Sposoby na polubienie siebie

[ikonieckropka]

Poznałyście jakieś skuteczne? A może terapia Wam na to pozwoliła? Po jakim czasie uznałyście, że Wam dobrze ze sobą? Czy ktoś, kto siebie nie lubi, w ogóle jest w stanie siebie zaakceptować? Są rzeczywiście jakieś sensowne metody?

[dekoderka]

To ty niedawno żegnałaś się z forum?

[ekstereso]

A co to pytanie niby wnosi? chciała odejść to odeszła, chciała, to wróciła.

[dekoderka]

Nie pytałam się ciebie. Masz jakieś upoważnienie do wypowiedzi?

[ekstereso]

A Ty?Żeby mącić masz glejt?

[mizantropka_20]

Nie ona pierwsza, nie ona ostatnia. Też się zastanawiam, co forumek myśli teatralnie oświadczając zejście ze sceny?

[m_incubo]

Myśli, że wywoła reakcję (jakąkolwiek), bo gdyby tego nie zrobił, pies z kulawą nogą by się nie zainteresował.

[35wcieniu]

Im bardziej się żegnają tym szybciej są z powrotem.
Erotomanka gawędziarka też już ponownie na posterunku.

[m_incubo]

Jak to "ponownie"? Przecież nie miała ani dnia przerwy.

[berdebul]

Pomaga uświadomienie sobie, że nikt inny nie będzie przy nas zawsze, tylko my sami. W związku z tym trzeba być swoim największym fanem i przyjacielem. A reszta - Dezyderata.

[ikonieckropka]

Gorzej, jak ktoś zaczyna rozważać, jak długo to jest "zawsze".

[berdebul]

Wcześnie zaczął brać, ma do przepracowania dekadę emocji i ma rozkminy na poziomie rozchwianego nastolatka. Typowe. Niech rozmawia z terapeutą. Czasu nie cofnie. Może próbować naprawić błędy, ratować swoje zdrowie, dbać o relacje, ale przeszłość nie zniknie.

[pepsi.only]

Nie mam żadnego na to sposobu, mam to tak naturalnie.

[nenia1]

najpierw to się chyba trzeba zastanowić dlaczego się siebie nie lubi. Co powoduje taki stan, takie myślenie o sobie. Nadmierna krytyka? Perfekcjonizm? Niska samoocena? Skąd się to wzięło?

[ikonieckropka]

Z czynów.

[ikonieckropka]

A dokładniej z poczucia nienaprawialności tego, co się zrobiło.

[pepsi.only]

No to trzeba przepracować poczucie winy, i zaakceptować przeszłość, bo przeszłości się nie zmieni.

[ikonieckropka]

Pracuje, ale są dni, kiedy dopada z wielką siłą i gdy w to wpada, jest bardzo ciężko jakkolwiek pomóc.

[hrasier_2]

Musi mieć ciągle jakieś zajęcie, pasje. Ukochaną osobę, oprócz matki. Wiem że to niemożliwe, ale realne czasami. Serce Ci kiedyś pęknie z tego wszystkiego.

[berdebul]

Przecież to zapychacze, które niczego nie zmieniają. On nie umie być sam ze sobą.

[ikonieckropka]

Hm, mnie się wydaje, że on właśnie przede wszystkim jest sam ze sobą, że on ciągle toczy ze sobą jakąś walkę i nie potrafi na długo o tym zapomnieć. Że on, nawet, gdy się otwiera, mówi, jest w towarzystwie, z ludźmi, nie dopuszcza ich tak do końca do siebie.

[ikonieckropka]

Niemal ciągle ma jakieś zajęcie, ma pasje, ma dziewczynę, w której jest zakochany na zabój i która jest rzeczywiście dziewczyną złotą, ma syna, z którym mają wzajemnie mocną więź, choć nie zawsze łatwą. Tylko czasem jak go coś dojedzie, często drobna rzecz, to po prostu się kładzie. I z jednej rzeczy, która nie wyszła, była bez sensu, wszystko traci zupełnie sens. I z człowieka, który na przykład dzień wcześniej zrobił tyle rzeczy, że nie wiadomo, jakim cudem zdążył z tym wszystkim, zamienia się w człowieka, który nie zrobi nic i uniesienie powieki zdaje się dla niego trudne. On z tego zazwyczaj wstaje, no ale wiadomo, czasem jest to trochę do takiego stopnia, że ma naprawdę strasznie głupie myśli.

[berdebul]

Właśnie dlatego, że wypycha dni do wypęku, to później ma zjazd jak pojawia się czas na pomyślenie/chwila bez bodźców.

[ikonieckropka]

Bardzo prawdopodobne, ale mówi, że inaczej nie daje rady. Że to jest sposób złapania stabilności - rytm, stały i szybki rytm, działać, nie myśleć. Robić swoje.

