Czy panikujecie...

[bozenka12]

Sluchajcie, czy Wy tez tak koszmarnie wpadacie w panike, jak Wasze dzieci sa
chore? Ja doslownie nie wiem jak sie z tego wyleczyc. Nie chodzi mi moze o
jakis zwykly katar, ale jak tylko cos jest nie tak, cos co innego niz
przeziebienie, to panikuje totalnie!!!!Wlasnie zauwazylam u malego jakies
zgrubienie pod skora no i juz od rana mam nerwowe drgawki. Lekarz mnie
przyjmie w poniedzialek. Kurcze czy ja jestem nienormalna, czy taka juz nasza
matczyna natura?

[demarta]

proponuję jednak postarać się o więcej wyluzowania. ty wpadasz w panikę, panika
udziela się dziecku i koło sie zamyka. ja jeśli panikowałam, to za pierwszym
zachorowaniem, ale miesięczny pobyt w szpitalu mnie uniewrażliwił i wyleczył.
jak obserwowałam na co dzień dwumiesięczniaka po operacji na otwrtym sercu,
dzieci na wózkach inwalidzkich i inne mniej hardcorowe przypadki, to
stwierdziłam, że chortoba mojego dziecka to pryszcz i nie potrafię juz wpaść w
panikę, odkąd mam w pamieci przypadki tamtych dzieciaków. oczywiście nie życzę
ci przebywania w takich okolicznościach, ale moze spróbuj wtedy pomyśleć, że
istnieją na świecie naprawdę poważnie chore dzieci, przy których katarek
twojego dziecka to pestka...?

[driadea]

No nie wiem, ja tak nie mam. I żeby nie było - kocham moje dziecko.

nie panikuję...

[nchyb]

zazwyczaj wierzę, że to drobiazg, lecę z dzieckiem do lekarza są leki lub
witaminki i wierzę, że wszystko wróci do normy i będzie ok. Optymiści szybciej
wracają do zdrowia

I tak jak Driadea - uważam, że brak paniki nie oznacza braku miłości...

[verdana]

Panikuję, panikuję...

[lidia23]

Ja tez się boje gdy dzieci chorują. Ale to chyba normalne ale żeby ąz tak.....to
chyba nie trzeba być dobrej myśli żę nasze dzieci będą zdrowe...Pozdrawiam
Moje dzieci: lidia23.blox.pl

[bozenka12]

a ja wlasnie kiedys pracowlam z ciezko chorymi dziecmi. I po tym tak zaczelam
panikowac. Czesto objawy jakiegos paskudztwa zaczynaja sie niewinnie

[monia145]

Owszem, ale wtedy nie ma co panikować tylko szybko do lekarza.
Ja też znam kilka przypadków, kiedy z błahostek wyszło coż groźnego, ale często
jest to bagatelizowane lub panika nie pozwala na podjęcie racjonalnej decyzji.

[kotbehemot6]

raczej nie panikuję, a jeżeli jestem bardzo niespokojna , n=bo nie wiem co dolega moojemu dziecku, to tego nie okazuję dzecko jak widzi,ze mama jest niespokojna samo zaczyna się bać. Chce by czuła się bezpieczniei zawsze ją utwiedrdzam,ze na pewno to drobiazg i niedługo nic jej nie będzie.

[mathiola]

z czasem człowiek się uodpornia.

[bea.bea]

raczej nie panikuje...ale raz mi sie zdarzyło
młody w markecie nagle zaczoł strasznie płakać, ze go boli brzuszek...ze go
bardzo boli i chce do pani doktor....nigdy wcześniej tak strasznie nie
płakał...wsadziłam go do samochodu i grzeje do szpitala.....w pewnym momecie
patrze ...a on ma zamkniete oczy i nie wiem czy stracił przyomnośc czy
zasnoł...i wtedy spanikowałam...

wyciagnełam go z auta oddychał...ale zanim znalazłam izbe przyjęc...zanim wogóle
ktos sie mna zainteresował, młody był juz ok....nie czekałam na
łaskawców...wrócilismy do domu a po południu poszlismy do pediatry

[bozenka12]

Ja tez nie uwazam, ze brak paniki znaczy brak milosci!! Ja chce sie wyleczyc z
moich atakow strachu. Nie lubie tego u siebie. A to, ze z czasem czlowiek sie
uodparnia to akurat nie dziala u mnie. Starszy syn ma 7 lat. Mam dwojke dzieci.
Juz chyba powinnam byc uodporniona...

[e_r_i_n]

Nie panikuje, chociaz czasami miewam napady nerwow. Ale staram sie je ukrywac
przed mlodym. Ostatnio zauwazylam u niego na szyi 'pieprzyk', ktorego wczesniej
nie bylo, do tego o bardzo postrzepionych krawedziach. Oczywiscie mialam juz
wizje czerniaka, okazalo sie jednak, ze to plamka z farby
A powaznie - nie bagatelizuje nietypowych objawow, natomiast udaje mi sie
zazwyczaj zachowac spokoj.

