Nowa praca i odebrane chęci do zycia

[niezaradna]

Moje drogie!
Pracuje dopiero trzy tygodnie i mam juz pierwsze problemy.Pracuje w
przedszkolu.Dla dzieci jestem łagodna.Natomiast te "diabełki" wyczuły moją
słabość i wyprowadzają mnie w pole.Nie raeagowłay na moja prośbe np. w
sprawie sprzątania zabawek a żeby ogarnąc je do kupy krzyczałam na nie.I dziś
dowiaduje sie że nie zachęcam ich tylko krzycze.OWSZEM ZACHĘCAM ALE JAK TO
NIE SKUTKUJE TO KRZYCZE.Dziewczyny ja naprawde staram się przygotowywac z
dnia na dzień. Niektóre mają w nosie zabawy ruchowe, plastyczne itp.Za żadne
skarby nie daje sie ich namówić do co kolwiek? i teraz mam powazny problem z
którym powinnam się udać chyba do psycholaga.Otóż zrezygnowac z tej pracy czy
dalej to ciagnąć.Kurcze od 4 lat siedziałąm w domu, bardzo sie ucieszyłam że
dostałam tą prac, że stane sie niezależna.Ale ta organizacja,rywalizacja
pomiedzy grupami i odpychanie przez personel odejmuje mi skrzydła i chęć
walki.Czy wy tez macie dni załamki???
Odechciewa mi się żyć, najchetniej zakopałabym sie pod ziemię, siedze i rycze
bo zaczynam byc świadoma że jestem niezaradna i rozdarta wewnetrznie.Po
poprzedniej pracy spaliłam wszystkie mosty i chyba wszystko co robie nie ma
sensu.Takich ludzi jak ja to nie powinno byc na planecie.

[mama.igora]

dziewczyno, przestan tak mowic, bo jeszce sama w to uwierzysz. Nowa praca,
rywalizacja w srodowisku kobiet, poczucie zagubienia... oswoisz sie. Bedzie
ciezko, ale zagryz zeby. A szefowa popros o sugestie, grzecznie, tak zeby
czula ze jest najmadrzejsza na swiecie i prosisz ja o rade, a potem to rob.
Przez jakis czas przynajmniej.
Ale swoja droga, nie zazdroszcze.

[agastrusia]

mama.igora napisała:

> dziewczyno, przestan tak mowic, bo jeszce sama w to uwierzysz.

Niestety autorka już w to uwierzyła - wystarczy spojżeć na nick jaki sobie wybrała.

[bekimama]

Jeśli cię to pocieszy to podziwiam wszystkie przedszkolani/Znam swoje dziecko i
niewyobrażam sobie mieć na głowie dwudziestkę takich). Nie zdziałasz zbyt
wiele krzycząc na dzieci to fakt. Spróbuj zachęcić je zabawą. Zdaję sobie
sprawę że to trudne zwłaszcza po długiej przerwie, ale jeśli zostałaś
przedszkolanką z potrzeby serca to dasz sobie radę. Jeśli z przymusu to
niestety pewnie trzeba zmienić zawód. /Nie da się pracować z dziećmi jeśli tego
nie lubisz. Głowa do góry wierzę iż znajdziesz sposób na dotarcie do
dzieciaczków.

Powodzenia

[sterngogo1]

Po pierwsze, jako przedszkolanka chyba jednak nie powinnaś krzyczeć na dzieci.
Ja nie byłabym szczęśliwa wiedząc, że obca osoba wrzeszczy na moje dziecko.
Możesz mieć z tego powodu problemy. Niestety teraz jest taka konkurencja, że
jak ktoś sobie nie daje rady to ... sorry winetou. Jeśli chesz utrzymać się w
pracy, to musisz coś zmienić. Przede wszystkim trzeba być konsekwentnym w tym
co się robi. Może nie zwaracaj się do całej grupy, tylko do poszczegółnych
dzieci? Wyznacz dyżury, konkurs, kto ładnej posprząta itp... Nie chcą rysować,
niech nie rysują. Ich prace nie będą na wystawie. Nie chcą śpiewać, trudno.
Trzeba to jakoś przeboleć. TE dzieci, które wszystko robią OK, chwal ile się
da. Innych nie gań. One Cię próbują. Sprawdzają na ile mogą sobie pozwolić.
W pracy szczuta będziesz jeszcze długo. Tak po prostu będzie. Za pełnoprawnego
pracownika zaczęto mnie uważać dopiero po jakiś trzech latach Jesteś pewnym
zagrożeniem dla tych starszych przedszkolanek, bo pewnie myśla,że jesteś,
będziesz od nich lepsza Nie przejmuj się, tylko rób swoje. Skup się na
dzieciach i ich rodzicach. W razie czego to oni cię wybronią, a nie jakies
pseudo-koleżanki z pracy.
I na koniec. Nigdy nie pal za sobą wszystkich mostów. Świat jest mały i czasmi
spotyka się ponownie ludzi w sytuacjach, których się nie spodziewa.
A teraz pozostaje mi Ci życzyć powodzenia. Rób swoje, będzie dobrze.

