Nie popieram

[nowka2004]

Rzadko piszę, ale często czytam, ale już nie mogę, strasznie mnie to
denerwuje, jak co chwilę czytam o nauce j. angielskiego, o nauce czytania
jakimiś tam naukowymi metodami i innych tego typu pomysłach dla malutkich
rocznych dzieci, przecież to absurd. Nie wiem może jakaś dziwna jestem, ale
uważam, że dzieci powinny mieć normalne dzieciństwo – a przede wszystkim
kochających rodziców. A nie rodziców, którzy poprzez swoje dzieci walczą ze
swoimi kompleksami. Przecież na naukę przyjdzie jeszcze czas.
Pozdrawiam

[gerttta]

Popieram, jeżeli dziecko będzie sie chciało nauczyć angielskiego czy innego, to
nauczy się zaczynając w wieku 7 lat, albo i później.

[kuku-007]

To samo, dla mnie nauka obcego jezyka roczniaków czy dwulatków to tylko
mieszanie w głowach. Takie dziecko nie zna przecież jeszcze ojczystego języka
Na świadomą naukę przjdzie czas, a teraz jest tyle możliwości (szkoły językowe,
nowoczesne pomoce, obozy językowe) że spokojnie można to odłożyć do
wieku "szkolnego".

[milarka]

Ja też nie popieram.
Właśnie dziś przeczytałam o metodzie uczenia czytania 1,5 roczniaków i jestem w
szoku.
Co innego, gdy taki 3 czy 4-latek interesuje się literkami i po prostu chce się
tego uczyć, a co innego, gdy mama uczy swoje 1,5 dziecko - to dla mnie jakiś
absurd. Wszystko po to, by pochwalić się później jakie to ma zdolne dziecko.

Jeżeli chodzi o angielski, to jeżeli jest to nauka w przedszkolu, przy okazji
zabawy to czemu nie. Ale żeby takie małe dzieci ciągać gdzieś popołudniami to
przesada.

[koleandra]

A gdzies Ty słyszała o nauce angielskiego dla roczniaków? Przeciez w tym wieku
dzieci jeszcze swojego ojczystego nie umieją albo nauczyc czytać roczniaka?
w głowie mi się jakoś to nie mieści...

[agawa79]

Jest metoda jakiegoś Domana czy kogoś tam...

Ja swojego dziecka też nie mam zamiaru uczyć czytać, dopóki sam się nie
zainteresuje literkami, na języki też samo musi mieć ochotę, ale jeśli ktoś
chce uczyć swoje dziecko - jego wola, nie potępiam. W końcu taka nauka to nie
nauka tylko bardziej zabawa, i nie oznacza to wcale, że rodzice posyłający
malutkie dzieci na zajęcia edukacyjne od razu leczą swoje kompleksy...

[agawa79]

A nie, ten "Doman" (czy jak mu tam) to od czytania, a angielski to Helen Doron

[milarka]

koleandra napisała:

> A gdzies Ty słyszała o nauce angielskiego dla roczniaków? Przeciez w tym
wieku
> dzieci jeszcze swojego ojczystego nie umieją albo nauczyc czytać
roczniaka?
> w głowie mi się jakoś to nie mieści...

Na forum dziecko jest wątek o nauce czytania 1,5 roczniaków...

[andaba]

A ja słyszałam, znajoma dziewczynka chodziła od chyba 16 miesiąca. Efektów nie
znam. Ja na razie uczę mojego dwulatka, że kubek to kubek, łyżka to łyżka. Po
polsku. Moja prawie pięcioletna córka nie zna ani jednej literki. Może jestem
naiwna, ale wierzę, że kiedyś się nauczy. Ja w jaj wieku też nie znałam, a
teraz znam. No fakt, że wtedy nieznanie było normą.

[gagunia]

tez jestem przeciwna tym wynalazkom. pozniej rosnie to dziecko znerwicowane,
zestresowane i zagubione... calkowiecie pozbawione beztroskiego dziecinstwa.
mnie wychowano bez wydziwniania i radze sobie w zyciu niezle. moj mlodszy brat
zaczal nauke jezykow wczesniej niz ja, bo w podstawowce, a teraz (liceum)
porozumiewa sie po angielsku bez problemow, mimo, ze do kujonow sie nie zalicza.

Ja POPIERAM!

