Asertywność...

[alexsandra9]

Znacie jej zasady? Ja w teorii też, gorzej z wprowadzeniem w życie . Przykład
1: przed moim ślubem wybrałam sie do fryzjera. Mam ciemne włosy i chciałam
rozjaśnic kilka pasemek i mieć brązowe delikatne refleksy. Fryzjerka główna
gdzieś wyszła i była tylko praktykantka.Nie miałam do niej zaufania ale tak
długo mnie przekonywała, że zrobi mi to dobrze i ładnie że sie zgodziłam. Nie
potrafiłam odmówic bo bałam się że ja urażę. Efekt- na głowie dwa żółto-
blond paski grube na 5 cm...Załamka... Oczywiści za spieprzona robote
zapłaciłam...a w domu farbowałam swoje "refleksy" szamponetką.
Sytuacja 2 : byłam z małym( 10 miesięcy) na spacerze i szedł pan z dużym
psem rasy Alaskan Malamute. Pies bez kagańca. Mały lubi zwierzęta i był już
cały zaśliniony ze szczęścia. Przystanęłam żeby sie napatrzył a pan na to że
można psa pogłaskać. Zaczęłam mówić, że nie , wolałabym nie ale chyba za
cicho bo pan stwierdził, że to pies do terapii i już był z nim przy wózku.
Młody po chwili był zaśliniony ale przez psa.. Wylizał go dokumentnie a ja
nie miałam odwagi zareagowac i wrzasnąć na faceta że nie chcę aby jego pies
podchodził do mojego synka.
Przykład 3: byłam sie zarejestrować do lekarza w przychodni. Czekał tez pan,
dość sympatyczny i miły. Uśmiechał sie do młodego i coś go zagadywał.Nagle
wyciagnął komórkę i strzelił mu fotkę nie pytając mnie o zdanie. Znów z mojej
strony brak reakcji...
Też tak macie ? Czy tylko ja jestem takie cielę? Strasznie zła jestem potem
na siebie ale jest już za późno...

[blou1]

Ni tylko Ty, ja mam podobnie. Ale walczę (zaczynam) o swoje.

[triss_merigold6]

Nie, nie mam tak. Rzadko, bo rzadko ale niekiedy obezwładnia mnie tylko
porażające chamstwo albo niewiarygodna głupota i staję jak słup.

[pesteczka5]

Chyba większość ludzi ma problemy z asertwnością. Jednym się ona myli z
egoizmem, inni są d*** wołowe, a większość stanowi pełną gamę mutacji
posrednich A czasem po prostu niewarta skórka za wyprawkę... Następnym razem
u fryzjera po prostu będziesz stanowcza, i już - większość ludzi uczy się chyba
na takich błędach. Z psami podobnie. A z komórką - hmmm, dziwne to bardzo,
normalni ludzie obcym dzieciom zdjęć nie robią, ale co miałaś zrobić, wyrwać mu
komórkę? Policję wezwać? Też czułabym się nieswojo, ale brakłoby mi
zdecydowania tak samo jak Tobie.
A z psami - jeszcze nasz przykład z plaży ostatnio. Moje dzieci zbudowały zamek
z piasku. Przyszedł obśliniony piesio rasy jakiejś myśliwskiej, powąchał,
ucapił foremkę i uciekł. Mały w ryk o tę foremkę, więc mąż grzecznie do pani
właścicielki, z kurtuazyjnym uśmiechem. Pani właścicielka do piesia, a piesiu
do wody, i tak krętu wętu przez prawie kwadrans. Mąż natarczywiej, ale wciąż
grzecznie, a pani właścicielka się uśmiecha przepraszająco, niestety do piesia
głównie, bo widać wyraźnie, ze się go boi (piesia). Piesio do zamku, po wieżach
i fosach. Dzieci ze strachu i żalu schowały się za mnie i któreś chlipie. Pani
właścicielka do męża (swojego tym razem), mąż do piesia (mniej strachliwy niż
żona), wreszcie uprosili piesia i oddali foremkę uślinionią i pogryzioną.
Obiecaliśmy dzieciom, że żaden pies więcej nie zepsuje im zabawy. Niestety po
niespełna pięciu minutach następny kudłaty ulubieniec bez smyczy wlazł na most
zwodzony. Nie czekałam ani chwili, nawet tyle, ile wrodzona uprzejmośc mojego
męża kazała mu brac oddech Wrzasnęłam z całych sił, wplatając wszystkie znane
mi przekleństwa, a więc głównie rodzime, jasno i wyraźnie formułując swoje
oczekiwania oraz sądy. Efekt? Pies natychmiast został wzięty za obrożę i
usmyczony, a za nim wszystkie psy w okolicy.
Dodam, że rzecz się nie działa w Polsce.

