jak nie rozpieścić dziecka i gdzie są granice...

[mapta]

Hej,
jetem młodą mamą, moja pociecha ma dopiero 3,5 miesiąca, ale już zdążyłam
usłyszeć, że rozpieszczam swojego synka.
Nie rozumiem, co ja takiego robie ponad swoje obowiązki?
oprócz standartów (mycie, karmienie piersią, przewijanie, codzienne spacery,
ciepło ma itd.) czytam mu dużo wierszyków, śpiewam piosenki, pokazuję świat
ten domowy i ten na zewnątrz, dużo z nim rozmawiam. NIe pozwalam mu płakać i
jak widzę, że pojawia się problem, to biorę na ręce, przytulam.
Czy to jest rozpieszczanie?
Czy ja mam pozwolić mojemu dziecku leżeć w kupie jak płacze, żeby go nie
rozpieścić? Mam mu wyznaczać godziny karmienia, żeby musiał się nauczyć
czekania jak to kiedyś było? Albo pozwolić "ćwiczyć płucka"?

Gdzie jest ta granica rozpieszczania wg Was?

Nie chcę rozbestwić mojego dziecka, ale kto go będzie w życiu rozpieszczł jak
nie matka?
)

a teraz drugie pytanie:
czy jest sposób na 4 miesięczne dziecko, żeby nie chciał być ciągle na rękach?
żeby go tym nie rozpieścić?
)

to Twoje dziecko i Twoje życie

[alpepe]

Czym się przejmujesz? Wychowuj po swojemu, meleństwo potrzebuje przytulania i
bliskości, czy ciężko to zrozumieć? A co do noszenia na rękach, zobaczysz, jak
to szybko minie, jak będzie miał 4 lata nie będziesz go musiała już nosić,
jeszcze za tym zatęsknisz .

[penelina]

Bardzo dobrze robisz.Małego dziecka nie da się rozpieścić noszeniem na rękach-
jeśli się tego domaga,to znaczy,że potrzebuje kontaktu z Tobą,Twojej
bliskości.Bo jest mu dobrze,w końcu jest u Mamy-gdzie może być lepiej?
Nie przejmuj się "gadaniem i ględzeniem", to Twoje dziecko i sama najlepiej
wiesz,jak masz z nim postępowac.
Pozdrawiam Cie serdecznie.

[verdana]

Podobno dzieci do pół roku nie mozna rozpieścić. Ale powinnaś pozwolić mu
rzeczywiscie czasem leżeć samemu, nie zajmować się cały czas ( bo zwariujesz i
on się przyzwyczai), jesli jesteś zaj eta nie rzucać wszystkiego na pierwszy
płacz - moze chwilkę popłakać, nic mu się nie stanie. Nie pisałabym tego, gdyby
nie pytanie drugie - jesli dziecko chce być stale na rękach, to jest nie tyle
rozpieszczone, co źle nauczone. W tym wypadku widzę tylko jedno rozwiązanie -
nie brać bez przerwy na ręce. Jeśli w tym wypadku popłacze - trudno.

[ja_goda]

verdana napisała:

jesli dziecko chce być stale na rękach, to jest nie tyle
> rozpieszczone, co źle nauczone.

Nie zgodze sie z Toba. Moj starszy syn nie mial takich problemow, natomiast
coreczka rzeczywiscie ciagle chciala byc na rekach. Nie uwazam, ze ja tego
nauczylam, wcale nie zalezalo mi na noszeniu jej, kolezanka powiedziala, ze
miala ten sam problem ze swoja corka i skonczylo sie ok. 6 mies.. Dziecko po
prostu czasami potrzebuje bliskosci i ciepla. Ja oczywiscie nie bieglam do nie
na kazdy najmniejszy placz, ale jesli nie przyszlam w pore to zaczynal sie
prawdziwy polgodzinny koncert. Teraz mala ma juz pol roku, kula sie po
podlodze, pelza i zaczyna dobierac sie do sprzetu RTV )), ma zajecie i nie w
glowie jej noszenie na rekach.