[yola66]

Mój dwulatek chodzi na angielski od wrzesnia 2004 metoda Helen Doron. Efektow
nie widac i nikt na nie nie liczy, ale za to jest SWIETNA zabawa! Zabawa dla
Niego, bo naprawde lubi i chce tam chodzic i dla mnie, bo to najwieksze
szczescie widziec wlasne dziecko usmiechniete.
Bynajmniej nie lecze tym swoich kompleksow ani nie mam wybujalych wymagan co do
mojego syna. Uwazam ze to fajna forma zabawy i wspolnego spedzania czasu.
Bynajmniej nie zgadzam się z opinią, że wychowuję znerwicowane dziecko,
pozbawione dzieciństwa - chyba jednak wręcz przeciwnie! Póki co mój syn naukę
kojarzy ze świetna zabawą i kontaktem z rówieśnikami i na pewno tak zostanie. A
po za tym jest to jakiś mój pomysł na spędzanie z nim czasu - oczywiście robimy
rownież miliony innych rzeczy razem....
Nie licze na to, że w wieku 4 lat będzie mówił biegle po angielsku, ale wierzę
w to że zostaną mu miłe wsponienia i nauka języka nie będzie kojarzyła się z
wkuwaniem słówek.....

Zastanówcie się dziewczyny za nim zaczniecie krytykować! Można wybrać się na
lekcję probna i zobaczyć jak to wygląda. TO JEST FORMA ZABAWY - to tak samo
jakby krytykować chodzenie z niemowlakiem na basen powodowane chęcią zrobienia
z dziecka wielkiego sportowca. Wszystko co robione z głową i w rozsądnych
ilościach nie szkodzi dziecku!
Za nim zaczniecie krytkować poczytajcie o tych metodach i zobaczcie jak to
wygląda! Nie krytykujcie na ślepo nie wiedząc nawet jak dana metoda działa i na
czym polega!
Jola

do yoli

[allaxx1]

więcej uśmiechu dziewczyno--nikt tu nie krytykuje tylko logicznie myśli.
Matki zmuszające 2-3 letnie dzieci do nauki pisania czy czytania powinno się
karać chłostą--dlaczego--ponieważ dzieci mają się bawić a nie spełniać ambicje
rodziców))
Pokaż mi dziecko po kursie helen doron które zna angielski?Ja nie znam takowych-
-mój syn ma kolegę po 2 letnich zajęciach i nie zna on zbyt dobrze tego języka
(zna tylko podstawowe zwroty i słówka)-i nie jest to wina ani ucznia ani
nauczycielki bowiem dzieci same dorastają do momentu kiedy zaczyna coś je
interesować.
My w czasie zabawy poznawaliśmy słówka,zdania,zwroty a teraz znamy nawet czasy--
ale stało sie to dopiero w wieku 7 lat a nie u brzdąca który umnie powiedzieć
nie i cacy czyli u 2 latka.
Podobnie jest z czytaniem,pisaniem--dopiero w zerówce dziecko zaczyna sie tymi
rzeczami zajmować --i tak ma być--nie róbmy z dzieci noblistów i geniuszy dajmy
im czas na zabawę.A na zajeciach gdzie pani zanim poda piłkę powtarza do
znudzenia ball,ball,ball to nie jest zabawa............

do allaxx1

[dagbe]

Przepraszam, że tu się podpinam.
Ale mam już doświadczenie z dzieckiem, które normalną szkolną drogą uczyło się
czytać. A droga była bardzo wyboista
Co zrobić, jeśli dziecka w zerówce nie interesują literki i cyferki? I nie
rozumie, że powinno go to interesować, bo tak uznało Ministerstwo Edukacji?
Moje wyrazy uznania dla tego, komu się uda zmusić dwuletnie dziecko do nauki,
jeśli go to nie bedzie bawić. Niestety w zerówce na zabawę już czasu nie ma

A na naszych zajęciach pani mówi "ball", rzuca piłkę i to jest zabawa

Pozdrawiam,
Dagmara

do dagbe

[allaxx1]

Mój syn idąc do zerówki znał 5(pięć!!!) literek,liczył do 50 i umiał rysować.
Nie chciał w domu uczyć się a do przedszkola nie chodził.Dużo mu w domu
czytaliśmy,rozmawialiśmy z nim.
Skonczył zerówkę poszedł do szkoły i....jest najlepszym uczniem,ksązek nie
czyta tylko je pochłania w ilościach hurtowych,chodzi na rózne zajecia--
basen,plastyka,taniec nowoczesny,własnie dostał się do ogólnopolskiego konkursu
ALFIK czyli wiedza o wszystkim.
W domu ma normalne zabawki action many,samochody,puzzle.
Tak więc miał i ma normalne dzieciństwo i jeśli w wieku 16 lat nie bedzie
chciał iśc do liceum tylko do zawodówki pozwolę mu na to---to jest człowiek a
nie robot którego się programuje.
Są u niego w klasie dzieci które maja trudności z nauką i są to dzieci
normalnych rodziców a nie pijaków czy narkomanów tak więc każde dziecko ma swój
tryb i kiedyś dorośnie do nauki --czasem trzeba mu pomóc ale to już inna bajka

do allaxx1

[dagbe]

Gratuluję potomka Mam pytanie osobiste - jeśli nie chcesz, nie odpowiadaj:
czy ma rodzeństwo?