[berdebul]

To nie jest stabilność, to patologiczny mechanizm zastępczy. Do omówienia ze specjalistą.

[ikonieckropka]

Omawiali cały jego rytm, został oceniony sensownie, choć jasne jest to, że on się szybko męczy, że czasem musi się zmusić do czegoś, a czasem za nic się nie zmusi, jak wpadnie w jakiś dół totalny albo głód. Do tego nie jest, że on nie odpoczywa, wręcz przeciwnie - dba o to, jak nigdy wcześniej, żeby odpoczywać, ma techniki na łapanie balansu, dystansu, odreagowywanie, tylko czasem się skuje. Teraz ma bardzo trudny czas, bo sporo się dzieje. I musiał sporo popracować. Zużył dużo energii, nie osiągnął celu. nagromadzenie trudnych sytuacji i jedna drobna porażka zawodowa - leży. On ma jakiś problem perfekcjonistyczny i ambicjonalny.

[ikonieckropka]

Poza tym mówi, że hormony szczęścia - musi je zdobywać, a do tego rozładowywać stres. Sprawczość mu znosi poczucie winy, nakręca mu wiarę.

[berdebul]

Nie, realizacja punktów i pełen kalendarz dają mu wyrzuty dopaminy.

[ikonieckropka]

Inna sprawa, że jakieś ostatnie dwa tygodnie to on chyba właśnie wypadł z jakiegokolwiek rytmu i ciężko mi się uwierzyć, żeby się trzymał haltu, więc może to to, aczkolwiek to nie poszło w głód, tylko właśnie w dół. No i może to kwestia etapu, że rzadziej głody, ale zamiast nich spadki.

[berdebul]

A jak znosi zmianę pogody i szarość-burość? Może warto zainwestować w lampę, żeby się doświetlał.

[ikonieckropka]

Ciężko, bo się złożyło mu mnóstwo czynników i jemu okres polskiej ciemności kojarzy z zeszłym rokiem, gdy wszystko wylazło. Dochodzi presja dojścia do roku.
Z lampą dobry pomysł.

[berdebul]

Bardzo polecam, Beurer ma w rozsądnych cenach i dobre (mam swoją od kilku lat). Może nie są piękne, zwłaszcza te wyglądające jak tablet, ale robią robotę. To jest podstawa przetrwania dla mnie.

[ikonieckropka]

Dzięki, sprezentuję mu.

[zaspasniegowa]

Musi to po prostu przerobić i zaakceptować rzeczywistość. Można być złym na siebie za popełnione czyny i jednocześnie lubić siebie. Ludzie popełniają błędy.

[pepsi.only]

zaspasniegowa napisała:

> Musi to po prostu przerobić i zaakceptować rzeczywistość. Można być złym na sie
> bie za popełnione czyny i jednocześnie lubić siebie. Ludzie popełniają błędy.

też tak myślę.

[kk345]

ikonieckropka napisała:

> A dokładniej z poczucia nienaprawialności tego, co się zrobiło.
Niech zgadnę: znów wątek o synu.

[35wcieniu]

Nie, to być nie może!!

[pepsi.only]

aaa, nie skojarzyłam nicka, ale już łapię...

[hrasier_2]

kk345 napisała:

> ikonieckropka napisała:
>
> > A dokładniej z poczucia nienaprawialności tego, co się zrobiło.
> Niech zgadnę: znów wątek o synu.
A co masz jakiś z tym problem, że dziewczyna chce się wygadać. Nie każdy musi być w tym wątku.

[nangaparbat3]

Chyba Fromm cytował jakiegoś chyba rabina, tyle niepewności bo dawno czytałam, w każdym razie brzmiało to mniej więcej tak: jeśli popełniłeś jakiś zły czyn, nie rozmyslaj nad nim, dla równowagi zrób coś dobrego.
Może mi się uda to znaleźć, to Ci przepisze, bardzo mądre słowa.
Tak myślę, że z błędów warto wyciągnąć naukę, zapamiętać i przypomnieć sobie w analogicznej sytuacji, żeby ich nie powtarzać. Ale nie rozkminiac.

[ikonieckropka]

On na racjonalnym poziomie wie, że to mu nic nie da. Natomiast jeśli da się ponieść emocjom, to jest jak jest, wtedy rządzi nim "położyć się i umrzeć".

[twinkletwinkle]

Jeśli czujesz, że nie lubią Cię inni, to znaczy, że siebie w jakimś stopniu nie akceptujesz w całości i stąd taki feedback.
Nawet, gdy siebie lubisz i akceptujesz, to nie znaczy, że inni Cię polubią.
Wiele zależy od jednostkowych wibracji.
Czym ktoś emanuje.
Jeśli wystarcza Ci polubienie siebie to ok Bo to jest nadrzędne i bazowe, by osiągnąć dalsze kroki.

