Żyć mi się nie chce

[ramka2]

Żyć mi się nie chce w takim kraju, gdzie matka nie może iść na urlop
wychowawczy i zająć się, oddać jak najwięcej swojego czasu swojemu dziecku.
Musi iść do pracy, bo z jednej pensji nie da się żyć.

[ania.silenter_exunruzanka]

A co powiedz o sytuacji,gdy matka rodzi wcześniaka 2 miesiące przed terminem -
chce być z nim cały czas (a zwłaszcza kiedy dziecko jest w szpitalu czyli na
początku), urlop macierzyński liczy się od porodu i kończy się, kiedy dzidziuś
ma 1,5 miesiąca wieku korygowanego (czyli według terminu, gdy miał się
urodzić). I wtedy należałoby zostawić dzidzio i iść do pracy. To dopiero
paranoja((.
Tak było w miom przypadku.
pozdrawiam

[danwik]

Oj ramka2 podpisuję się pod tym obiema rękami i nogami ( Ja też wyłam z żalu,
bezsilności gdy wracałam do pracy i po stokroć wolałabym być "kurą domową" (nie
cierpię tego określenia !). Dobrze, że przynajmniej mam kochanych rodziców,
którzy zajęli się moją córeczką ....
wiem, że to marne to pocieszenie ale moja siostra, która 2 tygodnie temu
urodziła syna ... już miała telefon z pracy z zapytaniem, czy nie
mogłaby "wpaść" do firmy (i wpadać tam conajmmiej raz/dwa razy w tygodniu) -
bynajmniej nie na kawę! Nie muszę chyba dodawać, że PRAWIDŁOWA odpowiedź jest
tylko jedna, bo .... cóż nie ma ludzi niezastąpionych brrrrrrrrrrrrrrrr
pzdr. agnieszka

[andzia001]

Podpisuję się wszystkimi czterema kończynami.....
Mimo iż mój szkodniczek ma obecnie 15 miesięcy, nadal cierpię, tęsknię, i nie
potrafię się z całą sytuacją pogodzić.
Do bani to wszystko(

Anka, mama Marcinka

[jagasz]

Podpisuję się pod waszymi postami.
Wrócilam do pracy jak dziecko miało 6 m-cy, teraz ma 2,8 roku i do tej pory
zdarza się, że płacze jak wyrywam się rano do pracy. Serce pęka.... nie mówiąć
już o tym, że się ma ograniczony wpływ na wychowanie dziecka, patrzenie jak
rośnie itp...

aga

[lucasa]

"Żyć mi się nie chce w takim kraju, ..."

a ja mieszkam w Angli i tez MUSIALAM wrocic do pracy, bo z pesji meza nie
mozemy oplacic wszystkich wydatkow (nie, nie nie mamy domu z ogrodkiem i
samochodu, dziecko tylko jedno), moja mama nie mogla przyjechac aby opiekowac
sie coreczka, nie mamy zadnej pomocy od rodziny

do tej pory przezywam, ze musialam Mala zostawic z opiekunka (ktorej place
wieksza czesc mojej pensji), ale jak wszystko w sobie wytlumacze, to ciesze
sie, ze ja mam coreczke, i po pracy po prostu lece do domu i ciesze sie z tego
co mam

wiec mozemy sobie ponarzekac razem jakie to niesprawiedliwe zostawienia
Malenstwa w domu, a nie zaczynac nasze typowe narzekanie jak to w Polsce jest
zle...
A

[ramka2]

...zapraszam zatem do powrotu do kraju

[lucasa]

ramka2 napisała:

> ...zapraszam zatem do powrotu do kraju

...wlasnie maz uczy sie polskiego... :o)
A

Spojrzcie na to z innej strony

[sonnja1]

Macie prace- zrodlo dochodow. Mysle ze wiele mam moze Wam pozazdroscic.
pozdr.

[kacha222]

Ja też podpisuję się ...

Nasz kraj jest ponoć krajem prorodzinnym, ksiądz w imieniu Pana Najwyższego
mówi "Idźcie i rozmnażajcie się", wszyscy na rodziny z jednym dzieckiem patrzą
dziwnie .. ale jak??? Jak matka zostawia malucha zabezpiecza tym samym komuś
miejsce pracy (opiekunka) i idzie do pracy. Nonsens, nie jest ani dobrym
pracownikiem, ani dobrą matką. Ja wróciłam jak młody miał osiem miesięcy,
został z moją młodszą siostrą, nie za darmo! Co my z nią przeżyliśmy, to nadaje
się na jakąś powieść. Po pewnym czasie około 9 miesięcy, po tym jak policja
przyjeżdżała pod nasz dom i szukała jej i jej chłopaka, bo w mieszkaniu które
wynajmowali zrobili burdę - odpuściliśmy i oddalismy młodego do żłobka (miał 18
miesięcy), co rano i popołudniu woziłam go 30km w jedną stronę, mieszkamy poza
dużym miastem w którym pracuję! Serce mi pękało, rodzina mnie szczuła ....
Teraz ma 4 latka, chodzi na miejscu do przedszkola, czy jest szczęśliwy?? CHyba
TAK! Rozwija się doskonale wśród dzieci ... ktoś mi kiedyś powiedział "biedne
dziecko, już zawsze gdzieś będzie szło: żłobek, przedszkole, szkoła, praca".
Dodam, że musiałam wrócić do pracy, bo z jednej pensji ...

[ramka2]

Też nachodzą mnie takie refleksje. Wydaej mi się, że nie jestem ani dobrą
matką, choć robię wszystko, aby nią być, mimo, że nie mogę być z nim cały czas.
ALe dobrym pracownikiem to na pewno nie jestem!!!! I jeszcze czasami nienawidzę
swojej pracy - raczej środowiska w jakim pracuję.

