Paranoja?

[mamamon]

Drogie eMamy,
Chcialam sie poradzic, bo nie wiem, czy wpadam w jakas paranoje, czy sa
jeszcze inne mamy, ktore maja ten sam problem. Czy Wy macie pelne zaufanie do
Waszych mezow wzgledem opieki nad dzieckiem? Bo ja zawsze kiedy mam zostawic
dziecko z mezem boje sie, ze cos sie stanie, ze zle sie nim zajmuje, ze nie
da mu jesc, pic, ze go nie upilnuje i maly sie przewroci, uderzy, zakrztusi,
udusi, itp...

[mamaszyma]

mam to samo, nawet jak ide do ubikacji, to sie boje że w tym czasie dziecko
sapdnie mężowi z kanapy albo stanie sie cos innego, czemu ja bym z pewnością
zapobiegła. No cóz, chyba my mamy takie juz jesteśmy, wierzymy że dziecko
jest bezpieczne tylko w naszych ramionach.

[fasolka31]

Ja wierzę mojemy M bezgranicznie w tych sprawach, bo od początku bardzo mi
pomagał przy dziecku, potrafi zrobić wszystko oprócz karmienia piersią)), a
wręcz jest czasem bardziej ostrożny i spostrzegawczy niż ja, np: zauważył że
mały ma kleszcza, czego ja bym w życiu nie zauważyła i nawet nie rozpoznała.
Nie mam żadnych obaw, ale was rozumiem...

Paranoja? Paranoja!

[verdana]

Nigdy nawet przez myśl mi nie przeszło, ze ojciec dziecka może nie umieć się
nim zająć. Ostatecznie przy pierwszym dziecku oboje byliśmy tak samo
niedoświadczeni, a przy następnych tak samo doświadczeni. Nie widzę, dlaczeko
kobieta miałaby mieć "wrodzoną" umiejetność przewijania i kąpania, a facet nie.

[malgosiacy]

Czesc,
ja tez mam taka paranoje, ale probuje z nia walczyc. Facet to jednak, nie
kobieta. Ja slysze kazdy jęk mojego dziecka, a facet jak uśnie, to najwyżej coś
tam słyszy przez sen. Moj tata, pomimo, ze bardzo mnie kochał i kocha od 30 lat
i jest typem z tych bardzo odpowiedzialnych, przygniótł by mnie kiedyś w czasie
snu w łóżku jak byłam niemowlakiem. Tylko mama się w porę zorientowała.

A z patologii to znam przypadek, że tatuś-mąż zatykał córeczce buzię poduszką,
bo za głośno i za dużo płakała. Na szczęście nie jest już prawowitym ojcem ani
mężem swojej żony.
Pozdrawiam,

Na szczęście bez paranoji

[magda1711]

Mogę zostawić dziecko razem z mężem bez żadnych obaw bo wiem że się nim
b.dobrze zajmie
Przecież jest w końcu ojcem dziecka, więc nie rozumiem takich dziwnych paraboji!
Pozdrawiam

[mamaszyma]

To nie chodzi o to, że mąż sie xle zajmuje synkiem, tylko o to, że ja wogóle
nie lubię jak synek zostaje z kims innym i cały czas sie martwię, ze cos mu się
stanie, że się walnie, przwróci. wiadomo, ze mną tez może mu sie to przytrafic
( i oczywiscie ) przytrafia noa le ja mam lekarstwo na wszystki lęki i bóle 0
Cycusia, a tata niestety tego nie ma...

[ampat]

Ja na początku bardzo cierpiałam, że jestem uwiązana do dziecka i muszę
siedzieć w domu, ale jak tylko miałam okazję gdzieś wyjść na chwilkę (mąż
zostawał z maluchem), to dzwoniłam do meża co kilkanaście minut pytając jak
sobie radzi (oczywiście dziecko najczęściej spało cały czas). Do tej pory jak
za długo (moim zdaniem) są na spacerze, to wydzwaniam - czy nie płącze, a może
jest głodny.....
A radzi sobie doskonale, brakuje mu tylko mleka w piersiach
Pozdrawiam

[aniaop]

Ja nigdy nie mialam takiej jazdy. Moj maz zawsze zajmowal sie dzieckiem lepiej
ode mnie, co nawet zauwazyly juz polozne w szpitalu.

[mamamon]

Nie dosc, ze mam te leki, to jeszcze jak dziecko jest z ojcem, to jak tylko
mnie widzi, wyrywa sie do mnie, wrzeszczac w nieboglosy: mamunia! mamunia! I to
jeszcze bardziej wszystko pogarsza.

