Otwarcie na nowe smaki

[aknaszilak]

Zanim miałam dzieci wydawało mi się, że to kwestia wychowania. No i mam 2 synów wczesnoszkolnych, którzy do około 2 roku życia byli wszystkozerni, a teraz hm wąska specjalizacja i to jeszcze z fazami np. na pomidora, a za tydzień pomidor juz be. Surówka z marchwi ok, a za chwilę marchew tak, ale tylko w kawałku.
Co z takimi robić? Przeczekać? Zachęcać? Jeśli tak to jak? Przykład z góry idzie bo z mężem jemy prawie wszystko - ja poza brukselka, on poza wątróbką.

[marghe_72]

przeczekać
I zapędzić do kuchni

[nevada_r]

Przeczekać i się nie wcinać, nie komentować, nie męczyć, nie nudzić, NIE zmuszać.Ludzie mają różnie i to należy uszanować.

[kochamruskieileniwe]

hyba przeczekać... ja na razie czekam, bo mój warzywożerny dzieciak (we wczesnym dzieciństwie) obecnie uznaje tylko surówkę z marchwi i jabłka, ogórka kiszonego, kapustę kiszoną, od wielkiego dzwonu brokuł oraz szpinak z serkiem kozim, pod warunkiem, ze nie jest to ser ze szpinakiem, a zielony serek.
Z owoców - jabłko, gruszki, maliny, jagody.
Hm...
Liczę, że ponowne otwarcie na smaki w końcu mu przyjdzie.

[kochamruskieileniwe]

CHYBA

[tontonik]

Mój syn tak samo-do 2 roku życia jadł wszystko, zdrowo i roznorodnie. Potem zaczęły się fochy na jedzenie i niechęć do probowania czegokolwiek oprócz aktualnej miłości jedzeniowej. Nie pomagał przykład z góry,w zasadzie nic nie pomagało. Zaczęło mijać dopiero ostatnio, choć w dalszym ciągu muszę się nagimnastykowac żeby jadł warzywa. Syn ma 5 lat.

[joa66]

To chyba zależy od indywidualnych cech. Mój syn nigdy nie "nauczył się" jadać surówek i sałatek drobno krojonych, bo są dla niego obrzydliwe (warzywa całe lub większych kawałkach je). Nie miał za to nigdy oporów przed różnymi "robalami" typu krewetki, ośmiornice itd.

[kochamruskieileniwe]

trochę sie tych indywidualnych cech i pamięci genetycznej smaków obawiam....Bo tatusia to warzywa i owoce do dzisiaj gryzą w zęby.....

[klubgogo]

Ja się podpiszę. Do 2 rż. prawie wszystko, później ulubione falami potrawy. Ma prawie 7 lat, czekam, proponuję, ale nie nalegam.

[zottarella]

Przeczekać, aczkolwiek różnie może być w przyszłości. Ja byłam takim dzieckiem, mającym kilka ulubionych potraw, nie lubiącym wielu produktów i nienawidzącym próbować nowych smaków. I tak mi zostało do dziś

[nevada_r]

No i nie wiem, czemu to niby takie smutne ma być. Mam tak samo, jem parę potraw na krzyż i mam gdzieś, co sobie inni o mnie myślą z tego powodu. Żyję, jestem zdrowa i zadowolona.

[kochamruskieileniwe]

ale zapewne, sama przygotowujesz sobie posiłki...
W rodzinie - albo przygotowujesz pod dziecko - i wtedy wszyscy jedzą to samo w kółko, albo przygotowujesz dwie wersje obiadu... Dla osób nieprzepadających za gotowaniem to smutna rzeczywistość. Przynajmniej do czasu, kiedy dziecko samo zacznie przygotowywac sobie posiłki...

To taki lekko ironiczny wpis

[default]

To chyba częste zjawisko, bo moja córka miała podobnie, od niemowlęctwa wszystkożerna, od ok. 4 do 5 roku życia zrobiła się szalenie "monotematyczna", dawała się odżywiać prawie wyłącznie : a) rosołkiem z kluseczkami, b) kanapkami z masłem i pastą z tuńczyka
Potem jej przeszło (z małym epizodem śniadaniowym: przez jakieś dwa lata podstawówki na śniadanie jadała wyłącznie naleśniki polane karmelem ), jako nastolatka i potem osoba dorosła w zasadzie jadła wszystko, z ciekawością podchodzi do próbowania nowych smaków.
Pozostał jeden wyjątek : surowe pomidory. Tego nie zje i koniec. Próby były, ale zawsze zakończone fiaskiem, więc się poddała

[turzyca]

1) m.wyborcza.pl/wyborcza/1,105407,12511462,Brokuly_super_sily__glupiutkie_fasolki__dzieci_chetniej.html
2) wspólne gotowanie, jak sam utrze marchew, to ją zje

[burina]

To jest uwarunkowane ewolucyjnie: dopóki dziecko nie jest mobilne zjada wszystko to, co podadzą mu opiekunowie (dlatego warto dziecko uczyć różnorodnych smaków). W okolicy drugiego roku życia dziecku włącza się instynkt samozachowawczy - je tylko to, co bardzo dobrze zna. W miarę rozwoju/zmian zachodzących w mózgu smak się zmienia. Dlatego też pewnego dnia możesz przyłapać się na tym, że smakują Ci brukselki (szczerze życzę, bo są pycha! ).