Ja obecnie na starszego też nie narzekam, chociaż najlepszym uczniem nie jest.
Paradoksalnie w nauce czytania pomógł mu fakt, że jeszcze trochę a młodszy go
przegoni w tej umiejętności
Niestety nie wszystkie dzieci kiedyś dorosną do nauki. Znam osobiście przypadek
29-latka, który jeszcze nie dorósł. Smutne to...

Pozdrawiam,
Dagmara

ma:))

[allaxx1]

2 latka co mówi w obcym języku i nie zna cyferek i literek ....no i nie chodzi
na angielski))

[dagbe]

W wieku dwóch lat angielski nie jest obowiązkowy

Pozdrawiam,
Dagmara

do allaxx1

[yola66]

Usmiecham się dużo i często i chyba zreszta o tym nie rozmawiamy!!!!

A mój ton wypowiedzi był taki a nie inny, bo denerwuje mnie kiedy ktoś
krytykuje sam nie wiedząc o czym mówi (bo nigdy nie był na zjęciach i ani nie
czytał zbyt dużo na dany temat i w dodatku nie wie jak dana metoda się nazywa).

Nie oczekuję od mojego dziecka że po dwoch latach nauki bedzie mówił po
angielsku i co więcej metodycy w szkołach Helen Doron powtierdzą, że nie to
jest celem tych zajęć!

U nas kiedy na zajeciach dzieci bawia sie pilka, a pani powtarza ball to JEST
ZABAWA!!! Tak samo kiedy śpiewam w domu piosenki po angielsku a mój syn ze mna
tańczy! TO JEST ZABAWA!

do yoli--ale krzyczysz:)

[allaxx1]

chyba rzadko się uśmiechasz---10 wykrzykników w jednym poście--brrr sroga i
nerwowa jesteś)))))))))))))))))

[yola66]

Szkoda, że tak mnie oceniasz.... może jakbys częściej czytywała to co piszę na
forum to zmieniłabyś zdanie....

Troche krzywdzące takie ocenianie, bo chyba sobie na to nie zasłużyłam... bo
przecież można polemizować bez obrażania i wydawania sądów na temat osób
których nawet się nie zna- nie uważasz????

.

[madelaine6]

Najgorsze jest wg mnie gdy rodzice przesadzaja.Mam kolezanke,ktorej
corka ma 2,5 roku i to,co ona robi z tym dzieckiem przeraza mnie.
Mala po polsku mowi malo wyraznie i zrozumiale,przekrecajac wyrazy-
ale ambicja rodzicow jest,zeby w wieku 3 lat plynnie mowila po
angielsku )).Staraja sie wiec jak najwiecej mowic do niej w tym
jezyku (co o ile w przypadku matki jest uzasadnione,bo zna jezyk
i mowi poprawnie,to ojciec posluguje sie konstrukcjami typu-'kam do dediego').
To jest straszne,bo dziecko nauczy sie jakichs dziwnych zwrotow a do tego
od razu z wypaczona wymowa...Smieszne sa te ich popisy-kiedy ich odwiedzam
stawiaja mala przede mna,chwalac sie ile juz umie.A wiecie co jest
najgorsze?Litosc mnie wtedy ogarnia,bo dziecko powie cos po swojemu,
np.labi (to ma byc ladybird-biedronka) a oni pieja zachwyceni...
Kiedys zwrocilam jej uwage,zeby tak nie przesadzali,ale nie spotkalam sie
ze zrozumieniem.
Wg mnie-wszystko z umiarem,ale przede wszystkim w momencie kiedy dziecko
bedzie na to gotowe.

Czuję się wywołana...

[dagbe]

...do odpowiedzi

Ostatnio udzielam się na wątkach dotyczących edukacji małych dzieci. Akurat na
tym punkcie mam "hopla (czy chopla?) z przerzutką". Temat bardzo mnie
interesuje. A ja zawsze lubiłam dużo wiedzieć, jeśli coś mnie zaintrygowało.

Pytanie fundamentalne: czy osoby potępiające wczesną edukację dzieci wiedzą,
jakie są jej założenia? Z czym Wam się kojarzy słowo "nauka"? Czy Wy lubicie
się uczyć? Czy nauka sprawiała Wam przyjemność? Czy wiecie, w jaki sposób
rozwija się mózg człowieka?

