chore dziecko-odwiedziny

[and-a]

Witam! Będę wdzięczna za opinię. W dalszej rodzinie urodziło się
chore genetycznie dziecko. Generalnie jestem przeciwna odwiedzinom
nawet u zdrowego dziecka krótko po urodzeniu, tu sytuacja wyjątkowo
delikatna.
Starsza część rodziny domaga się zawiezienia jak najszybciej, bo
matka przecież "już dobrze",a w szpitalu rozmawiała z psychologiem...
Ja jestem zdania,że za jakiś czas można matke delikatnie podpytać
czy ma już ochotę na wizyty, wparowanie na siłę jest moim zdaniem
nie do zaakceptowania. Nie jestem w stanie nawet sobie wyobrazic w
jakiej formie psychicznej jest mama dziecka.
Czy ja jestem z innej bajki? Jak wybrnąć z sytuacji? Z jednej
strony "starszyzna"sama nie dotrze, z drugiej nie chcę tego
dziewczynie robić, bo wyjdzie na to,że jeszcze sama się do najazdu
na jej dom przyczyniłam. Argumenty zdroworozsądkowe nie przynoszą
efektu.

pzdr
Anda

[mruwa9]

szczerze?
Urodzilo sie dziecko. Ze chore- dla rodzicow byc moze szok, o ile
nie wiedzieli o wadzie wczesniej. Ale przeciez urodzilo sie dziecko,
ktorego zycie jest warte tyle samo, ile zycie osoby zdrowej,
pelnosprawnej. Ktore ma takie samo prawo do szacunku, do kochajacej
rodziny, do szczescia, do edukacji ( w przyszlsoci), do opieki
medycznej.. do tego wszystkiego, do czego ma prawo KAZDY czlowiek.
Zamiast traktowac rodzine jak zadzumiona, pierwsza kupilabym prezent
dla dziecka, dla mlodej mamy, kartke z gratulacjami i poszla powitac
dziecko, pogratulowac rodzicom. Przeciez narodziny dziecka do dla
rodziny radosne wydarzenie, nieprawdaz? Warto to okazac, zamiast
dyskryminowac rodzine i dziecko od samego poczatku.

[and-a]

Źle mnei zrozumiałaś, jestem jak najdalsza od tego,żeby ich izolować
czy traktować jakoś inaczej, ale daję im prawo do czasu na
pogodzenie się z sytuacją. O chorobie nie wiedzieli i spadło to na
nich nagle. Kolega po urodzeniu dziecka chorego (kocha je bardzo)
bym w szoku i pół roku nie spał z nerwów, więc myślę, że odwiedziny
na razie są niewskazane. Jak pisalam-nie odwiedzam zdrowych dzieci
zaraz po urodzeniu, a tu byłabym jeszcze bardziej delikatna.Zero
sensacji z mojej strony, chcę być pomocna, gdyby była taka potrzeba
i sama przeżywam ich sytuację, mimo,że kontakty mamy luźne.

pzdr

spokojnie, niech was odwiedzają

[papalaya]

oczywiście zasięgnij wcześniej opinii lekarza, czy nie widzi
przeciwskazań do odwiedzin ciebie i maleństwa

[mruwa9]

swietnie zrozumialam i jako matka dziecka niepelnosprawnego wiem,
jak wazne jest wsparcie otoczenia (pod postacia naturalnego,
normalnego traktowania, zamiast sztucznie przeslodzonego, czy
ostracyzmu towarzyskiego, czy szeptania po katach) w pogodzeniu sie
z nowa sytuacja. Im szybciej otoczenie okaze, ze urodzenie dziecka
specjalnej troski to nie koniec swiata, ze rodzic ma prawo do bycia
dumnym ze swojego potomstwa, jakie by nie bylo, ze ma prawo byc
szczesliwy, ze dziecko jest akceptowane jak kazde inne dziecko, tym
szybciej rodzice uporaja sie z trauma.

[protozoa]

Odczekać! Rozmowa ze szpitalnym psychologiem to za mało, stanowczo za mało, zeby
"dojść do siebie".
Odwiedziny miały posmak sensacji - jest to prawdopodobnie dziecko z Zespołem
Downa, więc rodzice zdrowych dzieci chcąc niechcąc będą porównywać. Dla rodziców
chorego dziecka takie odwiedziny mogą być trudnym momentem.
Są w szoku. Wcale nie muszą już i natychmiast kochać dziecka. Czasem miłość
przychdzi dopiero za jakiś czas.
Na Twoim miejscu zadzwoniłabym i zapytała czy i kiedy mają ochotę na odwiedziny.
I......uszanowała jeśli nie będą chcieli nikogo widzieć.

