moja kuzynka ma dyskalkulię..... :)))

[krtek7]

O rany, najpierw dysleksja potem ADHD , a teraz... dyskalkulia czyli
niemożność pojęcia matematyki.

Ludzie, ja pytam, czy ktoś kto ma dysleksję, dyskalkulię i ADHD może w tym
kraju wkrótce zrobić dyplom wyższej uczelni, czy w ogóle musi do tego jakies
egzaminy zdawać? Biedny, pokrzywdzony przez los... )))

Załamałam się

Ja też miałam "dyskalkulię" dopóki nie trafiłam na dobrego nauczyciela
matematyki, który mnie wyleczył z tej "choroby" i dzis mam wykształcenie
techniczne i kocham matmę.

Co myślicie o tym? Czy te "schorzenia" to nie przegięcie?

[wieczna-gosia]

moja przyjaciolka miala dyskalkulie- ja mialam 4 ona w tym samym czasie miala 1,
ona miala korki, ja nie. Nauczycielka byla swietna. to juz wtedy bylo okreslane
jako dyskalkulia.
Poszla na anglistyke tam matematyki nie ma.

[krtek7]

Ja dostawałam jedynki do 2 klasy szkoły średniej i miałam korepetycje... u
różnych nauczycieli. I naprawdę chciałam się nauczyć... i żadnej poprawy.

Potem poznałam mojego męża, zaczęłam robić zadania po kilka godzin dziennie
(tak, to dużo) i w efekcie zdałam maturę na... szóstkę! I lubię matematykę!!!

[krtek7]

Dodam bo zapomniałam, że to własnie mąż wyciągnął mnie z "dyskalkulii" - miałam
szczęście.
Chodzi mi o to, że dyskalkulia stałą się kolejnym "wytłumaczeniem" dla leniwych
uczniów.

[wieczna-gosia]

no czyli po prostu nie umialas matematyki. Jest roznica pomiedzy nie umiem" a
"nie moge sie nauczyc". Dotarlas kiedys do takiej sciany? Bo ja tak- na
studiach. Orlem z metematyki nie bylam, matematyke rozumiem, swietnych mialam
wykladowcow. Ale pewien poziom myslenia, poziom abstrakcji jest dla mnie
niedostepny. Nie jestem w matematyce tworcza- jestem wyrobnikiem. Moim Wateroo
okazal sie poziom pochodnych i calek- rozumiem teoretyczna podbudowe, po co, jak
to dziala, ale rozwiazac umiem te najprostrze. I koniec.
Z latwiscia moge sobie wyobrazic czlowieka ktoremu poziom wyobrazni
matematycznej konczy sie nizej- na ciagach na przyklad, albo na trygonometrii-
ze czlowiek nie jest w stanie ogarnac problemu.

[krtek7]

Czyli masz dyskalkulię, a nie "dyskalkulię".

Dodam jeszcze że moja kuzynka ma ciągle kłopoty w szkole, nie tylko dotyczące
nauki, ma 20 lat i wróciła do szkoły. A "dyskalkulia" to kolejne wytłumaczenie
jej rodziców na zwykłe lenistwo. Bo IQ ma wg mnie dość wysokie.

[e_r_i_n]

A nie wiesz, ze osoby z dysfunkcjami bardzo czesto, zeby nie powiedziec,
zazwyczaj, sa bardzo inteligentne?
A dyskalkulia to nie jest problem z rozumieniem matematyki, tylko problem z
wyobrazeniem sobie liczb, tak wiec nawet dodanie w pamieci 2 i 2 jest
niewykonalne.

[opuncjafigowa]

Mnie i mojego męża równiez połączyła matematyka, za którą nie
przepadałam...powiem więcej, miałam z nią problemy Ale on mi duzo
pomógł...uczyliśmuy się dużo i namiętnie

[babka71]

he he dobre..za moich czasów, ta przypadłość , skończyła się wymęczonym dst na
egazminie końcowym, tylko dlatego, że złozyłam podanie do Dziekana Uniwerek W-
ski ..
uzasadnienie: same bdb, db.. tylko, ta cholerna statystyka..dostawałam goraczki
na zajęciach..poszli mi na reke musiałam byc na wszystkich wykładach i
zajęciach 100% , zeszyt na tip top itp..
p.s do dziś to wspominam z usmiechem np: na kolokwiach pisałam rózne przepisy
na sałatke zamiast rozwiązywania zadań..

[gemmavera]

krtek7 napisała:

> Ja też miałam "dyskalkulię" dopóki nie trafiłam na dobrego nauczyciela
> matematyki, który mnie wyleczył z tej "choroby" i dzis mam wykształcenie
> techniczne i kocham matmę.

Tiaa... To zupełnie jak ten minister, ktory miał ADHD, ale ojciec mu pasem
wybił z głowy...
Gratuluję

[krtek7]

Gemmavera, czy uważasz że zaświadczenie od lekarza załatwia sprawę? Czy lekarz
i rodzice nie robią dziecku krzywdy stwiedzając dyskalkulię na podstawie ocen
szkolnych? Bo właśnie tak jest u mojej kuzynki.

[gemmavera]

krtek7 napisała:

> Gemmavera, czy uważasz że zaświadczenie od lekarza załatwia sprawę? Czy
lekarz
> i rodzice nie robią dziecku krzywdy stwiedzając dyskalkulię na podstawie
ocen
> szkolnych? Bo właśnie tak jest u mojej kuzynki.

Ależ absolutnie tak nie uważam. Uważam nawet, podobnie jak Ty, że to może
dziecku przynieść więcej szkody niż pożytku.