Otóż zarówno zabawa szumnie nazywana "nauką czytania" jak i zajęcia Helen Doron
równie szumnie nazywane "nauką języka angielskiego" to aktywności, które mój
syn lubi i bardzo chętnie się ze mną w to bawi. Nie jest to leczenie moich
kompleksów, bo czytać umiem i po angielsku się porozumiewam. Nie mam ambicji,
żeby syn w wieku trzech lat czytał Szekspira w oryginale

"Naukowe metody" i "kochający rodzice" to nie są elementy wzajemnie się
wykluczające, nie rozumiem więc słów potępienia. Kiedyś wdałam się w dyskusję z
gorącą przeciwniczką metody Helen Doron, która przyznała, że na lekcji
pokazowej nie była i tak właściwie to nie miała pojęcia, jak ta metoda
działa... Wydawało jej się, że to tak jak lekcja rosyjskiego w V klasie 20 lat
temu. Takiej nauce też byłabym przeciwna I założę się, że nie byłoby
sposobu, żeby małe dziecko chciało w czymś takim uczestniczyć.

Jeśli denerwuje Cię czytanie wątków o tej tematyce, to ich po prostu nie
czytaj. Przecież po temacie można mniej więcej zazwyczaj określić zawartość
wątku.

Ja z kolei żałuję, że zajrzałam w ten wątek. Ciekawość to pierwszy stopień do
piekła No trudno...

Pozdrawiam,
Dagmara

[nowka2004]

Chciałabym tylko zaznaczyć, ze nie napisałam nigdzie, ze potępiam, tylko, że
nie popieram, a to dwa różne wyrazy.

[agawa79]

Nie potępiasz, ale ton Twojej wypowiedzi jest daleki od neutralnego. A mnie
denerwuje takie bezinteresowne krytykanctwo ludzi, którzy żyją inaczej niż Ty.

OK. Nie napisałaś wprost,

[dagbe]

że potępiasz.
Ale przeczytaj Twój post jeszcze raz i odpowiedz na pytanie, czy bliżej mu
do "nie popieram" czy "potępiam"? Odniosłam wrażenie, że co
najmniej "krytykujesz".

Pozdrawiam,
Dagmara

[milarka]

Dziewczyny,
piszecie, że nauka j. angielskiego metodą Helen Doron to nie nauka obcego
języka tylko świetna zabawa. To ja w takim razie czegoś tu nie rozumiem -
dlaczego to się nazywa nauka języka angielskiego?? Zapisując dzieci na takie
zajęcia naprawdę nie kierowałyście się tym, że wasze dzieci nauczą się tam
języka??
Bo jeżeli to ma być tylko zabawa, to czemu w tym czasie nie można po prostu iść
na basen, pobawić się klockami, czy tak normalnie pobyć ze swoją rodziną, to w
domu dzieci już nie potrafią się fajnie bawić, tylko trzeba je zapisywać na
specjalne zajęcia, żeby się trochę pobawiły??

[melka_x]

> Dziewczyny,
> piszecie, że nauka j. angielskiego metodą Helen Doron to nie nauka obcego
> języka tylko świetna zabawa. To ja w takim razie czegoś tu nie rozumiem -
> dlaczego to się nazywa nauka języka angielskiego?? Zapisując dzieci na takie
> zajęcia naprawdę nie kierowałyście się tym, że wasze dzieci nauczą się tam
> języka??
> Bo jeżeli to ma być tylko zabawa, to czemu w tym czasie nie można po prostu
iść
>
> na basen, pobawić się klockami, czy tak normalnie pobyć ze swoją rodziną, to
w
> domu dzieci już nie potrafią się fajnie bawić, tylko trzeba je zapisywać na
> specjalne zajęcia, żeby się trochę pobawiły??

Milarka dla dziecka w wieku przedszkolnym niemal każda zabawa jest jednocześnie
nauką. Dziecko może się świetnie bawić klockami, ale to też jest nauka
(najpierw precyzyjnego rozróżniania kolorów, kształtów, proporcji, póżniej
ćwiczenia wyobraźni przestrzennej). Nie sadzasz dziecka przy klockach, żeby je
czegoś nauczyć, mimo tego dziecko się uczy. Nauka jest efektem ubocznym,
podobnie jest przy angielskim. Jeśli dziecko się świetnie bawi, co Ci
przeszkadza, że przy okazji nauczy sie iluś słów w obcym języku? Co innego
jeśli widać, że dziecku zajęcia się nie podobają i jest do czegoś zmuszane, ale
przecież nie o tym tu mówimy.

