Dziewczyny!! Od czasu odkrycia, że jestem w ciąży, więc od tygodnia, poziom mojego "życiowego lęku" i zamartwiania się o wszystko (zdrowie, praca, warunki bytowe, itp.-wszystko właściwie)gwałtownie wzrasta. Głupio mi nieco, bo będę pisać o moich rodzicach, jakby częściowo zwalając na nich winę za pogłębianie u mnie tego stanu obniżonego nastroju, a jestem już przecież dużą dziewczynką i nie powinnam się na nich ogladać. Otóż ich reakcja na moją ciążę była doprawdy fatalna. W skrócie i nie rozwodząc się:moja mama zawsze twierdziła, że jeden wnuk jej zupełnie wystarczy i w wigilię powtórzyła to samo. Ojciec zachował się jeszcze gorzej, mówiąc że jesteśmy tacy i owacy (niecenzuralne) i co dwa lata będziemy mieć bachora. Mama pod nieobecność mojego męża w monologu do mnie wytknęła mu 125 wad, z czego najważniejsze to mała operatywność i minimalizm życiowy. Strasznie dużo nagadała mi o naszej głupocie. Jesteśmy mianowicie głupi dlatego, że kupiliśmy po ślubie 2 pokojowe 48 metrowe mieszkanie - ZA MAŁE na rodzinę z 2 dzieci (to, że nie mieliśmy wtedy ani pół dzieciaka to szczegół). Bardzo się tym przejęłam, do tego stopnia, że wczoraj w agencji pośrednictwa podpisałam 2 umowy: na szukanie kupca na nasze mieszkanie i na szukanie mieszkania 3 pokojowego dla nas. Kompletnie bez przekonania. Ponieważ w to mieszkanie włożyliśmy wszystkie nasze pieniądze, także serce. mamy bardzo dobrą lokalizację, blisko centrum miasta, budynek z cegły, stare budownictwo, ale zadbane, pierwsze piętro bez windy w bloku 3 piętrowym. Kompletnie odremontowane, nowe okna, parapety, panele, kafelki i inne może mniej ważne rzeczy, ale summa summarum robi się z tego naprawdę duża kwota nakładów (niekoniecznie koniecznych
) poniesionych na to mieszkanko. W razie sprzedaży to się nie ma szans wrócić, a nie mamy żadnych absolutnie oszczędności, żeby np. kupić w innej mniej atrakcyjnej dzielnicy miasta większe mieszkanie i je odremontować. Uległam wpływowi mamy, bo sama nieco się boję być na "tylko "2 pokojach w cztery osoby, w tym dwoje maluchów, ale....jak wczoraj wspólnie z mężem wypisywaliśmy wszystkie plusy i minusy zostania "w ciasnym, ale niezadłużonym, urządzonym i własnym" to paradoksalnie wyszło więcej minusów sprzedaży tego i wyprowadzki "na większe" - wkopanie się w kredyt, uciażliwości i wydatki remontowe, stres przeprowadzki, zmiana lokalizacji na gorszą, większa odległość od mojego zakładu pracy (teraz z wyłączeniem zimy i śniegu, bo mam chore nogi - mogę wracać z pracy PIESZO). Ech, nie wiem co jeszcze napisać. Pewno, że chciałabym mieć większe mieszkanie, ale za każdą cenę chyba nie. JUż teraz wydajemy wszystkie dochody na bieżące utrzymanie, naprawdę zero oszczędności. Więc może presja mojej mamy a zwł. moje przejmowanie i zamartwianie się są nieco nie na miejscu?? Nawet, jeśli teraz będzie córeczka (mam już synka) to co przeszkadza, zeby dzieci były razem?? Łatwiej chyba super im urządzić mniejszy pokój, pokombinować coś na wymiar, jakiś piętrowy mebelek Vox-a, czy coś w tym stylu, niż zmieniać lokal?? a może się mylę i trzeba patrzeć przyszłościowo?? Kto chce, niech się wypowie, proszę.
Agnieszka (rozdarta, jako ta sosna u Żeromskiego mama Szymka i jeszcze Kogoś)