[gosia1004]

)))))))))))))))))))

[aga1077]

Nie tylko ty tak masz! Ze mną jest podobnie, strasznie mnie to wkurza i planuję
z tym walczyc

[gosia1004]

hej Aleksandra! w odpowiedzi na Twoje pytanie: tak jestem takie cielę, ale
staram sie nad tym pracowac bo nienawidze tego u siebie. Nigdy asertywna nie
byłam, a trzeba. Dobrze mi juz idzie do obcych i tu dobrze jest potrenowac np
jak ktos sie o Ciebie opiera w tramwaju albo wpycha do kolejki przed Toba -
natomiast bardzo źle idzie mi z tesciowa, przyklad: tesciowa chce byc u mnie
codziennie (dziecko ma niecale 2 msc)i twierdzi ze przychodzi zeby mi pomóc, a
przyłazi zeby wynosic na rekach - nie podtrzymujac kregosłupa!! wrrrr - moją
córusie, a ja w tym czasie mam dopierniczac w domu albo isc na zakupy i tak: 1.
nie umiem jej powiedziec ze chce posiedziec sama anwet jak nie wyrabiam na
zakrętach, 2. na jej docinki ze ja odrzucam jej pomoc tylko idiotycznie sie
usmiecham a w srodku az wrze i t p. Mam jednak swoje zdanie na temat tej modnej
asertywnosci - niektórzy myla bycie asertywnym z byciem bezczelnym i po prostu
nie miłym, a asertywnosć polega na tym, żeby drugiej strony nie urazic! Nad tym
trzeba mocno popracowac i zmienic to w sobie bo przede wszystkim w pracy
przydaje sie bycie asertywnym na maxa.Zreszta w zyciu tez.Pozdrawiam Cie mocno.

[a.lenard]

zakaz robienia fotek przerabiałam, potrafię powiedzieć ze nie życze sobie zdjęć
mojego dziecka lub mnie. Jak biega pies bez smyczy zaraz komentuję.
Ale najbardziej wkurza mnie taka sytuacja i tutaj nie potrafię zareagować i
jestem na siebie zła. Ide z małą spacerkiem , no a ona biaga non stop, jakas
baba przechodzi obok i mówi:dziewczynko nie uciekaj mamusi bo cię zabiorę. Po
czym podaję rękę Kindze i ją woła. Mała lubi towarzystwo i bez problemu idzie
do kogoś obcego. Wkórza mnie to niesamowicie. Czy w ten sposób moje dziecko nie
jest uczone, że obcy może je sobie wziąć?

[domis.s]

baba z ręką wołająca moje dziecko to najbardziej wkurzająca rzecz na spacerze.
Mnie zdarza się to dość często. Nie wiem czy te osoby nie mają wyobrażni!!!Nie
wszystkim matkom to odpiada.O co tu chodzi ?W jakim celu są te ręce i wołania?
Bez sensu!!!
U mnie z asertywnością w tej sprawie na początku było nieciekawie. Teraz
wkurzona częstością takich sytuacji podniosłym głosem wołam do mojego
maluszka , że nie wolno podawać pani rączki. A pani wprost w oczy mówie zeby
tego nie robła .Z róznym skutkiem niestety...raz nawet ja dostałam "ochrzan" od
dziada,że co on może za to ,że dziecko mu rękę podało!!!!!i że to nie on je tak
wychował!!!!!(mowa o 2 latku) Wtedy niestety już mnie trafił szlag....o
asertywności juz nie było mowy wrrr.