Dlaczego w domu nie można się bawić? Można, ale to nie przeszkadza, że czasem
zabierasz jeszcze dziecko na plac zabaw, do kina, na spacer, na basen. Dobrze
prowadzony angielski dla dzieci jest taką samą radością dla dziecka jak plac
zabaw, więc czemu nie?

do Melki

[milarka]

Jeżeli dziecko świetnie się bawi i przy okazji uczy się angielskiego to nie mam
nic przeciwko. Po prostu dziewczyny pisały, że te zajęcia wcale nie są nauką
języka i nie spodziewają się, żeby dały w tym kierunku jakieś efekty. Więc się
zdziwiłam o co chodzi.

Bardziej zresztą zadziwiła mnie informacja, że 1,5 roczniaki uczą się czytać,
bo po prostu nie rozumiem w jakim celu?? Rozumiem, że są specjalne metody, że
dziecko być może świetnie się przy tym bawi, ja tylko nie rozumiem po co to
wszystko??

[renik.w]

Zgadzam się z tym co napisała milaraka i dodam jeszcze , że teraz jest moda na
dodatkowe zajęcia dla dzieci , w każdej gazecie mnóstwo reklam ogłoszeń na ten
temat i dlatego tyle mam z tego korzysta ...
- tylko pytanie: po co ????!!!!

[melka_x]

Akurat dzieci różnojęzycznych rodziców są doskonałym przykładem, że nauka
mówienia w 2 językach i to od pierwszych słów nie tylko nie zaburza rozwoju
dziecka, ale je wręcz wspomaga (choć rzeczywiście etap mieszania zwrotów w
różnych językach takie dzieci przechodzą). Daleka jestem od akceptacji
realizowania własnych ambicji przez dziecko, ale bez przesady. To tak jakbyście
powiedziały, że dziecko różnojęzycznych rodziców męczy się i naraża na
przeżywanie strasznych stresów. Metody nauki języka, czy czytania dla bardzo
małych dzieci są tak pomyślane, by były świetną zabawą, nie wysiłkiem, o
stresie nie wspominając. Córka moich znajomych, obecnie 5-latka od 3 lat uczy
się angielskiego i od początku te lekcje po prostu uwielbia, to są przecież
różne gry, wycinanki, piosenki, kiedy pani od angielskiego choruje jest
wielki płacz

Większość tych postów jest świetnym dowodem, że ludziom po polskich szkołach z
trudem przychodzi zrozumienie, że nauka nie zawsze i nie na każdym etapie musi
być nudna czy musi być wysiłkiem. Wyluzujcie))

[isma]

Melko, tak i nie. Jak zwykle (to jest leitmotiv naszych dyskusji), rzecz nie w
konkretnych zajeciach, tylko w stosunku do nich )). Przyklad z bilingwalami,
ze sie tak dla szybkosci wyraze, jest o tyle nietrafiony, ze ta nauka jest
naturalna, w tym sensie, ze nie jest wynikiem wyboru rodzicow (angielski czy
basen), tylko pewnej zyciowej potrzeby czy wrecz koniecznosci - np. w zwiazku z
porozumiewaniem sie z dziadkami. Wyborem moze byc ewentualnie rezygnacja z
odkolyskowej dwujezycznosci, jak u nas )).

Ja niestety odnosze wrazenie, ze jednak ta nauka angielskiego sluzy glownie
popisywaniom sie rodzicow przed rodzina i znajomymi. Bo dziecko, owszem, w
szkole Doron spedza czas sie bawiac, ale tez sa i "efekty nauki", ktore mozna
publicznie zaprezentowac. A to jest wazne glownie dla rodzicow. Ja to widze,
stykajac sie z mamami, ktore, slyszac, ze nasza Miniatura chodzi na zajecia
umuzykalniajace od razu pytaja: "a co umie zaspiewac", "a gra na jakims
instrumencie"? Tymczasem te zajecia nie daja zadnych wymiernych efektow typu
repertuar piosenek czy wierszykow, po prostu dzieci sie osluchuja z roznymi
rodzajami muzyki (a moja corka, jako nie nadajaca sie z racji zdrowia do opieki
zlobkowo-przedszkolnej, dodatkowo poszerza swoje kontakty towarzyskie). Mysmy
wybrali te zajecia wlasnie dlatego, ze, po pierwsze, akurat sfera dzwiekow
wydawala sie nasze dziecko od zawsze najbardziej interesowac (narysowac do dzis
nie umie nic, co daloby sie nazwac )), a po drugie, zeby jej nie wpedzac w
rywalizacje (i tak ma sklonnosc do popisywania sie czymkolwiek badz przed
publika).