[mama_lukaszka]

Mój synek też chciał być ciągle na rękach do momentu jak stanął na nogi (w 8
miesiącu życia). Miałam wrażenie, że oprócz potrzeby bliskości mój mały się
nudził. Spróbuj położyć dziecko w leżaczku, żeby patrzyło jak się krzątasz i
cały czas do niego mów. Podobno wiele dzieci lubi takie "leżaczkowanie".
I nie przejmuj się. Dopuki dajesz radę go nosić to noś i nie zwracaj uwagi na
komentarze pań z pokolenia naszych mam - wtedy była inna moda na wychowywanie
dzieci.

pozdrawiam

mama lukaszka i brzuszka

[gosiash]

A ja uważam, że to bzdura z tym ropieszczaniem i przyzwyczajaniem do noszenia
na rękach. Moja mała właśnie była baaardzo często noszona, bo oprócz mnie, moja
mała ją bez przerwy nosiła, ale od kiedy mala nauczyła się sama siedziec (jakiś
5-6miesiac), potrafi sama sobie siedziec na kocyku i się bawić zupełnie sama i
przez dłuższą chwilę. I wcale nie wyciąga rączek jak tylko kogoś zobaczy.
Owszem nadal lubi być noszona (ma już prawie 8 miesięcy), ale jak jak się
zabawi, albo jak ją posadzę po jedzeniu na przykład, to się świetnie sama bawi.
Oczywiście lubi się również bawić ze mna Ale wcale nie jest ma spaczonego
charakteru i nie wymaga noszenia non stop. Jak dziecko nauczy sie samo
siedzieć, brać zabawki w rączki, turlać się, raczkować, itp. to te czynności
powoli wypierają potrzebę stałego noszenia na rękach.
A płucka to sobie może ćwiczyć śpiewem i śmiechem a nie płaczem.

[betty_julcia]

Ty jesteś mamą i zarówno ty jak i maleństwo potrzebujecie swojej bliskości.
Jeżeli tylko możesz poświęcaj mu jak najwięcej czasu. To bardzo procentuje,
szczególnie częste rozmowy, właściwie monologi także pokazywanie świata. Moja
15 miesięczna Julia rozumie wszystko, każde zdanie wypowiedziane przeze mnie,
reaguje na każdą prośbę, polecenie, ma niesamowity kontakt ze zwierzętami bo
nigdy nie był on ograniczany (chęć zabawy z kotkami zmobilizowałą ją najpierw
do raczkowania, później chodzenia). Ponieważ wszędzie chodzimy razem, wszystko
obserwuje i powtarza, np. przynosi mopa z łazienki i myje nim podłogę w pokoju,
podlewa na ogrodzie kwiaty dużą konewką, wrzuca pranie do pralki, zamyka
drzwiczki, przekręca pokrętło naciska włącznik i udaje z super poważną miną że
robi pranie. Jak wieszam pranie podaje mi każdą rzecz po kolei. Robi całą masę
innych rzeczy, którymi zaskakuje nas co chwilę. Jest otwarta, uwielbia dzieci
i w ogóle ludzi. Podchodzi i zaczepia wszystkich, uśmiecha się, zagaduje.
Wszystko jest wynikiem ogromnej miłości, cierpliwości w pokazywaniu jej świata
i robienia ze wszystkiego przyjemności. To jest bardzo ważne, najważniejsze.
Rób wszystko tak jak robisz ale mądrze i z głową. Znam ludzi, którzy skupiają
się na potrząsaniu dziecka non stop na zmianę na rękach zamiast
zaintteresowania go czymś, zwrócenia jego uwagi na otaczający go swiat. Ja
Julię nosiłam w leżaczku wszędzie tam gdzie byłam. Trochę ją nosiłam, nie
szczędziłam bujania w wózku, ale nie trzęsienia (moja teściowa jak się dorwała
do wózka to mała mało z niego nie wyleciała-prędzej nerwicy by się nabawiła
niż uspokoiła...). Tak więc wszystko ae jedno z umiarem a drugiego nie
szczędzić))
-------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=11383787

[mapta]

Ufffff!
Pocieszylyscie mnie, dziewczyny!
Wiedzialam, ze na Was mozna liczyc )
Znaczy to, ze nie zwariowalam i nie jestem jedyna, ktora mysli inaczej od
pokolen madrych babc...
ano, pierwsze dziecko w rodzinie itd. Musze to przezyc!
Dzieki za dodanie sil )