Tracę cierpliwość

[piasek3]

Mój 4 miesięczny synek właśnie zasnął po godzinnym płaczu, raczej
powiedziałabym krzyku. Nie pomagało nic zabaweczki, bujaczek, noszenie na
rękach. Najwyraźniej chciało mu się spać, ale jakoś nie mógł. Tak jest
praktycznie codziennie. ( do 3 miesiące zasypiał sam w łóżeczku).Jak on tak
płacze to ja powoli tracę cierpliwość. Noszę go na rękach i czuję jak wzbiera
we mnie złość. Wiem, ze on nie robi tego złośliwie, ale takie uczucie właśnie
we mnie się budzi. Potem oczywiście ryczę jak bóbr i myślę sobie, ze może ja
niepotrafię dobrze zajmować się swoim dzieckiem.Każda z Was pisze, że
wcześniej czy później potrafi odgadnąć swoje dziecko i się go nauczyć, ja nie.
Już czasami nie mam siły i chce mi sie wyć. Proszę wesprzyjcie bo mam
strasznego doła.

[asienka111]

miałam przed chwilą podobną akcję więc sie nie martw.nie jestes sama.ja juz
sie nie złoszcze i nie wściekam,a wiesz dlaczego? weszłam kiedys na
forum "chore dziecko,strata dziecka".poczytaj i tez juz sie nie bedziesz
wściekać a dziekować Bogu.Mówię ci.Ja czytałam i wyłam jak bóbr, a potem
poszłam do pokoiku małej i patrzyłam na nią jak słodko śpi i dalej
wyłam.pozdrawiam.

[agagor2]

Mój synek zachowywał się tak samo - też godzinami płakał i nic, ale to nic nie
pomagało. Nerwy też mnie ponosiły przy takim długim wyciu - kiedy już nie miałam
siły i cierpliwości odkładałam go do wózeczka i wychodziłam do drugiego pokoju,
albo do kuchni i zostawiałam go takiego wyjącego. Bo co moglam zrobić jak już
wszystkie metody wypróbowałam - nie widziałam sensu np. w noszeniu go godzinami
skoro czy go nosiłam czy nie to i tak płakał
A teraz Cię pociesze - to mija Mój bąbel ma już półtora roku i nie zdarza mu
się zapłakać bez widocznej przyczyny, a jak juz zapłacze to szybko daje się go
uspokoić. Musisz się uzbroić w cierpliwość (i nie wyrzucaj go przez okno)

[alicia83]

Wiktorka przesypiala noce,a teraz ciagle sie budzi,chodze przez to podminowana
cale dnie,oprocz tego tez oczywiscie zdarza jej się plakac bez wyraznego
powodu,aleprzeciez nawet dorosli chwilami wyrzucaja z siebie w ten sposob zle
emocje,nie przejmuj się,ja tez sobie myslę,ze jestm złą matką,bo moja dzidzka
placze,ale przeciez tak naprawdę to bez sensu

[beatakat]

Jezu, u mnie to samo, już nie wiem co robić. Synek 3,5 miesiąca nie potrafi
zasnąć choć ma wyraźne oznaki zmęczenia. Próbowałam uprzedzić zmęczenie i kłaść
go do łóżeczka - płacz, po pierwszym ziewnięciu - płacz, po trzecim
ziewnięcziu - płacz, po tarciu oczek - płacz, po bujaniu - płacz, po
zagadywaniu - płacz... i tak bym mogła jeszcze pisać i pisać. Jedynie w wózku
usypia ale zawsze tylko na pół godziny, potem - płacz. Wczoraj to miałam,
dzisiaj... i już myślę co będzie jak się znowu zmęczy. CZasami też tracę
cierpliwość, szczególnie jak jestem niewyspana. No więc nie potrafię Cię
wesprzeć, sama czekam na słowa pocieszenia

[alex_cz]

U mnie to samo; od 17 do 18 (wersja optymistyczna) jest "mega płacz"; działa
czasami wózek (ciekawe) myślę, że to jakiś kryzys rozwojowy (jeden z wielu).
Działa też spiewanie piosenek ale głośne i z mimiką odpowiednią. Wczoraj
repertuar mi się skończył i śpiewałam wszystko łącznie z hymnem narodowym.
Trzeba przetrwać albo przeciągnąć przez spódnicę hehehehehe ))) (pozdrawiam
zwolenniczki przeciągania)