Tyle że w Twoim pierwszym poście na temat kuzynki nie było NIC (prócz tytułu
wątku). To, że Twoja kuzynka dostała diagnozę na podstawie tylko ocen (bo
rozumiem, że masz pewność, że nie przeprowadzono żadnych badań), napisałaś
dopiero teraz.
Cały Twój pierwszy post odebrałam mniej więcej tak: "znów wymyślili jakąś nową
dys- żeby dzieci nie musiały się przemęczać".
A ja poznałam dziecko z dyskalkulią - i uwierz mi, że dla niego to było bardzo
trudne. Mając 13 lat nie potrafiło np. pojąć, na czym polega pierwiastkowanie.

krtek7 napisała:

> Ludzie, ja pytam, czy ktoś kto ma dysleksję, dyskalkulię i ADHD może w tym
> kraju wkrótce zrobić dyplom wyższej uczelni, czy w ogóle musi do tego jakies
> egzaminy zdawać? Biedny, pokrzywdzony przez los... )))

A ta ironia też mi się nie podobała. Bo wrzucasz do jednego wora tych, którzy
mają prawdziwe zaburzenia i tych, którzy je sobie załatwiają.

[krtek7]

Bo ja uważam że lepiej dla poziomu edukacji byłoby w ogóle nie uznać tych
chorób niż pozwalać na zasypywanie szkół zaświadczeniami.

W ten sposób dyslektycy i lenie i tak są w "jednym worze".

[mama_kotula]

krtek7 napisała:

> Bo ja uważam że lepiej dla poziomu edukacji byłoby w ogóle nie uznać tych
> chorób niż pozwalać na zasypywanie szkół zaświadczeniami.
>
> W ten sposób dyslektycy i lenie i tak są w "jednym worze".

No i o tym właśnie pisałam, że wobec powszechności lewych zaświadczeń,
skrzywdzeni są prawdziwi dyslektycy czy dysortograficy...

[e_r_i_n]

Aha i osoby faktycznie z problemem nie mialyby szans na edukacje wyzsza, niz
liceum profilowane, bo walczyloby sie z 'lewymi' zwolnieniami?
Powiem Ci, ze to wylanie dziecka z kapiela. W taki sposob moj brat, dyslektyk,
od lat chodzacy na zajecia majace mu pomoc w ortografii nie bylby dzisiaj
studentem trudnego wydziału politechniki.

[e_r_i_n]

Jesli zaswiadczenie wystawil jej lekarz, to pewnie jest lewe Widac, ze malo
wiesz na temat, wiec i Twoja opinia, ze zaswiadczenie jest wystawione 'na
podstawie ocen' moze byc mylne.

[driadea]

Nie wiem, ja też mam dyskalkulię, sama ją sobie zdiagnozowalam i dobrze mi z
tym

[andaba]

driadea napisała:

> Nie wiem, ja też mam dyskalkulię, sama ją sobie zdiagnozowalam i dobrze mi z
> tym


To całkiem jak ja )

[mama_kotula]

Sugerujesz, że kuzynce po prostu nie chce się uczyć, i załatwia sobie kolejne
zaświadczenia? Cóż, to możliwe

[krtek7]

Tak, śmieję się ale żałośnie. Bo dokąd zmierza ten świat?

[mama_kotula]

krtek7 napisała:

> Tak, śmieję się ale żałośnie. Bo dokąd zmierza ten świat?

IMHO takie załatwianie sobie lewych zaświadczeń jest krzywdzące. Ale jest
głównie krzywdzące dla osób, które faktycznie mają te schorzenia, bo wobec
powszechności "załatwiania papierków na lenistwo" - wszyscy są podejrzani i
osoby, które są dotknięte wszelkimi dys... mogą spotkać się z niesłusznymi
oskarżeniami właśnie o jakieś machlojki.

[sowa_hu_hu]

ja to mam ową dy.... cos tam coś tam , do dzisiaj

ale całe liceum miałam korepetycje z matmy i uczyłam sie jej najwięcej...
potrafiłam miec osiem ndst na czysto w jednym półroczu ale zawsze
poproawiałam , u mniw bło tak ze jak dany materiał sie kończył to ja dopiero
zaczynałam coś łapać... ale starałam sie i na maturalnym miałam aż
dostateczny
za to na studiach potrafiłam zarobic +4 z logiki sama w szoku byłam...

[krtek7]

Przecież jest to stosunkowo proste: uczeń jest w miarę dobry z innych
przedmiotów a z matematyki - choć się stara - nic mu się nie udaje. Przepycha
się z tej matmy z klasy do klasy, a na studiach już matematyki nie ma i
wszystko gra. Pozostają tylko złe wspomnienia. Ale któż ich nie ma?

Natomiast uczeń z zaświadczeniem ma "spokój" - nie musi się już starać i
stresować, choć inni w klasie muszą.

Dlaczego tak bardzo rodzicom zależy na obniżeniu poziomu stresu związanego z
edukacją? Przecież pewien dyskomfort w szkole też musi być. Szkoła to nie
przygoda.

Jeszcze raz powtarzam: moja kuzynka odczuwa dyskomfort na myśl o szkole w
ogóle. Nie sądzę że uda jej się ją skończyć w ogóle. Bo w edukacji chodzi o coś
więcej niż kontakty towarzyskie i superfun.

Tak, tak...

[wrozka.zebuszka]

> wszystko gra. Pozostają tylko złe wspomnienia. Ale któż ich nie ma?

Właśnie - jak to można nie chcieć mieć złych wspomnień z powodu problemów
wywołanych chorobą?

> Dlaczego tak bardzo rodzicom zależy na obniżeniu poziomu stresu związanego z
> edukacją? Przecież pewien dyskomfort w szkole też musi być. Szkoła to nie
> przygoda.