[pade]

Popieram poprzedniczkę, żelazna konsekwencja, surowy ton, gdy nie słuchają, ale
nie krzyk. Gdy będziesz krzyczeć nie będą na Ciebie zwracać uwagi. Musisz im
pokazać kto tu rządzi, a potem będzie czas na łagodność, przytulanki
Poogladaj sobie polską wersję niani))
I jeszcze jedno, u mojej córy w żłobku dzieci najbardziej lubiły Panią, która
mnie osobiście wydawała się bardzo surowa.
Głowa do góry, nie poddawaj się , to dopiero początki.
ps. Jeśli dasz się wyprowadzić z równowagi dzieci zaczną Cię lekceważyć, trudno
Ci będzie później odzyskać autorytet. Wiem to niestety z autopsji((

[elza78]

moja mama miala zawsze dla swoich dzieciakow "nagrode" a to cukierek a to
lizak, jak byly grzeczne to dostawaly to byla taka pozytywna motywacja moze tez
sprobuj w ten sposob
bedzie dobrze zobaczysz
mama niedawno przeszla na emeryture 25 lat pracowala w przedszkolu

[pade]

sorki, ale dla mnie to pachnie przekupstwem
Mój brat też tak był mobilizowany, a po paru latach nie mógł zrozumieć jak
można coś zrobić i nic za to nie dostać.

[joasiiik25]

dziewczyny jestescie w bledzie,ze PRZEDSZKOLANKA nie powinna krzyczec...
czasami podniesiony ton szybko wybija Waszym malym urwisom glupie pomysly
Matka oddaje rozbrykanego brzdaca do przedszkola, sama ledwie daje sobie z nim
rade i jeszcze oczekuje od "pani" usmiechu na twarzy, kiedy ten kochany urwis
po raz 100 nie slucha polecen i je lekcewazy
przestancie mowic,ze przedszkolanka ma byc zawsze usmiechnieta...ma sobie
wyprowac zyly a wasze dzieci i tak to maja w DUPI*

niestety ale takie sa realia pracy z dziecmi i nie ma co udawac....
sama pracuje ze starszymi dzieciakami (niz przedszkolaki)i czasami tez zdarzy
mi sie krzyknac
tylko,ze ja na grupie mam ich ok 40-50 i jestem sama jedna
usmiechem nic bym nie zdzialala...usmiech i mile slowo zostawiam na pozniej,
kiedy to juz "rozbrykany uczen" grzecznie slucha co do niego mowie

ps:
ostatnio prowadzilam zajecia tematyczne z 5 chlopcami z 1 klasy SP...
nie przeprowadzilam ich do konca (sama przerwalam) bo nie bylo sensu upominac
ktorys raz...

niestety Nasze dzieci to nie aniolki, rodzice musza w koncu to zrozumiec
przedszkolanka, nauczyciel to czlowiek...

[agnieszkas72]

Przedszkolanka nie powinna wrzeszczeć.Jest róznica między podniesionym,ostrym
głosem,a bezradnymi wrzaskami.Nagrody jak
najbardziej:znaczki,medale,naklejki,usmiechnięte słoneczka.W zadnym wypadku
cukierki czy lizaki-byłabym naprawde wściekła(jako matka czy dyrekcja),gdybym
dowiedziała się o czyms takim.Koniecznie wyznacz dyzurnych,odpowiedzialnych za
posprzątanie sali i wprowadź ranking dyzurnych.Kiedy pracowałam,przerywnikiem
zajęć było głosne czytanie-dzieci to uwielbiały i starały sie szybko uporać z
porządkami.
Poza tym staraj się,zeby zajęcia były ciekawe,rozmawiaj z dziecmi i obserwuj
je,tak,zeby czasami dostosować sie do nich,a nie realizowac twardo punkty
swojego konspektu.Poszukaj pomysłów na niebanalne zajęcia
plastyczne:płaskorzezby z masy solnej,malowanie na mokrym i wygniecionym
papierze,jadna wspólna praca na ogromnym arkuszu....Trzy tygodnie to bardzo
niewiele,a kryzysy w tym zawodzie to rzecz normalna.Powodzenia!

[pade]

Joasiiik, Ty widzisz różnicę między podniesionym tonem a krzykiem???
Wg mnie ona istnieje. Rozwrzeszczana przedszkolanka nie wzbudzi posłuchu nawet
u maluchów. Gdzie Ty prowadzisz zajęcia z 50 dziećmi? Na sali gimnastycznej?

[joasiiik25]

pewnie ze widze roznice miedzy podniesionym glosem a krzykiem
niestety moja praca to praca w duzej grupie (50 dzieci to i tak malo)
probowalas kiedys mowic cos do 50 osob? po cichu tzn normalnym glosem...