[sueellen]

> Zamiast traktowac rodzine jak zadzumiona, pierwsza kupilabym prezent
> dla dziecka, dla mlodej mamy, kartke z gratulacjami i poszla powitac
> dziecko, pogratulowac rodzicom.

A ja bym zadzwonila, pogratulowala, wyrazila chec odwiedzenia ich i poprosila
aby dali znac jak poczuja ze odpoczeli po porodzie i maja ochote nas zobaczyc.
Pisze tak, bo po porodzie zdrowego dziecka mialam tlumy odwiedzajacych
bez pytania mnie o zdanie, ba, bez zapowiedzi, a nie chcialam wtedy
nikogo widziec i ze wszystkich okoloporodowych problemow, najgorzej wspominam
odwiedziny rodziny.

[mruwa9]

masz racje, to, co napisalam, to skrot myslowy (bo odwiedziny
mlodych rodzicow bez zqapowiedzi uwazam w ogole za nietakt). Chodzi
mi o traktowanie narodzin dziecka w sposob naturalny, jak narodziny
kazdego innego dziecka.

[protozoa]

Każde narodziny łączą się z ciekawością. To normalne. Gdy rodzi się inne dziecko
ciekawość wzrasta. Nawet podświadomie. Ja urodziłam zdrowe bliźniaki. I też
była ciekawość, którą wtedy uznawałam za niezdrową.
Rodzice są przemęczeni w przypadku urodzin pojedynczego zdrowego dziecka,
podwójnie zmęczeni gdy są to blixniaki a zrozpaczeni, zaszokowani gdy dziecko
jest niepełnosprawne, chore. Dajmy im się z tym oswoić.

[kannama]

Myślę tak jak mruwa. Jeśli ludzie od początku się odsuną, to rodzice mogą poczuć
się odtrąceni, bo maja chore dziecko. Jasne, że to szok dla rodziców, jasne, że
strach, ale tym bardziej trzeba ich wspomóc traktując "normalnie", a nie
unikając. Bez bodźców z zewnątrz będzie im jeszcze gorzej.

[and-a]

No i dzięki za opinie, zwłaszcza mamy chorego dziecka. Żeby sytuacja
była jasna, lubię ich, jest mi przykro,że to ich dotknęło, i
rodziców i dziecko zamierzam traktować "normalnie". Mam dylemat, bo
kontakty mamy luźne i jeśli teraz wraz ze mną przybędą nieproszeni
goście oglądać małego (a czy to dla nich nie będzie lekka sensacja i
okazja do "dobrych rad" gwarancji nie mam) to może to być dla
rodziców trudne. Co innego traktować ich normalnie,a co innego
niedelikatnie nawiedzać. Chyba po prostu do nich zadzwonię,
powiem,że chcę wpaść, ale czasowo dostosuję się do nich.
To nie ostracyzm, ale jak sobie wyobrażę w jakim szoku są a i pewnie
uwag głupich słyszą mnóstwo to nie jestem pewna,że szybka wizyta
jest wskazana. Koleżanka z chorym dzieckiem cierpiała przy kolejnych
odwiedzinach i jak twierdzi po pół roku miała ochotę widzieć ludzi.
Inaczej, gdybym była w rodzicami w bliskiej relacji-mogłąbym zapytać
wprost, a tu muszę delikatnie i z wyczuciem.

pzdr
Anda

[sueellen]

> kontakty mamy luźne i jeśli teraz wraz ze mną przybędą nieproszeni
> goście oglądać małego

to niech nie przyjezdzaja nieproszeni tylko zadzwonia i zapytaja czy moga i
jesli tak, to kiedy? Dla mlodej mamy tydzien robi roznice.