[mola_mama]

U mnie w domu najbardziej asertywne są moje dzieci )).
Muszę się im lepiej przyjrzeć i nauczyć się tego od nich.

[agatkaros]

Oj kochana, nad asertywnością to Ty musisz popracować.
Tak się też zastanawiam, jaką teorię asertywności znasz?

[malgra]

znam zasady i czasem wprowadzam w życie a czasem boję się kogoś urazić.
Ostatnio np, odwiedzili nas pracownicy męża-wizyta niezapowiedziana.Ok.
Ale gdy o północy próbowałam uśpić córkę(raczej nie chodzi tak późno spać) a
oni zachowywali się jak w barze poprosiłam,żeby zakończyli już wizytę.Bez
tłumaczenia co i dlaczego.
Chyba im się głupio zrobiło,bo przeprosili i poszli. A ja byłam zła ale na
męża,bo to on powinien zareagować a nie ja.

[elf1977]

W asertywności nie chodzi o to, by kogoś nie urazic. Niestety, pewnych spraw
nie da się załatwić bez urażenia kogoś innego. Niemniej, mamy prawo bronić
swoich granic. Swoich i naszych bliskich.
Ja się nie boję zwracać uwagę, gdy kogoś zachowanie stwarza dla mnie problem.
Staram się być stanowcza i uprzejma, jeśli ktoś jednak nie reaguje, przestaję
być uprzejma. Panów zachowujących się w moim domu jak w barze, kiedy małe
dziecko usypia, usunęłabym ok. 20, miłop się uśmiechając i mówiąc, że mała
idzie spac, z mąż potrzebny jest, by ją uśpić. Kobiety bardzo często w imię
czczej uprzejmości pozwalają wchodzić sobie na głowę, niestety wynika to w
dużym stopniu z wychowania dziewczynek, ktore mają być przede wszystkim "miłe"
i "grzeczne".

[pesteczka5]

Faceci też pozwalają sobie wchodzić na głowę. Wynika to na przykład
solidarności z mamusią, towarzystwem jak w powyższym przykładzie czy
oczekiwaniem, że żona się pokłóci zamiast niego

[gosia1004]

mnie sie jednak wydaje ze asertywnosc z założenia polega na tym zeby kogos nie
urazic a powiedziec co sie myśli, ale zazwyczaj "uraża" bo to co sie mysli to
czysta szczerość i prawda w oczy. dla wiekszosci ludzi wygodniej i przyjemniej
jest jak ktos jest miły(czytaj: nie mowi prawdy) niz jak grzecznie.. wali
prosto z mostu co mu nie pasuje. Ludzie chyba nie lubia asertywności... na
pewno nie wszyscy..

[agatkaros]

POdpisuję się pod postem )
i pozdrawiam serdecznie Ewusię

[nisar]

Raczej nauczyłam się już stanowczości w walce "o swoje", ale nadal jest taki
poziom chamstwa i bezczelności ludzkiej, który po prostu mnie zatyka i nie
reaguję. Tłumaczę się (sama sobie że to z powodu szoku, że ktoś może być tak
niewyobrażalnie bezczelny.
Czasami nie reaguję z lenistwa, jeśli sprawa duperelasta (np. ostatnio w
kolejce facet, który przyszedł po mnie podszedł do okienka przede mną) a mnie
szkoda nerwów żeby się użerać.
Ale miewam takie dni, że tylko patrzę, kto mi się nawinie...

Niemniej dzisiaj nie mam już problemów z wyegzekwowaniem tego, na czym mi
zależy, ale kiedyś bywało tak, że jak wiedziałam że zadzwoni bardzo asertywna
koleżanka i będzie chciała coś mi narzucić, to PISAŁAM sobie co jej powiem,
żeby nie robić tego, czego nie chciałam. Tak że nie zawsze było różowo.