O to, to! Jak można chcieć obniżać sobie poziom stresu?! Skandal! A lekarze
potem nie mają z czego żyć... Szkoła to nie przygoda - święte słowa! Jeszcze by
ktoś, nie daj Boże, polubił szkołe, albo - horrendum! - naukę jako taką!
W ogóle to stresu jest w szkole stanowczo za mało, a jak ktoś jest zdolny i nie
ma żadnych schorzeń ani dysfunkcji, to już w ogóle nie ma na niego bata! To też
skandal i trzeba by pomysleć nad jakimś skutecznym sposobem obrzydzenia życia i
tej zdemoralizowanej brakiem stresów grupie!

[krtek7]

No właśnie!

Są dwa rodzaje stresu: motywujący i niszczący. W szkole tego pierwszego nie
powinno zabraknąć.

A odnosząc się do Twojej opinii to... może tylko tym co napadają na nauczycieli
z kijami bejsbolowymi załatwić zaświadczenia o niepoczytalności - wtedy
wszystko będzie tip top A nauczyciel cierpliwy musi być!

[wrozka.zebuszka]

krtek7 napisała:

> No właśnie!

Powiem ci coś w sekrecie: jest takie pojęcie - ironia. Jeśli nie jesteś w stanie
go objąć rozumem, to się zmotywuj.A następnie przeczytaj mój post jeszcze raz.
I do skutku.

> Są dwa rodzaje stresu: motywujący i niszczący. W szkole tego pierwszego nie
> powinno zabraknąć.

Motywujące jak cholera jest zapewne bezustanne dołowanie z powodu niemożności
przekroczenia własnych ograniczeń. Czemu zatem ograniczać się tylko do
dysfunkcji umysłowych? Idąc tym tokiem rozumowania, gdyby nie mogący chodzić
dostali parę pał z wf-u, zmotywowało by to ich szybciutko do rączego truchtu.
Podobnie z głuchoniemymi - niby czemu nie mieliby płynnie na głos czytać?
Wystarczy wszak odpowiednia dawka stresu motywującego, nie?

[krtek7]

I znowu napiszę NO WŁAŚNIE, co znaczy że się zgadzam z tym co napisałaś.
Od ludzi trzeba wymagać, ludzie muszą stawiać sobie (a nauczyciele uczniom)
poprzeczkę wysoko aby coś w życiu osiągnąć. Głuchoniemy nauczy się bardzo
dobrze czytać, choć będzie go to kosztować dużo stresu. Dziecko grube bardzo
się namęczy na WF-ie przeżywając stresy z powodu tuszy i uwag swoich
rówieśników. Ale to im wyjdzie na dobre! Trzeba pokonywac słabości a nie
tłumaczyć się "nie potrafię". Lepsza bardzo niska ocena na świadectwie niż
adnotacja "ZWOLNIONY" (to znaczy niezdolny! i to jest złe!).

[wrozka.zebuszka]

Trzeba pokonywac słabości a nie
> tłumaczyć się "nie potrafię". Lepsza bardzo niska ocena na świadectwie niż
> adnotacja "ZWOLNIONY"

Właśnie. czytaj jeszcze raz. No, próbuj dalej! W końcu przeczytasz ze zrozumieniem!

[krtek7]

Czy nadal uważasz że nie rozumiem o czym piszesz?

[krtek7]

Zębuszka, dziwna jesteś... Piszesz nieskładnie i potem masz pretensje że ja
czegoś nie rozumiem?

[wrozka.zebuszka]

Piszesz nieskładnie i potem masz pretensje że ja
> czegoś nie rozumiem?

Gdzie ja mam pretensje o cokolwiek?

[krtek7]

Każesz mi czytać i czytać, widocznie masz pretensje, że czegoś nie zauważyłam
i nie zrozumiałam - o to mi chodzi.

ja prosze jasniej

[wieczna-gosia]

Głuchoniemy nauczy się bardzo
> dobrze czytać, choć będzie go to kosztować dużo stresu. Dziecko grube bardzo
> się namęczy na WF-ie przeżywając stresy z powodu tuszy i uwag swoich
> rówieśników. Ale to im wyjdzie na dobre!

Prosze o jasne wytlumaczenie mi CO dobrego grubemu dziecku na WFie przyjdzie z
kiepskich wynikow i wysmiewania rowniesnikow? Bo mi do glowy przychodzi niechec
do sportu wylacznie.

[krtek7]

Ruch grubemu dziecku na co się przyda? Schudnie i uwierzy w siebie.

Czy uważasz że przy kiepskich ocenach z chemii dziecko powinno być zwolnione z
nauki chemii?

[krtek7]

Z grubego dziecka nie uczęszczającego na WF też się będą nabijać. Chodzi o to
żeby się jednak ruszał i ćwiczył, inaczej będzie coraz grubszy.

[wieczna-gosia]

jak sie zniecheci do sportu na cale zycie to te 2 razy w tygodniu na korytarzu
mu nie pomoga )

[wieczna-gosia]

na razie argument z grubym na WFie mnie rozwalil, poniewaz jestem gruba i pare
nauczycieli pracowalo nad tym, zebym sport znala z TV. niestety jeden sie
wyrodzil i w zwiazku z tym w tym roku pobieglam w maratonie ktorego zreszta
nie skonczylam )) ale jakby- nie ma sie czego wstydzic

to ze ty w koncu polubilas matme a ja WF nie jest argumentem przeciw
zaswiadczeniom- a wrecz przeciwnie. Jest argumentem na to ze jednostki dstaja
szanse by przekroczyc swoje ograniczenia, reszta jest skazana na bycie grubym na
WFie, debilem na metematyce, czy kretynem na polskim. Trudno sie dziwic, ze sie
ludzie zaswiadczeniami bronia.