[imponderabilia20]

Nie. Jestem przekonana o swojej fajności. Jedni ją dostrzegają, inni nie....no cóż ...koniec konców - to ja jestem ze sobą każdego dnia.

[silenta]

Takie analizowanie każdego ruchu i spojrzenia dorosłego dziecka jest przerażające. Jeśli chłopak chce się ocalić to powinien wiać z tego domu. Mam nadzieję, że jesteś trolem.

[mae224]

To się nazywa współuzależnienie chyba?
Terapię powinna podjąć matka.

[mae224]

ciężka praca.
siła.
ale najważniejsza jest chęć.
terapia.
zrozumienie przyczyny „nielubienia”.
akceptowanie przyczyny „nielubienia”.
i zaczynanie od małych rzeczy.
naprawianie wyrządzonych szkód. a przynajmniej chęć.
neutralizowanie rzeczami, które są do w sobie akceptowalne.
wytrwałość. i nadzieja, że się uda.

[abecadlowa1]

Może ciekawość siebie, chęć zrozumienia pomogłaby mu polubić siebie?
Jak poznaję kogoś, kogo nie lubię, to zwykle mój stosunek zmienia się, gdy poznaję bliżej tą osobę. Ale przecież nie każdy chce się dać poznać.
Zapchanie życia aktywnościami i pasjami, które pozwalają nie myśleć, nie pomoże chyba w polubieniu siebie.

[ikonieckropka]

Rytm go trzyma, daje mu choćby małą satysfakcję i pozwala odreagowywać. Pomogłoby zejście z wymagań wobec samego siebie, myślę, że tu jest największy problem - że spalają go ambicje, porównywanie się.

[hrasier_2]

Myślę że do końca życia nie zaznasz spokoju z nim. Wszystko ma podane na tacy. Dziewczynę, dziecko, kochającą rodzinę. Przeszedł terapię. Nic nie można Ci doradzić, jedynie wspierać.

[ikonieckropka]

Bywa różnie, spokoju jest już znacznie więcej, niż było, no ale tak, strach wciąż jest, bo w tym momencie wszystko jeszcze stoi na kruchych nogach, nie miał czasu za wiele jeszcze zbudować, a on jest strasznie wymagający. Jak coś robić, to idealnie, jak nie ma być idealnie, to lepiej się za to nie zabierać.

[pseudo_stokrotka]

Prawda jest taka, że twój syn nie może popełnić teraz żadnego błędu, bo każde zejście z obranej drogi może być początkiem konca. Więc nie, nie może zejść z wymagań.
To nie ambicje go popchnęły do nałogu i nie ambicje są teraz jego problemem.

Poza tym, mało co jest w mnie w stanie zaskoczyć, ale wątek "jak mój dorosły syn ma polubic siebie" jednak mnie zadziwił.

[ikonieckropka]

Oczywiście, że nie ambicje go pchnęły, ale teraz - moim zdaniem wymaga od siebie zbyt wiele. I nie chodzi o rzeczy namacalne, bo z tych wymagań zejść faktycznie nie może, ale nie musi się porównywać do innych, nie musi ciągle rywalizować dla samego faktu. A wydaje mi się, że to robi i to go strasznie spala.

[berdebul]

Rytm to wciąż pobudzenie. On dalej nie funkcjonuje przy niskiej dopaminie. Musi się dużo dziać, musi być związek, bla bla. Jeżeli jest źle kiedy się “zatrzymuje” to znaczy że daleko do normalności.

[ikonieckropka]

Rytm to nie zawsze pobudzenie. Rytm to także odpowiedni czas na sen, odpowiedni czas i pora dnia na posiłki i ich przyrządzenie, bilans odpoczynku i aktywności, balans pracy intelektualnej i fizycznej, zasady spokojnych wybudzeń, wyciszeń przed pójściem spać. Nie mówię, że się ich zawsze trzyma, bo choćby praca mu nie do końca pozwala, no ale... On się zatrzymać potrafi, ale często mu z tym zatrzymaniem źle, czasami nastrój sprawia, że wpada w jakieś dziwne stany beznadziei, poczucia bezsensu i poczucie winy.

[waleria_bb]

Jeśli po tych stanach beznadziei mimo wszystko podnosi się, realizuje cele i wraca do rutyny, czym się tak martwisz? Jest pod opieką specjalistów i powinnaś dla spokoju ducha przestać aż tak analizować stany emocjonalne dorosłego syna, bo przed nim wiele wzlotów i upadków. Nie chodzi mi tu o skrajność i powrót do nałogu, ale on się dopiero stabilizuje emocjonalnie i to jest długi proces.