[pesteczka5]

I jeszcze jedno, nie wydaje mi się, żeby to była li tylko kwestia wychowywania
dziewczynek na zgodne i miłe. Myślę, ze to kwestia poczucia własnej wartości i
godności osobistej. Wyniesiona z domu. Kopia życiowych zachowan naszych
rodziców oraz zachowań rodziców wobec nas. Dziecko, które czuło się warte
uwagi, tego, żeby miec dobrze, żeby mieć tak jak by chciało, że jego zdanie
zasługuje na wysłuchanie - niekoniecznie na zgodę - nie będzie miało jako
dorosły kłopotów z asertywnością, a w każdym razie nie ekstremalne (bo jakieś
każdy myślący, czujący człowiek ma - trzeba by być bezczelnym robotem żeby nie
mieć żadnych).
Natomiast dziecko wychowywane do bezwzględnej grzeczności, rugane, uciszane,
odbierające staly komunikat "nie przeszkadzaj, nie zawracaj głowy" - będzie
miało za naczelną zasadę nie wychylac się jako dorosły.

[mama_4latka]

Jaki fajny temat - ostatnio często wręcz się nienawidzę, za to że jestem taka
nieasertywna. I po każdej takiej sytuacji myślę, czemu nie zareagowałam, czemu
nic nie powidziałam.
I zauważyłam, że najwięcej oporów mam wtedy, gdy ktoś zachowuje się nie fair i
przy tym ma "przyjacielską minę" lub też udaje, że nic się nie stało. Nie wiem,
czy wiecie o co chodzi...

[mama_4latka]

Sorry, za wcześnie kliknęłam. Boję się że zareaguję zbyt emocjonalnie (nie
potrafię ukrywać emocji i chociaż strasznie się staram widać, że jestem zła) i
wywołam burzę. I to nie chodzi nawet o to, że za głośno mówię - jakoś tak
zmienia mi się ton głosu, że jest on pełen pretensji. Zazdroszczę bardzo
osobom, które potrafią tak spokojnie i rzeczowo zwrócić uwagę - chyba mężczyźni
w tym są lepsi.

Miałam ostatnio taką sytuację na placu zabaw:
Kolejka do jakiejś zjeżdżalni. Każde dziecko zjeżdzało a jedno dziecko co
zjechało to podbiegało i próbowało wepchnąć się bez kolejki. Tatuś jego niby
się uśmiechał przepraszająco ale nic nie robił, żeby synek stanął w kolejce.
Dzieci nie bardzo dawały mu się wepchnąć. I znalazł się jakiś dobry wujek,
który chłopca wpuszczał bez kolejki, ale co ciekawe nie przed swoje dzieci
tylko "za swoje" a właśnie przed moje, mówiąc jeszcze do tego słodkim
głosem "kochanie daj teraz zjechać mojemu synkowi a ty zjedziesz po nim" i
wpychał tego malca przed moje dzieci.
Moje dzieci patrzyły zdziwione na mnie, bo one cały czas grzecznie stały w
kolejce jak mama uczyła, a ja nie wiedziałam jak zareagować. Tzn. może
wiedziałam, ale bałam się że mój ton i wyraz twarzy będzie o wiele za poważny
do sytuacji - w sumie nic wielkiego się nie stało, a ja tu niepotrzebnie
wywołam burzę. Ale..., no właśnie to "ale" - gotowało się we mnie i stałam jak
ten baran. Nie zrobiłam nic. A potem byłam wściekła na siebie, że uczę dzieci
kultury, jakiś zachowań, ale nie potrafię dopilnować, żeby inni wobec moich
dzieci byli w porządku. Ten "dobry wujek" potrafił dopilnować, żeby to właśnie
przed jego dziecko się nie wpychano.

Przepraszam, może to było dość chaotyczne, ale zła jestem na siebie, że jestem
taka "dupa".