[krtek7]

dlaczego na korytarzu?

[babka71]

PROSZE BARDZO NA SKS-sie u syna jest jeden puszysty bardzo dobrze sobie
radzi..biega skacze w piłkę gra.., nikt go nie wysmiewa..dzieciak zadowolony i
szczesliwy/...
wieczna gosia jakies jeszcze pytania???

owszem

[wieczna-gosia]

czego dowodzi JEDEN gruby chlopak na SKSie??? ktorego akurat ikt nie wysmiewa
(naprawde super). dowodzi tylko ze jednostkom sie udaje. Mi tez sie udalo, bo
mialam madrego nauczyciela ktory wysmiewanie wybil dzieciom z glowy, poza tym
zaczal nam oceniac postepy i sie okazalo ze odpowiednio zmotywowana robie
najwieksze. Dowodzi to jedynie ze mozna tak poprowadzic lekcje by dziecko z
niedoborami sie czulo dobrze. Dowodzi jedynie ze wiekszosci nauczycieli sie nie
chce.

[krtek7]

Chodzi ci o to że Twój post jest ironiczny? Fakt. Ale napisałaś w nim coś z
czym się zgadzam. Dlkaczego mam odpowiedzieć ironią na ironię, złośliwością na
złośliwość? Napisałam "No właśnie" bo zgadzam się z tym co napisałaś chcąc być
wobec mnie obśmiewcza i złośliwa.

[wrozka.zebuszka]

Napisałam "No właśnie" bo zgadzam się z tym co napisałaś chcąc być
> wobec mnie obśmiewcza i złośliwa.

Zatem zgadzasz się? To świetnie. Jak widać, dyskusja na forum może spowodować
wiele dobrego...

[krtek7]

Jeszcze dodam: mój brat miał zwolnienie z WF-u, bo był grubawy i koledzy się z
niego śmiali więc dobrotliwa pani doktor powiedziała, że skoro i tak po
lekcjach biega po boisku - to wystarczy.

Powiem wam, że na dobre to nie wyszło......

I tak tez może być z większością tych zaświadczeń - ludzie robią dzieciakom
krzywdę. Podobnie jak ci rodzice którzy rozwiązują zadania domowe za swoje
dzieci.

a ja zawsze myślałam

[pade]

że grubym to się jest od nadmiernej ilości jedzenia, a nie od zaświadczenia
W tym przypadku to nie wina pani doktor, tylko Twoich rodziców.

[iwles]

pade napisała:

> że grubym to się jest od nadmiernej ilości jedzenia, a nie od zaświadczenia
> W tym przypadku to nie wina pani doktor, tylko Twoich rodziców.



Jest jeszcze coś takiego jak uwarunkowania genetyczne. Ale i w tym przypadku to
również "wina" rodziców.

[aluc]

moja koleżanka z liceum, aktualnie sędzia, miała i ma pewnie dalej ewidentną
dysortografię - czytała masę książek, pisała fantastyczne wypracowania, ale w
jednym wyrazie potrafiłą zrobić tyle błędów ile liter

to był jeszcze czas przed zaświadczeniami, a maturę oblewało się za trzy błędy
ortograficzne... ale maturę zdała, nie wnikam, jak jej praca została
potraktowana, bo treściowo z pewnością była na 5, studia też najwyraźniej
skończyła w międzyczasie zaczęła się era edytorów tekstu i problem w sposób
naturalny się oddalił na bezpieczną odległość

tak, jak już któraś tu wcześniej powiedziała, powszechne załatwiactwo
zaświadczeń i diagnozy domorosłych specjalistów, co by tylko mieć łatwiej albo
znaleźć wytłumaczenie dla zwykłego lenia, tylko pogarszają sytuację tych, co to
naprawdę mają problem

PS. sama posiadam chyba leksjo- i kalkureksję

[ivvette]

Cholera ,ja też mam dyskalkulię ale kiedyś nie znano tego pojęcia i do tej pory
mam koszmary związane z lekcjami matmy...brrrr
Byłam zawsze najlepsza z polskiego ,historii a z matematyki tuman totalny i tak
zostało do dzis . Wstyd sie przyznać ,ale nie znam dobrze do tej pory tabliczki
mnożenia...

[krtek7]

Taką "dyskalkulię" ma chyba co trzeci uczeń. To, że matematyka wydaje ci się
nieprzyjemna - nie znaczy że ją masz.

[gemmavera]

krtek7 napisała:

> Bo ja uważam że lepiej dla poziomu edukacji byłoby w ogóle nie uznać tych
> chorób niż pozwalać na zasypywanie szkół zaświadczeniami.

Kobieto, najwyraźniej nie wiesz, o czym mówisz. Nie do końca rozumiesz chyba,
na czym polega problem niemożności przeskoczenia wlasnych ograniczeń, jak to
ktoś dobrze tu określił.
Zalatwianie sobie lewych zaświadczeń to często jest polska norma, niestety. Nie
tylko z powodu jakichś zaburzeń utrudniających naukę w szkole. Ale czy to, że
np. spora część kobiet idzie w ciąży na lewe L4 oznacza, że trzeba całej
reszcie zabronić korzystać z L4? Żeby podnieść poziom pracy? W końcu ciąża "to
nie przygoda", że sobie pozwole na pożyczenie Twoich słów.

Żeby było jasne - uważam, że nie należy zostawiać dyslektyków czy innych dys, a
także ADHDowców samych sobie. Była tu zresztą całkiem niedawno dyskusja o tym,
że papier z diagnozą często jest dla osób z zaburzeniami końcem, podczas gdy
tak naprawdę powinien być początkiem. Początkiem ciężkiej pracy rzecz jasna.