Jesli dziecko w jakiejs dziedzinie jest sprawne, to, czemu nie,
mozna "inwestowac" (czas!) w jego rozwoj - moja corka np. mowi w tej chwili po
polsku poprawnie fonetycznie, pelnymi zdaniami, ma duzy zasob slow, wypowiada
sie nader chetnie - wiec teoretycznie wpropwadzenie jej nowego jezyka nie
byloby trauma )), a jednak wolimy torche poczekac. Nie wyobrazam sobie
natomiast, zebysmy nie poczekali, gdyby sprawna jezykowo w ogole nie byla.

I w ogole nie przepadam za nastrojem rywalizacji w zadnej dziedzinie. Ostatnio
zalamala mnie moja wlasna Mama, skadinad kobieta bardzo rozsadna,
stwierdzeniem, ze ja umialam czytac majac lat dwa i dwa miesiace, a Miniatura,
przekroczywszy ten wiek o miesiecy cztery... tylko literke A rozpoznaje )).

[melka_x]

Isma rozumiem. Ale ja mówię o przypadkach, gdzie dziecku rózróżnianie literek
czy śpiewanie po angielsku sprawia niekłamaną radość. Jeśli nie sprawia, to dla
mnie jest rzeczą jasną, że na takie zajęcia dziecko nie powinno trafiać. W
żadnym wypadku.

Z rywalizacją czy popisywaniem się masz rację, ale przecież nie wszyscy
rodzice, którzy dajmą na to bawią się z dzieckiem literkami (podkreślam -
bawią) robią to w tym celu. Są i tacy, i to jest żałosne, ale uogólnienie jest
krzywdzące.

Natomiast o dzieciach dwujęzycznych wspomniałam, żeby powiedzieć, że nauka
języka -nawet bardzo wczesna- nie musi być wysiłkiem.

I najsmutniejszą puentą tego wątku jest dla mnie przekonanie wielu osób, że
nauka jest generalnie trudna, ciężka, nudna. Smutny dowód degrengolady polskich
szkół

p.s. pamiętam jak miałam może ze 4 lata i na pytanie, czy świat ma koniec
ojciec zaczął mi opowiadać o płaszczakach (żeby wytłumaczyć co to są wymiary).
To było fascynujące, dziś wiem, że to skandal)), przecież to była regularna
lekcja fizyki))

[isma]

Melusiu,
z tym ojcem, to ja zaczynam miec pewne podejrzenia ))))). Moj ojciec na to
samo pytanie opowiedzial mi o fraktalach )))))).

Nie, a powaznie, to widzisz, ja moze jestem staroswiecka, ale ja lubie, jak ta,
jak mowisz, nauko-zabawa sie odbywa w sposob naturalny, np. w domu. Jak rodzice
sie dziela z dziecmi swoja wiedza (skutkiem czego ja jestem niezly humanista i
calkiem niezgorszy matematyk, ale w naukach przyrodniczych - detka, zero
zamilowania), swoim rozumieniem swiata. Jakos zlecanie tego wyspecjalizowanym
instytucjom kojarzy mi sie nie najlepiej )). Moje dziecko np. bedzie pewnie
jedynaczka, z koniecznosci, wiec sama jestem zmuszona do korzystania z
takiej "protezy" w kontaktach z innymi dziecmi, i juz to powoduje, ze widze
minusy takiego rozwiazania.

Absolutnie nie twierdze, ze nauka powinna byc trudna, ciezka i nudna. Uczenie
sie w naturalnym srodowisku nigdy takie nie jest )). A uczenie z wyboru
czasem potencjalnie takie niebezpieczenstwo niesie ;-(((. Kurcze, mnie samej
trudno rozroznic, czy Miniature cieszy samo spiewanie, czy to, ze kojarzy sie
jej ono z aplauzem (na wszelki wypadek zabronilismy rodzinie przekupywania
dziecka na zasadzie "powiedz wierszyk, to...").

[melka_x]

> Melusiu,
> z tym ojcem, to ja zaczynam miec pewne podejrzenia ))))). Moj ojciec na to
> samo pytanie opowiedzial mi o fraktalach )))))).