[mruwa9]

U mnie tak wygladal calutki pierwszy rok zycia pierworodnego.. nie wiem, jak
udalo mi sie przezyc, ale przezylam, a facet skonczyl 7 lat Ja
zaakceptowalam ten stan (szybciej przy kolejnych dzieciach) i jestem mama
noszaca, tulaca, hustajaca w wozku, dajaca piers na zawolanie, etc etc... Jesli
dziecko czuje sie z jakiegos powodu nieszczesliwe i placze, nie potrafie go ot,
tak odlozyc, niech sobie ryczy. To bylo bardzo uciazliwe, gdy mlode spaly
glownie na rekach, a budzily sie po polozeniu do wozka czy lozeczka, wiec
nosilam je calymi dniami w nosidle i tak robilam rozne rzeczy, tak dzioeci
sobie spaly. Przy najmlodszym pomaga kladzenie do spania w foteliku-kolysce
(zalozonym na wozku), w tej pozycji dziecko zasypia chetniej i spi dluzej, niz
na plasko. Sprobuj, olewajac gromy na temat rzekomej wielkiej szkodliwosci dla
kregoslupa dziecka. Mysle, ze dziecko wyczuwa nastroj mamy, i im bardziej mama
nerwowa i im bardziej zalezy jej, zeby niemowle szybko zasnelo, tym bardziej
niepokoj udziela sie dziecku itym jest trudniej..przerwanie tego blednego kola
jest trudne, ale nalezy do mamy, jako tej, ktora ma wieksze szanse na
zapanowanie nad swoimi emocjami. Pomoc w tym mogloby tez znalezienie kogos do
pomocy, kto przynajmniej przez 2-3 godziny moglby sie zajac dzieckiem (zabrac
na spacer, ponosic na rekach w domu, otd), dajac mamie troche wytchnienia.
Rozejrzyj sie, czy ktoras babcia bylaby chetna, lub moze daloby sie zatrudnic
jakas nianie?

[piasek3]

Dziewczyny jestescie kochane, juz mi troche lepiej. Pocieszajace jest to, ze to
kiedys minie i nawet moze bedziemy sie z tego smiac. To co nam pozostaje to
uzbroic sie w cierpliwosc, przeciez dzieci szybko rosna. Dzieki, ze jestescie i
ze odpisalyscie. Oczywiscie teraz tez rycze, chociaz sama nie wiem czemu.

[mamuskamateuszka]

czesc piasek3
moj synek ma teraz juz 10 miesiecy ale jako 3 miesieczny brzdac zachowywal sie
podobnie, tez nie wiedzialam o co mu chodzi, plakalam, wkurzalam sie na niego,
wykanczalo mnie to, karmilam go jeszcze wtedy piersia i okazalo sie ze on tak
wyje bo mam nietresciwy pokarm i po prostu sie nie najadal, moze to jest tez
powodem placzu twojego dzidziulka. Ja wtedy poszlam do pediatry i on zalecil mi
mleko, maly zacal sie najadac z butelki i byl spokoj, pozniej juz prawie wcale
nie plakal caluski i wytrwalosci zycze

[piasek3]

mamuska mateuszka, a jak przekonalas synka do butli?

[kubek05]

U mnie dopiero co zapadła błoga cisza po około 3 godzinnym marudzeniu, płaczach
i wrzaskach. Nic nie pomagało ani rączki ani pierś ani żadne zabawki. Domyślam
się, że chciał zasnąć, ale nie mógł. Musiałam go na chwilę zostwić i samej się
uspokoić. Mi pomógł telefon do męża, któremu się wypłakałam.
Mój synek też ma 4m i jest bardzo wymagającym i trudnym dzieckiem (długo
musiałabym pisać więc ominę szczegóły takiej osobowości) od urodzenia i bardzo
różnie jest z tą moją matczyną cierpliwością. Czasem zdażało mi sie nawet na
niego krzyknąć ale wtedy to już mogłam zapomnieć o szybkim uspokojeniu malucha.
Było nawet kilka TAKICH dni, że mąż zwalmiał się z pracy i wracał wcześniej do
domu bo tak młody dawał czadu, a ja nie mogłam sobie poradzić i z nim i ze
swoimi negatywnymi emocjami.
Niestety żadne pocieszenia typu: to minie, cierpliwości, bądź dzielna nie
pomagają, a nawet czasami denerwują. Kocham mojego syna i jedyne co mnie
pociesza to to, że takie wymagające niemowlaki wyrastają na błyskotliwe,
interesujące dzieciaki, które szybko chłoną wiedzę.
pozdrawiam
ps ja też czasem zaglądam na wątek "chore dziecko strata dziecka", a potem
przytulam i całuje mojego syna, płacząc jak bóbr i myśląc jaką to okropną ma
mamę