[bi_scotti]

Protozora, skad zalozenie (bez zadnych wskazujacych na to
indykacji), ze dziecko ma ZD? Tyle jest wad genetycznych ...
Anyway, moje srednie dziecko urodzilo sie niepelnosprawne, my
wiedzielismy o spodziewanej niesprawnosci, ktora zreszta przez
zabiegi w zyciu plodowym byla czesciowo korygowana. Znajomi i
przyjaciele przyszli do szpitala w kilka godzin po narodzinach (u
nas taki zwyczaj), potem przychodzili do domu i to bylo dla nas
SUPER wazne, ze nasz synek od poczatku zostal przywitany przez grono
bliskich nam ludzi i ze zarowno On jak i my mielismy wokol siebie
wlasna wielka "grupe wsparcia".
Wiadomo, zadzwonic trzeba zeby nie wparowac w niewlasciwym momencie,
ale ja bym po prostu umowila sie na wizyte i dala mlodym rodzicom
mozliwosc zakomunikowania czy sa juz gotowi na gosci, czy jeszcze
nie. Na etapie kilku dni, to niemowle to jest po prostu nowy
czlowiek na swiecie a wiec i powod do radosci

[kawka74]

Może po prostu zadzwoń i zapytaj, czy przyjmą odwiedziny, bez 'delikatnego
podpytywania' - tak, jak w przypadku zdrowego dziecka.

[thegimel]

Ja bym po prostu zadzwoniła i spytała czy można już do nich przyjechać. I
traktować całą sprawę naturalnie i normalnie. Są faktycznie ludzie, którzy po
urodzeniu dziecka chcą być sami przez jakiś czas, niezależnie od tego czy jest
ono chore, czy zdrowe, ale może się zdarzyć, że rodzice akurat mają ochotę na
odwiedziny.

[iminlove]

"Wg mnie jest to zły pomysł. Ale chce mama/ciocia/dziadek jechać? To
proszę bardzo. Ja się nigdzie narazie nie wybieram"

[verdana]

Myśle, ze jedyna osobą, która wie, czy chce odwiedzin jest mama
dziecka. Koniecznie zadzwoń i zapytaj. Jak zadzwonisz, to będzie
jasne, ze nie odrzucacie dziecka.

[agamama123]

Urodziło się dziecko... Mały człowiek. Mniej doskonały ale czy mniej ważny?
TYLKO rodzice tego dziecka wiedzą czy chcą w tej chwili odwiedzin, czy sprostają
niemym pytaniom, ewentualnym łzom, które mogą się pojawić u odwiedzających. W
tej chwili obok radości z przyjścia na świat dziecka przeżywają swoistą
żałobę... Żałobę za dzieckiem utraconym - za tym, które było w marzeniach,
wizjach przyszłości. Żałobie, którą przeżywa chyba większość rodziców, którzy
jak grom z jasnego nieba dowiadują się, że to co mało być takie piękne może być
boleśnie trudne. Ale... w takim rodzicu jest też potrzeba akceptacji ich
dziecka. Może sami są zagubieni, może sami nie znają odpowiedzi. I taka wizyta
bliskich może im pomóc. Takim rodzicom tez trzeba pogratulować, uśmiechnąć się.
Takiego malucha tez trzeba przywitać i powiedzieć: witaj na świecie maleńki.
Zadzwoń, po prostu spytaj czy taka wizyta jest im teraz na rękę. Swoją drogą - w
odwiedziny do noworodka chodzę tylko do najbliższych - a ich znam na tyle, że
wiem czy moja wizyta będzie mile widziana, czy może sobie odpuścić. Jeśli sprawa
dotyczy dalszej rodziny bądź znajomych - dzwonię, pytam.

[thaures]

W rodzinie urodziło się dziecko-babcia małej nie była w stanie nic powiedzieć
przez telefon, bo zaraz płakała. Brat babci-mój teść- próbował kilka razy
dzwonić, ale ciocia po prostu nie chciała nic mówić. Żyliśmy domysłami-nic
wcześniej nie wskazywało,że coś może być nie tak- domyślaliśmy się,że dziecko ma
jakieś problemy, ale wszyscy cierpliwie czekaliśmy na znak. Dopiero po półtora
miesiąca młodzi rodzice przyjechali z dzieckiem w odwiedziny do naszej
rodziny.. Maluch ma zespół Downa, ja jestem jego dumną mamą chrzestną.
Wg mnie młodzi rodzice sami muszą zdecydować kiedy chcą widzieć innych- to ich
prawo.

[thegimel]

Dużo zależy od podejścia rodziny. Jeśli starsza część rodziny ma płakać i użalać
się, to lepiej faktycznie zrezygnować na razie z wizyt. Ale jeśli podchodzą do
sprawy normalnie i nie zrobią cyrku, to można zadzwonić, zapytać, czy można
odwiedzić, a jeśli mama chce na razie być tylko z najbliższymi, można wizytę
odłożyć.