Ale w Twoim rozumowaniu: "lepiej wywalić ADHD oraz wszelkie dys z listy chorób,
niż pozwalać na zasypywanie szkół zaświadczeniami" widzę ukryte założenie, że
te choroby to SĄ jednak fanaberie. Po prostu moim zdaniem nie rozumiesz, na
czym polega istota takich zaburzeń. A tym samym wrzucasz i tych prawdziwych
dyslektyków, i tych "podrabianych" do jednego wora. Piszesz, że "się ich
wrzuca" - ale Ty wrzucasz pierwsza.
I jeszcze snujesz teorie, z których wynika, że niemożność przeskoczenia samego
siebie to jest stres motywujący, a nie niszczący. Hehehe, dobre.

I w ogóle zgadzam się z Wróżką Zębuszką.
I dzięki Wróżko za pieniążek za mleczaka mojej Z. ))

[krtek7]

Ja miałam straszne kłopoty z matmą, płacz po nocach straszny stres którego
nigdy nie zapomnę. Wiązało się to z zaleglościami jeszcze z podstawówki i z tym
że nie mogłam się skupić na lekcji (ktoś teraz może powie: ADHD?)mimo
korepetycji ale nikt sie ze mną nie cackał, pozostawiono mnie samą z problemem.
Więc wiem jak to jest gdy nie można sobie poradzić samemu z problemem, gdy to
przerasta. Szukałam dobrego nauczyciela, kogoś dzieki komu zrozumiem. Gdybym
nie spotkała mojego męża dzis może mówiłabym, tłumacząc się, że miałam
dyskalkulię. Gdyby mnie wtedy zdiagnozowano, nie miałabym super zdanej matury.

Dzieci z ADHD, dysleksją, dyskalkulią nie powinny w ogóle wiedzieć że cierpią
na te dolegliwości. Rodzice, nauczyciele - tak, ale dzieci NIE. Żeby się nie
tłumaczyły tylko starały.

A co do lewych zaświadczeń, łapówek i takich tam - przepraszam, nie będę
dyskutować, dla mnie ten temat to abstrakcja.

[gemmavera]

krtek7 napisała:

> że nie mogłam się skupić na lekcji (ktoś teraz może powie: ADHD?)

> Gdyby mnie wtedy zdiagnozowano, nie miałabym super zdanej matury.

GDYBY - nie dostalaś diagnozy, więc nie możesz sobie mówić "może miałam
dyskalkulię/ADHD, a teraz nie mam".
W dalszym ciągu podtrzymuję tezę, że nie wiesz, o czym mówisz. Z dyskalkulii
czy dysortografii sie nie wyrasta ot tak. Owszem, można pracować i pamięciowo
opanować niektóre rzeczy, ale szczerze wątpię, żeby ktoś z dyskalkulią został
wielbicielem matematyki, bo trafił na dobrego nauczyciela.

krtek7 napisała:

> Dzieci z ADHD, dysleksją, dyskalkulią nie powinny w ogóle wiedzieć że cierpią
> na te dolegliwości. Rodzice, nauczyciele - tak, ale dzieci NIE. Żeby się nie
> tłumaczyły tylko starały.

A po tym fragmencie to już w ogóle rajtuzy mi opadły. Bo znów nie masz pojęcia,
o czym mówisz...
Dziecko z zaburzeniem typu ADHD jest przez większość ludzi - kolegów,
nauczycieli, często nawet przez rodzinę - traktowane mówiąc brutalnie z buta.
Dziecko chce się zmienić, ale nie potrafi (skojarz z przeskakiwaniem samego
siebie, o ktorym pisałam wcześniej), z tego powodu strasznie cierpi wierząc w
to, co mu mówią - że problem tkwi w nim samym, w jego złej woli. A diagnoza
często pozwala spojrzeć na siebie trochę inaczej - jak na kogoś, kto ma
problemy wynikające z czegoś, co tak naprawdę nie zależy od woli dziecka.
Diagnoza daje młodemu człowiekowi szansę na powiedzenie "Aha, to nie jest moja
wina. Nie jestem odmieńcem ani złem wcielonym - jestem po prostu chory." Przy
czym żeby uprzedzić Twoje ewentualne zarzuty napisze, że poznanie diagnozy nie
jest jednoznaczne z odpuszczeniem sobie - bo wiadomo, ze jeśli się chce wejść
np. w grupę rówieśniczą, to trzeba się nauczyć dostosowywać do reguł w niej
panujących. Różnica jest taka, że świadomość genezy problemów może dać dziecku
lepsze ich zrozumienie.

A Ty uważasz, że w imię "wyższego poziomu edukacji" trzeba wszystkie dzieci
traktować równo. Mają się uczyć, starać, chudnąć i w ogóle radzić sobie w życiu
- bo skoro Ty sobie poradzilaś (mimo ogromnych problemów z matematyką ), to
inni też mogą. Tylko nie wolno im odpuszczać.

Co byś powiedziała swojemu dziecku z ADHD, gdyby pewnego dnia spytało Cię,
dlaczego jest inne, dlaczego nikt go nie lubi i dlaczego chociaż się stara, nic
mu nie wychodzi?

[krtek7]

jesli nauczyciel WIE że dziecko ma ADHD to chyba potrafi sobie z tym poradzić?
czyli z resztą klasy itd? przepraszam za krótki post, muszę na razie kończyć

[krtek7]

Acha, jeszcze dodam że mam dziecko z pewnym problemem, zdiagnozowanym. Wiem o
tym ja i panie przedszkolanki. On nie wie i na moje pytanie dlaczego nie zawsze
może się z dziecmi dogadać ma odpowiedz: musisz się bardziej postarać. I robi
postępy.

