Nadmierne przejmowanie się

[elizaj1]

Czy nadmierne przejmowanie się tym co myślą o nas inni,
takie z przeżywaniem po kilka dni jednego epizodu bo ktoś coś powiedział ,
roztrząsanie i przejmowanie kwalifikuje się do terapii?
Czy można samodzielnie spróbować dać sobie z tym radę?
Czy ktoś ma to za sobą?

[mnb0]

Większość ma to za sobą - jeśli ma za sobą wiek nastoletni.

Ale jeśli masz z tym problem - odradzam pisywanie na emamie.

[donnasanta]

mnb0 napisała:

> Większość ma to za sobą - jeśli ma za sobą wiek nastoletni.

hihihi o tym wlasnie napisalam w moim nowym watku
>
> Ale jeśli masz z tym problem - odradzam pisywanie na emamie.

[elizaj1]

donnasanta napisała:

> mnb0 napisała:
>
> > Większość ma to za sobą - jeśli ma za sobą wiek nastoletni.
>

Uważam że niekoniecznie ,nawet w internecie widać że wiele dorosłych osób przeżywa obiektywnie rzecz biorąc bzdury. I nawet tu na emamie czytałam niedawno że ktoraś zażywa relanium jak ją odwiedza babcia bo nie może znieść krytyki.

[annaa77]

mnb0 napisała:


>
> Ale jeśli masz z tym problem - odradzam pisywanie na emamie.
o wlasnie, wsyztsko bedzie wykorzystane przeciwko Tobie

[iceland.3]

Terapia...zdecydowanie! gdybym ja miała roztrzasac co inni o mnie mysle przez kilka dni to chyba nie mialabym innego zycia, tylko przejmowanie sie.Jak ktos cos nieprzyjemnego mi powie, jestem uszczypilwa i potrafie powiedziec wprost, ze nie mam ochoty na dalsze dyskusje z nim. Mialam taka faze w wieku 18lat, co kolezanka powie na mojego nowego chlopaka, czy sie z mojej nowej sukienki nie smieje. Meczyłam się. Teraz znam swoją wartość i mojego samopoczucia nie uzalezniam od opinii osob postronnych. Mi pomoglo malzenstwo podroze- tylko polacy sa tacy spieci na tle co sasiad o mnie pomysli, chyba wydoroslalam. Czasami przemknie mysl, ze chyba ktoś mnie nie polubił ale zaraz przychodzi kolejna mysl, ze nie wszyscy musza mnie kochac.

[pochodnia_nerona]

Nie wiem, ile masz lat, ale z autopsji mogę powiedzieć, że mija z wiekiem i nabieraniem doświadczenia. Prowadząc dorosłe życie, po prostu dojrzewasz i uczysz się odróżniać sprawy błahe od naprawdę ważnych. W pewnym momencie dochodzisz do wniosku, że czy będziesz nad czymś tam myśleć, czy nie, to i tak nie odwrócisz czasu, a to, co my negatywnie oceniamy u siebie, zazwyczaj nie pokrywa się z tym, co myślą o nas inni.

[elizaj1]

Skończyłam już 30 i wciąż się przejmuję.

[abucha]

Terapia, to duży krok, zwłaszcza dla takiej osoby jak Ty. Zanim się zdecydujesz to się zbyt "naprzejmujesz". Też kiedyś rozgryzałam każde słowo, póki nie zrozumiałam, że tak naprawdę każdy myśli o sobie i mnie to mają gdzieś, co najwyżej coś "nagadają". Proponuję Ci na poczatek pracę nad sobą. Sama nad sobą. Myślę, ze pomocna moze Ci być książka dr Susan Nolen-Hoeksema
"KObiety, kóre myślą za dużo.Jak przestać zadręczać się niepotrzebnymi myślami i odzyskać radość życia." NApisana jest w bardzo lekki sposób, pozwala zdystansować się... Powodzenia.
To prawda, ze mija wraz z wiekiem, ale 30 na karku, to już czas na odcięcie się od ludzi i wzięcie życia we własne ręce.

[anaisanais]

Jesli utrudnia ci to zycie i nie pozwala normalnie funktjonowac to tak. Terapie mozna zaczac od probnych 5 spotkan i mozesz zobaczyc czy to cos wnosi.
Moze przyczyna roztrzasania jest niskie poczucie wlasniej wartosci ?na pewno warto nad tym pracowac ale z pewnoscia przeniosloby sie to na inne obszary zycia.