[milko2411]

Nie krzycz na dzieci tylko spróbuj nauczyć się wydawania poleceń.Muszą być one
krótkie,oznajmione tonem spokojnym lecz stanowczym.Bez zbędnego monologu,bo
jeśli wpadniesz w potok słów,to dzieci zapomną czego od nich chciałaś.Są
specjalne warsztaty dla nauczycieli (dla rodziców też)na których w mig nauczysz
się wszystkiego co trzeba,żeby nawet najbardziej rozbrykaną gromadę
dzieciaków,jednym słowem postawić do pionu.I nie łam się dziewczyno,bo masz
serce do tej roboty a to już sukces.Podziwiam takie dziewczyny jak TY,

[kckk]

Zgadzam się.
Śmiem nawet twierdzić, że osoba niema, niebędąca w stanie wydać z siebie
żadnego dźwięku poza gardłowym chrząknięciem jest w stanie doprowadzić do
sytuacji, w której dzieci będą potrafiły ją zrozumieć i traktować jako
przewodnika grupy. Taki ktoś zamiast słów używa gestów ogólnie rozumianych, a
ten jeden, jedyny odgłos, jaki potrafi z siebie wydobyć służy do zwrócenia
uwagi otoczenia. Jeżeli wydaje Ci się, że zbyt często krzyczysz przećwicz moją
tezę, nabierz wodę w usta (dosłownie) i do dzieła.

Pzdr.

[mynia_pynia]

A to twoje dzieci, żeby je kultury uczyć ???
Nie stresuj się pracą, może lubią syf koło siebie, bo tak mają w domu.

[berecik7]

Możesz oczywiście stosować jakieś kary. Dla dzieci karą jest zabranie tego, co
najbardziej lubią lub chcą robić. Moja koleżanka przedszkolanka, kiedy dzieci
nie słuchają na spacerze nie krzyczy, ale...każe siedzieć na ławeczce. No i
taki delikwent jest bardzo nieszczęśliwy, bo inne dzieci brykają, a on musi
siedzieć. Poza tym dzieci uwielbiają rywalizację, konkursy. Same zajęcia
uważają za nudne, ale jak tylko pojawia się okazja do rywalizacji, podejmują ją
chcętnie. Może przwformułuj sowje zajęcia tak, by stwarzały jak najwięcej
okazji do rywalizacji.

[kckk]

Dobrze jest aby dzieci znały wychowawczynię z jak najlepszej strony, czyli jako
miłą, pogodną, uśmiechniętą. Wtedy czują się bezpiecznie, pewnie i swobodnie,
odbierają swoje zachowanie jako dobre i pożądane oraz czują, że jest na nie
przyzwolenie.
Jeżeli podczas złego zachowania zwrócenie uwagi nie skutkuje, wskazana wydaje
się dłuższa rozmowa i wytłumaczenie dziecku, co robi źle. Jeśli i to nie
przynosi efektu, kara np. w postaci wykluczenia z zabawy.
Podniesionego tonu głosu nie należy unikać w okolicznościach tego wymagających,
z zastrzeżeniem, iż lepiej jest podejść do dziecka i zwrócić mu uwagę w
kontakcie bezpośrednim, niż krzyczeć z daleka, chyba że powstała sytuacja jest
zagrożeniem dla któregokolwiek z dzieci.
Moim zdaniem idealne (głośne) upomnienie powinno wyglądać w ten sposób, że
wykrzykiwane jest tylko jedno - pierwsze słowo w celu zwrócenia uwagi, np. HEJ,
HALO, (ew. NIE), po takim wstępie dzieci mniej lub bardziej, ale nastawiają się
na odbiór, gdyż nie wiedzą kogo dotyczy interwencja wychowawczyni. Następnie
winowajca zostaje wskazany imiennie i w tym miejscu krzyku wg mnie już być nie
powinno. Podobnie jak podczas tłumaczenia wykorzystujemy powagę, stanowczość,
mówimy najprościej jak się da, aby dla dziecka było to zrozumiałe i
argumentujemy dlaczego nie wolno zachowywać się w dany sposób. Oczywiście w
parze z karą idzie zawsze nagroda, do najprostszych i co ważne skutecznych
nagród należy zaliczyć pochwałę i podziękowanie za koleżeńskie zachowanie czy
grzeczną zabawę. Najlepiej jest uczynić to po kilkuminutowym zaobserwowaniu
poprawy, czasem możemy zwyczajnie nie zdążyć.
W tym działaniu konsekwencja jest niezbędna, ale myślę, że po tygodniu na pewno
jakiś skutek przyniesie. Gdyby zabrakło Ci pomysłów spróbuj powyższego.

Pzdr.

[mala_kobieta3]

Za szybko sie poddajesz. Masz swoj plan, realizuj go - mówię o tych zajeciach
typum plastyka, musyka, ruchowe. Do dzieci musisz znależć drogę pokojową a nie
krzyk. Więcej zyskasz w oczach dzieci kiedy zaczniesz byc konsekwentna. Dzieci
na krzyk reagują agresją, a po co co? Zaproponuj im sprzatanie zabawek w formie
zabawy ( podziel na 2-3 grupy, daj konkretne zadanie, mozesz wybrac dyzurnego
na dany dzien ) zaobserwuj co dzieci lubia najbardziej, moze ciekawa bajka?
ktora im pieknie , glosno przeczytasz? Zycze Tobie powodzenia, czy ktos juz nie
powiedzial "Bodajże cudze dzieci byś uczył? "