[gemmavera]

krtek7 napisała:

> jesli nauczyciel WIE że dziecko ma ADHD to chyba potrafi sobie z tym
poradzić?
> czyli z resztą klasy itd?

Heh, widzę, że jesteś optymistką... I to wielką ))
W ogóle mam wrażenie, że pojmujesz świat jako czarno-biały. Dziecko za grube?
Ćwiczyć na WFie, to schudnie. Dziecko z problemem w kontaktach społecznych?
Starać się, a będzie lepiej. Dziecko z dyskalkulią? uczyć się i dyskalkulia
minie.
Ale to nie takie proste, niestety.

krtek7 napisała:

> Acha, jeszcze dodam że mam dziecko z pewnym problemem, zdiagnozowanym. Wiem
o
> tym ja i panie przedszkolanki. On nie wie i na moje pytanie dlaczego nie
zawsze
>
> może się z dziecmi dogadać ma odpowiedz: musisz się bardziej postarać. I
robi
> postępy.

Po pierwsze, zadając Ci pytanie myślalam raczej o dziecku w wieku szkolnym. Ja
swojej prawie sześciolatce też nie mówię, jaką ma diagnozę. Póki co nie jest
jej to do niczego potrzebne - nawet jeśli widzi swoją inność (w co wątpię,
znając ją), nie mówi mi o tym. A poza tym przedszkole w porównaniu ze szkołą to
jest bułka z masłem, kakao z pianką i ptyś. ) Schody w przypadku "innych"
dzieci zaczynają się w szkole. Im starsze dzieci, tym gorzej.
Nie wiem, jaki problem ma Twoje dziecko, ale jeśli nie ma szans na całkowite
wyprowadzenie na prostą, może będziesz musiala zmienić poglądy.

Po drugie - i najważniejsze - myślałam, że to już ustalone: przy dysfunkcjach,
o których mówimy (a więc takich, kiedy dziecko nie może "przeskoczyć samo
siebie"), samo staranie się nie wystarcza _z definicji_. A Ty to znów cały czas
rozumiesz po swojemu.
Jeśli Twój syn ma problem, który jest w stanie rozwiązywać dzięki swojej
ciężkiej pracy i staraniom - ok, tylko się z tego cieszyć.
Ale przyjmij do wiadomości, że są dzieci, u ktorych to nie jest tak proste.
Dlatego upieram się, że w większości przypadków lepiej dziecku powiedzieć, żeby
miało świadomość, że jest inne - ale nie gorsze.

A to, że wiele osób wykorzystuje zaświadczenia o dys-, to już jest inna para
kaloszy. Ale to nie znaczy, że trzeba wszystkich wrzucać do jednego wora, jak
Ty to (jednak) robisz.

[sterngogo1]

Myslę, że pewnym wyjściem z impasu byłoby wymaganie przez uczelnię
zaświadczenia o przydatności do zawodu. I tak na polonistykę nie poszliby Ci,
którzy mają dyslekcję, a na matematykę i pokrewne ci z dyskalkulią. Oczywiście
przy założeniu, że poprawnie pisać na tablicy musi tylko polonista, a
nauczyciel np chemii już nie
Jestem germanistką, mam zajęcia również na studiach zaocznych, z dorosłymi
ludźmi dokształcającymi się w drugim kierunku. Ci nauczyciele jednym głosem
twierdzą, że 80% wszelakich zaświadczeń o dys... lub ADHD jest lipnych. Ale nie
mogą nic zrobić, bo przecież nie będą podważać opini psychologa. Twierdzą, że
uczeń z ADHD jest świadomy swojej choroby na tyle, że sam stara się pilnować.
Nie zawsze mu to wychodzi, ale przynajmniej próbuje tego. Ci inni pokazują
tylko karteczki z odpowiednim zaświadczeniem i robą, co im się tylko zachce.

[mathiola]

ha!!! Moje zycie dzisiaj uleglo odmianie!!! Juz wiem ze nie jestem debilem!!!
Po prostu mam dyskalkulie )

[anik801]

Kurcze!Naprawdę jest coś takiego jak niemożność pojęcia matematyki? Szkoda,że
jak chodziłam do liceum to o czymś takim nie słyszałam

[mamand]

nie czytałam wszystkich wpisów, ale chciałabym napisać kilka słów

nie wiem jak jest w przypadku twojej kuzynki, może faktycznie ma "lewe"
zaświadczenie, ale nie zmienia to faktu, że dyskalkulia to nie jest żaden nowy
wymysł, ale zaburzenie opisane przez słowackiego neuropsychologa L. Koąča
równie dawno co dysleksja i dysgrafia