[lucerka]

Zalezy od samopoczucia: sa dni kiedy czuje sie swietnie i moglabym gory
przenosic - wtedy asertywnosc mam w malym paluszku i wszystkich wokolo nia
uszczesliwiam.
Sa jednak takie fazy, ze czuje sie jak mala zbita psina, ktorej asertywnosc
bardzo kuleje.
Ostatnio przerabiam asertywnosc odnosnie tesciow ))))

[mama.igora]

J ajestem cielę do kwadratu!!! Zwałszcza przy teściowej;-(

[lucerka]

Wydaje mi sie. ze duzo osob ma z nia problemy, bo nie umieja wyrazic swoich
potrzeb tak, aby nie zranic innych. Asertywnosc to nie tylko mowienie "NIE" - to
rowniez sztuka dyplomacji.
Z (mojego) zycia wziete:

tesciowa chce przyjechac zobaczyc wnuka, ja - mimo, ze juz 3 tyg. po porodzie -
nadal sie zle czuje i kloce sie z mezem tak, ze wiory leca, a bo nieprzespane
noce, a bo maly wisi na biuscie...
Tesciowa ustala konkretny termin i juz sie cieszy na spotkanie..gdy ja nagle
gasze ja moim (aroganckim) NIE przyjezdzaj bo JA tego nie chce.
Po fakcie pomyslalam...przeciez gdybym powiedziala: "Wiesz..bardzo bym sie
ucieszyla widzac cie u siebie za jakies 2 tygodnie, mialybysmy wiecejj czasu dla
siebie..." I ona zadowolona i ja.

[lola211]

Idzie mi coraz lepiej i mam na tym polu spore sukcesy.
Jak moja córa miala z rok przyszlo do mnie 2 fachowcow robic obmiar okien, bo
zakladalismy rolety.Cora spala na gorze.Nieopatrznie spytalam sie o rolety na
okna polaciowe i pan mimo moich niesmialych, przyznaje, protestow wlazl na
gore i obudzil mi dziecko.Wowczas wsciekla bylam na siebie jak nie wiem, ze nie
bylam w protescie stanowcza.
Dzis juz by to nie przeszlo.
Nie dalej jak przedwczoraj musialam odmowic tesciowej- chciala zabrac moja córe
samochodem do rodziny, jakie 120 km.A ze ma 75 lat po prostu boje sie jej
powierzac dziecko w trase(wrocila cala i zdrowa, ale to nie zmienia mojego
spojrzenia na te kwestie).Nie jest to dla mnie komfortowa sytuacja- dac do
zrozumienia, ze jej nie ufam jako kierowcy- ale moj spokoj ducha jest
wazniejszy.
Co do psów- nie nalezy pozwalac na lizanie po twarzy, raczki zawsze mozna
przetrzec, zas radosc malucha jednak przemawia za tym, by nie eliminowac
calkowicie kontaktow ze zwierzetami.

[mamainki]

O boze dobrze ze ja nie mam z tym problemu.Nie boje sie i lubie walczyc o swoja
racje jesli oczywiście ją mam.Dlatego tez jestem nieszczególnie lubiana w
rodzinie męża ale to już ich problem.

[lola211]

Ja jednak wole byc lubiana i dlatego czasem pasuje.Grunt to znaleźć zloty
srodek, bo co mi po asertywnosci, gdy kazdy bedzie patrzyl na mnie wilkiem?

[babka71]

No własnie !!!....
(Mam sąsiadkę jest w ciazy juz widocznej (40 lat wpadka, ) i pali (też palę),
ale nie podoba mi się, ze pali w ciązy do tej pory przymykałam oko,..ma trudna
sytuacje rodzinną, pomagam jak mogę....nie wazne..
Mówiłam, wiesz : nie podoba mi się , ze palisz, ale to Twoja sprawa, słuchaj
itp..
Wczoraj wieczorem przyszła pożyczyć 1 -ego papierosa odmówiłam, ...ciekawe czy
sie odezwie jutro??!!
p.s była oburzona i obrazona na maksa

[moninia2000]