[wiesia140]

Dużo zależy od podejścia rodziny. Jeśli starsza część rodziny ma płakać i użalać
się, to lepiej faktycznie zrezygnować na razie z wizyt. Ale jeśli podchodzą do
sprawy normalnie i nie zrobią cyrku, to można zadzwonić, zapytać, czy można
odwiedzić, a jeśli mama chce na razie być tylko z najbliższymi, można wizytę
odłożyć.

Dobrze i mądrze napisane , pozostaje się podpisać obiema rękoma i dodać
tylko,żeby nie zadręczali rodziców pytaniami dlaczego tak się stało, coś o tym
wiem , z własnego podwórka.

[and-a]

To chyba najpiekniejszy wpis o tej dumnej mamie chrzestnej....
Trochę boję się rakcji starszyzny i "złotych rad", bo jak z nimi
pojadę to będę za nich odpowiedzialna....
Mój post wynikał stąd,że przy zdrowym dziecku byśmy się pewnie
zobaczyli "przy okazji", a tu delikatności wymaga,żeby się nie
narzucać, ale pokazać, że z naszej strony wszystko ok i jak będe
potrzebna,żeby pomóc to jestem.
Teraz sobie myślę co im kupić na prezent (Młodemu i mamie, bo jak
pamiętam po urodzeniu syna wszystkie prezenty były dla niego, a mnie
ucieszył prezent dla mnie-jakiś drobiazg).

pzdr
Anda

[ga-ti]

and-a napisała:
...
> Teraz sobie myślę co im kupić na prezent (Młodemu i mamie, bo jak
> pamiętam po urodzeniu syna wszystkie prezenty były dla niego, a mnie
> ucieszył prezent dla mnie-jakiś drobiazg)...

Ja dostałam kwiaty od własnego taty - bardzo to miłe było. I na chrzest pierwszego dziecka dostałam prezent od jego chrzestnej, twierdzili, że u nich (na Śląsku) to taka tradycja. Dostałam piękny, prawdziwy spory koral na wstążeczce do zawieszenia na szyi - śliczny, mam do dziś.
Pomijam prezenciki od męża
To fajne, nie zapominać o mamusi. Koleżanka kupuje na takie pierwsze wizyty mamusiom duży zdrowy soczek i wkładki laktacyjne, ale tylko tym zaprzyjaźnionym.
Może właśnie jakiś drobiazg z biżuterii, czy apaszkę, coś tylko dla mamy-kobiety.

I zadzwoń, zapytaj kiedy można i uprzedź, że nie będziesz sama. Weźcie jakieś ciacho domowej roboty

[mruwa9]

agamama123 napisała:

> Urodziło się dziecko... Mały człowiek. Mniej doskonały ale czy
mniej ważny?

Niby dlaczego mniej doskonaly? Doskonaly, jak kazde dziecko,
doskonaly w swojej klasie. I w ogole. Warto rodzicom o tym
przypomniec

[agamama123]

Jednak w oczach społeczeństwa mniej doskonały, nie ma co ukrywać. Dla mnie moi
niepełnośprawni synowie są wspaniali i cudowni ale z ich niedoskonałości
świetnie zdaję sobie sprawę. Gdyby świat widział ich jako istoty doskonałe to
rodzice takich dzieci spali by spokojnie nie bojąc się tego jak zyć będą ich
chore dzieci. A tak nie jest. Są inni niż większość, ogół.
Dla mnie moi chłopcy są tacy jak być powinni, pewnie dla 90% osób na tym forum -
nie. A rodzice tamtego malucha potrzebują czasu i akceptacji. Akceptacji faktu,
że ich dziecko jest chore. Muszą się z tym pogodzić i powinni wiedzieć, że dla
bliskich ich maluch nie jest dziwolągiem.

[verdana]

Cóż, dziecko najkukochańsze i najwspanialsze na świecie to co innego
niz dziecko doskonałe. Poprawność polityczna mowi, ze wszystkie
dzieci sa doskonałe - nie są. Gdyby byly, niepotrzebna bylaby
rehabilitacja, leczenie, specjalna troska. Nie bycie doskonalym nie
oznacza "gorszego gatunku", ale nie ma co udawać, ze
niepelnosprawność nie jest istotna i jest obojetna.
Moje dzieci mają wprawdzie tylko dysleksję, ale w związku z tym
za "doskonale" bym ich nie uznała. Doskonałosci nie trzeba
poprawiać - moje dzieci "poprawek" wymagają.

