzonego dziecka i teraz wyszło,ze to ja jestem
chamska Dobre dobre.
moze niech sie koleżanka pochwali co napisał,watpię czy sie odważy skoro skasował.
no ale niech bedzie.
zakończmy te dyskusje.
My swoje postanowiliśmy.Dzieki za rady.

[jx46]

Ależ ty dzika jesteś - myślisz,że sama siebie wykasowałam? Heh, dlaczego miałabym to zrobić..? Napisałam co myślę i mogę śmiało powtórzyć, ale znowu mnie wytną nie wiadomo czemu. Daruję więc sobie ostatnie zdanie, które dokładnie pamiętasz a za które pewnikiem spotkała mnie cenzura . Uważam, że ani ty ani twój mąż nie dostaniecie nigdy dziecka i słusznie. Bo kiepskimi rodzicami musi być para, która pozwala na to by brat nie akceptował brata. To wy do tego dopuściliście - jak sama pisałaś to twój mąż wciskał twojemu synowi kit, że na świat przyjdzie siostra. Nie wytłumaczyliście młodemu jak powinien postępować i nakręcając się znielubił swojego rodzonego brata, mało tego pozwalacie żeby to się ciągnęło. To wy ponosicie za to odpowiedzialność ! Uważam też, że nie powinniście dostać pod opiekę żadnego żywego stworzenia, ponieważ jak forum pokazuje nie potrafisz o nie zadbać. Jak można dopuścić do zgubienia tak wielkiego psa? Po drugie - chwaliłaś się też na forum, że dziecko po zabawie z psem chodzi zakrwawiony - czy do tego dopuści odpowiedzialny rodzic? Punkt kolejny - co masz w głowie, że każesz się wynosić ludziom spoza Warszawy z 'twojego' przedszkola? To, że nienawidzisz kotów też wiele o Tobie mówi. Jak można nienawidzić kogoś, kto nie wyrządził ci ogromnej krzywdy?
Mam dalej wymieniać powody dlaczego nie powinnaś mieć dzieci w ogóle?
Ps. I nie przekręcaj proszę moich słów bo tego nie znoszę. Chcesz się odwołać do mojej wypowiedzi to mnie zacytuj i nie wprowadzaj ludzi w błąd.

[marcysia51]

Jak można dopuścić do zgubienia tak wielkiego psa? Psa mi ukradziono a nie go
zgubiłam.
Po drugie -
> chwaliłaś się też na forum, że dziecko po zabawie z psem chodzi zakrwawiony -
> czy do tego dopuści odpowiedzialny rodzic? nie chwaliłam sie tylko
informowałam czym może skończyć sie zabawa szczeniaka z dzieckiem.Psa wzielam z
pełna odpowiedzialnością ale nie po to aby trzymac go w klatce i izolowac od dzieci.
Punkt kolejny - co masz w głowie, że
> każesz się wynosić ludziom spoza Warszawy z 'twojego' przedszkola? gdzie
napisałam,ze to moje przedszkole?i co to ma wspólnego z wychowywaniem dzieci?
To, że nien
> awidzisz kotów też wiele o Tobie mówi. Jak można nienawidzić kogoś, kto nie wyr
> ządził ci ogromnej krzywdy? A skąd masz info,ze kot nie wyrzadził mi krzywdy?
kiedy byłam małym dzieckiem chciałam pogłaskać kota,który odrazu porzadnie mnie
ugryzł,od nastepnego kota dostałam liszaje na szyi wygladało to jakby ktoś
wyrwał mi kawał skóry.
Żeby jeszcze pogrążyc sie zupełnie to napisze ci,że nieawidze myszy i szczurów -
no cóz to mnie kompletnie przekreśla.
W sygnaturce nie po to napisałam o swoim dziecku aby ktokolwiek je obrażał.
Mam nadzieję,ze czytanie moich wypowiedzi na różnych forach chciciaz trochę
umiliło ci Twoje beznadziejne pełne goryczy życie.
i odczep sie juz odemnie,bo ja chociaż nie ukrywam sie pod jednorazowo załozonym
nickiem.

[jx46]

1.To jak go pilnowałaś? Że ukradziono ci takie wielkie bydle? Niesamowite.
Puściłaś go pewnikiem na spacerek.
2.To wcześniej nie wiedziałaś jak się kończy taka zabawa? Dopiero jak ci
dzieciaka pogryzł?
3."Sorki ale tak jestem zdania,że gdyby nie cholerni przyjezdni to dla moich dzieci
nie zabrakłoby miejsca w przedszkolach.
Ja nie jade do ciechanowa i tam nie zabieram nikomu ani pracy ani miejsc w
przedszkolach." Nie wiesz co ma wspólnego? To ja ci tego tlumaczyć nie będę.
4.Rzeczywiście OGROMNĄ krzywdę wyrządził ci kot - ogromną- ugryzł cię...
niesamowite - to czemu nie nienawidzisz psów, które pogryzły twojego dzieciaka?
Pokarz mi dowód na to, że przez kota dostałaś liszai . Śmieszna jesteś. Może
należałoby nad higieną popracować? Albo schudnąć - to i potu mniej i czyściej |
5. Do szczurów z szacunkiem, bo są nad tobą.
6. Nie obraziłam twojego dziecka do jasnej ciasnej, skąd to wytrzasnęłaś?
7. Moje życie jest piękne i radosne. A gorycz czuje jak czytam twoje wypowiedzi.
Mogę ci to powiedzieć w twarz , ale żal ci tyłek ściśnie zakompleksiona kobieto
bo ja z tych co mają plaski brzuch, 50 kg wagi i cycka w rozmiarze H a nie wór
zamiast brzucha, wagę niedźwiedzia i deskę na klacie . Buziak.

[marcysia51]

Posrało ci sie w głowie kompletnie.
Mojego dziecka nigdy nie pogryzły zadne psy !!!!!
Jestem szczupłą i wysoka osobą,a to ze nie jestem zadowolona ze swojego wygladu
to chyba jak najbardziej normalne.
z tego co o sobie piszesz to chyba chciałabys byc lalka Barbie ale sorrki piekna
figura i wielki cyc to nie wszystko.trzeba jeszcze mieć cos w głowie oprócz
siana.a i spójrz w lustro ,bo chyba masz wszystkie pozasłaniane.

[jx46]

Ps. nie chcesz by ktokolwiek wspominał o twoim nienarodzonym dziecku, to usuń
sygnaturę. Nie wyczytałam tego z kuli.

[kawka74]

Bez przesady, naprawdę. Chamstwo i okrucieństwo jest tu zupełnie zbędne.

[nanuk24]

Coz, baranka to ty powinnas osbie strzelic i to porzadnego, az ci
zahuczy w tym chamskim lbie

[aurita]

tak chamskiej wypowiedzi dawno nie czytalam.
do smieci ten post!