[kachwi1]

matko jakie to szczęście że ja mogłam siedzieć z małym przez trzy lata. co
prawda nawet nie wyobrażacie sobie, jakie musieliśmy przyjąć ograniczenia,
mnóstwo długów, kredyt rośnie (mieszkania niestety nie dała mama, ani tata, ani
babcia, itd.), ile rzeczy trzeba było poświęcić, z ilu zrezygnować, jak mały
poszedł do przedszkola, musiałam oczywiście poszukać nowej pracy, w starej mnie
nie chcieli... ale w życiu nie zamieniłabym tych trzech lat na coś innego!!! to
był cudowny czas.... ech, a mówi się, że jesteśmy krajem prorodzinnym, jakie to
wszystko obłudne... pozdrawiam serdecznie wszystkie mamy - nie martwcie się,
przecież my (to znaczy ja na sto procent) chodziłyśmy i do żłobka, i do
przedszkola, i jakoś żyjemy i mamy się dobrze, prawda?

[ramka2]

Niestety, ja odczuwam negatywne skutki wychowania w żłobku. Moja mama oddała
mnie tam, kiedy nie skończyłąm jeszcze trzech miesięcy. Panicznie boję się
żłobka.

[ania.silenter_exunruzanka]

Moja Ola idzie do żłobka w połowie września, a wcześniej będzie z babcią, a ja
w pracy (którą -dzięki Bogu- jeszcze mam).
pozdrawiam

[pisanka3]

Ja też musiała zostawić moją córcię jak zaczęła 6 miesiąc.Czułam się okronie, a
do tego jeszcze wyrzuty sumienia, że zostawiam takiego malucha. Przeiceż on
potrzebuje mamy. Sporo czasu minęło zanim udało mi się to wszystko poukładać i
uporządkować. Teraz jestem dużo spokojniejsza. Przy drugim dziecku spróbuję
choć troszkę być na urlopie wychowawczym. Zobaczymy, może się uda.
Pozdrawiam
Kasia

[libra.alicja]

Tak niestety jest, że coś za coś.

Ja mogłam sobie pozwolić na to by być z córką dłużej, ale przy okazji pojawiły
się minusy takiej sytuacji:
- mąż pracuje od rana do wieczora, prawie bez urlopów, jest przemęczony,
- ja mam duży kontakt z dzieckiem, ale mąż coraz mniej czasu jej poświęca, na
codzień zostało mu tylko kąpanie i usypianie córki, trochę nadrabia w weekendy,
- kiedyś miałam ciekawą pracę, mogę nawet powiedzieć, że kariera zawodowa stała
przede mną otworem, ale kiedy uznałam, że mogę córkę zostawić (prawie 2 latka),
to okazało się że nie mogę znaleźć pracy nawet poniżej swoich kwalifikacji.

Zdecydowaliśmy się więc na drugie dziecko, które urodzi się lada dzień i teraz
to dopiero będę miała przerwę w życiorycie (zawodowym oczywiście). Po 30-stce i
z dwojgiem dzieci, to nie mam już co marzyc o takiej pracy jak wcześniej (i
wcale nie marzę), ale boję się, że będzie mi trudno znależć cokolwiek.

Cieszę się, że mogę sama zajmować się moimi dziećmi, mąż jest w stanie zarobic
na rodzinę sam, ale jak widać są i negatywne konsekwencje.

Chyba nierealna jest sytuacja, żeby sobie siedziec na urlopie wychowawczym
przez 3 lata i potem wrócić na swoje miejsce pracy, jak to bywało jeszcze
kilkanaście lat temu.

[dorrit]

Mieszkamy we Wloszech, wrocilam do pracy, gdy dzieci mialy 6 m-cy, bo z jednej
pensji... stara spiewka. A i tak uwazam, ze w Anglii i USA jest pod tym
wzgledem (tj. ew. urlopow macierzynskich i wychowawczych) jeszcze gorzej.

[wieczna-gosia]

no no...
mieszkam w Polsce
nie bylam nawet na wychowawczym
placimy za to oczywiscie nieobecnoscia meza, pewnie na Kanary nie wyskoczymy na
wakacje.. w ogole wyskakiwanie na wakacje cos nam kiepsko wychodzi )
Ale nie narzekam.
Tak wybralismy.
A zlobki w naszych czasach byly zupelnie inne.
Chociaz pewnie rekinem finansjery jak juz te wszystkie dzieci odchowam nie
zostane
Drob domowy
a na oiad... kura

[anika11]

A ja mieszkam w USA. Tutaj tez trudno wyzyc z jednej pensji (szczegolnie w
wiekszych miastach)i wiele moich znajomych amerykanskich mam (zeby ktos nie
pomyslal, ze ten problem dotyczy tylko imigrantow)nie moze sobie pozwolic na
zostanie z maluszkiem w domu. Na dodatek urlop macierzynski zazwyczaj wynosi
tu tylko 6 tygodni. No wiec moze i w tej Polsce nie jest az tak zle w
porownaniu z innymi krajami.
ania

[josik11]

Moja Martusia ma 2,5 m-ca. Jeszcze miesiac bede na macierzysnkim a potem
miesiac urlopu i wracam do pracy. Mala zajmie sie babcia...
Wychowawczy? Z jednej pensji byloby ciezko a co z praca? Czy potem mnie
przyjma? Takie obawy ma kazda z nas ale coz takie zycie. Zgrzytamy zebami i
wracamy do pracy. Ale czy bedziemy dobrymi pracownikami to juz inna bajka.
Pozdrawiam
Aska