[mruwa9]

Gdyby w ten sposob patrzec, to, poniekad zgodnie z prawda, nikt nie
jest doskonaly, bo jesli nie niepelnosprawnosc, to wada wzroku, albo
krzywe zeby, albo za duze, za male, za chude, za grube, albo slabe z
matematyki czy jezykow obcych. Albo zbyt energiczne czy zbyt zywe,
zbyt "charakterne" czy zbyt ulegle.. Doskonalosc dziecka polega na
tym, ze jest dokladnie takie, jakie jest i nie sposob sobie
wyobrazic tak naprawde, jakie mogloby byc, gdyby bylo inne.
Moje dziecko ma prawie 10 lat, nosi pieluchy, nie mowi w jezyku
zrozumialym dla ogolu i dla mnie jest absolutna doskonaloscia.
Czasem sobie usiluje wyobrazic, jakby to bylo, gdyby tematem naszych
rozmow nie byly teletubisie, tylko np. tabliczka mnozenia..i nie
potrafie.

[verdana]

No, bo nikt nie jest. I dlatego drazni mnie mowienie, ze dzieci sa
doskonałe. Bo nie jest prawdą, ze akceptujemy dzieci wlasnie takie,
jakie sa. Staramy sie je wychować, ograniczyć ich wady, wyleczyć,
odchudzić.
Doskonałe w Twoim rozumieniu to dla mnie "najukochansze" - przecież,
jak sadzę, Ty także dziecko rehabilitujesz, leczysz, wychowujesz -
po co to byloby dziecku doskonalemu?

[nastjaa]

verdana napisała:

> Cóż, dziecko najkukochańsze i najwspanialsze na świecie to co
innego
> niz dziecko doskonałe. Poprawność polityczna mowi, ze wszystkie
> dzieci sa doskonałe - nie są.

Nie zgodzę się. Dla mnie moja córka zawsze będzie najdoskonalsza i
jednocześnie najwspanialsza i najukochańsza, a ma pewne problemy.
Poza tym to co wedlug Ciebie jest doskonałe dla mnie może być
nieinteresujące, nudne, brzydkie, nieciekawe, beznadziejne itd.

[agamama123]

Tak, dla Ciebie właśnie taka będzie Ale np Twoja sąsiadka spojrzy na tą jej
doskonałość ciut inaczej niż na zdrowe dziecko innej sąsiadki, prawda?
Normą jest ogół, chore dzieci od tego ogółu odstają i nawet najsilniejsza
rodzicielska miłość tego nie zmieni. Ważne jest więc to żeby ludzie w których
otoczeniu urodzi się właśnie takie mniej doskonałe dziecko potrafili przyjąć je
z należną mu godnością. Już pisałam - moi synowie mimo swojej znacznej
omienności dla mnie są wyjątkowi - dla innych ta ich wyjątkowośc jest niestety
tylko niedoskonałością.

[przeciwcialo]

Choroba genetyczna nie zniknie jak wysypka.
Jesli rodzice chcą wizyt to jechac.

[nastjaa]

Tak jak większość radzę zadzwonić i zapytać wprost.
Kiedy moja córka po urodzeniu 4 miesiące spędzila na intensywnej
terapii mi pomagał kontakt z rodziną i znajomymi (lubię się wygadać
a na forach jeszcze nie urzędowałam , natomiast moj mąż
potrzebował się odizolować od znajomych i rodziny.

[czar_bajry]

Może zadzwoń do niej i pogadaj oraz uprzedź o zamiarach starszyzny

[marminia]

Zadzwoń, zapytaj. Myślę, że rodzice maluszka najlepiej wiedzą czy
to dobry moment. Z rozmów z wieloma rodzicami mającymi
niepełnosprawne dzieci wiem, że najgorsze było dla nich
pozostawianie ich samym sobie, unikanie w rozmowach wszystkiego co
dotyczy dziecka - tak jakby ono wcale nie istniało. No i z drugiej
strony - pocieszanie, że mogło być gorzej (!), że każde dziecko
jest doskonałe etc. Oni chcieli przede wszystkim normalności.
Zresztą każdy przechodzi to inaczej i dlatego w miarę możliwości
zapytaj.