Super temat!
Ja nie potrafie do konca zawsze byc asertywna. To znaczy staram sie i podchodze
do sprawy tak: dziewczyny, nie okreslajcie sie dupami wolowimy hihi, bo tylko
Was to pcha pod obrazek, ale powiedzcie sobie: dam rade. Nastepnym razem bede
bardziej asertywna, staram sie i dam rade!
DZiala, bo najgorsze to winic siebie i karcic, a wazne jest rzeczywiscie by
postarac sie choc pomyslec pozytywnie i juz.
JA czesm jestem asertywna, udaje mi sie to. O dziwo gorzej mam z rodzina,
szczegolnie z mama, ale od jakiegos czasu juz sie "nie daje" i odpowiadam jak
czuje, asertywnie (wciaz lepiej z tata niz z mama jak sie widzimy), dziala. Na
poczatku pare razy przezylam jak tata sie obrazil (o glupote), bo nie spodobalo
mu sie, ale dzieki cudownemu mezowi zrozumialam, ze absolutnie nic zlego nie
zrobilam, ze tylko wypowiedzialam swe zdanie, nie dalam sobie wejsc na glowe i
nie zrobilam (jak czesto mi sie zdarzalo) znow czegos by ich nie zranic, nie
przeszkodzic itp..a po prostu zadbalam o nasz komfort czy moj.
Uch, nie jest to latwe, bo wychowuja nas dokladnie jak mowicie, na grzeczne
dzieci i w pojeciu "grzeczne" niestety znajduja sie wszelkie negatywne rowniez
odcienie...typu: cicha, nie mowiaca co czuje naprawde, nie sprzeciewiajaca sie-
szczegolnie szanujaca starszych itp..
JA mam tylko nadzieje, ze wychowam ma coreczke w poczuciu wolnosci bycia soba i
asertywnosci. Bo..choc mamy nie ma super-asertywnej jeszcze, ale doceniajaca
asertywnosc i starajaca sie..
Powodzenia wszystkim ! Jakie to wazne..
Moni

[rotera]

asertywność - ulubione powiedzeie mojej byłej szefowej. Jak ktoś zwrócił się do
niej jako prezełożonej o rozwiązanie problemu, żeby nie leciec do prezesa, ona
zawsze mówiła bądz np Basiu asertywna. W rzeczywistości była z iej totalna dupa
wołowa, która bała się wychylić i cokolwiek powiedzieć i tak wszyscy załatwiali
wszystko na własną ręke, a ta jej odp i zachowanie bardzo psuły atmosfere w
pracy. Po jakimś czasie ją przesuneli i przyszła nowa dziewczyna. wyglądała jak
blondyeczka z reklamy, wię zaczeliśmy wzdychać, że znów to samo, ale to było
tylko mylące wrażenie i mylący wygląd. Potrafiła załatwić prawie wszystko,
omawiała, przedstawiała różne rozwiązania, rzeczywiście była asertywna na 100%.
Niestety iektórym asertywność myli się bardzo z chamskim zachowaniem i brakiem
kultury, ostatni przykład to wczorajsze zachowanie koleżnki, której wyraźnie
powiedzieliśmy nie po raz kolejny, a jak zaczęła być chamska, to powiedziliśmy,
że pożyczka nie wchodzi w gre, to ona do nas, że to nie chamstwo tylko
asertywność.?????nie wiem czy to z niewoedzy wynikało, czy taką ma definicje
tego pojęcia.
Co do mnie potrafie być asertywna w pracy i tu prawie od zawsze szczególnie po
pierwszym roku nie jeden kubeł zimnej wody na głowę bardzo pomógł.
Jeśli chodzi o rodzine, to różnie to bywa, bardzo asertywna potrafie być w
stosunku do własnej rodziny, to teściów już nie tak bardzo, co ma swoje wady bo
odmowa traktowana jest jak potwarz, a ie coś do czego mam prawo.
Ale to też zmieniało się przez lata, bardziej asrtywa stałam się odkąd jestem
mamą, od początku stanowcza i co dziwne dla mnie z pełym posłuchaniem z obu
stron, a myślałam, ze będą mnie traktować z przymróżeniem oka.
A co do fryzjera...a owszem tu dałam ciała kilka razy...i zapłaciałam