Mój jest psychologiem i fizykiem, ten sam?))Jeśli Twój potrafił opowiedzieć
kilkulatce o fraktalach to chylę czoła))

Wracając do tematu - Isma wiem o co Ci chodzi i w dużej mierze zgadzam się.
Ale myślę, że tak samo jak na basen, można dziecko posyłać na angielski i
dopóki ono się tym bawi, to jeśli jeszcze nauczy się iluś słow, to dla mnie
jest ok. Kiedyś zanim dzieci uczono obecego języka 'regularnymi metodami' po
prostu w domu zaczynało się nim mówić, dziecko wchodziło w obcy język jak w
masło nawet nie zdając sobie sprawy, że czegoś się nauczyło, mówienie obcym
językiem było właśnie naturalnymi warunkami. Tylko kto dziś zna naprawdę tak
płynnie język, by przechodzić na ten w domu bez żadnego wysiłku? Stąd pewnie i
te zajęcia. W każdym razie tak ja to widzę.
Tak samo jak zdziwiłby mnie pogląd, że z dzieckiem nie powinno się chodzić na
basen przed dajmy na to 7 rokiem, bo na naukę pływanie ma czas, jest według
mnie z angielskim, nie widzę różnicy.
A co do Twojej Minitury. Aplauz i dorosłych cieszy, dopóki nie jest on
najważniejszy to też chyba wszystko jest ok?. Jasne, wiem że wychwycenie tej
granicy nie takie proste.

[isma]

A, to nie ten ))))).
Moj jest matematykiem. Rachunek prawdopodobienstwa, rownania nieliniowe, te
rzeczy.
A o fraktalach to bylo proste, do dzis pamietam: przykladem byl kalafior.

Jeszcze jedna historia o ojcu :)

[dagbe]

Przypomniała mi się w kontekście prowadzonej przez Was dyskusji. Mój tata na
każde moje pytanie zawsze odpowiadał zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą (a wie
naprawdę dużo) niezależnie od mojego wieku w momencie zadawania pytania.
Chodzą legendy, że gdy byłam w I klasie Szkoły Podstawowej, zadawałam tacie
pytania filozoficzno-egzystencjalno-przyrodnicze. On mi odpowiadał a ja potem
perfidnie to samo pytanie zadawałam mojemu szkolnemu wychowawcy. Wychowawca
starał się, żeby jego odpowiedź merytorycznie była na poziomie siedmiolatki. Ja
słuchałam tej odpowiedzi, po czym mówiłam: "Nieprawda, bo mój tata powiedział,
że...(i tu następował cytat)".
Mama została wezwana do szkoły, bo rzekomo podrywałam panu autorytet przy
innych dzieciach.

Z moim synem też raz było wesoło. Na wystawie sklepu ze starociami leżał
metalowy pas cnoty. Dziecko spytało, co to jest a ja mu odpowiedziałam. Jakiś
czas później w szkole (I klasa SP) omawiali stroje epoki rycerskiej i wypłynęła
kwestia pasa cnoty. Też zostałam wezwana do szkoły

Pozdrawiam,
Dagmara

[isma]

A, to normalne.
Pamietam, jak z placzem zadalam od Taty, zeby mnie nauczyl rozwiazywac zadania
z matematyki tak, jak ucza w szkole, a nie tak, jak jest latwiej )).

[dayane]

I tu zgadzam się z autorką wątku

[verdana]

Ale nikt nie poruszył głównego problemu - co zrobić, jesli osiągnie się sukces,
a przeciez chyna o to chodzi. Nie w nauce jezyka obcego(rodzice na ogół nie
zdaja sobie sprawy, ze małe dziecko potrafi zapomnieć nie tylko wyuczonych
słówek, ale całego języka, którym płynnie się porozumiewało np. w ciągu
wakacji). Chodzi o naukę czytania. Póki mama uczy dziecko, ono poznaje literki,
jeszcze kłopotu nie ma.
Kłopot jest gdy mama nauczy dwu-trzy latka czytać. I co robic z taka
umiejetnością? Przecież dziecko jest za małe, zeby samo mogło czytać ze
zrozumieniem, a jeśli nie będzie czytało, to trzeba zmudnie przypominać i
powtarzać cwiczenia z czytania. Jak pójdzie do szkoły, to bedzie już tak
czytaniem znudzone, ze kłopoty jak w banku. A jeśli bedzie czytać mechanicznie,
bez pełnego zrozumienia - jeszcze gorzej.
No, ale są zdolne dzieci. Np. mój mąż, który nauczył sie samodzielnie, płynnie
i szybko czytać w wieku lat niespełna trzech. I jego rodzice, dumni (trudno sie
dziwić) z zachwytem patrzyli, jak ich synek czyta. Jego mama, bibliotekarka
zabierała go na swoje dyżury, gdzie czytał encyklopedię.
Efekt przerósł oczekiwania. Dziecko rzeczywiscie czytało wspaniale. Z
przedszkola trzeba go było odebrać (nie było książek do czytania, koledzy nie
chcieli rozmawiać o encyklopedii tylko o samochodach, w dodatku bili), kontakty
towarzyskie w szkole nie powstały - bo czytanie było ważniejsze. Dopiero na
studiach mąż miał grono znajomych. Jednak do dziś widać szkody, jakie
wyrzadziło stawianie czytania i książek na pierwszym miejscu - przed rozmową,
kontaktami towarzystkimi itd. Mąż porozumiewa się z otoczeniem niemal wyłacznie
podając informacje. Ma encyklopedyczną pamięć - fakt. Jest autorem dwóch
encyklopedii - wszyscy jesteśmy dumni. Ale gdyby w dzieciństwie mniej czytał, a
wiecej rozmawiał, to umiałby może lepiej funkcjonować w towarzystwie.