[jagienka.harrison]

He he, nnie zazdroszczę, zwłaszcza tego jak do Ciebie potem przybiega i woła
mamuniu!
Ja mam w drugą stronę. Neil (mąż) jest osobą której najbardziej ufam z
Dominikiem, oczywiście wiem że czasem mąż zrobi coś głupiego (np zakłada na
małą koszulkę albo nie obierze jabłka ze skóki) ale wychodzę z założenia że
czego oczy nie widzą...
Dominik woli swojego tatę, jak wychodzi do pracy to płacze, a najśmieszniejsze
jest to że mąż tak średnio się nim naprawdę zajmuje, przeważnie gdy ich
zostawiam samych to Neil ogląda sport a młody nawet nie marudzi...a ja się
zawsze tak staram!

[aluc]

większe niż do siebie mam, na przykład kąpać się bałam, dopóki Maksio siedzieć
nie zaczął

[mamamon]

No wlasnie, moj maz tez czesto zamiast poswiecic caly swoj czas synowi,
podczytuje ksiazke, albo oglada telewizje, nie mowiac juz o tym, ze jak mu nie
powiem, to nie da mu jest i nie zmieni pieluchy. Moze ja mam po prostu takiego
meza...

[jagienka.harrison]

a, mój też tak ma, może dlatego Dominik go tak lubi
pieluchę zmieni tylko jak mały zrobi kupę i to po skończeniu artykułu w
gazecie ale co tam, ważne że Dominio go tak kocha, co widać, bo cały dzień
tylko chodzi i mówi tata/tato/dadi

[wieczna-gosia]

no paranoja....
nie dziwze ze dziecko rwie sie do ciebie jak go zostawiasz z kims do kogo nie
masz zaufania, synek tez nie ma bo nigdy nie mial okazji sprawdzic....

moj maz jest specjalista od obcinania paznokci...
i ogolnie ufam mu jak sobie... tym bardziej ze ja tez mam wpadki...]

[mamamon]

Nie, to nie tak, oczywiscie, ze mial i ma okazje sprawdzac.
Chyba mi cos waznego uswiadomilas - byc moze wszystkie problemy biora sie z
mojego totalnego braku zaufania, tylko jak nad tym pracowac, zeby to zmienic?
Co radzisz?

[sakada]

Nie wiem - ja nie mam takich obaw. A masz jakieś podstawy by się obawiać? Czy Twój mąż jest np: nieporadny w zajmowaniu się dzieckiem? Bo jeśli tak to jest to zrozumiałe. A jeśli nie? Może to Ty po prostu nie masz do Niego zaufania?

[mamamon]

No wlasnie, mi sie wydaje, ze zle sie synkiem zajmuje: jesli mu nie przypomne
dziesiec razy to go nie nakarmi, nie napoi, nie zmieni pieluchy, nie pilnuje
tez dziecka, bo zajety jest ksiazka, gazeta itp. Nic sie do tej pory nie stalo,
ale ja balabym sie wyjechac na dluzej. Czy mozna jakos meza nauczyc? Zaznacze,
ze jak tylko mu zwroce uwage, to sie wscieka.

[sakada]

No to faktycznie masz podstawy. Niestety nie wiem, jak Ci pomóc, bo mój niemąż zajmuje się dzieckiem modelowo. A Twój Mały nie płacze, jak leży taki nie nakarmiony i nie przewinięty? Bo jeśli tak to może na to spróbuj zwrócić męża uwagę. Powiedz mu, że pownien sprawdzić, czemu Malec płacze i usunąć przyczynę. Może to coś da?

[anqal]

Myślę, że zasada - ćwiczenie czyni mistrza - jak najbardziej znalazłaby u Was
zastosowanie - i bardziej myślę to o Tobie (a o Mężu przy okazji ) - im
więcej Twoich przerw w opiece nad Maluchem tym łatwiej będzie Ci uwierzyć w
męża. U mnie było tak, że przez pierwsze miesiące mój synek mógł być tylko ze
mną - jadł co jakieś półtorej godziny. Byłam tak spragniona wyjść i oddechu, że
byłam szczęśliwa, gdy wreszcie było to możliwe. A żeby nie umierać ze
zdenerwowania ustaliłam zasadę, że w razie problemów osoba opiekująca się
(najczęściej właśnie mąż) miała dzwonić do mnie. Ja nie wykręcałam numeru pod
żadnym pozorem, w chwilach paniki tłumacząc sobie, że gdyby coś się działo -
byłby telefon. I z każdym wyjściem było lepiej. Wprawdzie muszę przyznać, że ja
jakoś z założenia wierzyłam, że bliskie mi osoby - a mój mąż w szczególności -
zapewnią Małemu właściwą opiekę (z góry założyłam, że nie będzie tragedii jeśli
Kuba poleży w mokrej pieluszce dłużej niż zwykle), ale wydaje mi się, że metoda
telefoniczna działa nienajgorzej. Oczywiście pod warunkiem, że potrafisz
powstrzymać się od telefonów .
Pozdrowienia i powodzenia.