PODSTAWOWE FORMY DYSKALKULI ROZWOJOWEJ:
a) dyskalkulia werbalna - przejawia się zaburzeniem umiejętności słownego
wyrażania pojęć i zależności matematycznych, takich jak oznaczenie ilości i
kolejności przedmiotów, nazywanie cyfr i liczebników, symboli działań i dokonań
matematycznych, np.: brak zdolności utożsamienia określonej ilości z
odpowiadającą jej liczbą, chociaż uczeń jest zdolny przeczytać i napisać daną
liczbę, czy policzyć ilość przedmiotów.
b) dyskalkulia praktognostyczna - wiąże się z zaburzeniami matematycznych
manipulacji konkretnymi czy narysowanymi przedmiotami ( liczenie przedmiotów
oraz porównywanie wielkości czy ilości). Uczeń nie jest w stanie ułożyć
patyczków czy kostek wg ich wielkości, nawet nie jest wstanie wskazać, który z
dwóch patyczków jest grubszy, cieńszy, czy tego samego wymiaru.
c) dyskalkulia leksykalna - związana jest z nieumiejętnością czytania symboli
matematycznych, np.: cyfr, liczb, znaków działań. W lżejszych przypadkach uczeń
nie umie czytać liczb wielocyfrowych, ułamków, kwadratów i pierwiastków, itd.
d) dyskalkulia graficzna - jest to niezdolność zapisywania symboli
matematycznych występująca często z dysgrafią i dysleksją liter. Uczeń nie jest
w stanie napisać dyktowanych mu liczb, zapisać ich nazw, a nawet ich skopiować
( np.: 1284 pisze jako 1000, 200, 80, czy 4.)
e) dyskalkulia ideognostyczna - to przede wszystkim niezdolność zrozumienia
pojęć i zależności matematycznych oraz wykonania obliczeń w pamięci. Często
uczeń jest w stanie odczytywać i przepisywać liczby, ale nie rozumie co
przeczytał czy napisał, np.: umie zapisać znak 9, ale nie wie, że 9 to samo co
10-1, albo 3*3.
f) dyskalkulia operacyjna - to bezpośrednie zaburzenie umiejętności wykonywania
operacji matematycznych. Typowym przykładem jest zamienianie operacji, np.
wykonanie dodawania zamiast mnożenia, odejmowania zamiast dzielenia. Ten typ
dyskalkulii jest najtrudniejszy do rozpoznania, ponieważ wymaga ciągłego
obserwowania czynności wykonywanych przez osobę badaną.

problemy w życiu codziennym: trudności z posługiwaniem się pieniędzmi: z
rozsądną oceną wartości pieniądza, z szacowaniem, na co wystarczy pieniędzy, ze
sprawdzaniem wydanej reszty, z rozmienianiem pieniędzy; ale także częste złe
wykręcanie numeru telefonu; opuszczanie spotkań, ponieważ zostały one źle
zapisane lub czas przewidziany przed spotkaniem został źle obliczony; kłopoty w
podróży, np. przechodzenie na zły peron, wsiadanie do niewłaściwego autobusu,
itp.; kłopoty w prowadzeniu prac domowych, np. w obliczaniu ile tapety lub
farby potrzeba na odnowienie pomieszczeń; preferowanie potraw, które do
gotowania wymagają tylko jednego garnka lub piekarnika niż takich, które
wymagają różnych elementów gotujących się w różnych czasach ale podawanych
jednocześnie; trudności z formalną edukacją z muzyki; słaba koordynacja
sportowa i nienadążanie za szybko zmieniającymi się fizycznymi instrukcjami;
trudności w zapamiętaniu następstw kroku tanecznego, czy reguł gier sportowych.

>Ludzie, ja pytam, czy ktoś kto ma dysleksję, dyskalkulię i ADHD może w tym
> kraju wkrótce zrobić dyplom wyższej uczelni, czy w ogóle musi do tego jakieś
> egzaminy zdawać? Biedny, pokrzywdzony przez los... )))

a dlaczego nie?
przecież zaświadczenia o tego typu zaburzeniach (nie wiem jak z ADHD) nie mają
żadnego znaczenia na uczelniach wyższych, a i w zdaniu matury też jakoś
specjalnie nie pomagają

pozdrawiam

[marzennak]

Bardzo dziękuję mamand za wstawiennictwo i mądry post. Moja córka chodzi do
piątej klasy i ma zdiagnozowaną dyskalkulię. W szkole ułamki, operacje na
liczbach milionowych, a ona 2+3 liczy na palcach. Korepetycje od pierwszej
klasy, postępy niewielkie. I wierzcie mi, że w szkole nie ma żadnych forów! W
orzeczeniu z poradni jak byk stoją zalecenia, że m.in. musi mieć więcej czasu,
bo bardzo wolno liczy (wszystko pisemnie), a pani zabiera kartkę tak jak innym.
Dostaje 1 za niezrobione zadanie. Nigdy nie wie, jak się do zadania zabrać,
jakie działania wykonać. To jest naprawdę okropne, czesto płacze z bezsilności.
Czasem nie potrafi policzyć pieniędzy, słabo zna sie na zegarku. Nie ma w ogóle
orientacji w terenie.Czy to jest jej wymysł? Lenistwo?

[wieczna-gosia]

Czy to jest jej wymysł? Lenistwo?

owszem. i powinna sie bardziej postarac. jak przeczytalam ze krtk czy jak jej
tam jest PEDAGOGIEM- to mi skrzydelka opadly. Dlatego wlasnie mam dwie corki w
szkole spolecznej, gdzie swietnie sie ucza i okazuje sie ze zadnego dys nie maja.

[krtek7]

Ta "jak jej tam" - jeśli chodzi ci o mnie, a chyba tak - nie jestem pedagogiem.

[krtek7]

Ja rozumiem Was, nie jestem nieczułym oszołomem, naprawdę. Ale zauważyłam że na
dys- żerują rodzice którzy za wszelką cenę chcą ograniczyć dziecku poziom
stresu do zera. I to jest straszne i o to mi chodziło gdy stawiałąm ten
uśmieszek przy tytule mojego postu. Moja kuzynka nie ma dyskalkulii,
zaświadczenie jest lewe. Ona jest impreziarą, nieukiem, leniem patentowanym.

Marzeno, nauczycielka jest nie w porządku, nie trzyma się zaleceń specjalisty.
Gdyby odebrała kartkę później, pomogła dziecku... Taka jest jej rola! Przecież
to oczywiste!

Mój brat miał w podstawówce kolegę który przepisywał litery lustrzanym pismem i
nie było na niego sposobu. Pani w pierwszej klasie wyśmiała go przy dzieciach.
Tylko jego najlepsi koledzy się nie śmiali. Dzisiaj ta osoba jest światowej
sławy malarzem artystą, dobrze ułożył sobie życie (na szczęście - przy takiej
wychowawczyni!). Ta sama pani wyśmiewała też tuszę mojego brata. #@%***!!!