[bozenka12]

dobre, ja pamietam kiedys kapalam mlodszego i zauwazylam, ze zebra po lewej
stronie sa troche bardziej wystajace. Byl to wieczor. pol nocy przelezalam i
myslalam co to moze byc. W koncu przypomnialo mi sie, ze kiedys chyba slyszalam
o przypadku gdy dziecku serce zaczelo nieprawidlowo szybko rosnac. No i juz
mialam gotowa odpowiedz co jest mojemu malemu. Serce mu wypychalo zebra! Jejku,
rano nawet zebow nie umyla a juz lecialam z nim do lekarza. Pamietam, ze jak
lekarzowi powiedzialam o swojej diagnozie, to mnie w leb trzepnal dlugopisem.
Ponoc nikt nie jest symetryczny i takie rzeczy to normalka. No czy ja jestem
normaln?

[mbwj88]

Ja jestem straszna panikara kaszel katar a niej daj Bóg goraczka zaraz ide do
lekarza

[zuzanna56]

Nie panikuję ale moje dzieci wyjątkowo rzadko chorują.

[monia145]

Teraz już nie...to dziwne, ale odkąd pracuję w szpitalu przestałam panikować i
histeryzować. Doceniam fakt, że moje dziecko oprócz kataru i kaszlu oraz kilku
chorób dziecięcych zakaźnych, jest zdrowe. Nie wymyślam , nie analizuję, nie
szukam porad w internecie. Jeśli cos mnie niepokoi, idę do lekarza. Nie daje
się zbyć byle czym, dlatego nie muszę dodatkowo niczego szukać i dowiadywać się
samej.

[smx]

Mój syn właśnie ma katar, kaszel i nie może spokojnie spać z tego powodu.A moja
wyobrażnia już pracuje.....że mu się pogorszy.No cóż jestem straszną panikarą...

[figrut]

Katar, kaszel czy gorączka mnie zbytnio nie rusza. W ekstremalnych sytuacjach
takich jak połknięcie jakiejś babcinej tabletki która spadła jej niezauważona na
podłogę, wetknięcie sobie do nosa przez młodego psiego chrupka, czy też duszenie
się i wymioty z powodu zapalenia oskrzeli zawsze zachowuję zimną krew i DZIAŁAM
bardzo szybko. Jak już dzieciakom nic nie zagraża, wtedy dopadają mnie emocje -
trzęsę się, czuję się totalnie wyczerpana, zbiera mi się na płacz.

[lola211]

Mam nerwowke,nie powiem.A to dlatego, ze zdaje sobie sprawe, ze jest wiele
zagrozen zycia, o ktorych nawet nie mamy pojecia.
Przechodzilam juz stres ze zdiagnozowaniem refluksu pecherzowo- moczowodowego
(jak poczytalam o chorobach nerek to nie spalam 3 noce martwiac sie, jak to
bedzie), z wykryciem cysty- nieprzespana noc i oczekiwanie na diagnoze- to jest
najgorsze, byly tez choroby źle zdiagnozowane.
W kazdym razie- zawsze, gdy sie cos dzieje ide do pediatry i jeszcze sie nie
zdarzylo, by wizyta byla bezpodstawna.
Teraz moja cora ma szkarlatyne, pediatra poczatkowo błednie stwierdzila angine
i uczulenie, tesciowa w ogole zdziwiona po co ja do lekarza ide- da sie cos na
goraczke, poplucze gardlo szalwia i tyle.Do szalu mnie doprowadza taka
niefrasobliwosc.Ja czuje sie traktowana jak przewrazliwiona mamuska, a przeciez
mam racje, znam swoje dziecko i wiem najlepiej,kiedy wymaga porzadnego leczenia.
Najgorzej szukac w necie- wyswietlaja sie takie informacje, ze czlowieka mrozi,
a potem sie okazuje, ze to banalne schorzenie.Z drugiej strony lubie wiedziec i
nie zadowala mnie to, co uslysze od lekarza.

[grzalka]

nie panikuję, ale może dlatego, że mam solidne podstawy teoretyczne...

[wisienka89]

wiesz co..takiej panikary jak ja to chyba jeszcze nie widzialas..witaj w
klubie)))

[justi54]

Jesteś jak najbardziej normalna ja też tak mam. Nienormalne byłoby się nie
przejmować ale trzeba wziąść się w garść i działać skutecznie. Ja mam tak
wpierw paniczny strach, od razu bóle brzucha, głowy, biegunka, nic nie jem, nic
nie potrafię zrobić w domu, wszystko mi leci z rąk. Myślę tylko i wyłącznie o
dzeiecku. A potem zaczynam działać jak automat jeden lekarz, drugi, specjalista
i powoli, powoli wracam do normalności - do następnej choroby.

[isma]

Nie mam czasu na panikowanie. Moje dziecko ma astme, a oprocz tego pare innych
drobniejszych niedomagan, w zwiazku z czym moim zadaniem jest dzialac
skutecznie, a nie roztkliwiac sie nad kazdym drobiazgiem.