[melka_x]

Verdano biorać pod uwagę, że wątek jest o nauce można by przewrotnie napisać,
że Twoi teściowie zaniedbali ćwiczenie umiejętności społecznych.
Wszystko jest kwestią wyważenia, angielski nie musi przeszkadzać w wiszeniu na
huśtawce z rówieśnikami. Jeśli przeszkadza to źle.
A u Twojego męża podejrzewam, że to był w dużej mierze samonapędzający się
mechanizm, był zdolniejszy, wiedział więcej, więc otoczenie go odrzucało,
odrzucane dziecko tym bardziej skupiało się na książkach, wiedziało jeszcze
więcej, więc tym bardziej rówieśnicy go odrzucali.
Inna sprawa, że w tej chwili są już szkoły/klasy dla dzieci rozwiniętych
wyraźnie ponad wiek i w takim środowisku Twój mąż czułby się jak ryba w wodzie.

[isma]

Fakt. Jako wczesnie czytajaca i chrowita na dokladke potwierdzam. Do konca
podstawowki totalna towarzyska izolacja, zeby nie powiedziec, ostracyzm.
Ale z kolei w liceum - fantastycznie. inna rzecz, ze to wariacka szkola byla, w
ktorej koniecznie trzeba sie bylo czyms wyrozniac, najlepiej wlasnie
zainteresowaniami czytelniczymi, albo rozniastymi talentami artystycznymi...

[mayessa]

Moja chrzesnica ma 9 lat (3 klasa).Od ok. 2 lat chodzi do jakiejs szkoly
jezykowej dla dzieci.Efektów specjalnie nie widze ale nie o tym pisze.A chodzi
mi o to: mala uczy sie (w szkole podstaw.) niespecjalnie, robi bledy, slabo
czyta, slabo liczy, lektury czyta jej babcia albo wcale. Ostatnio zapytalam ja
o ten angielski, szkole, lektury itp a on mówi,ze: "Anusiu jak wracam ze szkoly
to ide jeszcze na angielski i jak wracam to chcialabym sie troche pobawic"- to
mialo byc tlumaczenie dlaczego nie lubi czytac.
Nie myslcie,ze jestem przeciwniczka nauki angielskiego przez dzieci tylko
chodzi mi o jakies wyposrodkowanie, dostosowanie zajec do zdolnosci.
Oprócz angielskiego mala chodzi jeszcze na basen.Jedno i drugie jest swietna
zabawa-na obowiazki szkolne nie starcza czasu

A ja popieram

[mamastasia]

A ja popieram. Jeśli dziecko chce się uczyć, rodzicom chce się je poprowadzić to
czemu nie? Nauka to nie kara, a w każdym razie nie zawsze. Mój syn do jakichś 2
miesięcy jest bardzo zainteresowany lierami - jestem z tego dumna, próbuję mu je
pokazywać (on sam też chętnie to robi, np na rejestracjach samochodów)
podpowiadam jak się czyta, często piszę proste wyrazy. Wcale nie byłabym
załamana gdyby szybko zaczął czytać. I myślę o angielskim ale od września, bo na
razie walczy z polskim.
Gdybym była mniej leniwa to pewno zacząłabym go uczyć wcześniej... Chyba że
wyraziłby swój zdecydowany sprzeciw.
Nie rozumiem czemu nauka nie może stać się częścią zabawy maluszków. Czemu przez
to mają mieć gorsze dzieciństwo? Zakładając, że dziecko nie jest takiej zabawie
absolutnie przeciwne.

[olunia75]

[cubus1]

Nie mowice ze wydajecie 300zl miesiecznie tylko po to aby sie dziecko pobawilo
bo na nauke jezyka nie liczycie...
Trudno w to uwierzyc...

[aluc]

nie 300, tylko jakieś 150
zajęcia adaptacyjne w prywatnym przedszkolu w skali miesiąca kosztują mniej
więcej tyle samo

a poza tym bardzo lubię takie zaglądanie do portfela