Wiele zależy od nauczycieli, ale też od ciebie. Jeżeli pani tego nie rozumie,
spróbuj rozmawiać z dyrektorem... Biedne dziecko.
Ale powinna się starać, dalej tak uważam. I z pomocą twoją i nauczycieli może
liczyć najlepiej jak potrafi. To nic, że jest słabsza z matmy. Inni nie
potrafią nauczyć się wiersza, albo są beznadziejni z WF-u!

Moje dziecko będzie chodzić do klasy integracyjnej, tam chodzą też dzieci z
ADHD i inne, od wszystkich się wymaga (stosownie do możliwości ale nie
pobłażając) i dzieci uczą się od siebie wzajemnej tolerancji.
Sądząc z Waszych postów może to dobrze, i ja się przy okazji czegoś nauczę

[5aga5]

Szkoda że za moich czasów nie było żadnych ,, taryf ulgowych " np. pod względem
nauki.
Teraz każde potknięcie ucznia lub typowe lenistwo diagnozowane jest jako
choroba, wyrzucanie dzieci do śmietników jako depresja lub choroba psychiczna,
znęcanie sie nad dziećmi jako objaw słabości ze względu na brak pracy, i tak
dalej ( zawsze jest jakies tłumaczenie ).
Możecie mi wytłumaczyć, dlaczego nie było czegoś takiego 20, 30 lat temu?

[iwles]

> Możecie mi wytłumaczyć, dlaczego nie było czegoś takiego 20, 30 lat temu?



Bo, moja droga, medycyna poczyniła pewne postępy. Na szczęście.
Tylko na nieszczęście jeszcze wielu ludzi nie nadąza, stoi w miejscu. Czemu ?
Pewnie z typowego lenistwa, bo nie sądzę, że to choroba.

[mamand]

> Szkoda że za moich czasów nie było żadnych ,, taryf ulgowych " np. pod
względem
>
> nauki.

a jaka to niby taryfa ulgowa?
to, że dziecko ma 10 min więcej czasu na kartkówce, to, że nauczyciel poświęca
mu więcej czasu? - no faktycznie ulga jak cholera

przy zdawaniu egzaminu na uczelnie wyższe "świstek" z poradni nie ma żadnego
znaczenia, na starej maturze gwarantował mierny z pisemnego polskiego, teraz
nawet już tego nie gwarantuje

[monia145]

Pewnie to ten nieszczęsny rozwój cywilizacyjny jest winny......
Jasne, wszystkim baty na tyłek, bo jakiekolwiek głębsze pochylenie sie nad
psychiką człwowieka, dostrzeżenie indywidualnych rys w każdym z nas, to czysta
fanaberia i tłumaczenie.......

[krtek7]

A robić to nie ma komu...

[iwles]

krtek7 napisała:

> A robić to nie ma komu...



to niby skąd takie bezrobocie ?

Z LENISTWA ???????????????????????????????????????/

[krtek7]

Znam kilku bezrobotnych wyspecjalizowanych w tłumaczeniu się swoimi słabościami
i warunkami zewnętrznymi. Gdybyś załatwiła im pracę, byliby przerażeni i
przynieśli by kilka świstków (zwolnień, zaświadczeń) od lekarza, że jednak tej
pracy podjąć nie mogą.
Uwaga! Nie wrzucam tutaj wszystkich bezrobotnych do jednego worka - podaję
przykład kilku spotkanych w moim życiu bezrobotnych.

[krtek7]

Nie tłumaczyć się trzeba. Tłumaczą się winni. Trzeba się wziąć za siebie!

[zuza2be]

a u mnie podejrzewano "dyskalkulię" niestety w testach psychologicznych wyszło
coś zupełnie odwrotnego i pomimo ledwo skończonego ogólniaka (właśnie z powodu
matematyki) skończyłam uczelnię techniczną z niezłym wynikiem. Ale na studiach
jakoś łatwiej mi było ....

[marzennak]

20, 30 lat temu też były różne dys, tylko nie potrafiono tego rozpoznać, a
przynajmniej nauczyciele nie umieli. 22 lata temu, kiedy mój brat chodził do 2
klasy i miał straszne problemy z czytaniem i pisaniem, mimo iż był
inteligentny, bystry i miał świetną pamięć, moja mama poszła z nim do poradni,
gdzie stwierdzono dysleksję. Z zaświadczeniem poszła do wychowawczyni, która
popatrzyła na nią jak na idiotkę i stwierdziła, że nigdy o czyms takim nie
słyszała. Mój brat potrzebował dodatkowej pomocy, zajęć kompensacyjnych, ale
pani nie widziała potrzeby, bo nie miała czasu. Mama z nim pracowała codziennie
do późnej nocy. A wychowawczyni to była pani prosto po liceum, która zaocznie
uczęszczała do dwuletniego pomaturalnego studium nauczycielskiego. Mój brat za
wszystko dostawał 2: za brak nożyczek, kleju, że zapomniał butów na wf. Dwóje
od góry do dołu. Znienawidził szkołę. W 5 klasie nauczyciele uradzili,że go
zostawią na drugi rok. Mimo wyraźnych zaleceń psychologa i pedagoga oraz błagań
mamy, że zrobią mu tym więcej złego niż dobrego-nic to nie dało. O dysleksji
nadal nikt nie słyszał, a gdy mama tłumaczyła patrzeli na nią z pobłażliwym
uśmieszkiem... Mój brat ledwo skończył podstawówkę, chociaż jest bardzo mądrym
facetem.