[koftek]

Nie przejmuj sie kazdy ma jakas granice nerwow. Ja tez czasami trace
cierpliwosc i wzbiera we mnie zlosc. Mamy takie prawo. A przeciez niew robimy
krzywdy dzidziom naszym tylko czasami mamy ich na ulamek sekundy dosc. Nie łam
sie jeszcze tylko 17 lat i 8 miesiecy i z glowy.

[jamile]

Mam za sobą taką własnie nockę - od 12 do 3,30 nad ranem płacz i płacz, na
który nic nie działało - noszenie, przytulanie, przystawianie do piersi,
szeptanie etc. (choć oczka się jej kleiły)
Aż w końcu wylazłam z wyrka i zrobiłam butlę. No i moja mała kluska (2 m-ce)
usnęła na całe 6 godzin. Może więc to kwestia ilości pokarmu?
Ja widocznie mam mało i dziecko było głodne. Na przyszłość nie zawaham się
dokarmić butlą, jeśli sytuacja się powtórzy.

[awislow]

Rozumiem Cię, ale też Ci zazdroszcze, jestem mama małego 4 miesiące z hakiem
Wiktorka, należał do krzykaczy a teraz zapalenie garła i chyba niżej też chrypa
biedak jest taki spokojny a ja tęsknię do jego krzyku.

[magda270519761]

Ja zawsze w takich momentach mówie - a po co mi to było , tak spokojnie sobie
żyłam i mi się zachciało , każdy ma taki moment , że mógłby zamordować , można
wyjść do drugiego pokoju i głośno krzyknąć(tak robiła moja siostra), albo
policzyć powoli do 3 , przypomina mi się znajomy , który opowiadał , że jego
drugi syn miał straszne kolki , płakał 3 m-ce po pare godz. dziennie i on tak
nosząc go (to jest makabryczne , ale bardzo mnie zawsze śmieszy)wyobrażał
sobie , że rozkłada ręce i ten dzieciak pada na podłoge i wreście się ucisza i
tylko ta myśl pozwalała mu się zrelaksować i nie uszkodzić malucha , bo są
momenty w wychowaniu dzieci , że człowiek musi się bardzo powstrzymywać , żeby
coś nie zrobić i dodam , że z wiekiem dziecka to się nasila!!

[piasek3]

a to dobre z tym Twoim znajomym. Ja zaczęłam się też zastanawiać, czy oby mam
wystarczającą ilość mleka, żeby wykarmic małego. Próbowałam podać mu butlę, ale
to tylko spotęgowało krzyk.

[suhaa]

Dziewczyny.Pewnie, że jest trudno...nikt nie mówił, że będzie lekko.Ja też tak
miałam...kilka miesięcy temu.Tu gdzie mieszkamy jesteśmy sami z mężem, więc
nawet na spacer nie miałam komu oddac Młodego.I kiedyś powiedziałam o tym
lekarzowi.w skrócieeba płakał bo odczuwał ból.ma refluks układu
moczowego.może warto zapytać swojego lekarza i zrobić odpowiednie badania?

[ma4ig]

Chyba każda z nas to przechodziła. Ja też czasami ją tracę, a później ryczę po
kątach, że coś jest ze mną nie tak, bo nie potrafię uspokoić swojej dzidzi. A
to przecież nie o to chodzi. Pamiętaj, jesteś MAMĄ i nikt Cię nigdy nie
zastąpi, bo jesteś najważniejsza dla swojego dziecka.